Tijd van bezinning - nu

Ik heb net een heel goed gesprek gehad met een maatje van de afdeling en ik ga alles even laten bezinken.

Ik denk dat ik het forum even laat voor vandaag. Genoeg stof tot nadenken al op de vroege ochtend.

Dus schrijf rustig verder dan lees ik het later 🙂

Alinde zei:

Dan is het makkelijker om er vanaf te blijven dan bij lorazepam, denk ik.

Klik om te vergroten...

Ja volgens mij ook.
Volgens mij raak je verslaafd aan de rush van een medicijn, bv het sedatieve.
Maar als je dat niet hebt bij een Z medicijn dan zal het ook minder aantrekkelijk zijn voor een recreatieve drugs.

Ik heb ze nooit genomen.
Ik neem wel eens een RC en merk bv dat pyrazolam mij niet laat hunkeren naar meer, omdat het alleen een angstremmer is.
Daar voel je niks leuks van.

Kordie zei:

Ja volgens mij ook.
Volgens mij raak je verslaafd aan de rush van een medicijn, bv het sedatieve.
Maar als je dat niet hebt bij een Z medicijn dan zal het ook minder aantrekkelijk zijn voor een recreatieve drugs.

Ik heb ze nooit genomen.
Ik neem wel eens een RC en merk bv dat pyrazolam mij niet laat hunkeren naar meer, omdat het alleen een angstremmer is.
Daar voel je niks leuks van.

Klik om te vergroten...

Dankjewel voor je ervaring.

Ik heb zelfs bij seroquel een soort hunkering, bij de kortwerkende. Je kan er even een klap van krijgen en dat vind ik dan lekker.
Maarja dat is mijn verslaafde brein. Net zolang quetiapientjes nemen tot je een klap hebt die lekker voelt.

Verder loopt het verhaal nu een beetje in het andere topic. Het was bedoeld voor theoretische vragen over medicatie maar zet me zeker aan het denken over.... eigenlijk alles.

Er zijn nu twee vormen geweest van daginvulling waar ik warm voor liep. Het eerste was een opleiding tot ervaringsdeskundigen, naar aanleiding van de gesprekken bij Brijder met mijn arts, die mij een paar keer vroeg of dat iets voor mij zou zijn. En nav de ervaringsdeskundigen die ik bij de Brijder aan het werk zag.
Echter mijn casemanager zegt... voordat je anderen kunt helpen moet je eerst zelf in therapie.

Daarnaast het jongerenwerk van de kerk. Ik heb onze 'kerkvriend' gevraagd of hij mij in contact kan brengen met de jongerenwerkers daar. Zijn antwoord: Ja dat kan ik, maar je moet eerst herstellen.

Hm.... kip en ei. Terwijl ik het juist goed vind dat de Kerkvriend mij bij die jongeren weghoudt in deze toestand. Dus dat is wat ik moet doen. Herstellen.

Dat ga ik dan maar proberen. Ik heb het nog nooit gedaan en ik hoop dat ik het kan.
Herstellen is vandaag, met mijn kopje koffie naar de vogeltjes luisteren.

Straks bij ontbijt briefje invullen voor de psycholoog, of ik nog kan aansluiten bij de dinsdag-verslavingsgroep.
En briefje voor de casemanager met eigenlijk van alles.

Die medicatie laat ik vandaag maar even zo.

Ha mensen,

Ik probeer toch even pauze te nemen anders gaat het niet goed. Ik zit nu met een stapel achterstallige administratie voor mijn snufferd en het programma van vandaag valt voor 80% uit wegens personeelstekort en ik word wat wiebelig.

Het is superfijn dat iedereen mee denkt maar ik heb hier óók allemaal cliënten en medewerkers die mee denken. En een vriend.. en een broer... en een vriend van mijn vriend. Tegelijk word ik via de NA uitgenodigd voor een spiritueel subgroepje, een zwemgroepje en nog meer.

