Tijd van bezinning - nu

Ik kan me voorstellen dat die acceptatie lastig is. Zeker dat je je vak bij defensie niet meer kunt uitoefenen terwijl anderen dat misschien nog wel kunnen.

Die acceptatie heb ik zelf al sinds 2005, de diagnose bipolair, maar ook daar zijn weer allerlei fases in. Ook toen er vraagtekens kwamen bij het vele medicijngebruik en toen er weer een kans kwam om helemaal beter te worden met minder medicatie.
Nu voel ik mij ook niet ziek. Ja verslaving is een ziekte maar niet eentje waarbij je de hele dag in je bed ligt of in een rolstoel zit of pijn hebt. Het is misschien voor mij meer een zwakte. Als ik er aan toe geef ben ik ziek maar als ik sterk ben en niet gebruik, ben ik een gezond mens. Met een gevoeligheid.

Bij bipolariteit is ook altijd het gesprek van noem je het stoornis of aandoening of kwetsbaarheid. Ik krijg zelf weer de kriebels van 'bipolaire kwetsbaarheid' want dan zie ik een zielig vogeltje voor me. Aandoening vind ik ook geen fijn woord want dan zie ik iets voor me met groene bulten ofzo.
Ik vind stoornis dan gewoon beter of ouderwets 'manisch depressief'. Juist als je zo moeilijk gaat doen over woordkeuze krijg je hele rare varianten die voor de buitenwereld niet meer echt te begrijpen zijn. Manisch depressief is eigenlijk de duidelijkste benaming.
Psychosegevoelig kan ik er nu ook aan toevoegen.

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Alinde zei:

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Klik om te vergroten...

Dat recht heb je zeker.
Iedereen die ziek heeft dat recht vind ik.

Ik heb er zelf ook tegen aan gelopen en nu nog wel.
Maar eerlijk is eerlijk .... zo is het helaas ook in de zorg anno 2024.
De tekorten in personeel zijn op alle gebieden enorm en de vraag naar hulp idemdito.

Alinde zei:

Wat erg dat ze bij jou ook zo op die manier kijken.
Voor mij was het allemaal normaal maar ik heb gereformeerde roots en bij mijn vriendinnetjes thuis ging het ook om goede diploma's en presteren. We hebben allemaal gymnasium gedaan en bij de meeste vriendinnen houdt dat in dat ze arts zijn geworden en gepromoveerd zijn.

Klik om te vergroten...

Heb je nu ergens het idee "dat er nog wat moet komen"?

Heb zelf ook gymnasium gedaan en hoewel ik na drie studies aan drie verschillende universiteiten (met jaren van werk ertussen) en zeven jaar studie zonder diploma de universiteit heb verlaten, vind ik ergens dat er toch meer had moeten gebeuren.

Ik kende en heb mensen ontmoet die hun studie niet afgemaakt hadden, maar toch hele bedrijven opgebouwd hebben in hun studierichting.

Die kans heeft zich voor mij niet voorgedaan, hoewel ik er toch erg veel moeite heb gedaan (bestuursjaar en een studiereis en ons tijdschrift).

Ik had een intake bij een psycholoog en hij zei eerlijk, het is niet meer zoals vroeger. De wekelijkse 1 op 1 gesprekken worden niet meer aangeboden. Ik had het idee dat hij er zelf ook van baalde.
Achteraf denk ik, had ik in de kliniek dan meer moeten vragen... maar daar was het eerst gericht op psychologisch onderzoek en daarna meer praktisch op naar huis gaan. En daar werden behandelvoorstellen gedaan zodat ik bij GGZ verder kon gaan met behandeling.

En GGZ geeft nu aan dat ze alleen nog groepen hebben. Dan heb je 8 x een groep met een thema.
Maarja een groep van 10 met bijv 2 uur gesprek, dan heb je minder dan een kwartier p.p.

Zoals op het forum, dat ik veel kan schrijven en dat op een gegeven moment iemand een scherp antwoord geeft of een patroon ziet, daar heb ik veel aan. Mijn ervaring met kordurende groepsdingen is dat je helaas niet echt de diepte in gaat.

Ik moet zeggen dat ik bij mijn eeste Detox Brijder wél heel veel heb geleerd, omdat je elkaar 24 uur per dag meemaakt en dan elkaar echt een spiegel kunt voorhouden. Er waren groepsgenoten die echt de moeite namen om feedback te geven op anderen en dan kon je er echt wat mee. Maar dat heb je niet met mensen die je maar 2 uur in de week ziet en verder niet kent. Die groep bij de Brijder vond ook dat ik wel wat therapie kon gebruiken haha. Ik kon daar heel erg omslaan van het ene op het andere moment, zeker door de snelle afbouw van de benzo's en het feit dat je continu met elkaar zat en ik mij groen en geel ging ergeren aan dingen. Het leek net zo'n big brother huis... iedereen ziet alles en je kunt nergens heen. Heel confronterend.

