#1
Helaas ja..Het is vaak zo, dat wanneer er een groep mensen bijvoorbeeld op een verjaardag, bij elkaar komt, de eerste 20 minuten praat over ziektes en alles wat daarmee samenhangt.
Daarna wordt het dan pas gezelliger....
Tijd van bezinning - nu
791 antwoorden
189 weergaven
18-5-2026
#2
Helaas ja..
Inderdaad helaas is dat vaak wel zo wat Zandman schrijft ... bij die classic kringverjaardagen.
De staantafelvariantfeestjes zijn dat meestal niet.
Daarom moet je bij kringvarianten altijd wat later komen
#3
Dank jullie wel.
En als ze wat ouder worden gaat t nog veel langer over hoorapparaten, nieuwe knieën etc etc. Bij mijn moeders verjaardag zaten twee mensen naast elkaar die eigenlijk niets van elkaar zijn en niets met elkaar hebben. Ik zei later voor de grap tegen een van mijn tantes: Ik zou niet weten wat Fred en Truus met elkaar zouden kunnen spreken. Tante zei heel droog: Nou over knieën.
Hahahahah kennelijk zoek je dan als gemeenschappelijk onderwerp een kwaal en ga je daarover ervaringen uitwisselen.
En dan nog de gesprekken van: Leeft de man van Miep eigenlijk nog? Nee die is vorig jaar overleden, hij zat eerst in tehuis Vrederust en toen ging het slechter blablabla.
Nou weer een gesprek GGZ gehad. Sommige documenten stonden dus wel in systeem alleen de psychiater had niet goed gekeken. Dat vind ik dan ook wel apart, maarja. Ik zag ook wel dat ze het echt heel druk hebben en dat er nu best veel tijd voor mij is, ze hebben echt te kampen met personeelstekort. En voor mij is bij crisis geen bed binnen GGZ maar voor heel veel andere mensen ook niet.
Het is vooral belangrijk om in 'groen' te blijven (en niet rood of oranje). Deze hulpverleenster vertelde over zichzelf dat ze zich goed vasthoudt aan slaaphygiëne en 's avonds niks plant. Dat vind ik best wel wat, ik was zelf nog op zoek naar een koor en een volleybalclub maar misschien is het ook voor mij beter om dat los te laten. Dat ik niet denk, vroeger kon ik s avonds allerlei hobby's hebben.
Zij is vol energie en je zou bijna verwachten dat ze elke avond de hort op gaat maar dat is dus helemaal niet zo, haha.
Overigens vind ik slecht slapen op zich niet zo erg maar ik raak echt in de war na een paar slechte nachten en afgelopen juni na een tijdje helemaal zonder slaap dus psychotisch.
Mensen benadrukken ook echt wel dat ik het nu goed doe, maar het voelt nog als een wankel evenwicht. Een ruzie met iemand, een overlijden, een dingetje met de buren, het kan er soms wel in hakken.
En als ze wat ouder worden gaat t nog veel langer over hoorapparaten, nieuwe knieën etc etc. Bij mijn moeders verjaardag zaten twee mensen naast elkaar die eigenlijk niets van elkaar zijn en niets met elkaar hebben. Ik zei later voor de grap tegen een van mijn tantes: Ik zou niet weten wat Fred en Truus met elkaar zouden kunnen spreken. Tante zei heel droog: Nou over knieën.
Hahahahah kennelijk zoek je dan als gemeenschappelijk onderwerp een kwaal en ga je daarover ervaringen uitwisselen.
En dan nog de gesprekken van: Leeft de man van Miep eigenlijk nog? Nee die is vorig jaar overleden, hij zat eerst in tehuis Vrederust en toen ging het slechter blablabla.
Nou weer een gesprek GGZ gehad. Sommige documenten stonden dus wel in systeem alleen de psychiater had niet goed gekeken. Dat vind ik dan ook wel apart, maarja. Ik zag ook wel dat ze het echt heel druk hebben en dat er nu best veel tijd voor mij is, ze hebben echt te kampen met personeelstekort. En voor mij is bij crisis geen bed binnen GGZ maar voor heel veel andere mensen ook niet.
