DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

Verder moeten we even nagaan wat de thuishulp nou gaat doen. Je hebt ze in alle soorten en maten.

Die van mij gaat op een stoel zitten kijken hoe ik de was opvouw. Maar als iemand op mijn vingers kijkt dan kan ik het niet.

Ik moet zeggen dat ze wel goed is in gesprekken. Maar als ik haar elke week spreek, hoef ik wat mij betreft niet ook elke week naar ggz.

Niet om het weer af te schuiven maar IK moet dat nagaan zodat ik het weet voordat ik naar huis ga omdat IK haar mogelijk niet genoeg heb aangestuurd. Het is wel een dame die graag op het achterwerk zit.

01-01-2024, 00:00

Alinde zei:

ik ben zwaar gefrustreerd. Gisteren ergens mee gegooid (mag niet) en een begeleidster een slisaap genoemd (mag ook niet).

Klik om te vergroten...

Die beesten zitten ook overal!

Zijn ze geen begeleidster, komen ze wel hun beklag doen op Met het Oog op Morgen.

Alinde zei:

Gisteren had ik mijn huuskes niet opgegeten dus drama. Volgende keer eten ze zelf de huuskes maar op. Fuckers.

Klik om te vergroten...

Een huuske is een overdekte buitenlatrine, zo ééntje waar je zo'n rode Long Johns ondergoedpak* naar aandoet. Iets zegt me dat dat hier niet bedoeld wordt?

*) Heb ze gezien van het merk NastyPig. Misschien koop ik die wel. Het achterwerk heeft alleen niet zo'n luikje waar Pluto zo olijk-speels-onhandig doorheen kan gluren aan de waslijn, maar een spleet die over je bilnaad loopt.

Een project voor na het afbetalen van mijn studieschuld -hopelijk binnenkort- die begon aan de Landbouw Universiteit Wageningen.

Maandag was de crematie van mijn neef die daar een bestuursjaar Ceres had gedaan.

01-01-2024, 00:00

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

01-01-2024, 00:00

De Zandman zei:

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

Klik om te vergroten...

Het volgt je tot de dood toe ,dat is met opiaat use disorder ook.
Overal waar gebruikt word of sporen ervan zijn laat je denken ,het is niet echt een trigger anders had je wel tussen die mensen gezeten met een groot glas paardezeik

01-01-2024, 00:00

Soulassasins zei:

een groot glas paardezeik

Klik om te vergroten...

Je zou er trek van krijgen!

Lauw ook zeker 😄

01-01-2024, 00:00

De Zandman zei:

Nou, dat glas bier zag er heeeeerrrlijk uit!
En tsjakkaaà, daar waren de cravings....waarvan ik normaliter geen last meer van heb.
Maar zonnig weer, warm en dorstig zijn, en langs terrassen lopen waar gedronken wordt? Mega craving!

Klik om te vergroten...

Maar toch weet jij nee te zeggen ,dus je weegt wel af wat de gevolgen zijn.
Dat maakt je alleen maar sterker,die craving zal er beslist zijn maar het goede engeltje fluistert nee in je oren en je luisterd.
Dus een dikke overwinning zou ik zeggen!

01-01-2024, 00:00

@De Zandman je punt is echt duidelijk en ik word het een beetje beu merk ik.

Let’s agree to disagree.

01-01-2024, 00:00

Nou jongens, ik heb vooral trek in ijsjes met dit weer. Ze hebben hier hele lekkere, met slagroom in het hoorntje. Niet goed voor de lijn, niet goed voor de portemonnee maar wel het eerste waar ik aan denk in mijn vrije uurtjes.

Ik ben niet meer zo over de zeik als vanmorgen. Ze waren onderbezet en ik zat vanmorgen aan de koffie met verpleegkundige Miep, die ik graag mag. Ik zei ´Miep ik wil je zo wel even helpen hoor`. Ze zei: Nee ik sta op de afdeling hiernaast.
Ik zei: Nou ok, ik beloof dat ik niks ga gooien vandaag. Ze moest best lachten toen.

Het is hier een soort oefening in emotie-regulatie, maar wel een hele rare. Omdat de verpleging niet op één lijn zit is het bijna onmogelijk om het goede te doen. Als de één zegt: Ga lekker naar buiten, zegt de ander: Bijf maar ff binnen.
Waar de één zegt dat je moet tafeldekken, zegt de ander dat het nog te vroeg is daarvoor etc etc etc.

Bij mijn detox in maart heb ik het echt anders ervaren, namelijk hoe het is als er regels zijn die voor iedereen hetzelfde zijn, zodat niet alle energie gaat zitten in het discussiëren over regels. Normaal als je ergens bent of werkt heb je een rol, een taak. Hier ben ik echt aan het zoeken wat ik moet doen. Inmiddels is ook duidelijk dat mijn ambulante behandelaar langdurig ziek is (hoorde ik van een andere cliënt die dezelfde heeft). Dus toch wachten op de klinisch casemanager die nu een week op vakantie is.

