Tijd van bezinning - nu

Alinde zei:

Het ging naar omstandigheden goed met vriend zijn vader. We hebben ook de zus van zijn vader ontmoet die contactpersoon is. Ik ben er blij om, het leek mij een heel aardige en verstandige vrouw.

Verder was het fijn om even in een onbekende stad te zijn en nieuwe dingen te zien.

Klik om te vergroten...

Goed om te horen dat er vertrouwen is in de contactpersoon van de vader van je vriend.
Dan kun je dat stuk hopelijk wat meer los laten.

Waar het nu vooral om gaat is jezelf nl.
Al je energie die je hebt kun en mag je gebruiken voor eigen herstel

Dankjewel Kordie.

In het weekend heeft die zus even gedacht dat de vader het niet zou halen, het ging echt niet goed. Ik ben nu wel gerustgesteld. Ik ben even bang geweest dat vriend misschien eerste contactpersoon was maar gelukkig is dat niet zo.

Ja... mijn energie gaat weer naar andere mensen deze dagen. De treinreis en het lopen in een andere stad waren voor mijzelf ook heel prettig. Maar we hoeven geen zorgen om de vader meer te hebben. Ten eerste omdat er een verstandig persoon is die alles regelt, ten tweede omdat vader hier wel weer bovenop komt.

Hier regen, regen en regen. Ik heb al in het bos gelopen, dat is wel heel mooi nu. Ik ben blij dat ik dat nu kan ervaren. Maar ik besef ook, als ik weer al mijn energie in anderen steek, ben ik straks weer uitgeput en depressief. Overigens had ik echt lekker geslapen vannacht.

Ik krijg steeds terug van mijn behandelaren dat ik zo vriendelijk ben, de laatste weken.

Maar damn... ik zit hier niet om vriendelijk te zijn. Ik mis een beetje mijn emotionele kant, die rond augustus boven kwam. Zo boos, zo verdrietig... maar het was wel lekker. En op een dag schold ik een begeleidster uit en toen volgden er maatregelen, haha.

Ik slik mijn medicatie hier onder toezicht. Anders zou ik minder quetiapine innemen. Ik vind het juist niet zo fijn, dat ik zo tam ben en kennelijk vriendelijk.. Ik mis mijn emoties.

Blech gebruikersdromen. Over zowel drank als pillen en mijn ouders kwamen er in voor. Ik heb dat niet zo vaak. Sowieso droom ik meer nu ik geen lorazepam meer slik. Overigens nu 2 weken van de lorazepam af.

Misschien kan ik morgenavond een meeting bezoeken hier in de buurt. Voor de rest heb ik momenteel geen vervoer naar meetings en ik moet 22 uur binnen zijn hier en dat red ik dan net niet.
Hey.... morgen 3 mnd clean dat ik extra leuk dan. Bedenk ik nu.

Vandaag werkt er een invalster met wie ik goed kan praten en met wie ik hopelijk even kan praten zonder dat ze alles hoeft te rapporteren. Dat is zo irritant, je vertelt iets, iemand geeft er een eigen draai aan en het wordt genoteerd.

Ooooh ik weeg nu bijna 94 kg bij een lengte van 1,78. Ik kom heel snel aan met die quetiapine.

Alinde zei:

Ooooh ik weeg nu bijna 94 kg bij een lengte van 1,78. Ik kom heel snel aan met die quetiapine.

Klik om te vergroten...

Als het je mentaal helpt is dat voor nu het belangrijkste. Straks komt er vast een fase dat je bv met diëtiste of sporten onder begeleiding wat kilo's kwijt kan.

En je bent groot.
Dus gewicht zegt niet alles

Dankjewel. Ik kan iig blijven bewegen zodat ik hopelijk niet verder aankom.

Ik heb goed geslapen. Ik dacht dat ik al een tijdje wakker lag maar toen heb ik nog veel gedroomd. Ik ging naar een dagbesteding in Belgie (?!) en als het slecht weer was hadden ze een binnen-programma. Je moest dan met zijn allen in een hal schoolopdrachten maken en ze waren heel streng. En ik was aan het vapen ergens waar het niet mocht. En mijn crush van de middelbare school kwam er in voor.
Soms droom ik dingen die ik al vaker gedroomd heb maar dit was echt nieuw.

