#1
Uitvaarten zijn natuurlijk nooit leuk...
Ook niet met benzo's en of drank.
Ook niet met benzo's en of drank.
Tijd van bezinning - nu
791 antwoorden
183 weergaven
18-5-2026
#2
@De Zandman, wat mij toen opviel is dat alles maandenlang bleef sudderen en knagen. Ik dronk in die tijd niet, maar had wel al die pillen.
Ik huilde niet, ik liep maar rondjes in de stad en dronk eens ergens koffie en dan ging ik weer verder slenteren. Het gevoel zat helemaal vast en ik denk zeker dat dat door de medicatie kwam. Die tekst had ik jaren eerder al geschreven, in een tijd van minder medicatie. Ik had al voorzien dat bij oma’s uitvaart niemand zou weten wat te zeggen. Dus ik had al eens iets geschreven en bewaard en idd… niemand anders van de kleinkinderen had behoefte iets te zeggen.
Het was een bewogen dag vandaag. Bij thuiskomst stond een ambulance voor onze voordeur en ik dacht vooral: gelukkig niet voor mij deze keer.
Ze gingen rustig weg en niemand ging mee dus ik hoop dat er niks ergs met de buren is.
Verder heb ik in de kliniek maanden met T gezeten, een jongen/man waar ik goed mee om ging. Ontzettend mee gelachen. Hij was na mij met ontslag gegaan en via via hadden we elkaar nog wel de groeten gedaan en nu hoor ik via via dat hij weer opgenomen is. Mooi kut. Ik schaam me nog steeds voor mijn terugvallen september/oktober maar ik ben echt de enige niet.
Hij heeft toen wel eens verteld dat bij hem al onomkeerbare schade was lichamelijk. Alcoholisme is een kutziekte.
Ik huilde niet, ik liep maar rondjes in de stad en dronk eens ergens koffie en dan ging ik weer verder slenteren. Het gevoel zat helemaal vast en ik denk zeker dat dat door de medicatie kwam. Die tekst had ik jaren eerder al geschreven, in een tijd van minder medicatie. Ik had al voorzien dat bij oma’s uitvaart niemand zou weten wat te zeggen. Dus ik had al eens iets geschreven en bewaard en idd… niemand anders van de kleinkinderen had behoefte iets te zeggen.
Het was een bewogen dag vandaag. Bij thuiskomst stond een ambulance voor onze voordeur en ik dacht vooral: gelukkig niet voor mij deze keer.
Ze gingen rustig weg en niemand ging mee dus ik hoop dat er niks ergs met de buren is.
Verder heb ik in de kliniek maanden met T gezeten, een jongen/man waar ik goed mee om ging. Ontzettend mee gelachen. Hij was na mij met ontslag gegaan en via via hadden we elkaar nog wel de groeten gedaan en nu hoor ik via via dat hij weer opgenomen is. Mooi kut. Ik schaam me nog steeds voor mijn terugvallen september/oktober maar ik ben echt de enige niet.
Hij heeft toen wel eens verteld dat bij hem al onomkeerbare schade was lichamelijk. Alcoholisme is een kutziekte.
#3
Vriend zegt, hoor je ooit iemand in mijn omgeving die de hele tijd over mijn verleden begint? Ik wil naar de toekomst kijken.
Ik ben het er helemaal mee eens, wil ook graag vooruit. Gisteren bij mijn ouders bleven ze maar doorgaan over GGZ en dat gesprek. We hadden afgesproken het er even over te hebben. Ik was eerst nog even in hun tuin aan het werk (vind ik lekker, beetje buiten rommelen) en om 13 uur zouden we gaan zitten. Om 14 uur was in principe alles gezegd, ik nog ff in de tuin en daarna ff met vriend mee ergens heen.
Ik had al afgesproken bij ouders te eten (dat met vriend was spontaan uitstapje) en bij het eten begon mijn moeder er weer over en mijn vader er overheen met nog meer gepraat en wat ik allemaal moet en wie ik moet bellen etc etc etc en toen mijn moeder weer. Ik werd er gek van.
