Tijd van bezinning - nu

Alinde zei:

Dit is wel lief: vriend heeft geregeld dat we bij een winkel buiten openingstijden terecht kunnen omdat ik niet tegen de drukte kan. Hij begint het te begrijpen.

Klik om te vergroten...

Heel goed en belangrijk ja. Dit getuigt van begrip en inlevingsvermogen.

Alinde zei:

Half zes thuis was gewoon de norm, geen straf ofzo. Omdat alle vriendjes dat hadden bleef het ook wel overzichtelijk. Ik roep wel dat vroeger alles beter was haha. Liever structuur en duidelijke afspraken dan al dat heen en weer bellen en allemaal om de beurt eten, zoals het nu vaak gaat.

In onze familie zijn meerdere mensen opgenomen geweest, al voor mijn geboorte. Er werd niet op verjaardagen over gepraat maar ik weet wel dat mijn opa (vaders kant) dit allemaal aan mijn moeder heeft verteld voordat ze trouwden. Ik denk dat hij vond dat ze het moest weten en dat is eigenlijk wel heel netjes, zeker voor iemand van 1909.
Mijn vader zelf zou het wellicht niet verteld hebben of er misschien ook te weinig van geweten hebben omdat hij nog jong was dat de oudere broer en zus opgenomen werden. Volgens mij heette het in die tijd 'naar Plaatsnaam' en veel meer details wist je dan niet. Ik denk dat in die tijd de opnames wat langduriger waren, iets waar ik nu ook nog voor zou pleiten. Langdurig in een andere omgeving, niet te veel medicatie want die had je toen nog niet. Goede nachtrust en werken op het land. Mijn tante heeft ECG's gehad, dat zal naar geweest zijn maar ze is er goed uitgekomen met nog steeds een ijzersterk geheugen.

Ze zal in haar tijd er niet zo openlijk over gesproken kunnen hebben. Ik denk dat de woorden er toen nog niet waren. En ik denk dat mijn opa en oma heel goed gehandeld hebben toen tante net moeder was en het kind wat wilde aandoen. Knap hoor want je laat je kind niet zomaar opnemen, zeker in die tijd niet.

Idd ik heb niet veel meegekregen van criminaliteit in ons dorp. Er was 1 inbreker ofzo, hahaha. Daar wist iedereen dan ook van. Ik heb het wel goed gehad hoor. Maar bij mij spelen dan weer de eerder genoemde dingen van prestatiedruk, familieschaamte etc.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat in vrijwel elke familie ooit wel minstens een persoon is geweest die opgenomen is geweest. Zo herinner ik me een ‘rare’ tante die ook lang geleden is overleden. We noemden haar allen ‘ gekke Lien’ ..Zo gingen mensen in die tijd nog met elkaar om. Ik vind dat dat nu wel wat beter is. En die ECG’s die jouw tante heeft gehad lijken mij ook erg heftig. Gelukkig pakte het goed uit voor haar.

Inderdaad knap en ook moedig van je opa en oma om hun kind op te laten nemen. Ik zag onlangs nog een video van een familie in de USA waarin de ouders puur uit schaamte hun zoon niet op lieten nemen die schizofreen was. Er waren nog net geen doden gevallen maar het hele gezin raakte door de koppigheid van de ouders geheel ontwricht. Vreselijk.

Fijn toch dat je het goed hebt gehad in je jeugd . En ik denk ook nog met plezier aan sommige dingen uit mijn jeugd terug hoor. Makkelijk was het zeker niet maar ook die tijden hadden voor en nadelen.

Een vriendin van mij appte met wat vragen en zei dat ze eigenlijk niemand kent die opgenomen is geweest. Ik weet wel dat ze een zus heeft met wie het psychisch niet lekker gaat maar daar heeft ze geen contact meer mee, die gaf heel veel negatieve energie geloof ik.
Of iedere familie dit soort dingen heeft weet ik niet, soms wordt het natuurlijk verzwegen. Ik denk eigenlijk dat er ook families zijn zonder veel psychische problemen maar die hebben weer andere dingen.

Ik heb nu een kennissenkring waar veel mensen wel opgenomen geweest zijn maar vind dat voor nu wel fijn. Ik merk dat het voor mij vaak zo in de lucht hing dat mensen vroeg of laat er naar gingen vragen. Omdat ik na mijn opname van 2005 niet verder gestudeerd heb, nooit lang betaald werk gehad heb en naar een andere provincie verhuisd ben.
Een gesprek gaat bij sommigen toch meteen over werk. Of wat je gestudeerd hebt. Of wat mij bewogen heeft te verhuizen.
Of in het dorp, ja je hebt een tijd gestudeerd toch, woon je daar nog? Misschien lag het aan mij maar ik heb altijd moeite als mensen er naar vragen. Ook al is het gewoon bedoeld om een gesprek op gang te brengen/houden en niet om een moeilijk verhaal los te krijgen.