Mijn vriend heeft zich gewend tot de Hogere Macht... wat heel mooi is maar wat ook zijn privacy is dus ik wil daar niet teveel over schrijven. In ieder geval, wij hebben een bijzondere Eerste Paasdag gehad.
Wat mij eindelijk de ruimte geeft... nu hij zijn Herstel ergens zoekt wat buiten mij ligt... om mijn eigen ruimte te pakken en écht te gaan herstellen.

Ok dus teveel raadgevers nu, waar ik denk ik ook zelf om gevraagd heb direct of indirect. Maar TIJD VOOR BEZINNING hier en nu, vandaag.

Dus ik heb alles gelezen maar ben misschien soms wat minder online om ook dingen een plek te geven en met de mensen van mijn ´real life´ te overleggen. Anders zit ik bij wijze van spreken op mijn kamertje te typen terwijl hier een hok voor verpleging, artsen en caseamanagers mij niet kan bereiken.

Fijne 24

Alinde zei:

Ha mensen,

Ik probeer toch even pauze te nemen anders gaat het niet goed. Ik zit nu met een stapel achterstallige administratie voor mijn snufferd en het programma van vandaag valt voor 80% uit wegens personeelstekort en ik word wat wiebelig.

Het is superfijn dat iedereen mee denkt maar ik heb hier óók allemaal cliënten en medewerkers die mee denken. En een vriend.. en een broer... en een vriend van mijn vriend. Tegelijk word ik via de NA uitgenodigd voor een spiritueel subgroepje, een zwemgroepje en nog meer.

Mijn vriend heeft zich gewend tot de Hogere Macht... wat heel mooi is maar wat ook zijn privacy is dus ik wil daar niet teveel over schrijven. In ieder geval, wij hebben een bijzondere Eerste Paasdag gehad.
Wat mij eindelijk de ruimte geeft... nu hij zijn Herstel ergens zoekt wat buiten mij ligt... om mijn eigen ruimte te pakken en écht te gaan herstellen.

Ok dus teveel raadgevers nu, waar ik denk ik ook zelf om gevraagd heb direct of indirect. Maar TIJD VOOR BEZINNING hier en nu, vandaag.

Dus ik heb alles gelezen maar ben misschien soms wat minder online om ook dingen een plek te geven en met de mensen van mijn ´real life´ te overleggen. Anders zit ik bij wijze van spreken op mijn kamertje te typen terwijl hier een hok voor verpleging, artsen en caseamanagers mij niet kan bereiken.

Fijne 24

Klik om te vergroten...

Heel duidelijk en begrijpelijk Alinde.

Ik weet niet of je dit deze dagen nog zal lezen maar ik wens je veel sterkte de komende tijd.

Thanks!

Gisteren lang gebeld met R, een fellow die al heel lang clean is. Hij is niet mijn sponsor maar heeft wel een beetje die functie, vanuit contact met de Hogere Macht mij raad geven en bijsturen.

Er zijn wat zieken en de behandelaars zijn heel erg druk. Ik heb mijn casemanager maar kort kunnen spreken.

Wel is er een verpleegkundige van de avonddienst die heel veel verstand heeft van medicijnen. Hij kon gisteren goed met mij mee denken. Hij vindt ook dat dit wel de plek is en het moment om de medicatie nog wat aan te pakken, beter hier dan thuis.

Het lijkt soms of artsen het afbouwen op zich een goed idee vinden maar het liever overlaten aan een collega. Dat het antwoord vaak is ‘nu nog niet afbouwen, misschien later’.

Maar zoals in een ander topic gezegd, de sport is best een goede graadmeter. Als ik ‘s ochtends als een zombie over dat veld loop te dwalen of van de bank af val… en op dezelfde middag best een redelijk potje speel.

Ik zal geen zes keer op een dag inloggen maar gewoon af en toe, net hoe het uitkomt.

Morning.

Gisteren rond avondeten een berichtje ontvangen over een oude bekende uit het dorp die vermist was en mogelijk gevaarlijk.

