Tijd van bezinning - nu

Nog iets, tijdens mijn eerste Detox hebben mijn jongste broer en zijn vriendin mijn huis opgeruimd. Wel in overleg. Er waren geen flessen etc meer aanwezig dat had ik voor mijn detox opgeruimd.

Ze hadden werkelijk alles in verhuisdozen gedaan, al mijn spullen. Waardoor ik thuiskwam in een huis waar ik helemaal niks meer kon vinden. Dat was ook heel raar en heel onhandig. Ook niet categorie bij categorie, gewoon in het wilde weg alles in dozen gedaan en ook niks op de dozen geschreven. Ook daar zal hun versie van het verhaal heen anders zijn maar het was super onhandig. Ik had mijn spullen van de kliniek bij de hand maar verder greep ik dus mis bij alles.

Dat ze alle was gedaan hadden was wel fijn.

Maargoed ook hier zal hun versie van het verhaal heel anders zijn. Of ze dachten, die komt fris terug van de Detox en gaat lekker dozen uitpakken. Dit heeft mijn toenmalige ambulant wel teruggekoppeld tijdens het familiegesprek, dat het geen relaxte thuiskomst was zo.

Alinde zei:

Mijn jongste broertje wil praten. Ik heb gevraagd aan Ed van Brijder of die er bij wil zijn. Ik moet zeggen dat ik het ook wel lekker rustig vond om hem een tijd niet te zien. Altijd dat gepraat dat alles maakbaar is. Altijd alsof hij alles het beste van het beste doet en heeft. Over dure spullen en verre reizen. Bah. En ik wil op mijn laptop verdomme. Ik weet nog niet wanneer ik aan dat gesprek toe ben.

Klik om te vergroten...

De dynamiek tussen broers en zussen en broers en zussen onderling kan heel ...speciaal... zijn.

Zie ook de geweldige film Whatever Happened to Baby Jane over twee zussen die samen in een huis wonen, gespeeld door Joan Crawford en Bette Davis.

Ik vind zelf dat 'gesprekken' niet zo vruchtbaar zijn over dit soort dingen. Tenzij in een bar ...af en toe... met mensen die veel ouder zijn.

Levenservaring is altijd beter dan 'praatjes' en er zijn zoveel 'praatjes'...

Kordie zei:

Ik kan me voorstellen dat dat als falen voelt. Heb je nu wel een baan of hoef je niet te werken omdat je er financieel oke bij zit?

Klik om te vergroten...

Op dit moment niet, maar ik woon gratis en ik krijg steeds geld op mijn rekening overgemaakt van mijn moeder. Waar ik overigens niet om gevraagd heb, maar altijd handig is.

Dit jaar ga ik weer werken op de Keukenhof, waarna ik eindelijk mijn studieschuld helemaal af hoop te betalen. Af en toe werk ik zwart.

Maar nu hoeft dat niet.

Alinde zei:

Nu vergroot ik het misschien een beetje uit.

Maar ik zie wel dat ik niet meer het zielige zusje hoef te zijn en hij mijn grote held ofzo. In het dorp was ik op een gegeven moment ook 'zus van' omdat hij altijd overal bij was in altijd in the picture. En soms in de media idd.
Eén keer in de zomer had hij het ook voor elkaar op de voorpagina van het plaatselijk dagblad te staan. Het moet 2,5 jaar geleden geweest zijn. Dat is dan natuurlijk ook gesprek van de dag.

Dat groeit natuurlijk ook scheef, die ene broer die altijd in de krant staat en die ene zus die altijd ziek is en in klinieken zit. Misschien schets ik het nu heel zwart wit.

Maar hij mag best weten dat die ellenlange appjes over wat ik allemaal zou moeten, heel storend waren. En dat de manier waarop ze de familiegesprekken aangepakt hebben (onder leiding van jongste broer) ook schadelijk waren. Dat kan ik nu ook wel eens terugkoppelen.

Vriend klaagde wel eens dat zijn familie te weinig betrokken was maar die gaan dan ook echt niet op de stoel van hulpverlener zitten. Ik vind trouwens dat hij erg overdreven heeft want ik zie gewoon een club leuke mensen, maar alles wat hiervoor gebeurd is daar ben ik natuurlijk niet bij geweest. Maar no way dat die op een verjaardag opeens allemaal in de rol van hulpverlener kruipen en er zo'n soort gesprek ontstaat. Eén van zijn zwagers heeft ooit ook behoorlijk gebruikt maar die kon er zelf nog mee stoppen in die tijd. Die is al best begripvol.

Klik om te vergroten...

