#1
Nouja ik denk dat je eerst wel moet beginnen bij de juiste probleemstelling. En het probleem is dus veel endemischer dan het lijkt. Allerlei sociale structuren spelen een belangrijke rol bij waarom er steeds maar weer dezelfde soort problemen voorkomen.Chomsky praat wel over een ander land. En dat het hier niet perfect is is ook wel duidelijk, maar het is wel echt van een heel ander kaliber dan in de VS. Daar valt op elk niveau van weinig onafhankelijkheid in de pers te spreken.
Ik vind dat we in Nederland ook heel goede journalistiek kennen die veel meer losstaat van dit soort praktijken en heel uitgebreid onderzoek doet. Zoals de Correspondent, de Groene Amsterdammer, One World en meer. Vice op z’n tijd…
Wat mag jij trots zijn op jezelf! Ten eerste dat je niet cynisch was en durfde te kijken wat voor mens dit was, welke intenties hij had en of je hem kon helpen met zijn artikel. Ten tweede door het artikel zelf en je openheid er in. Echt moedig van je en mooi artikel geworden.
Tuurlijk, wij forummers hadden liever nog veel meer context gehad. Over de drug zelf, het aantal gebruikers en alles wat hierboven genoemd is. Maar artikelen hebben ook maar een aantal woorden, en lets be honest: de lezers/doelgroep is daar helemaal nog niet klaar voor. Dit is een mooie tussenstap naar een beter begrip over drugs en verslaving.
Prachtige foto’s ook trouwens! Petje af Snuf.
Ik snap je kritiek echt en ik geloof ook niet dat je geheel ongelijk hebt. Maar veel journalisten hebben deze intentie wel en doen daar ook hun uiterste best voor. Veel topics staan inmiddels vol met jouw cynisme erover. Ik vraag me af wat je daarmee wil bereiken… Op mij werkt het heel demotiverend en het leidt snel tot wantrouwen in alles rondom de journalistiek, instituten, whatever. Dat is volgens mij ook niet helemaal terecht en maakt de weg vrij voor complotten en weet ik het nog meer. Gaat dat ons helpen met betere media of een beter begrip over drugs in de maatschappij?
Is het niet helpender om zoals Snuf open én tegelijkertijd ook kritisch te kijken en eventueel in te gaan op dergelijke oproepen? Of als je er zelf te teleurgesteld bent om er nog moeite voor te doen, anderen hier wel toe te stimuleren? Je hebt de kennis om veel mensen de munitie mee te geven om inderdaad journalisten een andere kant te laten zien en te helpen meer gebalanceerdere verslaglegging te doen. Ik vind het ook moeilijk dat je uit blijft gaan van slechte intenties, terwijl er ook veel taboe, emotie en ontwetendheid is rondom het onderwerp. Zoals eigenlijk met elk onderwerp en elke discussie ooit, kun je niet zomaar hier overheen stappen. Dat creëert alleen maar meer afstand en zo houdt je twee groepen tegenover elkaar. Als je wil dat drugs meer genormaliseerd raken, moet je die angsten en aannames ook serieus kunnen nemen. En ja, een goeie journalist kijkt verder, maar niet iedereen heeft die munitie die jij hebt of kan daar makkelijk toe komen.
Waar ik gewoon niet zo van houd is om die problemen bij individuen neer te leggen. Natuurlijk heb je voor verandering optimisme nodig en een 'can do' houding. Maar het probleem is groter dan dat van het individu en dat je in die zin dus maar beperkte agency hebt.
De titels die je noemt verrichten inderdaad mooi werk en die volg ik ook graag. Bijvoorbeeld Thijs Roes heeft echt een prachtige serie geschreven voor De Correspondent over het drugsbeleid, met zo'n zelfde enthousiaste houding. Maar het probleem is voornamelijk dat dat soort titels best wel niche zijn. En je ziet dus ook dat er uiteindelijk met die serie in De Correspondent niet zoveel effect is gesorteerd. Waarom? Omdat kranten zoals AD en Telegraaf veel vaker worden gelezen en die constant de PR van de politie publiceren met een rechts-conservatieve inborst, en dat andere nieuwsmedia 'neutraal' staan tegenover dat soort praktijken. En dat heeft gewoon een enorme invloed op de beeldvorming en democratische processen. Overigens is Thijs Roes ook maar weer gestopt met zijn 'drugsactivisme' (zoals het door rechts-conservatieven vaak denigrerend wordt weggezet). Want slechts weinigen luisteren en het is heel lastig om carrière te maken met tegen de stroom in zwemmen. Dat zijn dus dingen op je aandacht op te richten. Hoe brengen we het belang van de samenleving meer in lijn met het commerciële belang van bijvoorbeeld nieuwsmedia, of het persoonlijk belang van beleidsmakers.
Dat je gedemotiveerd raakt door het benoemen van die diepliggende problemen is jammer, maar maakt het nog niet minder waar. Je vraagt wat mijn doel is om cynische opmerkingen te maken. Ik ben niet een persoon die uitsluitend dingen zegt om effect te sorteren. Maar ik vind het wel belangrijk om ook te benoemen wat er mis gaat, want die problemen zijn dus zoals gezegd structureel en worden daardoor telkens weer in meer of meer dezelfde vorm herhaald. Uiteindelijk kan dat helpen om de aandacht te richten op zaken waar je wel effectief verandering kan brengen, op verschillende plekken tegelijkertijd met gecoördineerde actie. Opmerkingen over dat het zo wel heel zwaarmoedig wordt zijn wat mij betreft daarom ook niet helpend omdat ze afleiden van hoe groot de uitdaging eigenlijk is.
Daarnaast zal ik zeker toegeven dat cynisme een makkelijke houding is om je te beschermen tegen alweer dezelfde teleurstellingen. Zo van: 'zie je, het is allemaal kut. Dan heb ik tenminste gelijk.' Op een gegeven moment heb je dat ook wel een beetje nodig als je al lang meegaat en je steeds van kwaad tot erger meemaakt, met constant weer dezelfde halsstarrigheid van mensen die niet willen twijfelen aan het systeem omdat dat een te grote opgave is.