Het is vooral belangrijk om in 'groen' te blijven (en niet rood of oranje). Deze hulpverleenster vertelde over zichzelf dat ze zich goed vasthoudt aan slaaphygiëne en 's avonds niks plant. Dat vind ik best wel wat, ik was zelf nog op zoek naar een koor en een volleybalclub maar misschien is het ook voor mij beter om dat los te laten. Dat ik niet denk, vroeger kon ik s avonds allerlei hobby's hebben.
Zij is vol energie en je zou bijna verwachten dat ze elke avond de hort op gaat maar dat is dus helemaal niet zo, haha.
Overigens vind ik slecht slapen op zich niet zo erg maar ik raak echt in de war na een paar slechte nachten en afgelopen juni na een tijdje helemaal zonder slaap dus psychotisch.
Mensen benadrukken ook echt wel dat ik het nu goed doe, maar het voelt nog als een wankel evenwicht. Een ruzie met iemand, een overlijden, een dingetje met de buren, het kan er soms wel in hakken.
#4
Klinkt als een goed gesprek bij ggz.
Is er voor jou bekend waar de zwakke plek ligt van veel drinken (destijds); wanneer die knop om ging en je naar de winkel fietste?
Als dat voor jezelf duidelijk is heb je voor jezelf ook een signaleringsplan. Dan weet je waar op te letten
Is er voor jou bekend waar de zwakke plek ligt van veel drinken (destijds); wanneer die knop om ging en je naar de winkel fietste?
Als dat voor jezelf duidelijk is heb je voor jezelf ook een signaleringsplan. Dan weet je waar op te letten
#5
De laatste keren slapeloosheid en/of dingen die ik emotioneel niet kon handelen. En eenzaamheid.
Toen er nog wel een rem op zat was het ook vooral verdoving. Dingen die ik niet kon handelen, niet op kon lossen etc. En de dag daarna kon ik ze weer niet oplossen etc. Toen kon ik nog wel stoppen en nuchter blijven op de dagen dat ik afspraken had.
Toen mijn neef overleed aan alcohol was dat ook een trigger. Dat dat er ook iemand in de familie was die niet meer uit zijn dal had kunnen klimmen.
En ik heb enige tijd terug te maken gehad met bedreiging en dat gevoel heeft me toendertijd ook niet losgelaten, toen ben ik ook gevlucht in drank.
Toch moeite om te gaan met de moeilijke dingen in het leven.
Toen er nog wel een rem op zat was het ook vooral verdoving. Dingen die ik niet kon handelen, niet op kon lossen etc. En de dag daarna kon ik ze weer niet oplossen etc. Toen kon ik nog wel stoppen en nuchter blijven op de dagen dat ik afspraken had.
Toen mijn neef overleed aan alcohol was dat ook een trigger. Dat dat er ook iemand in de familie was die niet meer uit zijn dal had kunnen klimmen.
En ik heb enige tijd terug te maken gehad met bedreiging en dat gevoel heeft me toendertijd ook niet losgelaten, toen ben ik ook gevlucht in drank.
Toch moeite om te gaan met de moeilijke dingen in het leven.
#6
Goed advies. Ik liet de afbouw van mijn antipsychoticum afhangen van mijn slaapkwaliteit, niet van m’n agendaHelder verhaal. Ik denk dat het heel vaak zo gaat. En voor je het weet slik je ineens een behoorlijk hoge dosering en ligt er een dikke wollen deken over je heen. Ik zou ook even wachten met de afbouw. Lijkt me slim om eerst het slapen weer een beetje op orde te krijgen. Zelf doe ik het ook rustig aan met de afbouw, ben veel te bang dat ik straks plots niet meer slaap (en het slapen is toch ook nog niet helemaal steady en zoals het moet zijn). Gewoon lekker per 12,5 mg afbouwen (ik dan) en steeds een maandje of langer ertussen. Succes!