Was hij op een positieve of negatieve manier in de media? Ik vind dat ook wel belangrijk. Geen details nodig hoor, gewoon of zijn aanwezigheid in de media goed of slecht was.

Positief, haha. Over hoe geweldig werk hij doet.

Wat ik nu allemaal schrijf is natuurlijk heel gekleurd. Hij heeft heel veel tijd in mijn behandeling gestoken maar het leek ook of hij dacht, hoe meer tijd ik er in steek hoe beter ze wordt. En of ik dan alsnog een perfect leven zou kunnen krijgen want alles moet perfect.

Achteraf voelt het beklemmend. Wetende dat ze ook veel over mij praten als ik er niet bij ben. Wetende dat over vader zijn ziekte helemaal niet zo ´vergaderd´ wordt op die manier.

Casrus zei:

De dynamiek tussen broers en zussen en broers en zussen onderling kan heel ...speciaal... zijn.

Zie ook de geweldige film Whatever Happened to Baby Jane over twee zussen die samen in een huis wonen, gespeeld door Joan Crawford en Bette Davis.

Ik vind zelf dat 'gesprekken' niet zo vruchtbaar zijn over dit soort dingen. Tenzij in een bar ...af en toe... met mensen die veel ouder zijn.

Levenservaring is altijd beter dan 'praatjes' en er zijn zoveel 'praatjes'...



Op dit moment niet, maar ik woon gratis en ik krijg steeds geld op mijn rekening overgemaakt van mijn moeder. Waar ik overigens niet om gevraagd heb, maar altijd handig is.

Dit jaar ga ik weer werken op de Keukenhof, waarna ik eindelijk mijn studieschuld helemaal af hoop te betalen. Af en toe werk ik zwart.

Maar nu hoeft dat niet.

Klik om te vergroten...

Dank je. Hoe oud ben jij, als ik vragen mag?

Mijn studieschuld is eindelijk kwijt gescholden 2 jaar geleden. Er was al vroeg sprake van dat het na 15 jaar kwijtgescholden zou worden maar nergens kreeg ik dit zwart op wit. En UWV werd DUO, en de regels veranderden, en ik wist het nooit helemaal zeker dus het bleef als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen. Die 15 jaar werd toen 17 jaar maar op een dag was het echt weg.

Tja gesprekken. Soms zou je idd denken, ga gewoon een dagje wat leuks doen en zand erover. Met oudste broer ging ik wel eens iets met de kinderen doen en dan weet je dat er geen moeilijke gesprekken komen want die kids verstaan alles. En dan is het gewoon leuk.

Met jongste broer is dat anders gegroeid. Heb ik door het leeftijdsverschil nooit dingen 'gewoon leuk' gedaan en als we gingen wandelen was het om over mijn problemen te praten. Dat gaat ook niet meer veranderen denk ik. Het is echt een verschil of je samen bent opgegroeid en samen gespeeld hebt. Hij weet nog dat ik jong uit huis ging en dat ik terug kwam en dat ik altijd ziek was. In zijn beleving.

Alinde zei:

Dank je. Hoe oud ben jij, als ik vragen mag?

Klik om te vergroten...

47.

Alinde zei:

Mijn studieschuld is eindelijk kwijt gescholden 2 jaar geleden. Er was al vroeg sprake van dat het na 15 jaar kwijtgescholden zou worden maar nergens kreeg ik dit zwart op wit. En UWV werd DUO, en de regels veranderden, en ik wist het nooit helemaal zeker dus het bleef als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen. Die 15 jaar werd toen 17 jaar maar op een dag was het echt weg.

Klik om te vergroten...

Heb een tijdje terug het bedrag wat ik nog schuldig ben (minder dan een maandloon) overgemaakt naar een 'vriend' in Colombia.

Mijn bank belde me er zelfs over op.

Heb nooit bijgeleend (vrijgevige ouders en toen mijn vader begon te sputteren over mijn laatste studie overleed hij).

Alinde zei:

Tja gesprekken. Soms zou je idd denken, ga gewoon een dagje wat leuks doen en zand erover. Met oudste broer ging ik wel eens iets met de kinderen doen en dan weet je dat er geen moeilijke gesprekken komen want die kids verstaan alles. En dan is het gewoon leuk.

Klik om te vergroten...

Over belangrijke dingen praten we vaak niet.

Alinde zei:

Met jongste broer is dat anders gegroeid. Heb ik door het leeftijdsverschil nooit dingen 'gewoon leuk' gedaan en als we gingen wandelen was het om over mijn problemen te praten. Dat gaat ook niet meer veranderen denk ik. Het is echt een verschil of je samen bent opgegroeid en samen gespeeld hebt. Hij weet nog dat ik jong uit huis ging en dat ik terug kwam en dat ik altijd ziek was. In zijn beleving.

