Tijd van bezinning - nu

@Alinde,
Pas je op om niet teveel te verhospitaliseren?
Al is dat niet makkelijk in jouw situatie....
Nu kun je, als je het moeilijk hebt, of ergens mee zit, direct naar de verpleging stappen en zoals ik het lees in jouw posts, doe je dat ook.
Zo kun je te afhankelijk van het systeem worden, en straks kan dat niet meer, als de druk oploopt en komt de craving weer om de hoek kijken, dat was bij mij ook zo.
Pas hiervoor op, wil ik je graag meegeven.
Het wordt straks als je weer thuis bent, veel te moeilijk voor je en je moet leren om volledig op eigen benen te staan.
Let je hiervoor op?

Volgt er bij jou na een psychose altijd een depressieve episode?

Hoi Relmuis, goede vraag. Vorig jaar ben ik in juni psychotisch geweest, toen een paar maanden redelijk stabiel en in september werd ik heel depressief.
Dit jaar werd ik in juni psychotisch, de zomer best druk, toen in september weer psychotisch na een onverwachte gebeurtenis en eind september weer heel depressief.

Tussen 2005 en 2023 geen psychoses gehad. Steeds na afbouw lorazepam ben ik er gevoelig voor. Dus antwoord op de vraag.... soms komt het wat later maar idd er volgt wel een depressie na een psychose.

Ik kan nog niet slapen.

Mijn vriend is ruim 1,5 jaar clean. We zijn in de zomer even uit elkaar geweest, een aantal weken, maar zijn nu weer samen.

Hij is van beschermd wonen naar een andere plek verhuisd. Het leek een stap vooruit, meer eigen voorzieningen. Badkamer, keuken, wasmachine, droger allemaal voor zichzelf. Leuk terras en een kleine tuin. We hebben sinds de breuk best rustig aan gedaan.

En vandaag vroeg hij hoe het zit met nachtverlof. En nu blijkt dat ze daar normaal gesproken geen nachtverlof hebben. Ik mag niet in zijn appartement logeren en hij mag zelf alleen weg onder strikte afspraken. Dus dat zou betekenen dat hij sporadisch een keer een nachtje met mij mag hebben maar dat dat niet spontaan kan en als het eenmaal is vastgelegd kun je het ook niet zo makkelijk meer terugdraaien.

Ik baal er echt van. Hij heeft een buurman die wel regelmatig op nachtverlof mag en wij hebben altijd gedacht, wat buurman Pietje mag, mag vriend ook op termijn. Maar de situatie van buurman Pietje is anders omdat die al een duidelijke einddatum heeft en een duidelijk plan waar hij t.z.t. heen gaat verhuizen. Dus de situatie van buurman Pietje is anders en helaas geldt niet dat vriend iets mag omdat buurman Pietje het ook mag.

Vorig jaar juni was de situatie anders... toen zat ik in Kliniek en vriend bij beschermd wonen. Toen kregen we beiden best veel mogelijkheid voor verlof. Alleen de eerste keer, toen alles in kannen en kruiken was na heel veel overleggen en vergaderen en formulieren invullen.... toen waren we op de dag zelf ff helemaal klaar met elkaar en wilden we niet meer samen slapen. Toen was het best een gedoe om het weer terug te draaien zodat we allebei in ons eigen bed konden slapen. En zo hebben we ook eens een weekend gehad waarin ik redelijk onverwacht een begrafenis had. Toen hadden we t een beetje omgedraaid, zaterdag bij de een en zondag bij de ander. Kregen we daar ook weer gezeur van maar voor zo´n begrafenis moet je ook praktisch denken op het laatste moment.

Blij dat ik hier weer even kan schrijven. En goed om te realiseren dat ik echt mijn best moet doen om zelfstandig te blijven.

Genoeg mensen gezien die geen woning hadden (kwijtgeraakt of überhaupt nooit het huis uit gegaan), zorgmachtiging hebben etc etc. Als ik weer ga kloten met drank en pillen raak ik ook alles kwijt.