En ik kan wel denken, ik ga er niet meer heen, maar die kunnen ook net als mijn oom opeens ergens dood liggen.... ook zij zijn op leeftijd.
Ik heb vanmorgen de Brijder man al een berichtje gestuurd en hij belt vandaag. Ik moet zeggen, hoe langer dit doorgaat hoe groter ook de kans dat ik op een dag naar de winkel loop en weer een paar flessen haal.
Verschil is wel vriend alles WEL geregeld is voor terugval en/of crisis en hij een hele goede casemanager heeft. Dan hoef je nu niet bezig te zijn met mogelijke crisis en kun je idd naar de toekomst kijken.
Ik ben het er helemaal mee eens, wil ook graag vooruit. Gisteren bij mijn ouders bleven ze maar doorgaan over GGZ en dat gesprek. We hadden afgesproken het er even over te hebben. Ik was eerst nog even in hun tuin aan het werk (vind ik lekker, beetje buiten rommelen) en om 13 uur zouden we gaan zitten. Om 14 uur was in principe alles gezegd, ik nog ff in de tuin en daarna ff met vriend mee ergens heen.
Ik had al afgesproken bij ouders te eten (dat met vriend was spontaan uitstapje) en bij het eten begon mijn moeder er weer over en mijn vader er overheen met nog meer gepraat en wat ik allemaal moet en wie ik moet bellen etc etc etc en toen mijn moeder weer. Ik werd er gek van.
En ik kan wel denken, ik ga er niet meer heen, maar die kunnen ook net als mijn oom opeens ergens dood liggen.... ook zij zijn op leeftijd.
Ik heb vanmorgen de Brijder man al een berichtje gestuurd en hij belt vandaag. Ik moet zeggen, hoe langer dit doorgaat hoe groter ook de kans dat ik op een dag naar de winkel loop en weer een paar flessen haal.
Verschil is wel vriend alles WEL geregeld is voor terugval en/of crisis en hij een hele goede casemanager heeft. Dan hoef je nu niet bezig te zijn met mogelijke crisis en kun je idd naar de toekomst kijken.
#4
Ik krijg opeens een gevoel dat je bij onze GGZ gewoon eens in de zoveel tijd een familiegesprek moet hebben en dat dat nu is afgevinkt van hun lijstje. Familiegesprek geweest.
Dat het niet eens het doel is dat er iets uit komt en dat er actie volgt. De medicatie zou ook iets aangepast worden en ik dacht dat dat misschien per ingang van de nieuwe Baxterrol was. Maar tot op heden is er niets veranderd.
Dat het niet eens het doel is dat er iets uit komt en dat er actie volgt. De medicatie zou ook iets aangepast worden en ik dacht dat dat misschien per ingang van de nieuwe Baxterrol was. Maar tot op heden is er niets veranderd.
#5
Ik heb Brijder gesproken, hij heeft dingen uitgelegd. GGZ heeft nog geen contact met hem gezocht (dat was die bal die bij de psychiater lag). Hij snapt dat het heel onwenselijk is dat de familie er steeds over begint. En hij zei dat ik er voor vandaag nu genoeg over gepraat heb en het weer moet laten.
Mijn moeder dacht dat ik me kon aanmelden bij begeleid wonen (of iets in die richting) en dat zij mij dan in dit huis ambulant gaan begeleiden. Dat werkt helemaal niet zo. Nu ging meneer Brijder uitleggen hoe het daar werkt.... heel lief... maar door vriend ben ik daar natuurlijk al helemaal bekend, weet precies hoe alles werkt, hoe die begeleiding heet, hoe die gesprekken verlopen etc. En hoe laat je ook gaat eten..... ze komen altijd precies als je je eerste hap wilt nemen![:wink:]()
Dus hoe daar alles reilt en zeilt dat weet ik wel. Het ging er meer over dat mijn moeder dacht dat die begeleiding dan ook hier thuis kan komen ipv GGZ maar zo werkt dat helemaal niet. Zij dacht echt dat ze DE oplossing had bedacht.
