Tijd van bezinning - nu

Kordie zei:

Snap ik. Ik denk dat je je dan opgejaagd voelt. Daarom zit ik ook niet bij een ptss praat groep.

Klik om te vergroten...

Ze gaat ook een beetje over mijn grens. Ik meld mij keurig netjes een dag van tevoren af, vertel dat ik van slag ben na een zwaar ZAG gesprek en deze week wat tijd neem voor mezelf. Ik wens ze een goede bijeenkomst.

En dat ze dan reageert door te zeggen dat ik toch moet komen bladiebladiebla. Dan lees je toch niet wat ik zeg?

Alinde zei:

En dat ze dan reageert door te zeggen dat ik toch moet komen bladiebladiebla. Dan lees je toch niet wat ik zeg?

Klik om te vergroten...

Precies dat.
Goede rede van jou.

Of ze wilt het niet lezen en door pushen.
Misschien zit er ook wel stukje van ongerustheid achter; "ze zal toch niet aan de wijn zitten"

Maar wat hier vooral mist is begrip voor je pittige ZAG

Toen ik aan de drank zat (en/of benzo's) zegde ik pas op de dag zelf af of helemaal niet. Dus mijn keurige berichtje van vanmorgen zonder typefouten gaf denk ik geen aanleiding om dat te denken. De bijeenkomsten zijn op woensdag.

Weet je, op zich is het niet zo erg als iemand zegt: Kom maar gewoon wel.
Het was voor mij de druppel na al die keren dat ze me in de reden is gevallen en heeft tegengesproken en vooral dat van de vorige keer toen ik zo verdrietig was. Ze ging gewoon door met die monoloog.

Sommigen van deze mensen hebben in het oude systeem bepaalde regelingen gekregen, bijv jarenlang een psycholoog voor 1 op 1 gesprekken. Kennelijk blijft dat ook doorlopen tot de dag van vandaag.
En die snappen niet mijn frustratie die ik op dit moment heb dat ik dat niet kan krijgen. Maar in plaats van dat dat benoemd wordt... ja er zijn grote verschillen... wordt daar ook weer overheen gepraat.

Ze kunnen nu niet aankomen dat Jantje en Pietje ernstiger zijn dan ik, ik kom net uit een klinische opname van 6,5 maand. Ga nou niet beweren dat Piet alles erger heeft.

Eentje vindt ook dat bij mij alles minder erg is omdat de familie nog bij elkaar is. Nouja was. Jullie weten dat in deze familie ook niet alles over rozen gaat.

Dank je.

Mijn argument was om zo min mogelijk te praten deze week. Gisteren dus heel intensief gepraat, morgen komt mijn thuishulp en dat is ook altijd even praten, donderdag heb ik psycholoog (vervolg intake) en ik heb wat contactmomenten Brijder.

Voor de rest probeer ik dus zo min mogelijk te praten. Bij dagbesteding zeg ik alleen het hoognodige en zoek ik niet de gezelligheid op. Typen, zoals hier, kost me veel minder moeite en dan kan ik ook zelf bepalen wanneer ik reageer.

Ze hebben denk ik geen idee hoe kut het is om in een klein hokje met familie en een psychiater de crisissen nog eens te bespreken. Ik ben kapot. Ik hoef even niet de relatieproblemen of geldproblemen van andere mensen aan te horen en dat is mijn keuze. Ik kan het er ook niet bij hebben.

Heel gezellig gegeten bij twee mensen.

Ik had eens laten vallen dat ik wel op hun kat wilde passen in de vakantie, mocht dit nodig zijn. Ik dacht dat het etentje misschien was om het over de katten te hebben maar dat was helemaal niet zo. Het was echt voor de gezelligheid en het was ook heel gezellig.

Het was gewoon leuk en ontspannen. Ik had mijzelf voorgenomen om tot uiterlijk 20 uur te blijven maar anders hadden we zo nog een tijd door kunnen praten. Terwijl we elkaar alleen oppervlakkig kenden tot vandaag.