Dankjewel Casrus. Mijn slaapmedicatie begint te werken dus ik schrijf morgen even.

Alinde zei:

Dankjewel Casrus. Mijn slaapmedicatie begint te werken dus ik schrijf morgen even.

Klik om te vergroten...

Slaap lekker.

Casrus zei:

Heb zelf ook gymnasium gedaan en hoewel ik na drie studies aan drie verschillende universiteiten (met jaren van werk ertussen) en zeven jaar studie zonder diploma de universiteit heb verlaten, vind ik ergens dat er toch meer had moeten gebeuren.

Klik om te vergroten...

Ik kan me voorstellen dat dat als falen voelt. Heb je nu wel een baan of hoef je niet te werken omdat je er financieel oke bij zit?

Alinde dagbesteding toch?
Ik denk dat dat ook hele stappen zijn.
Maar je kan wel bezig zijn en dat is goed.

Ik ga straks naar de behandeling ook wel richting een dagbesteding misschien (of licht werk). Ik wil nl echt niet thuis zitten.
Maar als ik me nu wat verdiep in die dagbesteding is er veel meer dan kleuren bijvoorbeeld. Hier in de regio heb je echt mooie projecten en dan arbeidsmatig.

Alinde zei:

En GGZ geeft nu aan dat ze alleen nog groepen hebben. Dan heb je 8 x een groep met een thema.
Maarja een groep van 10 met bijv 2 uur gesprek, dan heb je minder dan een kwartier p.p.

Klik om te vergroten...

Jammer is zoiets.
Maar zo wilt de overheid het geloof ik.
Ik heb deels therapie in een groep en heb echt veel aan het lotgenoten contact. Ik heb wel het geluk dat ik een paar uur per week ook individuele therapie heb. Dan zoom je persoonlijk dieper.
Voor iemand met een verslavingsprobleem is dat denk ik ook super belangrijk

Alinde zei:

Zoals op het forum, dat ik veel kan schrijven en dat op een gegeven moment iemand een scherp antwoord geeft of een patroon ziet, daar heb ik veel aan

Klik om te vergroten...

Mooi om te horen.
Schrijven is gezond.
Weet de behandelaren dat je op DF actief bent?

Nu kom ik verd*mme mijn laptop niet op omdat ik eerst een pincode moet maken. Ik word tureluurs van alle wachtwoorden en pincodes. Er zit gewoon een wachtwoord op en voor mij is dat prima.

Mijn jongste broertje wil praten. Ik heb gevraagd aan Ed van Brijder of die er bij wil zijn. Ik moet zeggen dat ik het ook wel lekker rustig vond om hem een tijd niet te zien. Altijd dat gepraat dat alles maakbaar is. Altijd alsof hij alles het beste van het beste doet en heeft. Over dure spullen en verre reizen. Bah. En ik wil op mijn laptop verdomme. Ik weet nog niet wanneer ik aan dat gesprek toe ben.

Zo toch gelukt zonder pincode. Zit te trillen en te shaken en dan op dat telefoontje dat werkt niet.

Ik heb mij achteraf geërgerd dat de gesprekken met jongste broer een soort functioneringsgesprekken leken. Alsof hij met een ongemotiveerd personeelslid aan tafel zat in plaats van met zijn zus. Hij heeft veel bereikt in het leven, komt ook wel in de media, maar als ik met hem praat hoeft het niet op die toon van mij.
Sowieso moeten we wachten tot een moment dat ik niet meer van het minste of geringste zit te trillen of te shaken. Vriend zei laatst: Er trilt telkens wel iets bij jou. t Is ook de lithium maar ook gewoon stress.
Vriend zei ook: Het is ook zijn gemis als hij geen contact wil.
En nu wil hij dus wel contact maar voor mij niet meteen nu. Het was ook rustig in de kliniek, zonder zijn lange appjes in de ochtend over wat ik allemaal zou moeten en niet zou moeten. Ik ben al blij dat hij niet zijn dingen zo op de app gooit.

Wat hij zelf misschien niet ziet is dat hij zelf OOK issues heeft. Dat het best een lastig jongetje was die ook mijn jeugd verstoord heeft. Natuurlijk gaat het gesprek niet over vroeger maar ik hoop dat ik met Ed, ook hem een spiegel kan voorhouden. Dat een broer zus gesprek iets anders zou moeten zijn dan hoe je met een collega omgaat die de kantjes er vanaf loopt of zoiets.

Mijn oudste broer, gelukkig, neemt niet zijn werkhouding aan als we het over mij hebben. En zijn vrouw die uit de hulpverlening komt gelukkig ook niet.

