Tijd van bezinning - nu

Dankjewel. Ik gun mezelf vooral een kerst die ik niet door hem laat verzieken. Ik heb niks gebruikt gisteren, ook geen extra benzo's. Ik heb goed geslapen, alleen helaas niet uitgeslapen. Maar ben vaker tussen 7 en 8 wakker.

Ben al opgetut voor kerst en ben nu aan t ontbijten. Hij is nu even stil. Gelukkig vind ik het helemaal niet erg om alleen naar familie te gaan, vrijgezelle broer komt ook en haalt mij op met de auto.

Ik baal een beetje dat door al het gedoe de kerstkaarten er bij in geschoten zijn. Ik heb nieuwjaarskaarten besteld. Mijn 'eigen dingen' sneeuwen onder al een tijdje.

Voel mij schuldig naar de familie dat ze al boodschappen hebben gedaan. Maargoed het meeste vries je zo weer in.

Alinde zei:

Dankjewel. Ik gun mezelf vooral een kerst die ik niet door hem laat verzieken. Ik heb niks gebruikt gisteren, ook geen extra benzo's. Ik heb goed geslapen, alleen helaas niet uitgeslapen. Maar ben vaker tussen 7 en 8 wakker.

Klik om te vergroten...

Stel dan veilig dat je het niet door hem laat verzieken.

Alinde zei:

Ben al opgetut voor kerst en ben nu aan t ontbijten. Hij is nu even stil. Gelukkig vind ik het helemaal niet erg om alleen naar familie te gaan, vrijgezelle broer komt ook en haalt mij op met de auto.

Klik om te vergroten...

Goedzo!

Alinde zei:

Voel mij schuldig naar de familie dat ze al boodschappen hebben gedaan. Maargoed het meeste vries je zo weer in.

Klik om te vergroten...

Daar hoef je je echt niet schuldig over te voelen! De vriezer in, morgen kliekjes eten, opties genoeg

Haha dank je. IK ben even bakjes aan het afwassen zodat ik ook restjes mee naar huis kan nemen. Anders weten mijn ouders morgen niet wat ze met al dat eten aan moeten. Moeder maakt toch al veel te veel.

Ik heb gedroomd van de kliniek, herinner ik mij nu. Alles door elkaar. Dat ik een tas had waarmee ik de kliniek uit kon vluchten, dat ik die altijd bij me had. Alleen dan zo dat ze bij de tassencontrole niet meteen konden zien dat ik van plan was te vluchten. Er zaten 5 hoeden in en op een dag dacht ik, waarom sleep ik steeds 5 hoeden heen en weer?
De vader van Meneer was er en die was heel aardig eigenlijk. Hij bleek de broer van tante Mia, de favoriete verpleegkundige. Heel raar allemaal maar niet naar. Ik was gewoon mijzelf in die droom. Wist dat ik eigenlijk weg wilde uit de kliniek maar dat ik mij er tegelijk thuis voelde. Het was in de zomer.

Ik ben aan het verwerken denk ik. Droom vaak over de kliniek.

Ik denk dat de mentor vandaag avonddienst heeft. Maar bizar dat ik nu bezig ben met wat die mentor voor dienst heeft. Aan de andere kant vind ik dat zij steken laten vallen door regelmatig niet langs te gaan terwijl dat twee keer op een dag zou moeten.

Wat ook altijd zo irritant was... ik MOET echt ontbijten s ochtends anders word ik slap en chagrijnig. Dat heb ik al duidelijk gemaakt toen ik nog in de kliniek zat en ik om 8 uur, 12 uur en 17.30 een soort hongerklop kreeg. Dat hoorde ik van meer dames, dat je je instelt op die extreme regelmaat onbewust.

Er was zo vaak geen eten in huis bij Mister. Vorige week heb ik zelf muesli gekocht (eentje die hij niet lust zodat hij het niet weer zelf opeet) en een pak melk. Kreeg ik commentaar dat ik de melk op het verkeerde plankje van de koelkast had gelegd. Zondag had ik zelf boterhammen mee, om niet het risico te lopen dat ik weer geen eten zou krijgen.

Als ik hem thuis brood aanbied wil hij soms niet en eet hij popcorn. Ik begin nu een beetje door te krijgen hoe raar het eigenlijk is allemaal. Word wel heel herkenbaar zo maar whatever. Op zich bij het schrijven altijd wel rekening gehouden met evt herkenning.

Het is wel goed om het face to face uit te maken en niet met een appje. Toch ruim 9 maanden bij elkaar geweest. Ik fiets gewoon naar die tennisclub, het is best lekker buiten om te fietsen.