Dus nu ligt de bal bij meneer Brijder. Hij zei ook dat het goed is om eens langs de huisarts te gaan zodat die mij weer even ziet en dan kan ik ook vragen in hoeverre zij goed op de hoogte zijn/gehouden worden over de situatie. Vorig jaar maart is de opname uiteindelijk door een arts van de huisartsenpost geregeld.
Ik ga maar even douchen en dan buiten lopen met de stappenteller. Ik kom moeilijk op gang vandaag.
Mijn moeder dacht dat ik me kon aanmelden bij begeleid wonen (of iets in die richting) en dat zij mij dan in dit huis ambulant gaan begeleiden. Dat werkt helemaal niet zo. Nu ging meneer Brijder uitleggen hoe het daar werkt.... heel lief... maar door vriend ben ik daar natuurlijk al helemaal bekend, weet precies hoe alles werkt, hoe die begeleiding heet, hoe die gesprekken verlopen etc. En hoe laat je ook gaat eten..... ze komen altijd precies als je je eerste hap wilt nemen
Dus hoe daar alles reilt en zeilt dat weet ik wel. Het ging er meer over dat mijn moeder dacht dat die begeleiding dan ook hier thuis kan komen ipv GGZ maar zo werkt dat helemaal niet. Zij dacht echt dat ze DE oplossing had bedacht.
Dus nu ligt de bal bij meneer Brijder. Hij zei ook dat het goed is om eens langs de huisarts te gaan zodat die mij weer even ziet en dan kan ik ook vragen in hoeverre zij goed op de hoogte zijn/gehouden worden over de situatie. Vorig jaar maart is de opname uiteindelijk door een arts van de huisartsenpost geregeld.
Ik ga maar even douchen en dan buiten lopen met de stappenteller. Ik kom moeilijk op gang vandaag.
#6
Ik moet zeggen, hoe langer dit doorgaat hoe groter ook de kans dat ik op een dag naar de winkel loop en weer een paar flessen haal.
Dat moet je je ouders eens glashard in het gezicht zeggen en dat je veel last van hen ervaart. Ook dat ze niet altijd de vinger in de pap hoeven te houden bij volwassen dochter én dat hun dochter ziek mag zijn. Ook al past dat mogelijk niet in hun perfecte plaatje.
Ik herken het wel. Weet daarom ook dat dit denken makker gezegd is dan gedaan. Maar je moet voorkomen dat je gaat drinken of aan de (rc) benzo's gaat door je ouders.
Verschil is wel vriend alles WEL geregeld is voor terugval en/of crisis
Mij is uitgelegd dat je nooit van het negatieve uit moet gaan. In mijn geval zijn vooral telefoonnummers vast gelegd die ik kan bellen bij een gevaarlijke ptss aanval.
krijg opeens een gevoel dat je bij onze GGZ gewoon eens in de zoveel tijd een familiegesprek moet hebben en dat dat nu is afgevinkt van hun lijstje
Dat is ook zo.
Is mij letter gezegd.
Juist daarom volg ik mijn ptss behandeling niet bij ggz of mggz.
Maar via een andere instantie.
Weet dat je goed bezig bent Alinde.
Blijf waakzaam. Maar heb vertrouwen
#7
Dankjewel Kordie, je zegt hele rake dingen.
Bij Brijder was een familiegesprek echt om dingen uit te praten. En toen was ik er niet blij mee omdat er in 1 uur wat mij betreft veel te veel besproken werd en het bij één gesprek bleef. Toen was de setting ook anders, met elkaar om tafel met twee professionals erbij.
Bij GGZ ben ik bang dat het inderdaad een formaliteit is. Dat in het beleidsplan staat dat ze om de X tijd de familie uitnodigen maar niet om daarmee concreet iets te bereiken. En dan laten ze het weer X tijd liggen en dan komt er weer zo´n gesprek. Overigens was ons per brief een datum medegedeeld waarbij ouders en broer uitgenodigd werden. En dat is dan twee keer naar achteren geschoven op hun initiatief.