Klik om te vergroten...

Wij hebben heel veel samen gespeeld en meestal gaat het goed... maar niet altijd.

Iets ouder dan ik dus. Hoe ik het mij herinner, konden de mensen die in de jaren 90 begonnen, er heeeeeeeeeeel lang over doen. Maar hadden ze ook een heeeeeeeeeeel hoge schuld als het niet lukte.
En soms hadden de ouders geen idee dat het niet goed ging en dan was het nogal wat om dat te vertellen.

Ken zelfs een verhaal dat vrienden van Piet, dachten dat Piet zijn afstuderen in scene had gezet. Omdat er hier en daar dingen niet klopten die dag. Dat er wel een feest was maar dat geen mens bij het officiële moment was geweest en dat ook nergens officieel vermeld stond dat Piet afgestudeerd was, zoiets. Dat er een enorm feest was maar dus twijfels of die jongen wel echt afgestudeerd was.
En als vrienden twijfelen of iemand wel echt studeert is dat niet zo´n goed teken meestal. Ik heb dat verhaal maar voor me gehouden maar het was wel... apart.
En meer mensen die al jaren bezig waren en dan na 5 jaar de propedeuse pas hadden.

Ik heb het dus ook niet afgemaakt maar iig niet geheimzinnig over gedaan. In de tijd dat ik studeerde haalde ik wel netjes mijn punten. Misschien juist iets te snel geroepen ´het lukt niet´ en uitgeschreven.

Volgens mij gebeurt dat nog steeds, dat mensen beweren dat ze studeren maar het helemaal niet doen. Of van de aardbodem verdwijnen als de studie niet lukt.

Ik had het over deze video. Toch veel jonge mensen die heel onverantwoord met geld omgaan. Je zal maar een schuld van €90.000 hebben..Paspoort blokkeren gaat wel ver vind ik maar aan de andere kant..die lening moet toch afbetaald worden.

Casrus zei:

47.



Heb een tijdje terug het bedrag wat ik nog schuldig ben (minder dan een maandloon) overgemaakt naar een 'vriend' in Colombia.

Mijn bank belde me er zelfs over op.

Heb nooit bijgeleend (vrijgevige ouders en toen mijn vader begon te sputteren over mijn laatste studie overleed hij).



Over belangrijke dingen praten we vaak niet.



Wij hebben heel veel samen gespeeld en meestal gaat het goed... maar niet altijd.

Klik om te vergroten...

Alinde zei:

Volgens mij gebeurt dat nog steeds, dat mensen beweren dat ze studeren maar het helemaal niet doen. Of van de aardbodem verdwijnen als de studie niet lukt.

Klik om te vergroten...

En ook in het buitenland word je achtervolgt als je je studieschuld niet aflost. Zag een tijdje geleden een video van een paar die geen nieuw paspoort konden aanvragen als ze niet betaalden..Gaat echt ver. Ik kan die video nog wel opzoeken als iemand het wil zien.

Alinde zei:

Iets ouder dan ik dus. Hoe ik het mij herinner, konden de mensen die in de jaren 90 begonnen, er heeeeeeeeeeel lang over doen. Maar hadden ze ook een heeeeeeeeeeel hoge schuld als het niet lukte.
En soms hadden de ouders geen idee dat het niet goed ging en dan was het nogal wat om dat te vertellen.

Klik om te vergroten...

Ook in de jaren 80 al veel van dat soort ‘ eeuwige studenten’ . Zo werden ze volgens mij genoemd.

Toch gaan wandelen in dat pokkenweer. Was wel even goed denk ik, ik ben in ieder geval moe nu.

Heb nog best lekker geslapen.

Toch een verschil met de weerbaarheid die ik vorig jaar had. Toen ben ik twee dagen na t familiegesprek keihard teruggevallen. Met elke keer een echo in mijn hoofd van de dingen die gezegd waren.
Groot verschil is dat ik nu nog een na-telefoontje had gepland, in dit geval met Brijder. En dat ik een vriend heb die mij steunt. Hij belde om 15 uur met allemaal onzin over de harde wind maar later belde hij nog een keer dat hij vergeten was naar het gesprek te vragen. Als ik het nodig had gehad, was hij naar mij toe gekomen, maar ik vond het wel beter zo. Even rust om mij heen.