Casrus ik ben je post niet vergeten hoor. Alleen eerst even dit.

Alinde zei:

Dit is wel lief: vriend heeft geregeld dat we bij een winkel buiten openingstijden terecht kunnen omdat ik niet tegen de drukte kan. Hij begint het te begrijpen.

Klik om te vergroten...

Maar zoiets kan jezelf toch ook regelen?

annihilation zei:

Maar zoiets kan jezelf toch ook regelen?

Klik om te vergroten...

Ik was er niet bij, hij ging naar die winkel en heeft dat geregeld.
Ik heb zelf lang in winkels gewerkt maar eigenlijk nog nooit meegemaakt dat we voor iemand buiten de openingstijden tijd maakten. Het zou niet in mij opgekomen zijn dat dat kan.

Alinde zei:

Hij is wel een goede hoor. Maar Brijder zegt dat GGZ over de behandeling gaat want die zijn hoofdbehandelaar.
Hoewel ik me wel ga afvragen of het echt niet bij Brijder kan. Die hebben vergeleken met vorig jaar weer iets meer te bieden qua therapie. Toen was overal personeelstekort voor.

Ik denk dat ik met meer afspraken SPV niet per se verder kom. Laatste gesprek had ze het over panty's van een bepaalde winkel die niet zo snel ladderen en niet zo koud zijn. Lief bedoeld maar een panty zoeken kan ik zelf wel.

Klik om te vergroten...

Ergens ook wel grappig wat die panty betreft. Ik weet niet goed hoe ik dit moet antwoorden..

Alinde zei:

Moeilijk hier uit te leggen, hij is heel erg bijgedraaid.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp heel goed dat het allemaal niet zo eenvoudig hier uit te leggen is. Zelf zou ik het ook moeilijk vinden mijn verstandhouding met mijn oudere broer hier uit te leggen. Hij is al 63 en ik ben 55 en nog steeds voel ik me dat kleine broertje in zijn bijzijn..

Hij accepteert het ook niet echt van mij als ik hem ergens op wijs, enz..Ik zal nooit ontkennen dat hij veel voor mij heeft gedaan toen het nodig was maar hij heeft me ook heel vaak gekleineerd en belachelijk gemaakt in onze familie. Ik ben dat nooit vergeten terwijl ik van nature toch echt wel vergevingsgezind bent.

Dus leg dan maar eens uit wat ik nu wekelijk voor hem voel of hoe ik over hem denk. Niet zo eenvoudig.

Alinde zei:

Ik besloot rond mijn 14e om na mijn eindexamen het huis uit te gaan en dat deed ik.

Klik om te vergroten...

Waar ben je toen gaan wonen?
Al zo jong op kamers?

Door het schrijven leren we steeds meer je familie kennen. Interessant. Maar ook echt puzzelstukjes die op zijn plaats aan het vallen zijn: waarom je verslaafd etc bent.

Een vader en een moeder die de lat toren hoog leggen. Een broer die geen goede invloed heeft gehad. Mogelijk ook door druk vanwege de hoge lat.

Kom je nu wel graag bij je ouders?
Of is het meer moeten? Verplichtend.

Heel kort want heb nu niet veel tijd. Niet op mijn 14e weg hoor. Maar vanaf 14 had ik het idee uit huis te gaan. Met 18 kon ik een paar mnd een appartement huren en met 19 op kamers. Was toen echt niet jong maar vergeleken met deze tijd best jong.

Alinde zei:

Heel kort want heb nu niet veel tijd. Niet op mijn 14e weg hoor. Maar vanaf 14 had ik het idee uit huis te gaan. Met 18 kon ik een paar mnd een appartement huren en met 19 op kamers. Was toen echt niet jong maar vergeleken met deze tijd best jong.

Klik om te vergroten...

Mijn kamer werd voor mijn 19e verjaardag geregeld en ik ging er een maand na mijn verjaardag in. Let wel. Veel pubers gingen tien, vijftien jaar eerder bijvoorbeeld op hun 14e al in een kraakpand. Of aan de heroïne en/of bij hun véél oudere vriend wonen.

Kordie zei:

Kom je nu wel graag bij je ouders?
Of is het meer moeten? Verplichtend.

Klik om te vergroten...

Ja zeker wel en het is ook wel gezellig. Het is ook nog steeds wel een thuis hoor, dat dorp, platteland, de tuin. Ik woon nu in de stad met alleen balkon.