Ook zelfs een oud collega van mijn vader: Jij was toch depressief?

Anyway in mijn huidige kringen is het niet raar en dat maakt het voor mij ook wel ontspannen dat het psychische gedoe geen heet hangijzer wordt. Ja ik heb morgen Brijder en GGZ, ja ok. Ik doe dagbesteding… geen gekke vragen.

Ik krijg berichten dat het zo jammer is dat ik niet mee ben met het vriendenweekend maar ik vind het eigenlijk een verademing.

t Is altijd meerdere dagen weg met een feest met een thema en verkleden. Standaard rond de kerst had ik stress om verkleedkleren te regelen/huren. Na dat weekend moest t altijd weer terug. En wisselende locatie altijd in the middle of nowhere met 3 x overstappen met OV ofzo. En dat gesleep met die spullen en kleren. En altijd eigen drankjes mee dus had altijd zware tas. Eenmaal daar was altijd wel heel leuk maar gewoon druk allemaal in de kerstvakantie. En in de periodes dat ik werkte was t lastig om rond kerst en oud en nieuw zoveel vrij te krijgen en was ik na t weekend weg ook hartstikke moe.
Dus ik vond t nu wel heel relaxed dat ik niet echt weg hoefde. Niet dat gesleep, geen gedoe met verkleedpakken, geen stapelbedjes en vooral geen drank en geen katers.
Laatste keer dat ik wel mee ging was helemaal ellende. Een groot deel van de groep, waaronder ik, kreeg voedselvergiftiging en toen had ik mijn medicijnen ook uit gekotst. Ging ook niet echt lekker. En met die onrustige darmen weer die hele terugreis.... nee niet fijn.

Alinde zei:

Ik krijg berichten dat het zo jammer is dat ik niet mee ben met het vriendenweekend maar ik vind het eigenlijk een verademing.

t Is altijd meerdere dagen weg met een feest met een thema en verkleden. Standaard rond de kerst had ik stress om verkleedkleren te regelen/huren. Na dat weekend moest t altijd weer terug. En wisselende locatie altijd in the middle of nowhere met 3 x overstappen met OV ofzo. En dat gesleep met die spullen en kleren. En altijd eigen drankjes mee dus had altijd zware tas. Eenmaal daar was altijd wel heel leuk maar gewoon druk allemaal in de kerstvakantie. En in de periodes dat ik werkte was t lastig om rond kerst en oud en nieuw zoveel vrij te krijgen en was ik na t weekend weg ook hartstikke moe.
Dus ik vond t nu wel heel relaxed dat ik niet echt weg hoefde. Niet dat gesleep, geen gedoe met verkleedpakken, geen stapelbedjes en vooral geen drank en geen katers.
Laatste keer dat ik wel mee ging was helemaal ellende. Een groot deel van de groep, waaronder ik, kreeg voedselvergiftiging en toen had ik mijn medicijnen ook uit gekotst. Ging ook niet echt lekker. En met die onrustige darmen weer die hele terugreis.... nee niet fijn.

Klik om te vergroten...

Zoiets zijn hele mooie feestjes vind ik.
Maar ze kosten inderdaad heel veel energie.
En wie weet kun je het later ooit wel weer eens. Of een deel.
Dat is wat ze mij nu leren. Je kunt nog heel veel als je ziek bent, maar vaak moet het dan aangepast worden. Begrip van anderen hieromtrent is dan belangrijk.

Dankjewel!

Idd ik kan het misschien een beetje aanpassen. En ik zal ook door het drinken van alcohol wel moe zijn teruggekomen elke keer. Ik dronk niet eens buitensporig daar, beetje zelfde tempo als de rest, maar je begon toch in de middag... bij het eten... hele avond...
Op zo´n feest is het 12-uur moment ook een hele happening, aftellen, iedereen zoenen, proosten, dansen, zo lang mogelijk dansen...
Nu was het allemaal niet zo bijzonder. Wel mooie avond hoor maar minder beladen.