Dus dat kan ook gewoon Terwijl ik maandag wel zoveel spanning had dat ik op het punt zat dat ik voorheen wel alcohol gehaald zou hebben. Omdat je dan denkt dat die spanning anders niet weggaat. En dan was ik er nu veel slechter aan toe geweest. Nu heb ik gewoon relaxed bij die mensen gegeten.

Het doet mij besluiten dat ik de voorgestelde groepstherapien van de psycholoog ook niet ga doen. Ik kan het gewoon niet, nu, in een groep naar andermans problemen luisteren.

Alleen beeldende therapie wil ik wel doen. Dat was één van de suggesties. Dat je niet steeds hoeft te praten maar er een creatieve uiting van kunt maken.

Bij groepsgesprekken moet je erg oppassen, dat de problemen van anderen niet jouw problemen gaan worden.
Het is soms moeilijk je grenzen te bewaren!
Ga er nooit overheen, soms word je gepusht om er toch mee door te blijven gaan ook al ben je helemaal stukgetherapied.
Dat is mij ook overkomen en dat Levert schade op. En dan moet je dat weer extra gaan verwerken.
Pas hier echt voor op!

In het begin was ik mij daar heel bewust van. We sloten toen af met maatschappelijk werkster en dan nam ik niets mee naar huis.
Dan had ik wel tijd nodig om dingen te laten landen maar ik was niet echt met die anderen bezig tussendoor.

Het was te verwachten dat dat allemaal ging veranderen. Geen begeleiding meer, appjes van Willem vanuit het ziekenhuis, praten over iemand die er niet is want men maakt zich zorgen... Ik toch voor één keer met die Willem geprobeerd af te spreken want straks lag hij dood in huis... weten dat er over je gepraat wordt als je er zelf niet bij bent... zelf helaas een keer wat noodkreten gestuurd tijdens een terugval (1 x).... twee keer een mijlpaal bijgewoond van iemand van de groep.... 1 x een condoleance toen een kind van een groepslid overleed.... en nog veel meer. Je leest het, vergeleken met hoe het begon is het helemaal buiten proportie gegaan.
Het valt me ook al een tijd op dat GGZ er geen nieuwe mensen meer naartoe stuurt.

Misschien bekijken zij het heel anders. Allemaal heel betrokken bij elkaar, iedereen gaat bij Willem op bezoek behalve Alinde. Alinde komt met verhalen over verslaving en klinieken en daar kunnen zij niets mee. Alinde gaat opeens heel hard huilen maar die kan gewoon naar haar ouders want die heeft nog ouders en de rest niet meer.

Wat ik zeg, ik denk vooral dat de intake bij de psycholoog snel klaar is: Ik wil geen praatgroepen.

Alinde zei:

Wat ik zeg, ik denk vooral dat de intake bij de psycholoog snel klaar is: Ik wil geen prpraatgroepen.

Klik om te vergroten...

Dit lijkt mij, maar wie ben ik, een heel verstandige beslissing!
Een kennis van mij uit de ggz zei tegen mij:
Je kunt beter werken op het land met een boer die goeie positieve praat heeft!
Em dat ben ik helemaal met hem eens.

Helemaal gelijk heeft hij.

Je kunt je tijd helemaal vullen met GGZ-gerelateerde dingen en groepjes maar je blijft er dan ook in hangen. Voor GGZ wel handig want dan kunnen ze je monitoren maar het voelt alsof je gevangen zit in een GGZ-gevangenis.
Ik moet zeggen, ik heb vandaag de gesprekken bij dagbesteding maar zijdelings gevolgd maar dat ging NIET over GGZ.
Mijn vorige dagbesteding daar ging het heel vaak over mensen die naar de psychiater gingen, bij de psychiater geweest waren, nieuwe medicatie hadden, last van de medicatie hadden etc etc. Op die plek waar ik nu zit is dat volgens mij veel minder en ik kan mij ook voorstellen dat deze groepsbegeleidster dat wel de kop indrukt als het wel zo is.

Iemand vroeg hoe mijn oud en nieuw geweest was en het is ook niet in me opgekomen om te beginnen over alcoholvrije oud en nieuw want ik ben verslaafd etc etc. Dat was gewoon een leuk gesprek.