#7
Ik geloof inmiddels écht in het motto: slow and steady wins the race. Niet alleen als het op benzo's aankomt, maar ook voor dit soort middelen. Mede dankzij het DF trouwens. Inderdaad, slaapkwaliteit is tien keer belangrijker dan de agenda! 100%.Goed advies. Ik liet de afbouw van mijn antipsychoticum afhangen van mijn slaapkwaliteit, niet van m’n agenda![:)]()
#8
Ik ben vorig jaar zes maanden clean geweest van alcohol (niet van benzo's) en daarna nog een keer drie maanden van alcohol (niet van benzo's).Voor je terugval was je al wel een tijdje helemaal clean van alles, toch? Hoe ging het slapen toen?
Andere middelen heb ik niet. Alleen nicotine maar die tel ik even niet mee in het verhaal. Overigens nu ook clean van nicotine.
Ik ben een paar korte periodes clean van benzo's geweest. Slapen ging toen belabberd tot niet. Dat werd in de kliniek ook wel gezegd, dat ze mij elk uur wel een keer voorbij zagen schuiven. Ik word ook heel onrustig van die quetiapine.
Sommigen zeggen dat ze slecht slapen maar dan slapen ze bijv wel 4 of 5 uur. Ze zagen dat ik gewoon echt niks sliep.
Ik ga donderdag hier weg maar kan in een andere kliniek nog stabiliseren. Verder heb ik een therapie op het oog maar ik heb geen groen licht van mijn behandelaar daarvoor. Terwijl in de huidige kliniek iedereen het toejuicht maar er moet groen licht komen vanuit het ambulante team. Dus daar moeten we maandag mee aan de slag. Gelukkig zien ze hier ook echt het belang daarvan.
Ik wil op de rest ook nog reageren maar moet even douchen en daarna begint ons programma weer. Doe ik later.
#9
In de kliniek is toch enige haastGoed advies. Ik liet de afbouw van mijn antipsychoticum afhangen van mijn slaapkwaliteit, niet van m’n agenda![:)]()
Ik heb heel lang 75 mg quetiapine geslikt. Vanaf januari werd dat 100 en 2,5 week geleden werd het 125. Ik denk zelf dat we iig terug kunnen naar die 75 maar zal idd horen wat de arts zegt daarover. Liefst zou ik quetiapine ook klinisch afbouwen nu. Maar ik zie ook jullie argumenten.
Waar ik donderdag heen ga heb je om 9.00 uur zaalsport. Ik klaagde tegen mijn vriend dat ik echt geen zin heb in sport om 9 uur s ochtends. Hij zei: Ik vond dat juist leuk altijd.
Toen dacht ik: Ja s middags en s avonds vind ik het wel leuk. Maar s ochtends heb ik zo'n kater van al die pillen dat je me geen plezier doet met een potje basketbal of paaltjesvoetbal. En toen ik me dat realiseerde dacht ik: Eigenlijk zonde, je slikt quetiapine en je vindt nergens wat aan de volgende ochtend en soms ook middag.
Vandaar dat ik op het idee kwam om dat ook af te bouwen.
Nu moet ik echt mijn corveetaken doen. Ik reageer later op de rest.
#10
Ja het slecht slapen brengt mij bijna automatisch bij de Albert Heijn to go....Denk een goeie. Gezien het niet kunnen slapen je volgens mij ook al vaak op de fiets heeft gezet om wijn te gaan kopen? Kan me herinneren dat je voor deze opname geloof ik ook slecht sliep en druk ervaarde met je (ex)vriendje?
Ik besluit in halfslaap dat ik alcohol ga halen en voor ik het weet zit ik op de fiets. Dat is ook het gevaarlijke er aan. Ik wil liefst ook verhuizen en mijn vriend steunt mij ook daarin. Hij ziet in zijn omgeving ook dat het vaak mis gaat als mensen terug gaan naar de plaats waar ze gebruikt hebben. Hij wilde zelf ook niet terug naar zijn oude woonplaats en heeft gekozen voor een nieuwe stad.
Waarom ik het belangrijk vind dat hij mij steunt.... ik heb praktisch geen vrienden meer en de familie staat ook niet meer te springen om te helpen. Dus voor de praktische kant van de verhuizing kijk ik toch naar hem en zijn vrienden.
Inmiddels kan ik ook wel zeggen 'onze vrienden' maar in ieder geval red ik het niet meer met mijn eigen netwerk.... al die spullen en geen lift.