Ik heb Casemanager gevraagd of ik voorlopig op deze plek kan blijven. We hebben het echt niet gehad over welke groep. Ik ben de enige van mijn groep die klaar is voor een evt doorstroom. Soms komt er onverwacht een plek vrij en moet onverwacht iemand doorstromen. Ik wil niet naar die andere groep, het is alles testosteron en haantjes en daar wil ik het wel even met casemanager over hebben. Dat ze niet op een dag denken dat ze mij een plezier doen door mij tussen die haantjes te zetten. Ik heb er dit weekend zelf ook over nagedacht maar ik wil in deze groep blijven.

Alinde zei:

heb Casemanager gevraagd of ik voorlopig op deze plek kan blijven. We hebben het echt niet gehad over welke groep. Ik ben de enige van mijn groep die klaar is voor een evt doorstroom. Soms komt er onverwacht een plek vrij en moet onverwacht iemand doorstromen. Ik wil niet naar die andere groep, het is alles testosteron en haantjes en daar wil ik het wel even met casemanager over hebben. Dat ze niet op een dag denken dat ze mij een plezier doen door mij tussen die haantjes te zetten. Ik heb er dit weekend zelf ook over nagedacht maar ik wil in deze groep blijven.

Klik om te vergroten...

Goed over nagedacht en goed dat je het bespreekbaar maakt.

Maar hoe werkt zoiets; heb je daar als cliënt invloed op? Of beslist dat een behandelaar als ze een bed nodig hebben?

De behandelaar beslist maar je kunt je wel uitspreken. Meestal willen mensen juist doorstromen naar de volgende groep. Maar ik ben daar al geweest en werd gek van de mannenpraat, ik was een tijd lang enige vrouw tussen 9 mannen.

En hoewel het in mijn huidige groep ook overwegend mannen zijn, hebben we niet die mentaliteit. Hier zijn twee jongens die heel erg gefocust zijn op respect en vrouwonvriendelijke praat wordt echt niet getolereerd.

Misschien denkt de begeleiding wel dat ik graag wil doorstromen. Ik beter zelf duidelijk zijn. Ik zal vragen of mijn casemanager komende week tijd heeft voor gesprek. Vorige gesprek was erg to the point, waar we nu staan. Ik heb ook behoefte te kijken waar we nu naartoe werken. Ik stond op de wachtlijst voor intensieve therapie maar op een gegeven moment moesten we vaststellen dat ik niet stabiel genoeg was. Bovendien slikte ik nog benzo´s. En nu nog steeds Zopiclon. En ik was teruggevallen, 1 terugval van ruim 48 uur.

Ik heb nu wel iets nodig van lijnen uitstippelen. In het hier en nu zijn we vooral bezig met de gezamenlijke wasmachine en de mensen om ons heen. Het was goed dat er op gegeven moment pas op de plaats gemaakt is om de medicatie om te gooien... maar nu wil ik toch weer wat vooruit kijken.

Alinde zei:

maar nu wil ik toch weer wat vooruit kijken.

Klik om te vergroten...

Dat is ook goed. En dat recht heb je ook.
Ik zelf kan ook niet ver vooruit kijken maar weet wel eens richting over x maanden. Dat is vaak genoeg en hopelijk kunnen ze jou dat ook geven.
En ook dat je op je plekje kan blijven

Dankjewel Kordie. Ja ik zou idd richting willen voor de komende maanden.

Op korte termijn wil ik gaan hardlopen. Ik heb gisteren eindelijk nieuwe hardloopschoenen gekocht, bij een goede winkel met een loopanalyse. Nu voel ik pas dat mijn oude schoenen compleet gaar zijn en dat het misschien maar goed is dat ik daar niet meer op heb hardgelopen. Ik heb vroeger een operatie gehad en mijn knieën zijn blessuregevoelig daardoor. De winkelmedewerkster kon nog opzoeken dat ik die schoenen in 2020 had gekocht. Er zit helemaal geen demping meer in.