Ik heb eigenlijk in een jaar tijd drie ontploffingen gehad maar altijd heeft het te maken met onduidelijke afspraken. Ik heb hiervoor nooit woede-aanvallen gehad. Misschien ook omdat ik fase oranje mezelf al ging dempen. Ik zei gisteren tegen een ervaringsdeskundige hier: Ik heb het gevoel dat ik na de detox een stapje terug heb gedaan. We worden minder uitgedaagd, er is minder structuur, ik word minder actief. Hij begreep me wel.

01-01-2024, 00:00

@Alinde,
Pas je op om niet teveel te verhospitaliseren?
Al is dat niet makkelijk in jouw situatie....
Nu kun je, als je het moeilijk hebt, of ergens mee zit, direct naar de verpleging stappen en zoals ik het lees in jouw posts, doe je dat ook.
Zo kun je te afhankelijk van het systeem worden, en straks kan dat niet meer, als de druk oploopt en komt de craving weer om de hoek kijken, dat was bij mij ook zo.
Pas hiervoor op, wil ik je graag meegeven.
Het wordt straks als je weer thuis bent, veel te moeilijk voor je en je moet leren om volledig op eigen benen te staan.
Let je hiervoor op?

01-01-2024, 00:00

#10

Oja: 60 dagen clean 🙂

01-01-2024, 00:00

#11

Ok @Alinde
Ik zal verder niet meer reageren.

01-01-2024, 00:00

#12

Alinde zei:

Oja: 60 dagen clean 🙂

Klik om te vergroten...

Zei die 'slisaap' nog iets?

01-01-2024, 00:00

#13

Ik zie nu dat het vandaag 8 november is, precies twee jaar na mijn eerste opname in verslavingskliniek. Toen dacht ik nog dat drie weekjes detox voldoende zou zijn.

Toen is juist een heel heftige periode begonnen. Niet meer slapen, zelf kloten met de medicatie, psychoses etc. Ik heb echt veel kapot gemaakt in twee jaar.

Vandaag iig gewandeld en gefitnest, wat ik vanaf nu vaker wil doen.

01-01-2024, 00:00

#14

Alinde zei:

Oja: 60 dagen clean 🙂

Klik om te vergroten...

Goed bezig 💪

01-01-2024, 00:00

#15

Casrus zei:

Zei die 'slisaap' nog iets?

Klik om te vergroten...

Mwah die doet gewoon haar werk, we gaan weer normaal met elkaar om. Ik had nog traktatie neergezet voor 60 dagen clean maar dat is hier niet echt gebruikelijk, men eet dat gewoon op en meer niet.

Ik ben best overprikkeld deze week en ik vind het lastig dat bepaalde dingen verplicht zijn. Het is bijv niet zo prettig nu in een gymzaal te staan en een balsport te doen... alle geluiden, het geschreeuw etc.
Ik zit er niet zo lekker in wat dat betreft, zou graag wat meer mijn eigen planning hebben. Vanavond komt er een verpleegkundige waar ik goed mee kan praten, ik hoop dat die kan meedenken hoe ik meer tijd kan hebben voor mijn eigen dingen en minder vast zit in de regels.

Want de opname hier gaat nog een tijdje duren. Het duurt een tijd voor er therapie is en het is in principe de bedoeling dat ik die tijd hier blijf. Ik hoorde het gisteren en besefte het ook niet meteen. Naar huis gaan zonder therapie lijkt me ook niet verstandig.... maar dit is ook wel echt doorbijten.

01-01-2024, 00:00

#16

Dankjewel Kordie, wat lief!

Ja herfstachtig zeker. Ik ben nu op een bosrijke plek en daar is het méér herfst dan op andere plekken lijkt het.

01-01-2024, 00:00

#17

Ik heb ongeveer zes uur geslapen, heel diep. Mag ik blij mee zijn.

Uit ervaring weet ik nu dat de eerste twee maanden na afbouw benzo´s heel wiebelig zijn. Mijn casemanager weet dat ook, van mij. Vandaag heb ik een gesprek en ga ik vragen hoe lang ik hier in de woonvorm kan blijven. Zelf ga ik er een beetje vanuit dat ik met de feestdagen ook nog hier zit. Het was een tijd lang een grapje, dat ik zei: Ik hoop tegen de kerst toch wel thuis te zijn. Nu denk ik dat het juist goed is als ik die 'gezellige tijd' hier doorbreng.
Als die mogelijkheid er is. Want er zijn ook wachtlijsten etc etc. Ik zal het vandaag wel te horen krijgen.

