Ik heb even geen tijd om het allemaal te lezen maar:
http://www.druglibrary.org/schaffer/lsd/autism.htm
Ziet er wel interessant uit? Ik heb nog een (zwaar) autistische vriend die gewoon verliefd is op het gevoel plots alle controle en dus stress kwijt te zijn, heerlijk te verdwalen en plots die enerverende trekjes nietmeer heeft. As in: maakt niet uit dat iemand op z'n vaste plek zit, maakt niet uit dat het menu verandert is...
Daarenboven ken ik géén autistische psychonaut die ooit al een ''bad trip'' heeft ervaren. En mijn brein lijkt zó beïnvloedbaar voor positieve en constructieve dwanggedachten. Zo heb ik in een trip ingezien dat ik nooit, ooit zal luisteren naar de raad van anderen. Ik moet dit gewoon zelf inzien, en dat lukt gewoon veel beter op lsd. Ik zat in een instelling voor een identiteitscrisis, twee jaar geleden. Ik tripte met m'n vriendje (zomernacht in de tuin met kersen, aardbijen en fruitsap, elk 3 hoffmanns! Héérlijk, de lucht die bestaat uit fractalen), héél erg diepe trip.
Een week later had ik 'n job, een plan voor het komende jaar en kende ik mezelf veel beter. Wist ik weer wie ik was, had ik plots een identiteit, wist ik hoe ik werkte. Dus stond ik 5 dagen later met m'n koffers voor de deur met felicitaties van de groep, helemaal vrij
![:grin:]()
Door het trippen. De psychologen vonden dit, gek genoeg, ook heel erg logisch. Ze waren blij dat ik die trip had gedaan, dat het zo positief was geweest. Die week heb ik ongelooflijk veel moeten praten over de trip, en er werd écht gefascineerd naar geluisterd. Zalig gevoel weetje, harddrugs die je hélpt, en mensen die je er serieus rond nemen.
Die heerlijke chaotische wervelwind van gedachten en verloren zijn, trouwens... Hoe kan iemand dit als negatief ervaren?
![:grin:]()
Is er iets zaliger dan verdwalen in je eigen dorp?!