Een bekende van mij, wel van GGZ, zegt dat hij al die groepjes met ervaringsdeskundigen niet wil en daar heel duidelijk in is en dat zijn hulpverleners dat nu ook weten en dat onderwerp is gewoon klaar.

Tijd om me te focussen op gezonde dingen. Wel vind ik het fijn om nog wat contact te hebben met mensen die met verslaving te maken hebben (meetings of herstelgroep) maar niet meer iets wat zo ingewikkeld wordt als bovengenoemde GGZ-groep.

In 2005 was er een leven voor de opname en een leven erna. Tijdens die opname ben ik kwetsbaar geworden, ben ik veel kwijt geraakt en kreeg ik een diagnose. Daarna voelde ik mij ziek en kwetsbaar en zo heb ik mij waarschijnlijk ook opgesteld.

Ook bij de opname van 2024 is er een 'voor' en 'na'. Hier heb ik tussen de jongens van de straat gezeten. Ik ben juist weerbaar geworden. Geen bitch hoop ik. Maar ook niet meer een zielig vogeltje dat overal ja en amen op zegt.

Take it or leave it.

Geslapen tot 9.10. Best lang voor mij. Heel veel gedroomd.
Ik hoop dat die mensen van die groep me vandaag met rust laten. Groep is vanmorgen en het zou mij niet verbazen als ze weer gaan bellen.

t Is nog koud in huis, ik zet de verwarming altijd laag s nachts.

Het is lekker om een ochtendje te lummelen en in mijn eigen tempo op te starten. Misschien mag ik ook gewoon zo'n ochtend hebben in de week.

Iedereen denkt dat dat haasten naar die dagbesteding zo goed voor me is maar ik weet het niet. Ochtendspits enzo.

De ochtenden met vriend zijn ook anders. Overleggen over de douche, huisgenoot vliegt in en uit, begeleiding komt een praatje maken. Overleggen wat we gaan doen. Meestal belt er nog wel een vriend. Hij wil altijd even journaal kijken.
Ik werk op dit moment niet en dan heb ik toch ook het recht om thuis een ochtendje rustig te doen. Mensen denken dat het goed is om alles vol te plannen en ik voel mij bij GGZ ook gepusht daartoe maar volgens mij is zo'n ochtend rust ook goed voor mijn herstel.

Die groep voelde denk ik al langer als moeten. Ik deed het ook om bij GGZ te kunnen zeggen, ik zit al in een praatgroep en één praatgroep is genoeg. Het was één keer in de maand twee uur en dan had je allemaal een kwartier tot een halfuur om te vertellen. Ik was dan vooraf al bezig met wat ik wilde vertellen, zo kort en bondig mogelijk. Dingen over mijn familie kon ik niet zo goed bespreken want dan kwamen er alweer scheve ogen van mensen die helemaal geen contact met familie hebben.
Het was ook fijn soms, met mensen die je al zo lang kent, maar door in die groep te zitten was ik ook altijd bezig met bipolair zijn, ofzo. In de tijd in de kliniek dacht ik heus niet elke dag 'ik ben bipolair'. Je dacht: We gaan sporten, wat zit Kareltje te smakken, wat gaan we eten. De observaties hebben wel bevestigd dat ik het ben, maar ik was me niet zo heel bewust de hele dag.

Maar ook als ik bijv vertelde over mijn psychose in de kliniek, later bij de groep, dan was er wel weer iemand die het erger had gehad.

Discussie bij die groep ging ook nog even over ambulante hulp thuis op praktisch gebied. Ik heb er een gehad die ook gewoon een emmer sop pakte als dat nodig was maar die was tijdelijk.
Er zijn dus ook thuishulpen die wel zeggen dat je een emmer sop moet pakken maar het zelf niet zullen of mogen doen.

Bij die ik nu heb is het me niet zo duidelijk. Of je ook kunt zeggen, ik doe de badkamer, doe jij de wc. Elke organisatie is weer anders. Ja makkelijkst is om het straks gewoon te vragen als ze komt.

Anyway volgens GGZ-groepslid was het belachelijk dat ik alleen al dacht dat die mensen misschien een emmer zouden pakken. Want zij had jaren eentje gehad en die had nog nooit een emmer aangeraakt.