Twee uur later stond die persoon onverwacht achter me op de afdeling en ik schrok mij de pleuris. Gelukkig niet teruggevallen in oude patronen (niet praten, terugtrekken) en het gesprek met de verpleging aangegaan. Ik merkte dat de arts mij (non-verbaal) nog even checkte toen hij wegging. Gewoon koetjes en kalfjes maar hij kent mij heel goed.... ik had het idee dat hij mij nog even checkte voor hij wegging.

Ik heb bij mijn eerste detox in een onveilige groep gezeten (2023) en dat gevoel kwam weer even terug. Maar ik dacht ook.... dit is een andere plek, een andere situatie. Ik moet de dingen niet door elkaar halen.

Ben nu wel weer een beetje rustig maar het is ook goed dat de schrik er juist uit komt en niet aan de binnenkant aan mij gaat knagen. Vandaag mag ik ff rustig aan doen van de verpleging.

OJa oud patroon is op mijn kamertje zitten en op de laptop schrijven. Dat heb ik gisteravond niet meteen gedaan... heb eerst de verpleging opgezocht.

Alinde zei:

Als je alleen negatieve dingen meeneemt uit klinieken of groepen dan ligt dat ook aan je eigen houding hierin.

Klik om te vergroten...

In mijn geval was dat ook zo. Dus geef je 200 procent gelijk.
Ik had er niet voor gekozen. Trok me alle verhalen en negativiteit heel erg aan. Maar kon het niet verwerken of bespreekbaar maken.

Alinde zei:

Ik heb met mijn volle verstand gekozen om hier te zijn en ik sta er nog steeds voor 1000% achter.

Klik om te vergroten...

Het is ook goed dat je daar bent. Belangrijkste verschil tussen mij destijds in zo'n overbruggingskliniek, tussen gehersenspoeld landen op het vliegveld en thuis, is dat jij er wel voor hebt gekozen en jij wel je leerschool eruit kan halen. Ik had dat totaal niet. Ik wilde er niet zijn, ik trok me heel veel aan van de rest en kon het niet verwoorden. Ik kon alleen boksen bij wijze van.

De laatste anderhalf jaar heb ik mogen ervaren dat als je in een goeie groep zit een groep ook positifief kan zijn.
Het is net hoe de groep is en hoe de begeleiding is.

Wat ik overigens iedereen kan aanraden:
De podcasts (en YouTube) van René van Collem.

Hij benadrukt hoe je verslaafd kunt zijn aan een middel, maar ook aan gedrag of aan een persoon.

Heeft me echt aan het denken gezet.

Hmz ik ga toch schrijven. Mijn nicht is jarig en ik had er even niet aan gedacht.
Maar de dag is nog jong dus no problem.

Ik had mijn moeder ff aan de telefoon en die begon met een heel zielig stemmetje dat het toch niks voor mij was om een verjaardag te vergeten en dat ik zeker niet goed geslapen had. En dat ik met die regen wel naar buiten moest en dingen ondernemen.

Terwijl ik nota bene in de tuin stond, gisteren een oude hobby heb opgepakt, iets naars hier meteen besproken heb en mij niet heb teruggetrokken etc.

Het leek bijna alsof ze wilde horen dat het slecht met me gaat, dat deze kliniek eigenlijk kut is, dat ze niet goed voor me zorgen. En de volgende stap is dat de casemanager niet spoort en de dokter ook niet want dat is een Chinees.

Vervolgens begon ze over een klus in de tuin. Toedeledokie.

Voor jullie informatie, we hebben uren en uren gepraat over GGZ, Brijder, hulpverleners die niet sporen etc. Het was niet eens meer leuk om bij mijn ouders te komen want het ging altijd daarover.

Mijn (nieuwe) casemanager heeft me er ook op aangesproken… bij mij is de hulpverlening altijd niet goed of het deugt niet.
Terecht hoor dat hij dat zei.