Wel trokken beelden van mijn leven als een film aan me voorbij. Op een prettige manier hoor. Ook hoe oud en nieuw vroeger was, de broertjes met vuurwerk bezig, mijn vader met oliebollen. Nu ontstaan er misschien weer nieuwe tradities. Vanmiddag met wat vrienden de natuur in en even iets warms drinken in een café'tje was ook lekker. Kunnen we ook vaker doen.
De vrienden van mijn vriend zijn overigens heel aardig. Bescheiden jongens wel, heel fijn.

Alinde zei:

Wel trokken beelden van mijn leven als een film aan me voorbij.

Klik om te vergroten...

Herkenbaar.
Ik probeer te leren om die als een mooie herinnering op te slaan.
En inderdaad een nieuw hoofdstuk te gaan schrijven met nieuwe dingen.
De knop accepteren zal daar voor eerst omgezet moeten worden. Kijkend naar mezelf heb ik lang geroepen: "Ja hoor ik accepteer dat ik ziek ben".
Maar nu pas in de PTSS kliniek ben ik erachter gekomen dat dat helemaal niet zo was ... en nu ondertussen na 9 maanden kan ik het meer accepteren dat ik niet meer de oude ben en nooit meer zal worden. Ik heb ervaren dat die knop omzetten meer ademlucht geeft.

Ik kan me voorstellen dat die acceptatie lastig is. Zeker dat je je vak bij defensie niet meer kunt uitoefenen terwijl anderen dat misschien nog wel kunnen.

Die acceptatie heb ik zelf al sinds 2005, de diagnose bipolair, maar ook daar zijn weer allerlei fases in. Ook toen er vraagtekens kwamen bij het vele medicijngebruik en toen er weer een kans kwam om helemaal beter te worden met minder medicatie.
Nu voel ik mij ook niet ziek. Ja verslaving is een ziekte maar niet eentje waarbij je de hele dag in je bed ligt of in een rolstoel zit of pijn hebt. Het is misschien voor mij meer een zwakte. Als ik er aan toe geef ben ik ziek maar als ik sterk ben en niet gebruik, ben ik een gezond mens. Met een gevoeligheid.

Bij bipolariteit is ook altijd het gesprek van noem je het stoornis of aandoening of kwetsbaarheid. Ik krijg zelf weer de kriebels van 'bipolaire kwetsbaarheid' want dan zie ik een zielig vogeltje voor me. Aandoening vind ik ook geen fijn woord want dan zie ik iets voor me met groene bulten ofzo.
Ik vind stoornis dan gewoon beter of ouderwets 'manisch depressief'. Juist als je zo moeilijk gaat doen over woordkeuze krijg je hele rare varianten die voor de buitenwereld niet meer echt te begrijpen zijn. Manisch depressief is eigenlijk de duidelijkste benaming.
Psychosegevoelig kan ik er nu ook aan toevoegen.

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Alinde zei:

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Klik om te vergroten...

Dat recht heb je zeker.
Iedereen die ziek heeft dat recht vind ik.

Ik heb er zelf ook tegen aan gelopen en nu nog wel.
Maar eerlijk is eerlijk .... zo is het helaas ook in de zorg anno 2024.
De tekorten in personeel zijn op alle gebieden enorm en de vraag naar hulp idemdito.

Alinde zei:

Wat erg dat ze bij jou ook zo op die manier kijken.
Voor mij was het allemaal normaal maar ik heb gereformeerde roots en bij mijn vriendinnetjes thuis ging het ook om goede diploma's en presteren. We hebben allemaal gymnasium gedaan en bij de meeste vriendinnen houdt dat in dat ze arts zijn geworden en gepromoveerd zijn.

Klik om te vergroten...

Heb je nu ergens het idee "dat er nog wat moet komen"?

Heb zelf ook gymnasium gedaan en hoewel ik na drie studies aan drie verschillende universiteiten (met jaren van werk ertussen) en zeven jaar studie zonder diploma de universiteit heb verlaten, vind ik ergens dat er toch meer had moeten gebeuren.

Ik kende en heb mensen ontmoet die hun studie niet afgemaakt hadden, maar toch hele bedrijven opgebouwd hebben in hun studierichting.

Die kans heeft zich voor mij niet voorgedaan, hoewel ik er toch erg veel moeite heb gedaan (bestuursjaar en een studiereis en ons tijdschrift).

Ik had een intake bij een psycholoog en hij zei eerlijk, het is niet meer zoals vroeger. De wekelijkse 1 op 1 gesprekken worden niet meer aangeboden. Ik had het idee dat hij er zelf ook van baalde.
Achteraf denk ik, had ik in de kliniek dan meer moeten vragen... maar daar was het eerst gericht op psychologisch onderzoek en daarna meer praktisch op naar huis gaan. En daar werden behandelvoorstellen gedaan zodat ik bij GGZ verder kon gaan met behandeling.