Carina was hier, van de WMO. Anders dan ik dacht, neemt ze ook een coachende rol. Over dramadriehoek, winnaarsdriehoek etc. Ze ziet dat er soms veel energie gaat zitten in familiedingen en dat de vermoeidheid letterlijk in mijn lijf gaat zitten (want ik mankeer in principe niks aan mijn lichaam) en dan blijven mijn eigen dingen liggen, bijv in huis.
Het is de kunst om grenzen aan te geven en in het hier en nu te blijven. Dus wel schaatsen op zaterdagmiddag, een nieuwe kast ophalen, dat soort dingen.
Ze vroeg ook hoe mijn broers omgaan met familiedingen. Die geven bij mijn ouders op een gegeven moment aan dat ze weg moeten, een andere afspraak hebben, nog een stuk willen fietsen, etc etc.
Mijn vriend is gelukkig heel erg van het hier en nu. Ooit in de kliniek ging de casemanager met mij in gesprek en vroeg waarom ik de keus voor hem gemaakt had want ik zoek structuur en die is bij vriend ver te zoeken. Ik zei, ik heb geen tijd meer om te piekeren bij hem. Hij neemt me mee ergens heen, hij ziet onderweg van alles, hij weet heel veel te vertellen onderweg en dan trekt hij mij ook in het hier en nu En dan heb je een leuke dag.
Gisterenochtend belde vriend dat er een konijn miste bij de kinderboerderij. Dat soort dingen. Dan ben ik aan t malen over mijn oom en wat er dan gebeurd is en dan word ik gebeld... Flappie is weg. Dat relativeert best wel.
(En natuurlijk weet vriend ook wel dat het niet het einde van de wereld is dat Flappie weg is maar hij ging ff kijken en dat konijn miste)
Ben ook vandaag helemaal moe gepraat. @Kordie ik wil nog wel dieper ingaan op wat je schrijft. Eerst ff ontspannen.
Bij Brijder was een familiegesprek echt om dingen uit te praten. En toen was ik er niet blij mee omdat er in 1 uur wat mij betreft veel te veel besproken werd en het bij één gesprek bleef. Toen was de setting ook anders, met elkaar om tafel met twee professionals erbij.
Bij GGZ ben ik bang dat het inderdaad een formaliteit is. Dat in het beleidsplan staat dat ze om de X tijd de familie uitnodigen maar niet om daarmee concreet iets te bereiken. En dan laten ze het weer X tijd liggen en dan komt er weer zo´n gesprek. Overigens was ons per brief een datum medegedeeld waarbij ouders en broer uitgenodigd werden. En dat is dan twee keer naar achteren geschoven op hun initiatief.
Carina was hier, van de WMO. Anders dan ik dacht, neemt ze ook een coachende rol. Over dramadriehoek, winnaarsdriehoek etc. Ze ziet dat er soms veel energie gaat zitten in familiedingen en dat de vermoeidheid letterlijk in mijn lijf gaat zitten (want ik mankeer in principe niks aan mijn lichaam) en dan blijven mijn eigen dingen liggen, bijv in huis.
Het is de kunst om grenzen aan te geven en in het hier en nu te blijven. Dus wel schaatsen op zaterdagmiddag, een nieuwe kast ophalen, dat soort dingen.
Ze vroeg ook hoe mijn broers omgaan met familiedingen. Die geven bij mijn ouders op een gegeven moment aan dat ze weg moeten, een andere afspraak hebben, nog een stuk willen fietsen, etc etc.
Mijn vriend is gelukkig heel erg van het hier en nu. Ooit in de kliniek ging de casemanager met mij in gesprek en vroeg waarom ik de keus voor hem gemaakt had want ik zoek structuur en die is bij vriend ver te zoeken. Ik zei, ik heb geen tijd meer om te piekeren bij hem. Hij neemt me mee ergens heen, hij ziet onderweg van alles, hij weet heel veel te vertellen onderweg en dan trekt hij mij ook in het hier en nu En dan heb je een leuke dag.