Alinde zei:

Wat ook altijd zo irritant was... ik MOET echt ontbijten s ochtends anders word ik slap en chagrijnig. Dat heb ik al duidelijk gemaakt toen ik nog in de kliniek zat en ik om 8 uur, 12 uur en 17.30 een soort hongerklop kreeg. Dat hoorde ik van meer dames, dat je je instelt op die extreme regelmaat onbewust.

Er was zo vaak geen eten in huis bij Mister. Vorige week heb ik zelf muesli gekocht (eentje die hij niet lust zodat hij het niet weer zelf opeet) en een pak melk. Kreeg ik commentaar dat ik de melk op het verkeerde plankje van de koelkast had gelegd. Zondag had ik zelf boterhammen mee, om niet het risico te lopen dat ik weer geen eten zou krijgen.

Als ik hem thuis brood aanbied wil hij soms niet en eet hij popcorn. Ik begin nu een beetje door te krijgen hoe raar het eigenlijk is allemaal. Word wel heel herkenbaar zo maar whatever. Op zich bij het schrijven altijd wel rekening gehouden met evt herkenning.

Klik om te vergroten...

Het spijt me om op Kerstdag te moeten zeggen;
Als ik afgelopen dagen je story's hier lees is hij niet de man voor jou, en al helemaal niet in herstelfase van je leven.

Alinde zei:

Het is wel goed om het face to face uit te maken en niet met een appje.

Klik om te vergroten...

Dat sowieso.
Misschien samen met de mentor?

Alinde zei:

Dankjewel.

Het gaat ook over doseren. Ik zei in de kliniek al, ik kan mijn grenzen bewaren omdat de kliniek mij verplicht deze grenzen te stellen.
Maar nu thuis.... hij dringt zich best op maar ook omdat hij bang is dat ik terugval als ik even niet bereikbaar ben. Dat benauwt mij. En ik snap het ook wel want hij heeft mij gezien tijdens terugvallen. Drinken terwijl je antabus slikt... dat ziet er niet leuk uit voor andere mensen.

We hebben echt een leuke zomer gehad hoor. Maar nu is het winter en het beklemt mij dat hij er zo bovenop zit. Al dat bellen. Bah. Ik wil gewoon ook rustig thuis kunnen zijn en thuis rommelen. Ben altijd alleen geweest. Ik heb niet altijd zin om bij ZIJN vrienden op de koffie te moeten, verhalen over zijn huisgenoten te horen.

Ik houd van alleen zijn. Hij niet. Maar ik wil niet alles samen.

Klik om te vergroten...

Gewoon lekker LAT-ten. Kun je je eigen ding doen en toch samen zijn.

Een vriendin van mij appte met wat vragen en zei dat ze eigenlijk niemand kent die opgenomen is geweest. Ik weet wel dat ze een zus heeft met wie het psychisch niet lekker gaat maar daar heeft ze geen contact meer mee, die gaf heel veel negatieve energie geloof ik.
Of iedere familie dit soort dingen heeft weet ik niet, soms wordt het natuurlijk verzwegen. Ik denk eigenlijk dat er ook families zijn zonder veel psychische problemen maar die hebben weer andere dingen.

Ik heb nu een kennissenkring waar veel mensen wel opgenomen geweest zijn maar vind dat voor nu wel fijn. Ik merk dat het voor mij vaak zo in de lucht hing dat mensen vroeg of laat er naar gingen vragen. Omdat ik na mijn opname van 2005 niet verder gestudeerd heb, nooit lang betaald werk gehad heb en naar een andere provincie verhuisd ben.
Een gesprek gaat bij sommigen toch meteen over werk. Of wat je gestudeerd hebt. Of wat mij bewogen heeft te verhuizen.
Of in het dorp, ja je hebt een tijd gestudeerd toch, woon je daar nog? Misschien lag het aan mij maar ik heb altijd moeite als mensen er naar vragen. Ook al is het gewoon bedoeld om een gesprek op gang te brengen/houden en niet om een moeilijk verhaal los te krijgen.

Ook zelfs een oud collega van mijn vader: Jij was toch depressief?

Anyway in mijn huidige kringen is het niet raar en dat maakt het voor mij ook wel ontspannen dat het psychische gedoe geen heet hangijzer wordt. Ja ik heb morgen Brijder en GGZ, ja ok. Ik doe dagbesteding… geen gekke vragen.