Zo maar even koffie en naar de dagbesteding. Ik kijk wel even hoe dat gaat, je mag altijd eerder weg. Ik ken die mensen nog niet echt en als iedereen gaat bijkletsen over de kerst ofzo dan ga ik het niet zo lang volhouden. Maar dat hoeft ook niet.

Ik heb weinig gepraat bij dagbesteding en me niet met anderen bemoeid. Dat hoeft gelukkig ook niet. Meestal als ik ergens nieuw ben vind ik dat ik leuk en aardig moet doen enzo.
Het zit er nu niet in en dat accepteer ik voor mezelf. In de pauze zat een groep op schreeuwtoon te praten over de elfstedentocht die nu ik weet niet hoeveel jaar geleden is, ik ben even buiten gaan lopen met mijn telefoon.

Later beetje uit mijn slof geschoten tegen een bekende, toen was ik al onderweg naar huis. Haar man heeft een hoge functie bij GGZ en alles wat je zegt is tegenwoordig 'Halleluja GGZ' en ik was er zo ontzettend klaar mee.

Misschien niet fair, maar mensen in mijn omgeving die zelf een auto hebben en die ik tijdens bijna 7 maanden opname niet gezien heb... daar hoef ik eigenlijk niet allemaal geleuter van aan te horen.

Okee vaag verhaal dit. Maar degenen die wel geweest zijn en de kliniek en het terrein gezien hebben, snappen het gewoon ook wat beter. Woonplaats en kliniek zijn echt niet ver van elkaar, nog geen halfuurtje met de auto. Het lijkt misschien een beetje sporten en in het bos wandelen maar het was echt wel wat heftiger dan dat tussen alle verslaafden. Gelukkig zijn er genoeg die het wel begrijpen maar sommigen slaan toch echt de plank helemaal mis.

We hadden een GGZ-praatgroep van in het begin 7 of 8 mensen + begeleiding.
Er is al een hele tijd geen begeleiding/professional meer bij en de groep bestaat nog uit 5 mensen. Van de 5 zijn er 3 die buiten de groep ook bevriend zijn of iig elkaar spreken tussendoor en bij elkaar over de vloer komen. Volgens mij heeft eentje ook wel bij de andere 2 schoongemaakt.

Het is scheef gegroeid merk ik. In december ben ik tijdens een discussie heel erg verdrietig geworden. Dat kan gebeuren natuurlijk maar omdat er dan geen begeleiding is wordt er ook niks mee gedaan. Ik heb na afloop van de groep nog heel hard op de wc zitten huilen en daarna buiten huilend nog wat rondjes gelopen en toen weggegaan maar de rest van de dag ook gehuild grotendeels. Ik mis dan toch iets van begeleiding die vraagt of iedereen oké is bij het weggaan en die je later op de dag, of de volgende dag nog even kunt bellen.
En waarmee je ook de bijeenkomst er na kunt kijken van, wat had er anders gekund.

Morgen zou de volgende bijeenkomst zijn maar dat loopt nu een beetje mis. En dan is er natuurlijk geen begeleiding die de boel nog kan sussen en dan merk je dat er drie zijn die automatisch elkaars kant kiezen.

Ik ben niet iemand die bij elke bijeenkomst zit te huilen maar vorige keer ging iemand gewoon best heel ver en op een gegeven moment had ik geen woorden meer om diegene te corrigeren daarin.

Alinde zei:

Het is scheef gegroeid merk ik. In december ben ik tijdens een discussie heel erg verdrietig geworden. Dat kan gebeuren natuurlijk maar omdat er dan geen begeleiding is wordt er ook niks mee gedaan. Ik heb na afloop van de groep nog heel hard op de wc zitten huilen en daarna buiten huilend nog wat rondjes gelopen en toen weggegaan maar de rest van de dag ook gehuild grotendeels. Ik mis dan toch iets van begeleiding die vraagt of iedereen oké is bij het weggaan en die je later op de dag, of de volgende dag nog even kunt bellen.
En waarmee je ook de bijeenkomst er na kunt kijken van, wat had er anders gekund.

Klik om te vergroten...

Idd, een telefoontje later die dag of volgende ochtend, belangstellend informeren hoe het gaat is toch een kleine moeite en kan bij menig kleine wonderen doen..Kleine gebaren die zoveel kunnen betekenen. Ik had het wel gedaan in ieder geval.

Overigens heeft oud-groepslid Tom zich ooit per app afgemeld voor verdere deelname en ik hoorde dat naderhand iemand zich zorgen maakte over Tom en via allerlei kanalen nog achter die Tom aan geweest is, zelfs via zijn ex-vrouw. Dat kan toch ook niet... en was ook niet gebeurd bij die maatsch werkster.