Gisterenochtend belde vriend dat er een konijn miste bij de kinderboerderij. Dat soort dingen. Dan ben ik aan t malen over mijn oom en wat er dan gebeurd is en dan word ik gebeld... Flappie is weg. Dat relativeert best wel.
(En natuurlijk weet vriend ook wel dat het niet het einde van de wereld is dat Flappie weg is maar hij ging ff kijken en dat konijn miste)
Ben ook vandaag helemaal moe gepraat. @Kordie ik wil nog wel dieper ingaan op wat je schrijft. Eerst ff ontspannen.
#8
Grrrr, ik ging medicijnen ophalen maar het lag er niet. De mensen van de balie dachten dat ik t/m vandaag in huis had. Ik terug naar huis want ga er dan zelf ook aan twijfelen maar ik zie het hier echt niet.
Bellen, lang wachten, nog langer wachten.... ik weet niet of het vandaag nog in orde komt.
Ik dacht dat de afspraak was maandag en donderdag ophalen en weet iig niet dat het veranderd is. Zo irritant. Ik hoop ooit gewoon helemaal van de medicatie af te zijn. Rondom de mogelijke apotheek-staking had ik ook zo'n stress. Het is gewoon irritant dat mijn lijf afhankelijk is van dat spul.
Bellen, lang wachten, nog langer wachten.... ik weet niet of het vandaag nog in orde komt.
Ik dacht dat de afspraak was maandag en donderdag ophalen en weet iig niet dat het veranderd is. Zo irritant. Ik hoop ooit gewoon helemaal van de medicatie af te zijn. Rondom de mogelijke apotheek-staking had ik ook zo'n stress. Het is gewoon irritant dat mijn lijf afhankelijk is van dat spul.
#9
De medicatie is iig tot morgen geregeld en ik kon het alsnog ophalen. Het klopte iig dat ik het niet in huis had.Dat moet je je ouders eens glashard in het gezicht zeggen en dat je veel last van hen ervaart. Ook dat ze niet altijd de vinger in de pap hoeven te houden bij volwassen dochter én dat hun dochter ziek mag zijn. Ook al past dat mogelijk niet in hun perfecte plaatje.
Ik herken het wel. Weet daarom ook dat dit denken makker gezegd is dan gedaan. Maar je moet voorkomen dat je gaat drinken of aan de (rc) benzo's gaat door je ouders.
Mij is uitgelegd dat je nooit van het negatieve uit moet gaan. In mijn geval zijn vooral telefoonnummers vast gelegd die ik kan bellen bij een gevaarlijke ptss aanval.
Dat is ook zo.
Is mij letter gezegd.
Juist daarom volg ik mijn ptss behandeling niet bij ggz of mggz.
Maar via een andere instantie.
Weet dat je goed bezig bent Alinde.
Blijf waakzaam. Maar heb vertrouwen
Tja mijn ouders hadden wel gelezen, paar jaar geleden, dat mensen soms bij afbouw medicatie weer helemaal herstelden. En mijn tante is na een instabiele periode rond haar 30e ook helemaal hersteld. Maar dat was ook een andere tijd, minder drukte, minder prikkels. Dat was wel de reactie na mijn eerste psychose: Misschien kan ze net als tante D toch weer herstellen.
Maarja misschien ook idd niet. Misschien hebben we met zijn allen de lat te hoog gelegd over de dingen die ik nog zou gaan bereiken etc. Maar de dingen die ik gedaan heb, binnen vrijwilligerswerk en soms ook betaald, zijn ook niet altijd gezien denk ik. Alsof er toch altijd iets omheen hing van 'het is niet betaald', 'het is niet fulltime'.
Ik schrijf natuurlijk alles hier namens mezelf... als mijn ouders hier schreven zouden ze misschien heel anders schrijven dan wat ik nu schrijf.