Maar ik realiseerde me vandaag pas dat ik daar nooit kan logeren en dat vriend niet, net als Pietje, zijn weekenden zelf in kan vullen.

Ok dat is eruit. Hopelijk nu wel rustig slapen. Heb het juist zo hard nodig.

Ok huilbui.

Kennelijk kan dat nog met 1200 mg lithium en 300 mg quetiapine... en gelukkig maar.

Wat ik even wil delen, voor de volledigheid: Ik woon momenteel niet thuis maar op een beschutte plek. Daarom voelt het niet drinken niet echt als een prestatie. In de buitenwereld zou het een prestatie zijn maar nu voelt het niet zo.

Natuurlijk kom ik buiten, kom ik in winkels etc. Maar dat echte binge drinken, meerdere flessen kopen en achter elkaar opdrinken, dat zou hier niet kunnen. Dat moet ik ook niet willen natuurlijk.

Het is nog niet helemaal duidelijk hoe lang ik hier kan blijven. Ik heb gelukkig nog steeds mijn eigen huurhuis. Ik ontmoet zoveel verslaafden en er zijn zo veel die hun huis niet meer hebben of nooit een woning gehad hebben. Ik heb best veel op het spel gezet met mijn gedrag, vele malen crisisdienst, gerotzooi met medicatie etc etc. Ik ken iemand die qua ziektebeeld wat op mij lijkt. Die heeft afgelopen week een zorgmachtiging gekregen en als hij nog één keer gebruikt zet hij alles wat hij heeft op het spel.

Ik heb het nu alweer laten versloffen door langere tijd de post niet op te halen bij mijn woning. Morgenochtend ga ik echt en dan kan er ook even iemand mee. Ik vermoed dat de plantjes ook dood zijn gegaan.

Ok fijne zondag iedereen

Sterkte Alinde! ❤️

Hopelijk raak je niet kwijt wat je nog hebt en kun je de zucht naar drank te baas blijven.

Dank je Hippie!

Eerst besefte ik goed hoe waardevol het is, in deze tijd, om een huurwoning te hebben. Later maakte ik er zo´n rotzooi van met pillen (teveel nemen of juist niet), drank, herrie, gedoe buiten....
Mijn vriend had een huurappartement maar heeft dat opgezegd om naar Beschermd Wonen te gaan in een andere stad. Hij wilde én een nieuwe start op een nieuwe plek, én een periode intensieve begeleiding om van de middelen af te komen. Dat was aanvankelijk een heel goede keus.

Maar nu hij van beschermd wonen weer naar een andere plek geplaatst is, wordt eigenlijk duidelijk dat hij niet meer echt zelf de regie heeft. Nu vraagt hij zich af of hij ooit die woning wel had moeten opzeggen.

Ik denk als je mijn familie en mijn ambulant begeleider vraagt, ze zouden aansturen op zorgmachtiging. Dus ik moet wel mijn best gaan doen vanaf nu... als ik weer in crisis kom gaat die molen misschien wel draaien.

De begeleiding is al langs geweest en ik gaf aan dat ik huilbuien heb, maar dat het gewoon emotie is die er gewoon uit moet. Dat er dus niet een directe aanleiding is en dat er ook niks hoeft te veranderen.
In de zomer, op de groep, was ik ook bezig met afbouw. En ook emotioneel. Maar hoe goed ik het ook uitlegde, de groep (allemaal mannen overigens) leek toch naar redenen te zoeken waarom ik liep te huilen. En de begeleiding leek naar oplossingen te zoeken om het beter te maken voor mij.

Het is beetje plattelandsmentaliteit hier. Mensen houden niet van tranen.

Alinde zei:

Het is beetje plattelandsmentaliteit hier. Mensen houden niet van tranen.

Klik om te vergroten...