En GGZ geeft nu aan dat ze alleen nog groepen hebben. Dan heb je 8 x een groep met een thema.
Maarja een groep van 10 met bijv 2 uur gesprek, dan heb je minder dan een kwartier p.p.

Zoals op het forum, dat ik veel kan schrijven en dat op een gegeven moment iemand een scherp antwoord geeft of een patroon ziet, daar heb ik veel aan. Mijn ervaring met kordurende groepsdingen is dat je helaas niet echt de diepte in gaat.

Ik moet zeggen dat ik bij mijn eeste Detox Brijder wél heel veel heb geleerd, omdat je elkaar 24 uur per dag meemaakt en dan elkaar echt een spiegel kunt voorhouden. Er waren groepsgenoten die echt de moeite namen om feedback te geven op anderen en dan kon je er echt wat mee. Maar dat heb je niet met mensen die je maar 2 uur in de week ziet en verder niet kent. Die groep bij de Brijder vond ook dat ik wel wat therapie kon gebruiken haha. Ik kon daar heel erg omslaan van het ene op het andere moment, zeker door de snelle afbouw van de benzo's en het feit dat je continu met elkaar zat en ik mij groen en geel ging ergeren aan dingen. Het leek net zo'n big brother huis... iedereen ziet alles en je kunt nergens heen. Heel confronterend.

Dankjewel Casrus. Mijn slaapmedicatie begint te werken dus ik schrijf morgen even.

Alinde zei:

Dankjewel Casrus. Mijn slaapmedicatie begint te werken dus ik schrijf morgen even.

Klik om te vergroten...

Slaap lekker.

Deadwing zei:

Ik heb niet het idee dat jouw jongste broer echt een goede invloed op je heeft (gehad). Dit is trouwens ook wel herkenbaar voor mij moet ik zeggen maar ik heb het met een oudere broer.

Klik om te vergroten...

Moeilijk hier uit te leggen, hij is heel erg bijgedraaid.

Juist die dingen zijn goed om met een psycholoog te bespreken lijkt me. Want eigenlijk sinds zijn geboorte was er een soort onrust in het gezin en dat deed mij idd geen goed. Kun je hem ook niet persoonlijk kwalijk nemen, mijn ouders hadden wel bewust gekozen voor nog een kindje maar toen hij er eenmaal was vonden ze het erg veel allemaal.
Ik kon in mijn puberteit niet goed praten met mijn ouders want ze waren er gewoon niet bij met hun hoofd. Misschien was ik nog niet helemaal volwassen toen ik het huis uit ging, maar het was voor mij wel beter en rustiger.

Een broer-zus band met iemand die 10,5 jaar jonger is, is toch lastig denk ik. Ik denk dat hij op een dag juist over mij is gaan 'vaderen' omdat ik psychisch zo'n wrak was in een zekere periode.
Toen GGZ per se wilde dat ik contactpersonen opgaf, heb ik hem gevraagd omdat hij het dichtst bij woonde.

En toen ging het best ver omdat er bepaalde documenten nodig waren en die heeft hij toen gemaakt en als er dan iets was dan verwees hij naar document X, pagina 5.

Het is gewoon erg scheef gegroeid en er wordt eigenlijk nooit gekeken of er bij broer misschien OOK onderliggende patronen spelen.

Alinde zei:

Moeilijk hier uit te leggen, hij is heel erg bijgedraaid.

Juist die dingen zijn goed om met een psycholoog te bespreken lijkt me. Want eigenlijk sinds zijn geboorte was er een soort onrust in het gezin en dat deed mij idd geen goed. Kun je hem ook niet persoonlijk kwalijk nemen, mijn ouders hadden wel bewust gekozen voor nog een kindje maar toen hij er eenmaal was vonden ze het erg veel allemaal.
Ik kon in mijn puberteit niet goed praten met mijn ouders want ze waren er gewoon niet bij met hun hoofd. Misschien was ik nog niet helemaal volwassen toen ik het huis uit ging, maar het was voor mij wel beter en rustiger.

Een broer-zus band met iemand die 10,5 jaar jonger is, is toch lastig denk ik. Ik denk dat hij op een dag juist over mij is gaan 'vaderen' omdat ik psychisch zo'n wrak was in een zekere periode.
Toen GGZ per se wilde dat ik contactpersonen opgaf, heb ik hem gevraagd omdat hij het dichtst bij woonde.