Leek mij niet zo raar als iemand komt voor praktische zaken, dat diegene dan ook met de handen wil werken maar dat is geloof ik te simpel gedacht.

Alinde zei:

Er zijn dus ook thuishulpen die wel zeggen dat je een emmer sop moet pakken maar het zelf niet zullen of mogen doen.

Klik om te vergroten...

Poetshulp bedoel je?
Of ambulant begeleider?

Ik wil geen naam van de organisatie noemen maar praktische hulp vanuit een zorgorganisatie.

Geen schoonmaker maar ook niet een ambulant zoals van Brijder. Je hebt verschillende soorten hiervan en de een werkt ook met de handen, de ander maakt meer een planning.

Vandaag was ze een soort psycholoog.

Anders dan hier (en ik ben natuurlijk super blij met jullie) ziet zij de emotie bij de dingen die ik vertel en zag ze ook bij welke dingen de meeste emotie zit op dit moment en daar had ze praktische tips voor.

We hebben helemaal niks in huis gedaan maar ze zei dat ik leuk bezig ben met mijn plantjes en dat ik vooral even rust moet pakken.

Ik wilde eigenlijk niet over de groep beginnen, soms worden dingen juist groter als je het met meer mensen bespreekt. Maar aan het einde toch gezegd. Overigens is deze dame niet van GGZ dus ze kon het alleen aanhoren. Ze zei dat zo'n groep nooit zonder begeleider zou moeten draaien en dat zoiets van gisteren mij leeg zuigt.

Vanavond een etentje waar ik niet tegenop zie, ik zal voor die tijd wel even douchen en iets leuks aantrekken. Zit nu in een huispak met vlekken.

Had belafspraak Brijder om 15 uur. Ik dacht even kletsen hoe het gaat. Maar het was telefonisch doornemen van behandelplan en crisisplan. Best intens dus maar wel heel nuttig.
Als je helemaal uit contact gaat en er vermoeden van gebruik is komt deze man ook langs. Ik gaf aan dat het fijn is als hij ook al een keer 'gewoon' hier thuis komt omdat ik het altijd moeilijk vind vreemde mensen binnen te laten. Dat vond ie een goede.

Nooit leuk als je juist clean bent om te bespreken wat ze gaan doen bij terugval maar wel heel nuttig. Misschien goed dat ik een ander telefoontje verwachtte, luchtiger, want nu had ik geen tijd om me er vooraf druk over te maken.

Maar wat een verschil met GGZ. Ik heb wel eens een dame gehad daar die niet goed kon typen en dan was je zooooo lang bezig voor er een keer een plan was. Meerdere keren terugkomen, elke keer typte ze zinnen fout en haalde het weer weg etc etc. Dan ga je zelf denken dat het maken van zo'n plan iets super ingewikkelds is maar deze zette de telefoon op de speaker, zat een tijdje te rammelen en het was klaar.

Het is vaak zo, dat wanneer er een groep mensen bijvoorbeeld op een verjaardag, bij elkaar komt, de eerste 20 minuten praat over ziektes en alles wat daarmee samenhangt.
Daarna wordt het dan pas gezelliger....

Kordie zei:

Vreselijk.
Hier word je toch krankjorum van.
Hebben jou ouders keihard gelogen of ook verteld dat hun dochter ziek is?

Klik om te vergroten...

Het was rond 2005 mij nooit zo duidelijk wie het wisten. De familie uiteraard maar mijn ouders vertelden het niet bij de bakker en de slager etc. Door de tijd heen merk je wel dat mensen iets weten en sommigen wat meer. Mijn tante had t wel wat mensen bij de kerk verteld bijv. Allemaal geschrokken want psychose in t buitenland.

Ik ben meestal heel open geweest als mensen vragen aan mij hadden. Toen speelde die verslaving nog niet echt.

Meeste mensen snappen ook wel dat Alinde niet bij de bakker en de slager alles wil vertellen maar het lastige was dat ik zelf nooit wist in hoeverre wie op de hoogte was en waar ik moest beginnen met vertellen. Was het een gewoon ‘hoi hoe is het’ of een ‘Hoe gaat het nu echt met je?’