Het is juist heel fijn om te kunnen huilen Alinde. Het is een manier om lichamelijk en geestelijk emoties, spanning en onzekerheid te kunnen laten wegvloeien.

Zelf zoveel mogelijk de regie in je leven houden is inderdaad veel waard. Ik gun je van harte dat je dat niet kwijt gaat raken.

En 'lekker' janken is dus meer dan prima. 😉

Dank je Hippie.

Ja eigenlijk is het heel fijn. Ik zie er niet uit... echt niet... en ga vanmiddag nog ergens op visite maar whatever.

Mja, in de zomer, toen ik op de groep zat, was het lastiger. Eerst had ik lorazepam, toen had ik 1 terugval en werd het omgezet naar diazepam met als doel om het daarna ook af te bouwen.
En toen de diazepam naar beneden ging toen kwamen de tranen. Ik zat in een groep met alleen mannen, en ik probeerde echt uit te leggen dat ik in een diazepam afbouw zat. Dat er geen aanleidingen op de afdeling waren om te huilen, dat die tranen er gewoon bij hoorden.
Maar toch ging het niet. De afdeling vond het ongemakkelijk, dat gejank. En de begeleiders hadden ook het idee dat ze er iets mee moesten, dat gejank. In plaats van het gewoon even te laten gaan.

Nouja toen kwam er weer lorazepam bij en quetiapine en toen was het huilen over maar de rest van mijn gevoel eigenlijk ook.

Anyway waar ik nu zit kan het wel volgens mij. Gewoon janken.

Ik schrijf nu maar gewoon een eind heen. Er was in het voorjaar een sterfgeval waar ik niet netjes mee om gegaan ben. Niks laten horen.
Ik probeer daar nu ook over na te denken, hoe ik weer contact kan opnemen met de naasten van diegene. Misschien rondom zijn geboortedag iets sturen.

Zo, ik was op visite en ik ben weer terug. Was met vriend samen.

We moesten door het centrum van een stad om bij die vrienden te komen.
Toch heftig hoor zo´n centrum, zonder benzo´s. Die geluiden, zoveel mensen.

Het voelde wat surrealistisch, alsof ik op vakantie was. De mensen waren grotendeels toeristen en het weer is zo..... raar. Weet niet of het voor anderen ook zo raar voelt, dat het relatief warm is maar tegelijk ook november en vroeg donker.

Hopelijk vannacht wat beter slapen. Morgenochtend met vriend langs mijn huis. Post ophalen en planten checken. De mooie planten logeren bij mijn ouders en de goedkope planten staan in mijn huis en zijn misschien inmiddels overleden. Ik heb eerlijk gezegd te lang geen post gecheckt dus geen idee of er verrassingen tussen zitten. Fijn dat vriend even mee gaat.

Ik kreeg mijn hoofd niet meer rustig gisterenavond. Het was een hectische week. Verder merk ik dat zo´n uitje naar vrienden nog teveel is in deze fase. Het OV, de stad.... de geluiden komen hard binnen. Snerpend soms.

Het was echt gezellig bij de vrienden, het zijn ook echt lieve mensen bij wie je eerlijk en open kunt zijn. Zij spreekt alleen geen NL waardoor de gesprekken afwisselend in het Nederlands en steenkolen Engels waren en dat maakte het ook intensief.
Ik ben zelf gewend dat je helemaal op Engels overgaat zodra één persoon van het gezelschap geen Nederlands spreekt. De jongens hebben de gewoonte om weer Nederlands te spreken als de vriendin even in de keuken is bijv en zo ga je alles door elkaar praten op gegeven moment.

Het gaat niet zo goed met vriend zijn vader. Zijn broers en zussen hebben geen contact meer met de vader dus hij kan het moeilijk delen. Hij en zijn vader kunnen moeilijk met elkaar praten dus wat er nu precies aan de hand is en of het zorgelijk is weten we niet. Gelukkig is er wel een partner van vader.