En toen ging het best ver omdat er bepaalde documenten nodig waren en die heeft hij toen gemaakt en als er dan iets was dan verwees hij naar document X, pagina 5.

Het is gewoon erg scheef gegroeid en er wordt eigenlijk nooit gekeken of er bij broer misschien OOK onderliggende patronen spelen.

Klik om te vergroten...

Als je niet op korte termijn bij een psycholoog terecht kunt ( ik overweeg er zelf ook een te vinden binnenkort), kun je misschien eens beginnen met een boek of een paar video’s van Gabor Mate. Als je nog niet bekend bent met zijn werk. Ik kan die man wel aanbevelen.

Alinde zei:

Ik mis toch echt een psycholoog voor de diepere patronen.

SPV zegt: Je hebt een fijne familie
Casemanager zegt: Je hebt een leuke moeder
Voormalig casemanager Brijder zegt: Dit heb ik nog nooit meegemaakt (en of dat positief of negatief is weet ik niet)

Die van Brijder die snapt ook wel dat het lastig is als de anderen in de familie hoog op de maatschappelijke ladder staan en dat het fijn is om zulke dingen eens te bespreken. Maar die is ook geen psycholoog en bovendien is die sinds 2 weken weer uit beeld.

Klik om te vergroten...

Wat een vaag antwoord van die case manager Brijder..daar kan je echt niks mee.

Deadwing zei:

Wat een vaag antwoord van die case manager Brijder..daar kan je echt niks mee.

Klik om te vergroten...

Hij is wel een goede hoor. Maar Brijder zegt dat GGZ over de behandeling gaat want die zijn hoofdbehandelaar.
Hoewel ik me wel ga afvragen of het echt niet bij Brijder kan. Die hebben vergeleken met vorig jaar weer iets meer te bieden qua therapie. Toen was overal personeelstekort voor.

Ik denk dat ik met meer afspraken SPV niet per se verder kom. Laatste gesprek had ze het over panty's van een bepaalde winkel die niet zo snel ladderen en niet zo koud zijn. Lief bedoeld maar een panty zoeken kan ik zelf wel.

Alinde zei:

Hij is wel een goede hoor. Maar Brijder zegt dat GGZ over de behandeling gaat want die zijn hoofdbehandelaar.
Hoewel ik me wel ga afvragen of het echt niet bij Brijder kan. Die hebben vergeleken met vorig jaar weer iets meer te bieden qua therapie. Toen was overal personeelstekort voor.

Ik denk dat ik met meer afspraken SPV niet per se verder kom. Laatste gesprek had ze het over panty's van een bepaalde winkel die niet zo snel ladderen en niet zo koud zijn. Lief bedoeld maar een panty zoeken kan ik zelf wel.

Klik om te vergroten...

Ergens ook wel grappig wat die panty betreft. Ik weet niet goed hoe ik dit moet antwoorden..

Alinde zei:

Moeilijk hier uit te leggen, hij is heel erg bijgedraaid.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp heel goed dat het allemaal niet zo eenvoudig hier uit te leggen is. Zelf zou ik het ook moeilijk vinden mijn verstandhouding met mijn oudere broer hier uit te leggen. Hij is al 63 en ik ben 55 en nog steeds voel ik me dat kleine broertje in zijn bijzijn..

Hij accepteert het ook niet echt van mij als ik hem ergens op wijs, enz..Ik zal nooit ontkennen dat hij veel voor mij heeft gedaan toen het nodig was maar hij heeft me ook heel vaak gekleineerd en belachelijk gemaakt in onze familie. Ik ben dat nooit vergeten terwijl ik van nature toch echt wel vergevingsgezind bent.

Dus leg dan maar eens uit wat ik nu wekelijk voor hem voel of hoe ik over hem denk. Niet zo eenvoudig.

Alinde zei:

Ik besloot rond mijn 14e om na mijn eindexamen het huis uit te gaan en dat deed ik.

Klik om te vergroten...

Waar ben je toen gaan wonen?
Al zo jong op kamers?

Door het schrijven leren we steeds meer je familie kennen. Interessant. Maar ook echt puzzelstukjes die op zijn plaats aan het vallen zijn: waarom je verslaafd etc bent.

Een vader en een moeder die de lat toren hoog leggen. Een broer die geen goede invloed heeft gehad. Mogelijk ook door druk vanwege de hoge lat.

Kom je nu wel graag bij je ouders?
Of is het meer moeten? Verplichtend.