Deranged zei:
Ik ben echt benieuwd, hoe repareer je zo iemand eigenlijk?
Bij zo'n zware psychose is écht repareren onmogelijk denk ik. Het is meer een kwestie van iemand bewust maken van en leren leven met zijn psychose. Dat wordt doorgaans bereikt met veel praat sessies en een stevige dagelijkse dosis antipsychotica medicijnen.
En die medicijnen zijn geen pretje
Wikipedia zei:
Ze staan bekend om de hinderlijke bijwerkingen die de motoriek storen, energie wegnemen, emoties afvlakken en initiatief wegnemen.
Iemand die zich niet bewust is van zijn stoornis merkt dus eigenlijk alleen maar negatieve effecten van de medicijnen. En toch moeten ze elke dag weer genomen worden, zo nodig onder dwang..Een afschuwelijke ervaring lijkt me.
Probleem is dus ook dat als de patiënt weer enigszins zelfstandig kan en mag leven, deze vaak stopt met het gebruiken van de medicijnen waardoor de psychose weer terug komt.
Gelukkig zijn veel psychiaters de laatste tijd wel tot inzicht gekomen dat een psychose het best te behandelen is door de patiënt serieus te nemen. Wat dus bijvoorbeeld inhoud om met een patient die ervan overtuigd is dat de overheid een chip in zijn hoofd heeft geplaatst, naar het ziekenhuis te gaan om een scan van het hoofd te laten maken, om te checken waar die chip dan precies zit. In plaats van gewoon er maar op gaan hameren dat het niet zo is.
Er wordt dan dus veel meer de klacht van de patient behandeld ("big brother is watching me, met een chip in m'n kop") dan de klacht van de omgeving ("deze man/vrouw is een gevaar voor ons en zichzelf vanwege waanbeelden").
De patient is hierdoor veel meer bereid mee te werken, en behoud zijn gevoel van eigenwaarde, waar de oude methodes veelal schijt aan hebben om het maar even bot te zeggen...