Maar in het kader van gedragsverslaving… altijd klagen over dokters en hulpverleners kan ook een vervelend patroon zijn.

Alinde zei:

Hij kon gisteren goed met mij mee denken. Hij vindt ook dat dit wel de plek is en het moment om de medicatie nog wat aan te pakken, beter hier dan thuis.

Klik om te vergroten...

Dat is denk ik zeker waar.
Hier sta je onder controle bij een afbouw.

Alinde zei:

Het lijkt soms of artsen het afbouwen op zich een goed idee vinden maar het liever overlaten aan een collega. Dat het antwoord vaak is ‘nu nog niet afbouwen, misschien later’.

Klik om te vergroten...

Is mij ook vaker opgevallen.
In mijn geval niet met medicijnen maar met plannen door zetten.
Ik heb het er eens over gehad met een begeleider en die zei dat artsen soms te soft waren. Het zijn natuurlijk ook gewoon mensen.

Alinde zei:

Gisteren rond avondeten een berichtje ontvangen over een oude bekende uit het dorp die vermist was en mogelijk gevaarlijk.
Twee uur later stond die persoon onverwacht achter me op de afdeling en ik schrok mij de pleuris.

Klik om te vergroten...

Niet gek dat je schrikt.
Goed dat hij van de straat is en onder begeleiding staat als hij daadwerkelijk gevaarlijk is.
Maar de vraag is dan ook gelijk: wat is gevaarlijk. Is het iemand die zelfmoord wil plegen ben je ook gevaarlijk. Hoeft niet gelijk een messentrekker te zijn.

Alinde zei:

Ik had mijn moeder ff aan de telefoon en die begon met een heel zielig stemmetje dat het toch niks voor mij was om een verjaardag te vergeten en dat ik zeker niet goed geslapen had. En dat ik met die regen wel naar buiten moest en dingen ondernemen.

Klik om te vergroten...

Is helemaal niet erg.
Ik feliciteerde laatst ook iemand nog om 23:30 uur.

Alinde zei:

Het leek bijna alsof ze wilde horen dat het slecht met me gaat, dat deze kliniek eigenlijk kut is, dat ze niet goed voor me zorgen. En de volgende stap is dat de casemanager niet spoort en de dokter ook niet want dat is een Chinees.

Klik om te vergroten...

We hebben het er vaker over gehad.
Het is erg jammer dat je ouders zo zijn. Zorgelijk en ziekelijk betuttelen lijkt het wel.
Men mag blij zijn dat hun dochter in een kliniek zit en hulp krijgt die ze nodig heeft.

Ook al past dat mogelijkerwijs niet in het perfecte plaatje wat ze misschien graag naar de buitenwereld willen uitstralen.
Niet verkeerd bedoel ik dat. Maar ik zou me niet teveel laten meeslepen door je ouders.
Ik denk dat zij een negatieve invloed op je hebben, misschien meer dan jezelf denkt.
Afstand houden is dan wat beter.

Thanks!

qua gevaarlijk: ik heb met twee moordenaars op een afdeling gezeten. Misschien snap je dan mijn angst.
Deze meneer is gewoon een ouwe zatlap… aan de andere kant weet ik hoe iemand kan zijn als de alcohol uitwerkt… maar idd hij is onder toezicht hier en ik vind m niet echt eng.
Het was gisteren vooral de schrik nadat ik net een bericht had gekregen over hem waar stond ‘bij ernstige dreiging bel 112’

Ja mijn ouders ga ik nu van een afstandje bekijken. Ik had ze een tijd niet gesproken en ineens viel dat stemmetje van mijn moeder me op. Alsof ze bijna hoopte dat ik naar ze toe zou komen omdat de kliniek niet goed voor me zou zijn. En alsof ze hoopte dat ik die klus in de tuin op me zou nemen.

wat dat betreft is mijn casemanager niet van gisteren en die ziet bepaalde patronen wel.