Ik bedoel dus, het is zo'n automatisme om naar de winkel te gaan. Op een andere plek zal ik nieuwe gewoontes en patronen moeten ontwikkelen maar iig NIET om bij slecht slapen te gaan drinken.
Hier in de kliniek als ik wakker lig denk ik meer 'zal ik even naar de nachtdienst lopen'. Ik denk niet aan drank dan. Maar thuis zal ongetwijfeld die oude gedachtegang terug komen.
#11
Mijn arts heeft zelf quetiapine geslikt en denkt daar dus niet licht over. Maar het hele ding is.... ik slaap er niet mee. Ik lig te draaien en te woelen en moet 1000 x plassen. Ik viel in slaap door de lorazepam.Ik herken dit zó erg! Ik maak lange wandelingen tegenwoordig en ik zíe de omgeving eindelijk weer. Die is jarenlang compleet aan me voorbijgegaan. Echt bizar eigenlijk. Het is letterlijk alsof er een dikke mist is opgetrokken en contouren van de wereld weer zichtbaar worden.
Ik hoop dat je een beetje een goede modus vindt voor het slapen! Vaak wordt maar gedacht: we gooien en quetiapine tegenaan, dan slapen ze tenminste. Athans, die indruk krijg ik. Dat het een duf konijn van je maakt tellen ze gemakshalve even niet mee.
Jaaaaa.... ik zei eens tegen mijn broer: Het lijkt of ik jaren door een vies raam heb gekeken en alsof nu mijn raam gelapt is.
Het is ook net of je een kleine televisie hebt gehad en opeens heb je een grote brede. Precies wat jij nu zegt.
Over wandelen gesproken, dat gaan we nu doen met de groep
#12
Misschien kun je door te sporten juist je pillenkater even vergeten.In de kliniek is toch enige haastIk snap wel wat je bedoelt maar bij klinische afbouw is de tijd beperkt.
Ik heb heel lang 75 mg quetiapine geslikt. Vanaf januari werd dat 100 en 2,5 week geleden werd het 125. Ik denk zelf dat we iig terug kunnen naar die 75 maar zal idd horen wat de arts zegt daarover. Liefst zou ik quetiapine ook klinisch afbouwen nu. Maar ik zie ook jullie argumenten.
Waar ik donderdag heen ga heb je om 9.00 uur zaalsport. Ik klaagde tegen mijn vriend dat ik echt geen zin heb in sport om 9 uur s ochtends. Hij zei: Ik vond dat juist leuk altijd.
Toen dacht ik: Ja s middags en s avonds vind ik het wel leuk. Maar s ochtends heb ik zo'n kater van al die pillen dat je me geen plezier doet met een potje basketbal of paaltjesvoetbal. En toen ik me dat realiseerde dacht ik: Eigenlijk zonde, je slikt quetiapine en je vindt nergens wat aan de volgende ochtend en soms ook middag.
Vandaar dat ik op het idee kwam om dat ook af te bouwen.
Nu moet ik echt mijn corveetaken doen. Ik reageer later op de rest.
#13
Het is sowieso verplicht. Het valt me vooral op hoeveel moeite dingen in de ochtend kosten, als ze ‘s avonds gewoon heel makkelijk gaan.
#14
Tapering strips 👍Ik ga het overleggen. Ze mogen in de kliniek geen pillen snijden dus ik zal eens uitzoeken met welke stappen ik evt zou kunnen afbouwen. Je bent goed bezig in ieder geval!
#15
Ik ga het overleggen. Ze mogen in de kliniek geen pillen snijden dus ik zal eens uitzoeken met welke stappen ik evt zou kunnen afbouwen. Je bent goed bezig in ieder geval!Helder verhaal. Ik denk dat het heel vaak zo gaat. En voor je het weet slik je ineens een behoorlijk hoge dosering en ligt er een dikke wollen deken over je heen. Ik zou ook even wachten met de afbouw. Lijkt me slim om eerst het slapen weer een beetje op orde te krijgen. Zelf doe ik het ook rustig aan met de afbouw, ben veel te bang dat ik straks plots niet meer slaap (en het slapen is toch ook nog niet helemaal steady en zoals het moet zijn). Gewoon lekker per 12,5 mg afbouwen (ik dan) en steeds een maandje of langer ertussen. Succes!