Maar ik heb bijv vrijwillig een klus in de stadsschouwburg Amsterdam gedaan en toen zijn mijn ouders bij de voorstelling geweest en toen vonden ze de voorstelling kut. Dus niks van 'wat leuk dat je je bij zo'n leuke club mensen hebt aangesloten' of 'jeetje zien we je zomaar in de stadsschouwburg aan het werk'. Terwijl ik een hele leuke tijd gehad heb daar maarja het was niet zo'n goedlopend bedrijf als van mijn broer.
Maar nu gaat het weer over de maatschappelijke ladder. Herstellen van een verslaving is echt wel ff andere koek en dat is OOK hard werken.
Een andere instantie ben ik zeker aan het overwegen. Ik vind het irritant om dat dan weer uit te zoeken met de verzekering maar daar moet ik een keer in duiken. Ik had bij GGZ twee gesprekken met een psycholoog, om mij weer door te verwijzen, en die zei dat GGZ het niet ontmoedigd tegenwoordig als je het ergens anders zoekt. In die gesprekken merkte ik ook weer dat je met een psycholoog op een heel ander level zit dan met een verpleegkundige. Hij geeft echt inzichten. Ik geloof ook zeker in familiepatronen die doorwerken in een familie (rare zin). Omdat mijn moeder zich altijd zorgen maakte om haar moeder, werkt dat misschien ook door in onze moeder-dochter relatie. Anders dan bij mijn broers.
Ik wacht iig op een uitnodiging van beeldende therapie en van mindfullness. Die uitnodigingen schijnen per papieren post te komen, ik ben benieuwd.
Ik dronk even koffie bij vriend zijn dagbesteding en sprak een van de begeleiders. Ik legde uit dat het voor mij bij de nieuwe dagbesteding nog even inkomen is, omdat ik afgelopen jaar al zoveel mensen heb ontmoet en daar ook weer allemaal nieuwe mensen zie. Ik heb daar nog niks gemeenschappelijks om over te praten. Als ik meer ruimte in mijn hoofd heb komt dat misschien weer. Dan kun je praten over een eend in de sloot bij wijze van spreken. Of over muziek. De laatste keren was ik niet in staat om mee te praten over koetjes en kalfjes. Als ik echt mijn draai niet vind daar, kan ik nog overwegen om bij vriend zijn dagbesteding te gaan werken op de dagen dat hij er niet is. Tegelijk lijkt me niet zo'n succes. Daar hebben we het al over gehad.
#10
Ja het slecht slapen brengt mij bijna automatisch bij de Albert Heijn to go....Denk een goeie. Gezien het niet kunnen slapen je volgens mij ook al vaak op de fiets heeft gezet om wijn te gaan kopen? Kan me herinneren dat je voor deze opname geloof ik ook slecht sliep en druk ervaarde met je (ex)vriendje?
Ik besluit in halfslaap dat ik alcohol ga halen en voor ik het weet zit ik op de fiets. Dat is ook het gevaarlijke er aan. Ik wil liefst ook verhuizen en mijn vriend steunt mij ook daarin. Hij ziet in zijn omgeving ook dat het vaak mis gaat als mensen terug gaan naar de plaats waar ze gebruikt hebben. Hij wilde zelf ook niet terug naar zijn oude woonplaats en heeft gekozen voor een nieuwe stad.
Waarom ik het belangrijk vind dat hij mij steunt.... ik heb praktisch geen vrienden meer en de familie staat ook niet meer te springen om te helpen. Dus voor de praktische kant van de verhuizing kijk ik toch naar hem en zijn vrienden.
Inmiddels kan ik ook wel zeggen 'onze vrienden' maar in ieder geval red ik het niet meer met mijn eigen netwerk.... al die spullen en geen lift.
Ik bedoel dus, het is zo'n automatisme om naar de winkel te gaan. Op een andere plek zal ik nieuwe gewoontes en patronen moeten ontwikkelen maar iig NIET om bij slecht slapen te gaan drinken.