Ik ben in principe ook gewoon gezond. Het is meer dat ik ziek gepraat word.
Ik ben ook niet een typische verslaafde of alcoholist volgens hem.

Alinde zei:

qua gevaarlijk: ik heb met twee moordenaars op een afdeling gezeten. Misschien snap je dan mijn angst.

Klik om te vergroten...

Ja, kan ik me voorstellen.
Zeker als je niet weet hoe je jezelf moet beschermen.

Alinde zei:

Ja mijn ouders ga ik nu van een afstandje bekijken. Ik had ze een tijd niet gesproken en ineens viel dat stemmetje van mijn moeder me op. Alsof ze bijna hoopte dat ik naar ze toe zou komen omdat de kliniek niet goed voor me zou zijn. En alsof ze hoopte dat ik die klus in de tuin op me zou nemen.

Klik om te vergroten...

Precies.
Alsof ze niet willen dat je in een kliniek thuis hoort omdat het niet in het plaatje past.
Lopen ze graag opscheppend rond en met de neus in de lucht?

Zou goed kunnen dat iemand je ziek praat.
Ik durf denk ik zelfs van een afstand te zeggen dat ik denk dat je ouders meespelen in de diverse terugvallen. Of zie ik dat compleet verkeerd (dan sorry)?

Ik kreeg mijn hoofd niet meer rustig gisterenavond. Het was een hectische week. Verder merk ik dat zo´n uitje naar vrienden nog teveel is in deze fase. Het OV, de stad.... de geluiden komen hard binnen. Snerpend soms.

Het was echt gezellig bij de vrienden, het zijn ook echt lieve mensen bij wie je eerlijk en open kunt zijn. Zij spreekt alleen geen NL waardoor de gesprekken afwisselend in het Nederlands en steenkolen Engels waren en dat maakte het ook intensief.
Ik ben zelf gewend dat je helemaal op Engels overgaat zodra één persoon van het gezelschap geen Nederlands spreekt. De jongens hebben de gewoonte om weer Nederlands te spreken als de vriendin even in de keuken is bijv en zo ga je alles door elkaar praten op gegeven moment.

Het gaat niet zo goed met vriend zijn vader. Zijn broers en zussen hebben geen contact meer met de vader dus hij kan het moeilijk delen. Hij en zijn vader kunnen moeilijk met elkaar praten dus wat er nu precies aan de hand is en of het zorgelijk is weten we niet. Gelukkig is er wel een partner van vader.

Ik ben ergens tussen 20 en 21 uur al gaan slapen gisteren en heb lang en diep geslapen. Nu heel vroeg wakker uiteraard maar dat is niet zo erg.

De nacht is lang als je zo vroeg gaat slapen en zo vroeg al wakker bent.

We hebben geen termijn afgesproken hoe lang ik op deze beschutte woonplek kan blijven. Meestal zo lang er nog aan de medicatie gesleuteld wordt kun je hier blijven. Ik heb dinsdag een gesprek met mijn casemanager. Ik ga er zelf inmiddels wel vanuit dat ik met kerst nog hier ben. Als hij dat ook aangeeft, kan ik november en december een beetje gaan plannen.

Er beginnen al mensen over de feestdagen... het lastige bij mijn familie is dat mijn moeder als doel heeft iedereen bij elkaar te hebben.... waar één van mijn broers en ik als doel hebben de drukte te vermijden.
Ik weet uit ervaring dat het niet prettig is om bij mijn ouders te zijn als de kleinkinderen er ook zijn. Alles staat in het teken van de kleinkinderen.

Anyway denk dat het NOG hogere doel is dat ik niet terugval. Desnoods breng ik de kerst patat-etend door met de jongens van de woonvorm.

Ik ben in mijn huis. Het valt me mee. De planten leven nog en er is een stapel post maar niet enorm veel. Ik neem het ongeopend mee naar de woonvorm. Als ik het daar open maak is er i.i.g. begeleiding achter de hand die kan helpen met moeilijke dingen of lastige telefoontjes.