Mijn moeder ziet nu zelf ook wel dat de lat soms wat hoog lag. En het is ook wel duidelijk dat ze de situatie met drie grote jongens niet zo goed aan kon en ze dan maar hun gang liet gaan met stoeien en kloten. Ze weet nog wel een keer dat ze thuis kwam uit werk en 75 m voor ons huis al de herrie hoorde van het kloten en gillen en zich best wel schaamde.... mijn vader ging dan namelijk gewoon meedoen met stoeien en kloten.
Tja voor mij was dat gewoon teveel herrie vandaar dat ik toen al dacht, zodra ik uit huis kan ga ik uit huis.

En mijn vader is ook ziek he, dus als ik een tijd niet zou gaan en het gaat opeens heel slecht zou ik dat ook wel erg vinden.
Mijn moeder kan wel van t ene op t andere moment moeilijke gesprekken beginnen, ook als je gewoon voor de gezelligheid komt en dat is soms wel vervelend. Als mijn vriend er bij is doen ze dat gelukkig niet of veel minder.
Of mijn moeder wil mij soms bijpraten over mensen die eigenlijk al lang niet meer in mijn leven zijn, bijv een oud collega van haar waar ik totaal geen beeld meer bij heb en die ze dan gezien heeft in een winkel. Maarja dat houd je toch denk ik. Ze zijn altijd erg met het verleden bezig.

Ik heb wel een relaxed weekend gehad. Heel goed geslapen zelfs. Vriend zei ook dat ik meer kan hebben als ik meer slaap. En hij had beter rekening gehouden met het eten, er was ontbijt en lunch... en dan is mijn stemming ook veel beter.

Morgen is mijn zorgafstemmingsgesprek en dat was wel steeds op de achtergrond aanwezig maar ik heb er gelukkig niet van wakker gelegen.
Vriend moet op zondag urinecontrole doen en ik was even mee, zijn mentor had dienst en daar hebben we best leuk contact mee en dat was een halfuurtje echt gezellig. Veel grappen want die mentor komt ook steeds meer los.
Op de weg terug zei ik: Ik heb zelfs een halfuur niet aan mijn ZAG gedacht. Vriend zei: Nee daar moet je ook niet steeds aan denken. Hij zit heel anders in elkaar, hij gaat niet vooraf heel erg nadenken over zo'n gesprek. Zelf vind ik t in dit geval wel goed dat ik het voorbereid want mijn broers nemen er vrij voor, dan moet het wel nuttig zijn. Er is een hoop te bespreken nog van vorig jaar maart toen ik per ambu naar Hoofddorp moest.... dat moeten we niet nog eens hebben. Dat in geval van crisis niet alle partijen er de handen vanaf trekken.

En even praktisch, ik heb een stressbal gekocht en die neem ik lekker mee naar het gesprek. We hadden er een op de kassaband gelegd en die raakte klem tussen de lopende band... heb ik er helemaal uit gefrunnikt, je wilt ook niet dat zo'n ding kapot splasht in de winkel.

En straks maar naar bed.

Ja, dat doordouwen, dat pushed dus, dat gebeurde bij mij ook.
En juist moeten komen als je weinig energie hebt door het een en ander aan gebeurtenissen, dat Levert alleen maar schade ( psychisch) op...
Overweeg of je er echt genoeg aan hebt!
En anders....blijf er weg of ga 1 op 1.

Ik zit alweer te trillen en te beven. Straks maar even goed eten.

Voel me wel sterk. Ik heb lang geslapen, boven verwachting. Ik hoorde dat er windstoten komen en dacht, als GGZ maar weer niet afbelt.
Hoop dat één van mijn broers mijn ouders rijdt met dit weer maar dat moeten ze zelf maar regelen.

Ben jubileumconcert Andre van Duin aan het terugkijken. Ik houd van die Nederlandse nummers. 'toen je dacht, het wordt teveel, toen werd het minder'.
En over liefde op een zolderkamer tussen de onuitgepakte dozen. Mooi.

Broodjes liggen te ontdooien. Ik heb avocado's gekocht maar het gaat bijna nooit goed met de avocado's, altijd onrijp en van daaruit gaan ze schimmelen. Ik stook nooit zo heel warm. Eens kijken of er deze keer misschien een goede tussen zit voor op brood. En anders koop ik ze echt nooit meer.

Die mensen bij de medicatiepoli op maandag zijn wel super. Dan denk ik ook dat ik hier meer aan heb dan een GGZ-gerelateerd onderdeel op de maandagochtend wat dan eigenlijk niet zo goed uitkomt. Ik heb me aangemeld onder lichte druk maar ik kan gewoon niet op twee plekken tegelijk zijn en volgens mij kan niemand dat.
De gesprekken daar gaan meestal over voetbal en het sluit gewoon niet echt aan bij wat ik nu nodig heb.

Straks even rustig eten. Spullen mee en richting GGZ. En andere schoenen aan want wat ik nu aan heb is nieuw (wel gratis nieuw) en zit echt niet lekker.