Ik zag Tom laatst lopen in de stad, springlevend, ik wist niet eens dat er zo'n zoektocht geweest is. Kan me voorstellen dat Tom die berichten gewoon is gaan negeren, dat stalkerige gedoe. Hij was immers uit de groep.

Deadwing zei:

Idd, een telefoontje later die dag of volgende ochtend, belangstellend informeren hoe het gaat is toch een kleine moeite en kan bij menig kleine wonderen doen..Kleine gebaren die zoveel kunnen betekenen. Ik had het wel gedaan in ieder geval.

Klik om te vergroten...

Dankjewel dit doet me goed.

In het begin - en mijn begin is ruim 10 jaar geleden - was er een maatschappelijk werkster bij betrokken. Zij opende de groep en sloot de groep af. Tussendoor deed ze wat administratieve werkzaamheden op de achtergrond. Zo konden we vrij praten maar was er toch iemand bij. Ik ben ook wel eens naar haar toe gelopen toen iemand lang door ging over kankerkatholieken ofzo.... die ging heel ver en dan ben je blij dat zo iemand er is.
Verder zorgde zij voor een intakegesprek voor nieuwe mensen en een warm welkom. En bij afsluiten idd checken of iedereen oké was en als dat evt niet zo was kon ze actie ondernemen. En indien nodig diegene zijn ambulant begeleider erin betrekken. Verder gingen aan- en afmeldingen via haar zodat er ook niemand zomaar uit beeld kon verdwijnen. En voor mij belangrijk: Dat je je kunt afmelden zonder dat er mensen tegenin gaan die vinden dat je toch moet komen.

Wat nu ontstaan is, is dat er minder geld was, de maatschappelijk werkster te duur was en er ervaringsdeskundigen op gezet werden. Ik weet niet of een ervaringsdeskundige per definitie een chaoot is maar het werd al snel rommeliger. We hebben er 3 gehad die er allemaal weer mee stopten en toen hebben een paar van de groep bepaald dat we er niemand meer bij wilden.

In de huidige situatie is 1 persoon (van de 5) vaker niet dan wel aanwezig waarbij hij wel altijd appt hoe slecht het met hem gaat. Ik heb al eens aangegeven dat wat mij betreft iemand die X keer niet aanwezig is, gewoon niet meer bij de groep hoort. Hij komt 2 x per jaar ofzo en de groep is maandelijks. Nou moet ik zeggen dat ik de laatste 3 jaar ook vaak afwezig geweest ben maar juist omdat het bij die andere persoon kan... kunnen ze voor mij geen andere regels instellen. Ik was opgenomen en ben vanuit daar nog wel een paar keer geweest maar dat was wel gedoe.
Er zijn twee nieuwe mensen geweest die ook weer gestopt zijn.. Twee mensen hebben een paar jaar meegedraaid maar zijn ook weer weg zonder afscheid en zonder duidelijke reden. Met goede begeleiding had dit niet zomaar gekund.

Laatste keer was er een discussie omdat mijn SPV gezegd had dat je bij dreigende crisis ook zelf voor een klooster kunt kiezen oid. Eén groepslid heeft in een kloosterachtig iets gewoond en die ging maar door over dat klooster maar zij beweert dat de huidige aanpak van GGZ helemaal geweldig is en toen bij mij de tranen kwamen zag ze dat niet eens maar raasde ze nog steeds door. Pas toen de rest stilgevallen was viel het haar op dat ik huilde. Het was gewoon niet fijn en hoewel we geen afspraken hebben als iemand niet rustig is na aflopen groep, verbaasde het mij wel een beetje dat ik van niemand iets hoorde achteraf.

Toen wel elkaar fijne kerst gewenst en die dingen maar de discussie vandaag escaleerde. En dat ik me haar reactie zo aantrok kwam toch ook wel door die vorige keer.

Overigens ben ik ook een stuk jonger dan de rest en ik denk dat we het niet meer recht gaan trekken eigenlijk nu. Er zal ook geen begeleiding meer bij komen vrees ik.

Heb jij eigenlijk iets aan die groepsgesprekken @Alinde ?
Zijn deze niet veel te zwaar voor je herstel?
Heb je er steun aan? Men laat jou op zwaardere momenten aardig in de steek als ik dit allemaal zo lees....

Sterkte, @Alinde !!
Ben je toch weer door de alcoholduivel verleid?
Ik hoop van niet...
Luister niet naar die duivel op je schouder!
Die is alleen maar op uit om je te vernietigen...