01-01-2024, 00:00

#18

Verder heb ik hier een maatje, Wouter, die last heeft van psychoses. Ik denk dat hij rond de 25 is.

Hij ging best goed, ging met heel veel enthousiasme en passie naar zijn dagbesteding. Bij het bedrijf waar hij dagbesteding doet, wordt hij erg gewaardeerd en hij krijgt wat meer coördinerende taken. Hij heeft veel overzicht over het hele bedrijf.
Hij wilde weer een opleiding gaan doen, meer de bedrijfsmatige kant van die plek leren kennen en daar iets mee doen. Hij is best slim volgens mij.

Nou ging het ff wat minder en nu heeft zijn GGZ het uit zijn hoofd gepraat. Dat hij niet een opleiding kan doen met zijn kwetsbaarheid, dat het hem te veel stress gaat geven.

Nu zit hier een apathische Wouter met zijn capuchon op zijn hoofd in de stoel. Niks te doen. Ik bedoel niet as we speak om 6,16., maar dat is wat ik gisteren zag.

En ik herken het zo erg, ik zie echt mijzelf terug van toen ik 23 was. 'Alinde je bent heel ziek, je legt de lat veel te hoog'.

Zou GGZ niet weten dat je in je jongvolwassen jaren extra kwetsbaar bent? Dat het soms gewoon weer bij trekt? Dat er ook deeltijd opleidingen bestaan en dat Wouter dat misschien prima kan?

01-01-2024, 00:00

#19

Ik herinner mij weer een moment, januari 2023.

Ik had twee detoxen gehad kort na elkaar, bij Brijder. Ik gebruikte geen alcohol en benzo´s meer.
Ergens in januari (het was uitverkoop) had ik nieuwe kleren gekocht, laarzen met hakken en toen kwam ik bij GGZ. Ik zei dat ik mij beter voelde, dat ik weer plannen aan het maken was en dat ik mij aan het oriënteren was om misschien in september weer een opleiding te gaan doen.

Nou daar gingen we. Want ik liep eigenlijk nooit op hakken en opeens liep ik op hakken dus Begeleidster moest vragen stellen om te controleren of ik niet manisch was. En ze hoorde me nooit over studeren en nu opeens wilde ik studeren en dat viel ook op. Ik zei, ik wil niet nu opeens studeren. Ik wil al heel lang studeren maar zat ook al 18 jaar aan de benzo's. Ik ben aan het KIJKEN of ik in september EVENTUEEL kan studeren.
Ja wat wilde ik dan studeren.
Dat wist ik dus nog niet maar vandaar het ORIENTEREN. Kijken wat leuk is, wat haalbaar, of ik het kan betalen.

Ik weet niet meer precies. Zij was alleen maar bezig met of ik niet manisch was.

Ik heb het toen nog gedeeld met mijn ouders, een dag later ofzo. Zij waren de kamer aan t verbouwen en we zaten op kussentjes op de grond. Tijdens dit persoonlijke gesprek kwam de buurman, jaar of 70, die niet aanvoelde dat we in een goed gesprek zaten en hele verhalen over zichzelf begon. Ook hij zat hierbij op een kussentje op de grond.
Op een gegeven moment hoestte hij slijm op en daar ging hij op kauwen.... het was ZO vies en ik ben daarna heel lang niet meer bij mijn ouders geweest, het was zo'n nare ervaring in die kale kamer op de grond, terwijl ik niet mijn verhaal kon doen door die buurman.

Mijn stemming sloeg echt om na dat gesprek met GGZ. Zo demotiverend. En wat ik toen voelde, lees ik nu van Wouter zijn gezicht. Moedeloos, hopeloos.

En nu concreet:
Momenteel val ik onder Parnassia. Als ik naar huis ga, heb ik ambulante zorg van GGZ en ambulante zorg van Brijder. GGZ is dan hoofdbehandelaar.

Nu is het ooit ter sprake geweest om Brijder hoofdbehandelaar te maken boven GGZ. Ik ga mijn casemanager vandaag vragen of we hier werk van kunnen maken.

Juist de ambulant van Brijder zegt: Je had op een gegeven moment zoveel hulp, dat je niet eens tijd had om een gezond bestaan op te bouwen.
En zo ervaar ik het ook.

Het lijkt of GGZ vooral bezigheden aandroeg die GGZ-gerelateerd waren. Cursussen van GGZ, hardloopgroep van GGZ, dagbesteding van GGZ. Voor hun wel fijn want zo kunnen ze je aan alle kanten monitoren. Maar je komt de GGZ-bubbel niet meer uit.

Ik ben dankbaar dat ik bij mijn huidige psychiater wat medicatie heb kunnen afbouwen. En dat ze me hier zeggen, soms schreeuwen, dat ik mijn verantwoordelijkheden moet nemen als volwassen vrouw. Dat ik me als een klein kind gedraag.