Ik heb wel lekker geslapen, heel diep.

Vaak vragen mensen aan vriend hoe het met mij gaat.... maar dat vind ik zo fucking irritant als ik die mensen zelf ook regelmatig zie, vraag het dan aan mij zelf gewoon.

Mijn vriend gebruikt geen middelen meer maar m.i. heeft hij nu een gedragsverslaving Namelijk: Geld.
Geld ontvangen, geld uitgeven, klagen over geld, geld lenen, pakketjes bestellen, pakketjes volgen, pakketjes ophalen. Een enkele keer pakketjes terugsturen.
Gekochte spullen showen, nog-niet-gekochte spullen online vergelijken etc etc.

Het is best irritant als we plannen hebben maar hij heeft geen geld meer voor bijv treinkaartje.

Ik merk dat hij mooi weer speelt naar zijn begeleiding omdat hij wil doorstromen naar de volgende fase. Zij zien wel dat hij teveel spullen heeft maar zien niet dat hij heel raar eet doordat hij heel raar boodschappen doet. Soms eet hij op een dag alleen een zak borrelnootjes of een pot chocopasta. De begeleiding komt later op de avond langs en kennelijk valt het dan niet op dat het niet naar eten ruikt en/of dat er geen pannen bij de afwas staan. Gisteren had hij een MDO waar ik niks vanaf wist (multidisciplinair overleg) en wat ik van hem begreep, is dat tijdens dat gesprek gevraagd is hoe het met mij ging. Ik was daar heel pissig over want ik had de persoon die dat vroeg zelf gisterochtend nog gezien en als die wil weten hoe het met mij gaat, kan hij dat beter aan mijzelf vragen.
Ik ben met die persoon in gesprek gegaan en die zei dat hij dat onder vier ogen had gevraagd.

Ik ben toch niet zijn moeder dat ík tegen zijn begeleiding zou moeten zeggen wat er niet goed gaat. Het is toch aan hemzelf om de struikelblokken bespreekbaar te maken en daar hulp voor te vragen. Die hulp is gewoon beschikbaar namelijk.

Het is een verslaving... je WILT er niet vanaf. Net zoals ik niet wilde dat anderen destijds mijn drank zouden afpakken, zo wil hij niet dat er iemand aan zijn geld komt. Hij krijgt een paar keer per maand een wat groter bedrag en het zou schelen als hij zijn geld per dag zou krijgen. Maar hij kickt op dat bedrag.

Natuurlijk weet hij dat ik mij erger, bijv als we op het station staan en hij heeft weer geen geld voor de trein. Maar ik zie geen verbetering, misschien eerder verslechtering.

Alinde zei:

Gisteren had hij een MDO waar ik niks vanaf wist (multidisciplinair overleg) en wat ik van hem begreep, is dat tijdens dat gesprek gevraagd is hoe het met mij ging. Ik was daar heel pissig over want ik had de persoon die dat vroeg zelf gisterochtend nog gezien en als die wil weten hoe het met mij gaat, kan hij dat beter aan mijzelf vragen.

Klik om te vergroten...

Misschien bedoelde dje behandelaar niet hoe het met jou persoonlijk gaat, maar de relatie tussen jullie? Heb jij een positieve invloed op hem of zijn er scherpe punten die bijgeschaafd moeten worden etc.

Ik begrijp je wel. Ze hebben laatst ook met mijn vrouw over mij gepraat. Maar dat was meer hoe ik ben als persoon in de thuis of gezins relatie.
Leuk niet. Maar snap het achteraf wel.

Vervelend dat hij zo materialistisch is ingesteld (geld).

Dank je Kordie. De betreffende persoon zei idd dat het niet over mij als persoon ging, maar over de relatie. En dat dat vóór het gesprek was geweest onder vier ogen.
Hij vond het bijzonder dat vriend uit dat hele gesprek precies dat stukje aan mij had verteld en niet dat het gesprek over veel meer ging.