Ik ben ergens tussen 20 en 21 uur al gaan slapen gisteren en heb lang en diep geslapen. Nu heel vroeg wakker uiteraard maar dat is niet zo erg.

Bijna 3 maanden clean van alcohol.
Had/heb nog wel voorgeschreven benzo's, die tel ik niet mee.

Die terugval in augustus... ik begrijp zelf nog wel waarom ik terugviel en ik neem het mijzelf niet echt kwalijk. Maar uiteraard kan ik niet meer mijn vorige cleandatum van 4 maart rekenen. Het was een soort escape, ik zat vast in een situatie en wilde even ontsnappen. Iemand vroeg mij naderhand heel droog 'hoe was je vakantie' en dat was eigenlijk wel wat het was Die heeft zelf ook een alcoholprobleem.

Een volgende keer zal ik eerder en duidelijker aangeven als ik vakantie nodig heb, en dan vakantie nemen zonder middelen...

Sommige begeleidsters zijn net kleuterjuffen maar onze J. is het omgekeerde van dat. Veel mensen die net binnen komen hebben moeite met haar omdat ze heel hard en streng lijkt.

Vanmorgen zei ze dat ik het goed doe, zeker nu vriend zijn vader ziek is. En dan weet ik dat ze het ook meent.
Een hele tijd geleden had ik een gesprek met haar over kerst. Dat ze zelf geen warm familiegevoel heeft met kerst en dat ook nooit zo gehad heeft. Ik zei dat ze dan juist iets kan betekenen voor de cliënten hier, die dat vaak ook niet hebben. Nog niet wetende dat alles zo lang zou gaan duren dat ik kerst waarschijnlijk met haar ga vieren.
Vorig jaar had ik echt moeite met de gekte bij mij in de stad, dagen voor kerst al. Het is een echte winkelstad, en ook al doe ik mijn boodschappen buiten het centrum, ook daar was iedereen helemaal gek. Het lijkt me ergens wel mooi om in december hier in het buitengebied te zijn en de stilte van de natuur een beetje te kunnen ervaren. Ik speel nog steeds regelmatig met het idee om te verhuizen. Misschien heeft het niks met willen te maken maar met kunnen. Ik KAN het niet, in de drukte van de stad leven. Ik heb het lang genoeg geprobeerd in principe maar telkens verlang ik naar rust en zonder ik mij af in huis met mijn flessen. En om 6 uur, voordat het leven weer begint, haal ik nieuwe flessen.

Ik wil even met casemanager overleggen voor ik in een impulsieve bui naar huizen ga kijken. Hij kan altijd wel goed prioriteiten stellen. En dan moet ik bellen naar de woningbouw of ik in aanmerking kom voor woningruil. Ik weet namelijk niet of mijn onderburen melding hebben gemaakt van de overlast. Mocht dat zo zijn, dan kan ik voorlopig geen woningruil doen. Je mag de laatste X tijd geen overlast veroorzaken.

First things first. Vandaag naar de vader van vriend.

Godzijdank blijkt zijn vader een zus te hebben die contactpersoon is. Vriend heeft haar nummer nog niet maar dat gaan we vanmiddag vragen.
Zijn vader heeft ook een partner maar die is best wel wappie. Ik vind het een geruststelling dat er iemand anders is die contactpersoon is.

Ik ben vriend een beetje zat. Dat was vorige week al voordat het nieuws over zijn vader kwam. We hebben denk ik iets teveel tijd met elkaar door gebracht en dan ga ik mij ergeren aan zijn ADHD gedrag. Als je zelf net de lorazepam hebt afgebouwd dan is het soms teveel. Zeker omdat hij altijd zoveel mensen aanspreekt als we ergens zijn.
Maar wat ik al zei, als we gewoon goede vrienden waren geweest zou ik ook mee gaan naar t ziekenhuis. Hij vindt het moeilijk om alleen te gaan en dat snap ik ook wel. Volgens mij is zijn vader ook minder onaardig als ik er bij ben.