Ik krijg berichten dat het zo jammer is dat ik niet mee ben met het vriendenweekend maar ik vind het eigenlijk een verademing.

t Is altijd meerdere dagen weg met een feest met een thema en verkleden. Standaard rond de kerst had ik stress om verkleedkleren te regelen/huren. Na dat weekend moest t altijd weer terug. En wisselende locatie altijd in the middle of nowhere met 3 x overstappen met OV ofzo. En dat gesleep met die spullen en kleren. En altijd eigen drankjes mee dus had altijd zware tas. Eenmaal daar was altijd wel heel leuk maar gewoon druk allemaal in de kerstvakantie. En in de periodes dat ik werkte was t lastig om rond kerst en oud en nieuw zoveel vrij te krijgen en was ik na t weekend weg ook hartstikke moe.
Dus ik vond t nu wel heel relaxed dat ik niet echt weg hoefde. Niet dat gesleep, geen gedoe met verkleedpakken, geen stapelbedjes en vooral geen drank en geen katers.
Laatste keer dat ik wel mee ging was helemaal ellende. Een groot deel van de groep, waaronder ik, kreeg voedselvergiftiging en toen had ik mijn medicijnen ook uit gekotst. Ging ook niet echt lekker. En met die onrustige darmen weer die hele terugreis.... nee niet fijn.

Alinde zei:

Ik krijg berichten dat het zo jammer is dat ik niet mee ben met het vriendenweekend maar ik vind het eigenlijk een verademing.

t Is altijd meerdere dagen weg met een feest met een thema en verkleden. Standaard rond de kerst had ik stress om verkleedkleren te regelen/huren. Na dat weekend moest t altijd weer terug. En wisselende locatie altijd in the middle of nowhere met 3 x overstappen met OV ofzo. En dat gesleep met die spullen en kleren. En altijd eigen drankjes mee dus had altijd zware tas. Eenmaal daar was altijd wel heel leuk maar gewoon druk allemaal in de kerstvakantie. En in de periodes dat ik werkte was t lastig om rond kerst en oud en nieuw zoveel vrij te krijgen en was ik na t weekend weg ook hartstikke moe.
Dus ik vond t nu wel heel relaxed dat ik niet echt weg hoefde. Niet dat gesleep, geen gedoe met verkleedpakken, geen stapelbedjes en vooral geen drank en geen katers.
Laatste keer dat ik wel mee ging was helemaal ellende. Een groot deel van de groep, waaronder ik, kreeg voedselvergiftiging en toen had ik mijn medicijnen ook uit gekotst. Ging ook niet echt lekker. En met die onrustige darmen weer die hele terugreis.... nee niet fijn.

Klik om te vergroten...

Zoiets zijn hele mooie feestjes vind ik.
Maar ze kosten inderdaad heel veel energie.
En wie weet kun je het later ooit wel weer eens. Of een deel.
Dat is wat ze mij nu leren. Je kunt nog heel veel als je ziek bent, maar vaak moet het dan aangepast worden. Begrip van anderen hieromtrent is dan belangrijk.

Dankjewel!

Idd ik kan het misschien een beetje aanpassen. En ik zal ook door het drinken van alcohol wel moe zijn teruggekomen elke keer. Ik dronk niet eens buitensporig daar, beetje zelfde tempo als de rest, maar je begon toch in de middag... bij het eten... hele avond...
Op zo´n feest is het 12-uur moment ook een hele happening, aftellen, iedereen zoenen, proosten, dansen, zo lang mogelijk dansen...
Nu was het allemaal niet zo bijzonder. Wel mooie avond hoor maar minder beladen.

Wel trokken beelden van mijn leven als een film aan me voorbij. Op een prettige manier hoor. Ook hoe oud en nieuw vroeger was, de broertjes met vuurwerk bezig, mijn vader met oliebollen. Nu ontstaan er misschien weer nieuwe tradities. Vanmiddag met wat vrienden de natuur in en even iets warms drinken in een café'tje was ook lekker. Kunnen we ook vaker doen.
De vrienden van mijn vriend zijn overigens heel aardig. Bescheiden jongens wel, heel fijn.

Alinde zei:

Wel trokken beelden van mijn leven als een film aan me voorbij.

Klik om te vergroten...

Herkenbaar.
Ik probeer te leren om die als een mooie herinnering op te slaan.
En inderdaad een nieuw hoofdstuk te gaan schrijven met nieuwe dingen.
De knop accepteren zal daar voor eerst omgezet moeten worden. Kijkend naar mezelf heb ik lang geroepen: "Ja hoor ik accepteer dat ik ziek ben".
Maar nu pas in de PTSS kliniek ben ik erachter gekomen dat dat helemaal niet zo was ... en nu ondertussen na 9 maanden kan ik het meer accepteren dat ik niet meer de oude ben en nooit meer zal worden. Ik heb ervaren dat die knop omzetten meer ademlucht geeft.

Ik kan me voorstellen dat die acceptatie lastig is. Zeker dat je je vak bij defensie niet meer kunt uitoefenen terwijl anderen dat misschien nog wel kunnen.