#16
Ga ik vragen.
Eén begeleider hier is echt steengoed. Zal kijken of ik morgen met hem nog aan mijn signaleringsplan kan werken. Ik ben hier dus tot donderdag en kan de laatste paar dagen nog goed benutten.
Eén begeleider hier is echt steengoed. Zal kijken of ik morgen met hem nog aan mijn signaleringsplan kan werken. Ik ben hier dus tot donderdag en kan de laatste paar dagen nog goed benutten.
#17
Ik zit met mijn hoofd al in de volgende kliniek. En ik besef vooral hoe blij ik mag zijn dat ik daar terecht kan voor nu.
Hier wordt vooral gezanikt. Het eten is niet goed. Het programma is saai.
Ik heb geen zin in dat negatieve gedoe. Heb het gisteren nog gezegd in de dagafsluiting. Niet iedereen krijgt een kans om hier te detoxen. We mogen best een beetje dankbaar zijn met zijn allen.
Hier wordt vooral gezanikt. Het eten is niet goed. Het programma is saai.
Ik heb geen zin in dat negatieve gedoe. Heb het gisteren nog gezegd in de dagafsluiting. Niet iedereen krijgt een kans om hier te detoxen. We mogen best een beetje dankbaar zijn met zijn allen.
#18
We mogen best een beetje dankbaar zijn met zijn allen.
Met je eens.
Maar zit iedereen daar met dezelfde intentie: "ik WIL afkicken van drank/drugs/gokken/sex/pillen etc" of zitten er ook tussen bij van "Ik MOET ......"
#19
Aan de andere kant is het ook wel begrijpelijk dat iemand in of net na ontwenning niet lekker in z'n vel zit.Ik zit met mijn hoofd al in de volgende kliniek. En ik besef vooral hoe blij ik mag zijn dat ik daar terecht kan voor nu.
Hier wordt vooral gezanikt. Het eten is niet goed. Het programma is saai.
Ik heb geen zin in dat negatieve gedoe. Heb het gisteren nog gezegd in de dagafsluiting. Niet iedereen krijgt een kans om hier te detoxen. We mogen best een beetje dankbaar zijn met zijn allen.
#20
Is ook zo idd. Volgens de begeleider is het ook een vorm van camouflage. Niet naar binnen willen kijken en jezelf verschuilen achter een muur van geklaag.
Het is lastig een balans te vinden tussen regelzaken, herstel en oud zeer verwerken. De één zegt, laat alles even los. De ander zegt, pak door anders verlies je tijd.
Mijn lichaam zegt: Rustig aan want je slaapt niet.
Ze zien het denk ik niet aan me maar niet slapen brengt mij wel in code oranje. Ook al kom ik misschien nog helder over. Het is niet de tijd voor moeilijke telefoontjes etc. Eigenlijk ook niet voor diepe gesprekken in de avond maar het liep nu zo, de begeleider sprak me aan en het was ook even goed maar het is ook veel allemaal. Iedereen heeft absoluut het beste met me voor maar soms loopt mijn hoofd over van alle goede raad etc. Morgen zondag dus instanties bellen zit er sowieso niet in dan.
Het is lastig een balans te vinden tussen regelzaken, herstel en oud zeer verwerken. De één zegt, laat alles even los. De ander zegt, pak door anders verlies je tijd.
Mijn lichaam zegt: Rustig aan want je slaapt niet.
Ze zien het denk ik niet aan me maar niet slapen brengt mij wel in code oranje. Ook al kom ik misschien nog helder over. Het is niet de tijd voor moeilijke telefoontjes etc. Eigenlijk ook niet voor diepe gesprekken in de avond maar het liep nu zo, de begeleider sprak me aan en het was ook even goed maar het is ook veel allemaal. Iedereen heeft absoluut het beste met me voor maar soms loopt mijn hoofd over van alle goede raad etc. Morgen zondag dus instanties bellen zit er sowieso niet in dan.