De dokter zegt wel dat ik ziek ben. Dat bipolair een ziekte is. Maar ze zeggen niet dat ik niks kan bereiken. Integendeel, ze zien best veel perspectief voor mij alleen zien ze dat ik dat zelf niet zie.

Ik schrijf het gewoon even op allemaal. Dan kan ik het straks weer lezen, voordat ik dat gesprek in ga (11.30)

01-01-2024, 00:00

#20

Alinde zei:

Ik herinner mij weer een moment, januari 2023.

Ik had twee detoxen gehad kort na elkaar, bij Brijder. Ik gebruikte geen alcohol en benzo´s meer.
Ergens in januari (het was uitverkoop) had ik nieuwe kleren gekocht, laarzen met hakken en toen kwam ik bij GGZ. Ik zei dat ik mij beter voelde, dat ik weer plannen aan het maken was en dat ik mij aan het oriënteren was om misschien in september weer een opleiding te gaan doen.

Nou daar gingen we. Want ik liep eigenlijk nooit op hakken en opeens liep ik op hakken dus Begeleidster moest vragen stellen om te controleren of ik niet manisch was. En ze hoorde me nooit over studeren en nu opeens wilde ik studeren en dat viel ook op. Ik zei, ik wil niet nu opeens studeren. Ik wil al heel lang studeren maar zat ook al 18 jaar aan de benzo's. Ik ben aan het KIJKEN of ik in september EVENTUEEL kan studeren.
Ja wat wilde ik dan studeren.
Dat wist ik dus nog niet maar vandaar het ORIENTEREN. Kijken wat leuk is, wat haalbaar, of ik het kan betalen.

Ik weet niet meer precies. Zij was alleen maar bezig met of ik niet manisch was.

Ik heb het toen nog gedeeld met mijn ouders, een dag later ofzo. Zij waren de kamer aan t verbouwen en we zaten op kussentjes op de grond. Tijdens dit persoonlijke gesprek kwam de buurman, jaar of 70, die niet aanvoelde dat we in een goed gesprek zaten en hele verhalen over zichzelf begon. Ook hij zat hierbij op een kussentje op de grond.
Op een gegeven moment hoestte hij slijm op en daar ging hij op kauwen.... het was ZO vies en ik ben daarna heel lang niet meer bij mijn ouders geweest, het was zo'n nare ervaring in die kale kamer op de grond, terwijl ik niet mijn verhaal kon doen door die buurman.

Mijn stemming sloeg echt om na dat gesprek met GGZ. Zo demotiverend. En wat ik toen voelde, lees ik nu van Wouter zijn gezicht. Moedeloos, hopeloos.

En nu concreet:
Momenteel val ik onder Parnassia. Als ik naar huis ga, heb ik ambulante zorg van GGZ en ambulante zorg van Brijder. GGZ is dan hoofdbehandelaar.

Nu is het ooit ter sprake geweest om Brijder hoofdbehandelaar te maken boven GGZ. Ik ga mijn casemanager vandaag vragen of we hier werk van kunnen maken.

Juist de ambulant van Brijder zegt: Je had op een gegeven moment zoveel hulp, dat je niet eens tijd had om een gezond bestaan op te bouwen.
En zo ervaar ik het ook.

Het lijkt of GGZ vooral bezigheden aandroeg die GGZ-gerelateerd waren. Cursussen van GGZ, hardloopgroep van GGZ, dagbesteding van GGZ. Voor hun wel fijn want zo kunnen ze je aan alle kanten monitoren. Maar je komt de GGZ-bubbel niet meer uit.

Ik ben dankbaar dat ik bij mijn huidige psychiater wat medicatie heb kunnen afbouwen. En dat ze me hier zeggen, soms schreeuwen, dat ik mijn verantwoordelijkheden moet nemen als volwassen vrouw. Dat ik me als een klein kind gedraag.

De dokter zegt wel dat ik ziek ben. Dat bipolair een ziekte is. Maar ze zeggen niet dat ik niks kan bereiken. Integendeel, ze zien best veel perspectief voor mij alleen zien ze dat ik dat zelf niet zie.

Ik schrijf het gewoon even op allemaal. Dan kan ik het straks weer lezen, voordat ik dat gesprek in ga (11.30)

Klik om te vergroten...

Ik lees hier uit wat ik zelf ook er vaar. Hulpverleners denken al gauw dat je niks meer kunt en trappen voor de zieke hard op de rem cq hospitaliseren.
Ga je daar tegen in ben je de lastige patiënt en remt men je nog harder.
Terwijl ik echt denk dat bv arbeidsmatige dagbesteding juist goed is. Voor het zinvol bezig zijn.

Fijn Alinde dat je nu op een plek zit die wel mee denkt

Tijd van bezinning - nu

Een reactie plaatsen