Die acceptatie heb ik zelf al sinds 2005, de diagnose bipolair, maar ook daar zijn weer allerlei fases in. Ook toen er vraagtekens kwamen bij het vele medicijngebruik en toen er weer een kans kwam om helemaal beter te worden met minder medicatie.
Nu voel ik mij ook niet ziek. Ja verslaving is een ziekte maar niet eentje waarbij je de hele dag in je bed ligt of in een rolstoel zit of pijn hebt. Het is misschien voor mij meer een zwakte. Als ik er aan toe geef ben ik ziek maar als ik sterk ben en niet gebruik, ben ik een gezond mens. Met een gevoeligheid.

Bij bipolariteit is ook altijd het gesprek van noem je het stoornis of aandoening of kwetsbaarheid. Ik krijg zelf weer de kriebels van 'bipolaire kwetsbaarheid' want dan zie ik een zielig vogeltje voor me. Aandoening vind ik ook geen fijn woord want dan zie ik iets voor me met groene bulten ofzo.
Ik vind stoornis dan gewoon beter of ouderwets 'manisch depressief'. Juist als je zo moeilijk gaat doen over woordkeuze krijg je hele rare varianten die voor de buitenwereld niet meer echt te begrijpen zijn. Manisch depressief is eigenlijk de duidelijkste benaming.
Psychosegevoelig kan ik er nu ook aan toevoegen.

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Alinde zei:

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Klik om te vergroten...

Dat recht heb je zeker.
Iedereen die ziek heeft dat recht vind ik.

Ik heb er zelf ook tegen aan gelopen en nu nog wel.
Maar eerlijk is eerlijk .... zo is het helaas ook in de zorg anno 2024.
De tekorten in personeel zijn op alle gebieden enorm en de vraag naar hulp idemdito.

Alinde zei:

Wat erg dat ze bij jou ook zo op die manier kijken.
Voor mij was het allemaal normaal maar ik heb gereformeerde roots en bij mijn vriendinnetjes thuis ging het ook om goede diploma's en presteren. We hebben allemaal gymnasium gedaan en bij de meeste vriendinnen houdt dat in dat ze arts zijn geworden en gepromoveerd zijn.

Klik om te vergroten...

Heb je nu ergens het idee "dat er nog wat moet komen"?

Heb zelf ook gymnasium gedaan en hoewel ik na drie studies aan drie verschillende universiteiten (met jaren van werk ertussen) en zeven jaar studie zonder diploma de universiteit heb verlaten, vind ik ergens dat er toch meer had moeten gebeuren.

Ik kende en heb mensen ontmoet die hun studie niet afgemaakt hadden, maar toch hele bedrijven opgebouwd hebben in hun studierichting.

Die kans heeft zich voor mij niet voorgedaan, hoewel ik er toch erg veel moeite heb gedaan (bestuursjaar en een studiereis en ons tijdschrift).

Ik had een intake bij een psycholoog en hij zei eerlijk, het is niet meer zoals vroeger. De wekelijkse 1 op 1 gesprekken worden niet meer aangeboden. Ik had het idee dat hij er zelf ook van baalde.
Achteraf denk ik, had ik in de kliniek dan meer moeten vragen... maar daar was het eerst gericht op psychologisch onderzoek en daarna meer praktisch op naar huis gaan. En daar werden behandelvoorstellen gedaan zodat ik bij GGZ verder kon gaan met behandeling.

En GGZ geeft nu aan dat ze alleen nog groepen hebben. Dan heb je 8 x een groep met een thema.
Maarja een groep van 10 met bijv 2 uur gesprek, dan heb je minder dan een kwartier p.p.

Zoals op het forum, dat ik veel kan schrijven en dat op een gegeven moment iemand een scherp antwoord geeft of een patroon ziet, daar heb ik veel aan. Mijn ervaring met kordurende groepsdingen is dat je helaas niet echt de diepte in gaat.

Ik moet zeggen dat ik bij mijn eeste Detox Brijder wél heel veel heb geleerd, omdat je elkaar 24 uur per dag meemaakt en dan elkaar echt een spiegel kunt voorhouden. Er waren groepsgenoten die echt de moeite namen om feedback te geven op anderen en dan kon je er echt wat mee. Maar dat heb je niet met mensen die je maar 2 uur in de week ziet en verder niet kent. Die groep bij de Brijder vond ook dat ik wel wat therapie kon gebruiken haha. Ik kon daar heel erg omslaan van het ene op het andere moment, zeker door de snelle afbouw van de benzo's en het feit dat je continu met elkaar zat en ik mij groen en geel ging ergeren aan dingen. Het leek net zo'n big brother huis... iedereen ziet alles en je kunt nergens heen. Heel confronterend.

Dankjewel Casrus. Mijn slaapmedicatie begint te werken dus ik schrijf morgen even.

Alinde zei:

Dankjewel Casrus. Mijn slaapmedicatie begint te werken dus ik schrijf morgen even.

Klik om te vergroten...

Slaap lekker.