Ik heb veel filmpjes van Rene van Collem gezien en dat gaat ook over gedragsverslaving. Ik vind hele dagen met geld bezig zijn ook een vorm van verslaving.

Vandaag heb ik een lang gesprek met mijn casemanager gehad. Hij zegt dat idd de zopiclon er af moet maar we hebben geen haast. En als dat goed gaat kan waarschijnlijk de quetiapine ook weer naar beneden.

Ruim 15 maanden na het openen van mijn eerste topic.

Ik vroeg om tijd van bezinning en die heb ik gekregen.

Ik heb een rollercoaster achter de rug. Eentje met vele over-de-kops en waar ik voor mijn gevoel een paar keer uit het karretje ben gevlogen. Opnieuw ingestapt, weer gevallen, soms een tijdje bloedend op de grond blijven liggen. Zo voelt het en zo was het eigenlijk ook.
Iedereen hier die mij gesteund en geholpen heeft heel erg bedankt. Helaas is 'alleen' een forum niet genoeg soms en heb je een plekje nodig om te herstellen met de juiste hulp. Dat plekje werd uiteindelijk een bedje in een kliniek waar ik lange tijd kan blijven. Met heel veel dank aan de paar personen die dat voor mij geregeld hebben. Zij dachten dat het misschien nog iets kon worden met mij, hadden er vertrouwen in, en dat vertrouwen heb ik niet geschaad. Sinds het ritje met de ambulance, in maart, heb ik geen druppel meer gedronken.

Ik open maar weer een topic zodat ik niet her en der op het forum allemaal losse dingen schrijf. Ik zal geen namen of plaatsen van klinieken noemen maar er is hier heel professionele begeleiding, een zeer goede en bevlogen verslavingsarts, heel veel sport, veel eten, veel natuur en ik ervaar vooral..... ruimte.

Het zijn rare maanden. Je kiest de mensen niet uit en je kunt ze in feite ook niet vertrouwen. Dat heb ik in al die tijd wel geleerd: Verslaafden moet je niet zomaar vertrouwen. Ik wissel bijna geen telefoonnummers uit hier. Het gaat soms bijna vanzelf, met name als iemand boodschappen voor je meeneemt en je een tikkie wilt sturen maar ook dat doe ik niet meer. Ik heb meestal contant geld en anders maar geen boodschappen. Helaas zijn vier mensen met wie ik goed om ging, hier vandaan gegaan omdat ze weer in gebruik gegaan waren en dat is kut. Ik heb sinds april een vriend, die al een tijd clean was en in een nieuwe woonplaats een nieuwe start wilde maken. Het had wat voeten in aarde... en nu ik gezien heb hoe andere romances de mist in gegaan zijn (samen gebruiken) snap ik waarom ze het sterk afraden. Maar we zijn beiden clean, we steunen elkaar. Hij is niet gevoelig voor alcohol en ik niet voor zijn middel.

Inmiddels krijg ik regelmatig verlof. Ik heb overwogen te verhuizen of helemaal in een nieuwe plaats te beginnen. Maar ik heb al zo vaak een nieuwe start willen maken in een nieuwe plaats..... ik wil eigenlijk niet weer ergens from scratch beginnen, niemand kennen etc etc. Je hebt ook niet zomaar een plekje ergens anders. Bovendien heb ik in mijn huis, mijn stad, ook goede jaren meegemaakt. Dus nu zit ik in de fase van huis opruimen. Ik had in april al eens de flessen weggegooid met mijn broer samen. Mijn moeder heeft de ergste smerigheid schoongemaakt (wc, koelkast, keuken, beddengoed, was) in de eerste weken van mijn opname. Ik ben nu al een paar keer een middag bezig geweest maar het blijft nog een beetje pijnlijk allemaal. Verschillende stapels met spullen/papieren van Brijder, de tasjes die ik mee had als ik drank ging halen, handdoeken waar de vlekken niet meer uit gaan, beddengoed dat in de vuilnis kan, etc.
Ik moest ook regelmatig braken tijdens gebruik en ben nu in de fase dat ik oude emmers, teiltjes en dat soort dingen allemaal weggooi en nieuwe koop in een andere kleur. Ik hoef die dingen niet meer te zien.