Nu de lorazepam en diazepam er af zijn, zitten mij dingen dwars die al veel eerder gebeurd zijn maar die nu pas doordringen. Eén ding had ik aan de casemanager willen vragen maar daar was niet genoeg tijd voor dinsdag. En nu is hij ziek. We hebben alleen de zaken besproken die nu spelen.

Het ging naar omstandigheden goed met vriend zijn vader. We hebben ook de zus van zijn vader ontmoet die contactpersoon is. Ik ben er blij om, het leek mij een heel aardige en verstandige vrouw.

Verder was het fijn om even in een onbekende stad te zijn en nieuwe dingen te zien.

Alinde zei:

Het ging naar omstandigheden goed met vriend zijn vader. We hebben ook de zus van zijn vader ontmoet die contactpersoon is. Ik ben er blij om, het leek mij een heel aardige en verstandige vrouw.

Verder was het fijn om even in een onbekende stad te zijn en nieuwe dingen te zien.

Klik om te vergroten...

Goed om te horen dat er vertrouwen is in de contactpersoon van de vader van je vriend.
Dan kun je dat stuk hopelijk wat meer los laten.

Waar het nu vooral om gaat is jezelf nl.
Al je energie die je hebt kun en mag je gebruiken voor eigen herstel

Dankjewel Kordie.

In het weekend heeft die zus even gedacht dat de vader het niet zou halen, het ging echt niet goed. Ik ben nu wel gerustgesteld. Ik ben even bang geweest dat vriend misschien eerste contactpersoon was maar gelukkig is dat niet zo.

Ja... mijn energie gaat weer naar andere mensen deze dagen. De treinreis en het lopen in een andere stad waren voor mijzelf ook heel prettig. Maar we hoeven geen zorgen om de vader meer te hebben. Ten eerste omdat er een verstandig persoon is die alles regelt, ten tweede omdat vader hier wel weer bovenop komt.

Hier regen, regen en regen. Ik heb al in het bos gelopen, dat is wel heel mooi nu. Ik ben blij dat ik dat nu kan ervaren. Maar ik besef ook, als ik weer al mijn energie in anderen steek, ben ik straks weer uitgeput en depressief. Overigens had ik echt lekker geslapen vannacht.

Ik krijg steeds terug van mijn behandelaren dat ik zo vriendelijk ben, de laatste weken.

Maar damn... ik zit hier niet om vriendelijk te zijn. Ik mis een beetje mijn emotionele kant, die rond augustus boven kwam. Zo boos, zo verdrietig... maar het was wel lekker. En op een dag schold ik een begeleidster uit en toen volgden er maatregelen, haha.

Ik slik mijn medicatie hier onder toezicht. Anders zou ik minder quetiapine innemen. Ik vind het juist niet zo fijn, dat ik zo tam ben en kennelijk vriendelijk.. Ik mis mijn emoties.

Blech gebruikersdromen. Over zowel drank als pillen en mijn ouders kwamen er in voor. Ik heb dat niet zo vaak. Sowieso droom ik meer nu ik geen lorazepam meer slik. Overigens nu 2 weken van de lorazepam af.

Misschien kan ik morgenavond een meeting bezoeken hier in de buurt. Voor de rest heb ik momenteel geen vervoer naar meetings en ik moet 22 uur binnen zijn hier en dat red ik dan net niet.
Hey.... morgen 3 mnd clean dat ik extra leuk dan. Bedenk ik nu.

Vandaag werkt er een invalster met wie ik goed kan praten en met wie ik hopelijk even kan praten zonder dat ze alles hoeft te rapporteren. Dat is zo irritant, je vertelt iets, iemand geeft er een eigen draai aan en het wordt genoteerd.

Ooooh ik weeg nu bijna 94 kg bij een lengte van 1,78. Ik kom heel snel aan met die quetiapine.