Mijn casemanager moest mij vanmorgen nog toestemming geven om hierheen te gaan. Ik voelde een soort vaderlijke bezorgdheid… hij weet hoe de situatie geweest is afgelopen winter op deze plek.

In de zomer, in de vakantieperiode toen we niet zoveel verplichtingen hadden, was ik best vaak in mijn eigen woning. Toen was ik voornamelijk bezig de sporen van mijn ex te wissen hier. Het liefdesverdriet gaf mij toen een soort kracht en boosheid waardoor ik veel energie had.

Nu is het weer anders. Hij en ik zien elkaar weer maar het is anders…

Ik ben blij als ik de casemanager weer kan spreken. De gewone gesprekken met de begeleiders moeten allemaal gerapporteerd worden en dat maakt dat ik dingen over relatie niet altijd met ze deel. De casemanager hoeft niet alles te rapporteren dus dat is meestal vertrouwelijk.

Haha ik zet van alles op internet en tegelijk wil ik niet dat alles in mijn dossier komt. Hier heb ik er nog zelf de controle over.

Ik was even in het bos om de onrust er uit te lopen.

En zoals ik eerder heb ervaren toen ik clean was van benzo´s: Het lijkt of je al die tijd door een vies raam naar buiten hebt gekeken, en alsof iemand nu de ramen heeft gelapt. Ondanks dat ik nog zopiclon slik, ervaar ik nu wel het gevoel van die schone ramen en dat je beter naar buiten kunt kijken.

De vorige periode dat ik geen benzo's slikte (en wel zopiclon) was in mei en juni. Toen werd ik ook onrustig en dat uitte ik vooral op de afdeling waar ik toen zat en in de groep. Veel schoonmaken, veel onder de mensen zijn maar hoe meer onrust je dan uitstraalt, hoe meer je ook terug krijgt. Irritaties, grappen die verkeerd vallen etc.

Deze periode kan ik proberen meer de natuur op te zoeken en mijn onrust niet te uiten naar andere mensen toe.

Vandaag sprak ik mijn casemanager heel kort maar morgen spreek ik hem langer. Hij zei vandaag nog dat ik echt rustig aan moet doen nu tijdens de benzo-afbouw. Of hoe heet dat... het is afgebouwd, maar de weken die nu komen. Slaap in de gaten houden, ontregeling voorkomen.

Alinde zei:

Het lijkt of je al die tijd door een vies raam naar buiten hebt gekeken, en alsof iemand nu de ramen heeft gelapt.

Klik om te vergroten...

Heel mooi gezegd.
En fijn dat je weer door die schonere ramen kan kijken.

Het is nu herfst. Misschien voel je je ook nog wat herfstachtig.
Dadelijk misschien nog even een paar maanden de winter in je hoofd trotseren (kou, rust, maar ook warme van nabijheid en trots) .... en dan komt de lente en de zomer van 2026 waarin de zon weer voor je gaat stralen!

Dankjewel Kordie, wat lief!

Ja herfstachtig zeker. Ik ben nu op een bosrijke plek en daar is het méér herfst dan op andere plekken lijkt het.

Ik heb ongeveer zes uur geslapen, heel diep. Mag ik blij mee zijn.

Uit ervaring weet ik nu dat de eerste twee maanden na afbouw benzo´s heel wiebelig zijn. Mijn casemanager weet dat ook, van mij. Vandaag heb ik een gesprek en ga ik vragen hoe lang ik hier in de woonvorm kan blijven. Zelf ga ik er een beetje vanuit dat ik met de feestdagen ook nog hier zit. Het was een tijd lang een grapje, dat ik zei: Ik hoop tegen de kerst toch wel thuis te zijn. Nu denk ik dat het juist goed is als ik die 'gezellige tijd' hier doorbreng.
Als die mogelijkheid er is. Want er zijn ook wachtlijsten etc etc. Ik zal het vandaag wel te horen krijgen.