In principe ben ik in deze kliniek wel 'uit geleerd' maar als ik naar huis ga val ik weer onder de GGZ van mijn regio. Normaal gesproken heb je Zorg Afstemmings Gesprekken waar de hoofdbehandelaar dan bij zit maar helaas is mijn contactpersoon elke keer verhinderd. De Brijder en mijn broer waren wel trouw op de gesprekken maar Brijder gaat er tussenuit omdat de hoofd-diagnose bipolair is en niet verslaving. Het komt er op neer dat mijn contactpersoon al sinds maart niet betrokken is. Afgelopen week was er een gesprek met de Klinisch Casemanager, mijzelf en mijn broer waarbij Mevrouw GGZ alleen telefonisch meedeed en ik vond het echt prut. Ze had zich niet ingelezen niks.

Verder heb ik naast alcoholverslaving een medicijnverslaving waar ik mij nog wel zorgen over maak. Mevrouw GGZ zegt 'het zit toch op een rol dan is het toch niet moeilijk'. Het gesprek was vorige week en ik moest het even laten bezinken. Broer, casemanager en ik zaten helemaal op één lijn, we vinden dat er een plan moet zijn voor als het weer fase oranje wordt of rood. Dat ze niet (weer) van familie kunnen vragen om als crisisopvang te functioneren.

De vakantietijd was ook niet zo makkelijk, personeel om de beurt weg en veel vakantiekrachten. Soms echt een houtje-touwtje-team van invallers die normaal bijv met niet-verslaafde-ouderen werken en geen benul hebben van de mensen hier en/of de gang van zaken of waar alles ligt. Het personeelstekort is heel erg voelbaar helaas. Gelukkig is het nu september en komen morgen - volgens mij - een paar goede vaste krachten terug van vakantie.

Ik ben dit jaar wel in een wereld gekomen die ik hiervoor nog niet kende. Mensen die ik graag mocht vallen terug en/of belanden op straat. Ik lig soms huilend in mijn bedje maar kan de emoties niet altijd tonen in de groep want het kan tegen je gebruikt worden. Ik was helemaal niet bekend met criminaliteit.... mijn middel haalde ik gewoon in de winkel. Hier leer ik veel.... teveel.... maar ik word er hard van en sterk. Niet iedereen heeft geluk met waar het wiegje gestaan heeft, daar kom ik hier wel achter. Dan heb ik eigenlijk tot en met mijn 22e best een stabiel leven geleid.

Samengevat, mijn plek van bezinning is hier. Zondagmiddag met mijn laptop in mijn kliniekkamertje. Ik ben vaak buiten de deur hoor, die vrijheid krijg je wel als je geen terugvallen hebt. Ik zal af en toe hier mijn zorgen delen en het proces om de goede nazorg te regelen.

Nog een paar weken en dan kan ik mijn 6 maanden clean-muntje in ontvangst nemen.

Oja mijn bloedwaarden zijn in juli gemeten en waren allemaal goed. Bij binnenkomst in maart was het niet best maar ik ben dus hersteld. Mijn gebit is nog goed, mijn haar komt dikker terug. Het vet rond mijn organen (naam vergeten) zit op 7% wat laag is. Mensen die gedronken hebben hebben vaak veel hoger percentage.

Dus ik was op zich nog wel te redden. Lichamelijk zie je niets meer van de verslaving en psychisch moet alles nog een beetje landen. En het zal fijn zijn als ik weer gewone mensen om mij heen heb ipv mensen die net uit crisis komen.

Wat bijzonder dat je dit toch deelt

Leuk om weer eens wat van jou te lezen @Alinde

En fijn dat het zo goed gaat 👍

Ik zag je in de tijd voor je opname regelmatig uit dat karretje vliegen.
Als je schreef dat je om 07:00 uur twee flessen wijn ging halen, en later op de dag vaak nog eens terug raakte mij dat erg.
Ik zag op afstand namelijk het goede in je.