Hier in de kliniek als ik wakker lig denk ik meer 'zal ik even naar de nachtdienst lopen'. Ik denk niet aan drank dan. Maar thuis zal ongetwijfeld die oude gedachtegang terug komen.
#11
Mijn arts heeft zelf quetiapine geslikt en denkt daar dus niet licht over. Maar het hele ding is.... ik slaap er niet mee. Ik lig te draaien en te woelen en moet 1000 x plassen. Ik viel in slaap door de lorazepam.Ik herken dit zó erg! Ik maak lange wandelingen tegenwoordig en ik zíe de omgeving eindelijk weer. Die is jarenlang compleet aan me voorbijgegaan. Echt bizar eigenlijk. Het is letterlijk alsof er een dikke mist is opgetrokken en contouren van de wereld weer zichtbaar worden.
Ik hoop dat je een beetje een goede modus vindt voor het slapen! Vaak wordt maar gedacht: we gooien en quetiapine tegenaan, dan slapen ze tenminste. Athans, die indruk krijg ik. Dat het een duf konijn van je maakt tellen ze gemakshalve even niet mee.
Jaaaaa.... ik zei eens tegen mijn broer: Het lijkt of ik jaren door een vies raam heb gekeken en alsof nu mijn raam gelapt is.
Het is ook net of je een kleine televisie hebt gehad en opeens heb je een grote brede. Precies wat jij nu zegt.
Over wandelen gesproken, dat gaan we nu doen met de groep
#12
Misschien kun je door te sporten juist je pillenkater even vergeten.In de kliniek is toch enige haastIk snap wel wat je bedoelt maar bij klinische afbouw is de tijd beperkt.
Ik heb heel lang 75 mg quetiapine geslikt. Vanaf januari werd dat 100 en 2,5 week geleden werd het 125. Ik denk zelf dat we iig terug kunnen naar die 75 maar zal idd horen wat de arts zegt daarover. Liefst zou ik quetiapine ook klinisch afbouwen nu. Maar ik zie ook jullie argumenten.
Waar ik donderdag heen ga heb je om 9.00 uur zaalsport. Ik klaagde tegen mijn vriend dat ik echt geen zin heb in sport om 9 uur s ochtends. Hij zei: Ik vond dat juist leuk altijd.
Toen dacht ik: Ja s middags en s avonds vind ik het wel leuk. Maar s ochtends heb ik zo'n kater van al die pillen dat je me geen plezier doet met een potje basketbal of paaltjesvoetbal. En toen ik me dat realiseerde dacht ik: Eigenlijk zonde, je slikt quetiapine en je vindt nergens wat aan de volgende ochtend en soms ook middag.
Vandaar dat ik op het idee kwam om dat ook af te bouwen.
Nu moet ik echt mijn corveetaken doen. Ik reageer later op de rest.
#13
Het is sowieso verplicht. Het valt me vooral op hoeveel moeite dingen in de ochtend kosten, als ze ‘s avonds gewoon heel makkelijk gaan.
#14
Tapering strips 👍Ik ga het overleggen. Ze mogen in de kliniek geen pillen snijden dus ik zal eens uitzoeken met welke stappen ik evt zou kunnen afbouwen. Je bent goed bezig in ieder geval!
#15
Ik ga het overleggen. Ze mogen in de kliniek geen pillen snijden dus ik zal eens uitzoeken met welke stappen ik evt zou kunnen afbouwen. Je bent goed bezig in ieder geval!Helder verhaal. Ik denk dat het heel vaak zo gaat. En voor je het weet slik je ineens een behoorlijk hoge dosering en ligt er een dikke wollen deken over je heen. Ik zou ook even wachten met de afbouw. Lijkt me slim om eerst het slapen weer een beetje op orde te krijgen. Zelf doe ik het ook rustig aan met de afbouw, ben veel te bang dat ik straks plots niet meer slaap (en het slapen is toch ook nog niet helemaal steady en zoals het moet zijn). Gewoon lekker per 12,5 mg afbouwen (ik dan) en steeds een maandje of langer ertussen. Succes!
