Ik heb spijt van overmatig wiet roken in het verleden. Ik heb 4-5 jaar heel intensief joints gerookt. Tot op een dag dat ik een raar gevoel in mn hoofd kreeg, een soort “verlamd” gevoel.
Ik was er van overtuigd dat ik iets kreeg in mn hersenen, en ik was helemaal aan het beven. Mijn benen kon ik niet meer plooien van de bevingen en zelf mn stem trilde, ik had kippenvel overal en ik voelde me heel vreemd.
Ik was er érg overtuigd van dat er iets niet juist was in mijn lichaam. al deze symptomen…Maar, elke keer als ik een joint rookte, kreeg ik die vreemde gebeurtenissen in mn lichaam, gevoelens en gedachten.
(het was zelf zo erg dat ik vaak van de bus moest stappen en in paniek naar mijn moeder belde dat ik elk moment iets kon krijgen. Onderwerpen over de dood werd ik heel ziek van of heel angstig.)
Ik werd ijl in mijn hoofd, ik voelde mijn hart echt kloppen, wat me enorm afschrikt want hiervoor had ik nooit het besef van het voelen van je hart..ik voelde me plots heel erg onveilig in mijn lichaam.
Het is heel moeilijk te begrijpen dat iets wat zo fysiek aanvoelt, toch een mentaal probleem is.
Dit kon niet de wiet zijn, want ik deed het elke dag voor jaren en had nog nooit zulke situaties meegemaakt. Ik had al veel verhalen gehoord qua psychoses enz maar dacht dit me echt nooit kon raken.
Zelf sigaretten liet ik achterwege toen want alles wat mn hart sneller deed slaan, liet ik achterwege.
Ik was dus volledig paranoia geworden qua doodgaan, vooral voor hersenbloedingen en hartfalen.
Nu, 3jaar later na het stoppen van het roken van joints, heeft dit nog steeds mijn leven in beslag. Die heel grote angsten, hartkloppingen en soms het wat “raar” voelen.
Ik ben dus hypochondrisch en ik ben een heel angstig type geworden, en ja hoor, door wiet te roken. Ik heb een jaar onderzoeken gedaan omdat ik dit écht niet kon geloven. Wiet kon het niet zijn..maar toch is me dit overkomen.
nu heb ik heel vaak hoofdpijn, hartkloppingen, flauwtes, steken in mijn lichaam, ik ben heel erg gefocust op alles wat ik voel.
Nu durf ik af en toe heel sporadisch eens een trekje te nemen, en smaakt dit wel (ik mis het nog steeds) maar dan voel ik al meteen dat mn lichaam zich ongemakkelijk voelt bij de wiet.
Mn hersenen hebben dit dus plots geweigerd nog te doen-wat heel moeilijk te vatten is. Ik heb nog steeds heel veel verdriet voor wat het met mij gedaan heeft. Ik moet er mee leren leven, het is een deel geworden van wie ik ben..en dit is heel zwaar want je staat er alleen voor, alleen jij voelt het.