En nu vind ik het dapper dat je die kliniek in bent gestapt en je bezig bent met een traject. Wat doet het goed om te lezen dat het goed met je gaat op dit moment.
En hoe sterk ben je als je kliniekmaatjes de mist in gaan en jij blijft nuchter.

Neem de stappen die je moet zetten door dacht. Dan weet ik zeker dat je er komt.
Vroeg of laat. Waar ook in het land.

High five

Alinde zei:

Ruim 15 maanden na het openen van mijn eerste topic.

Ik vroeg om tijd van bezinning en die heb ik gekregen.

Ik heb een rollercoaster achter de rug. Eentje met vele over-de-kops en waar ik voor mijn gevoel een paar keer uit het karretje ben gevlogen. Opnieuw ingestapt, weer gevallen, soms een tijdje bloedend op de grond blijven liggen. Zo voelt het en zo was het eigenlijk ook.
Iedereen hier die mij gesteund en geholpen heeft heel erg bedankt. Helaas is 'alleen' een forum niet genoeg soms en heb je een plekje nodig om te herstellen met de juiste hulp. Dat plekje werd uiteindelijk een bedje in een kliniek waar ik lange tijd kan blijven. Met heel veel dank aan de paar personen die dat voor mij geregeld hebben. Zij dachten dat het misschien nog iets kon worden met mij, hadden er vertrouwen in, en dat vertrouwen heb ik niet geschaad. Sinds het ritje met de ambulance, in maart, heb ik geen druppel meer gedronken.

Ik open maar weer een topic zodat ik niet her en der op het forum allemaal losse dingen schrijf. Ik zal geen namen of plaatsen van klinieken noemen maar er is hier heel professionele begeleiding, een zeer goede en bevlogen verslavingsarts, heel veel sport, veel eten, veel natuur en ik ervaar vooral..... ruimte.

Het zijn rare maanden. Je kiest de mensen niet uit en je kunt ze in feite ook niet vertrouwen. Dat heb ik in al die tijd wel geleerd: Verslaafden moet je niet zomaar vertrouwen. Ik wissel bijna geen telefoonnummers uit hier. Het gaat soms bijna vanzelf, met name als iemand boodschappen voor je meeneemt en je een tikkie wilt sturen maar ook dat doe ik niet meer. Ik heb meestal contant geld en anders maar geen boodschappen. Helaas zijn vier mensen met wie ik goed om ging, hier vandaan gegaan omdat ze weer in gebruik gegaan waren en dat is kut. Ik heb sinds april een vriend, die al een tijd clean was en in een nieuwe woonplaats een nieuwe start wilde maken. Het had wat voeten in aarde... en nu ik gezien heb hoe andere romances de mist in gegaan zijn (samen gebruiken) snap ik waarom ze het sterk afraden. Maar we zijn beiden clean, we steunen elkaar. Hij is niet gevoelig voor alcohol en ik niet voor zijn middel.

Inmiddels krijg ik regelmatig verlof. Ik heb overwogen te verhuizen of helemaal in een nieuwe plaats te beginnen. Maar ik heb al zo vaak een nieuwe start willen maken in een nieuwe plaats..... ik wil eigenlijk niet weer ergens from scratch beginnen, niemand kennen etc etc. Je hebt ook niet zomaar een plekje ergens anders. Bovendien heb ik in mijn huis, mijn stad, ook goede jaren meegemaakt. Dus nu zit ik in de fase van huis opruimen. Ik had in april al eens de flessen weggegooid met mijn broer samen. Mijn moeder heeft de ergste smerigheid schoongemaakt (wc, koelkast, keuken, beddengoed, was) in de eerste weken van mijn opname. Ik ben nu al een paar keer een middag bezig geweest maar het blijft nog een beetje pijnlijk allemaal. Verschillende stapels met spullen/papieren van Brijder, de tasjes die ik mee had als ik drank ging halen, handdoeken waar de vlekken niet meer uit gaan, beddengoed dat in de vuilnis kan, etc.
Ik moest ook regelmatig braken tijdens gebruik en ben nu in de fase dat ik oude emmers, teiltjes en dat soort dingen allemaal weggooi en nieuwe koop in een andere kleur. Ik hoef die dingen niet meer te zien.