#16
Ga ik vragen.
Eén begeleider hier is echt steengoed. Zal kijken of ik morgen met hem nog aan mijn signaleringsplan kan werken. Ik ben hier dus tot donderdag en kan de laatste paar dagen nog goed benutten.
Eén begeleider hier is echt steengoed. Zal kijken of ik morgen met hem nog aan mijn signaleringsplan kan werken. Ik ben hier dus tot donderdag en kan de laatste paar dagen nog goed benutten.
#17
Ik zit met mijn hoofd al in de volgende kliniek. En ik besef vooral hoe blij ik mag zijn dat ik daar terecht kan voor nu.
Hier wordt vooral gezanikt. Het eten is niet goed. Het programma is saai.
Ik heb geen zin in dat negatieve gedoe. Heb het gisteren nog gezegd in de dagafsluiting. Niet iedereen krijgt een kans om hier te detoxen. We mogen best een beetje dankbaar zijn met zijn allen.
Hier wordt vooral gezanikt. Het eten is niet goed. Het programma is saai.
Ik heb geen zin in dat negatieve gedoe. Heb het gisteren nog gezegd in de dagafsluiting. Niet iedereen krijgt een kans om hier te detoxen. We mogen best een beetje dankbaar zijn met zijn allen.
#18
We mogen best een beetje dankbaar zijn met zijn allen.
Met je eens.
Maar zit iedereen daar met dezelfde intentie: "ik WIL afkicken van drank/drugs/gokken/sex/pillen etc" of zitten er ook tussen bij van "Ik MOET ......"
#19
Aan de andere kant is het ook wel begrijpelijk dat iemand in of net na ontwenning niet lekker in z'n vel zit.Ik zit met mijn hoofd al in de volgende kliniek. En ik besef vooral hoe blij ik mag zijn dat ik daar terecht kan voor nu.
Hier wordt vooral gezanikt. Het eten is niet goed. Het programma is saai.
Ik heb geen zin in dat negatieve gedoe. Heb het gisteren nog gezegd in de dagafsluiting. Niet iedereen krijgt een kans om hier te detoxen. We mogen best een beetje dankbaar zijn met zijn allen.
#20
Is ook zo idd. Volgens de begeleider is het ook een vorm van camouflage. Niet naar binnen willen kijken en jezelf verschuilen achter een muur van geklaag.
Het is lastig een balans te vinden tussen regelzaken, herstel en oud zeer verwerken. De één zegt, laat alles even los. De ander zegt, pak door anders verlies je tijd.
Mijn lichaam zegt: Rustig aan want je slaapt niet.
Ze zien het denk ik niet aan me maar niet slapen brengt mij wel in code oranje. Ook al kom ik misschien nog helder over. Het is niet de tijd voor moeilijke telefoontjes etc. Eigenlijk ook niet voor diepe gesprekken in de avond maar het liep nu zo, de begeleider sprak me aan en het was ook even goed maar het is ook veel allemaal. Iedereen heeft absoluut het beste met me voor maar soms loopt mijn hoofd over van alle goede raad etc. Morgen zondag dus instanties bellen zit er sowieso niet in dan.
Het is lastig een balans te vinden tussen regelzaken, herstel en oud zeer verwerken. De één zegt, laat alles even los. De ander zegt, pak door anders verlies je tijd.
Mijn lichaam zegt: Rustig aan want je slaapt niet.
Ze zien het denk ik niet aan me maar niet slapen brengt mij wel in code oranje. Ook al kom ik misschien nog helder over. Het is niet de tijd voor moeilijke telefoontjes etc. Eigenlijk ook niet voor diepe gesprekken in de avond maar het liep nu zo, de begeleider sprak me aan en het was ook even goed maar het is ook veel allemaal. Iedereen heeft absoluut het beste met me voor maar soms loopt mijn hoofd over van alle goede raad etc. Morgen zondag dus instanties bellen zit er sowieso niet in dan.