In principe ben ik in deze kliniek wel 'uit geleerd' maar als ik naar huis ga val ik weer onder de GGZ van mijn regio. Normaal gesproken heb je Zorg Afstemmings Gesprekken waar de hoofdbehandelaar dan bij zit maar helaas is mijn contactpersoon elke keer verhinderd. De Brijder en mijn broer waren wel trouw op de gesprekken maar Brijder gaat er tussenuit omdat de hoofd-diagnose bipolair is en niet verslaving. Het komt er op neer dat mijn contactpersoon al sinds maart niet betrokken is. Afgelopen week was er een gesprek met de Klinisch Casemanager, mijzelf en mijn broer waarbij Mevrouw GGZ alleen telefonisch meedeed en ik vond het echt prut. Ze had zich niet ingelezen niks.

Verder heb ik naast alcoholverslaving een medicijnverslaving waar ik mij nog wel zorgen over maak. Mevrouw GGZ zegt 'het zit toch op een rol dan is het toch niet moeilijk'. Het gesprek was vorige week en ik moest het even laten bezinken. Broer, casemanager en ik zaten helemaal op één lijn, we vinden dat er een plan moet zijn voor als het weer fase oranje wordt of rood. Dat ze niet (weer) van familie kunnen vragen om als crisisopvang te functioneren.

De vakantietijd was ook niet zo makkelijk, personeel om de beurt weg en veel vakantiekrachten. Soms echt een houtje-touwtje-team van invallers die normaal bijv met niet-verslaafde-ouderen werken en geen benul hebben van de mensen hier en/of de gang van zaken of waar alles ligt. Het personeelstekort is heel erg voelbaar helaas. Gelukkig is het nu september en komen morgen - volgens mij - een paar goede vaste krachten terug van vakantie.

Ik ben dit jaar wel in een wereld gekomen die ik hiervoor nog niet kende. Mensen die ik graag mocht vallen terug en/of belanden op straat. Ik lig soms huilend in mijn bedje maar kan de emoties niet altijd tonen in de groep want het kan tegen je gebruikt worden. Ik was helemaal niet bekend met criminaliteit.... mijn middel haalde ik gewoon in de winkel. Hier leer ik veel.... teveel.... maar ik word er hard van en sterk. Niet iedereen heeft geluk met waar het wiegje gestaan heeft, daar kom ik hier wel achter. Dan heb ik eigenlijk tot en met mijn 22e best een stabiel leven geleid.

Samengevat, mijn plek van bezinning is hier. Zondagmiddag met mijn laptop in mijn kliniekkamertje. Ik ben vaak buiten de deur hoor, die vrijheid krijg je wel als je geen terugvallen hebt. Ik zal af en toe hier mijn zorgen delen en het proces om de goede nazorg te regelen.

Nog een paar weken en dan kan ik mijn 6 maanden clean-muntje in ontvangst nemen.

Oja mijn bloedwaarden zijn in juli gemeten en waren allemaal goed. Bij binnenkomst in maart was het niet best maar ik ben dus hersteld. Mijn gebit is nog goed, mijn haar komt dikker terug. Het vet rond mijn organen (naam vergeten) zit op 7% wat laag is. Mensen die gedronken hebben hebben vaak veel hoger percentage.

Dus ik was op zich nog wel te redden. Lichamelijk zie je niets meer van de verslaving en psychisch moet alles nog een beetje landen. En het zal fijn zijn als ik weer gewone mensen om mij heen heb ipv mensen die net uit crisis komen.

Klik om te vergroten...

Heel fijn om deze goede berichten van je te lezen! Je hebt geen makkelijke weg afgelegd, maar jij komt er wel!