Ik heb moeten leren om met mijn verleden om te kunnen gaan, en het verslavingsgedrag te kunnen tackelen.
Dat laatste is me gelukt. Het eerste is iedere dag weer, relativeren. Iedere dag weer.
Accepteren, dat het verleden passé is, en dat ik er niets meer aan kan veranderen.
C'est ca.
Dank je @Zandman, vooral voor de laatste woorden.
Dat is wat nog heel moeilijk is, vooral mijzelf vergeven voor de laatste terugvallen en hoe ik mij daarin heb gedragen. Ik ben een monster als ik alcohol heb gedronken. Heb met politie te maken gehad, met handhaving, met ambulance en spoedeisende hulp. En dat zijn dan de dingen die ik nog weet.... wie weet is er nog wel meer gebeurd wat verdwenen is in één van de vele blackouts.
De buren kotsen me uit. Mijn moeder en vriend hebben ook ruzie gekregen met de buurvrouw... Verder heb ik eigenlijk schijt gehad aan alle hulpverleners... al hun harde werken.
Het is veel om mijzelf te vergeven.
En misschien NOG moeilijker om het niet nog eens te gaan doen. Want ik vind het lekker, die verdoving.
Het moment dat het uitwerkt is niet meer lekker maar als het dan toch lukt om linksom of rechtsom weer alcohol te bemachtigen... dan is gebruiken wederom lekker.
(Hier spreekt de verslaving maar dit is wel wat door mijn hoofd gaat als mijn hoofd druk is, ik niet kan slapen, etc).
Op maandagavond ga ik nu naar meetings. Ik kan meerijden met iemand die in deze plaats woont (ik zit nog in kliniek Z) met wie ik vorig jaar een aantal maanden op de afdeling heb gezeten. We waren toen niet heel close maar toch, je leeft op dezelfde afdeling, bent aan elkaar gewend en in zekere zin ken je elkaar toch wel goed. Als ik mij goed herinner ging hij toen voor het eerst naar een meeting en heb ik hem toen nog wat moed ingepraat en achteraf gevraagd hoe het was. Hij was toen heel blij met zijn eerste sleutelhangers
![:)]()
(ik ging in die tijd niet naar die maandag-meetings)
Verder ben ik nu 2 x bij een kerk geweest die een kennis mij had aangeraden. Het is heel anders dan de kerk die ik uit mijn jeugd gewend was. Niet te vergelijken eigenlijk. In ieder geval is daar een heel belangrijk thema 'vergeving' en er schijnen ook best wat mensen te zijn met een verslavingsverleden. Ik zeg 'schijnen' want het staat uiteraard niet op hun voorhoofd dus ik weet niet wie allemaal.
Wat ik vorige week vooral geleerd heb, is dat je zonden wel vergeven kunnen worden maar dat het de bedoeling is dat je dan niet hetzelfde allemaal weer gaat doen.
Dus wel mijn verleden achter mij laten maar dan niet opnieuw wijn kopen en dat thuis gaan zitten opdrinken als ik even mijn dag niet heb.
De meetings die ik doe zijn van NA en het is me nog niet gelukt daar een vrouwelijke sponsor te vinden. Ik sprak hier in de kliniek een fellow die aangaf dat je soms ook voor een mannelijke sponsor kunt kiezen. Zelf zie ik het probleem daar ook niet van, maar ik dacht dat het regel was dat je als vrouw voor een vrouw kiest. Bij NA zijn sponsoren ook iets minder zichtbaar dan bij CA (geen sterretje voor de naam en ze presenteren zich niet bij meetings).
Het goede nieuws is dat ik ruim 1,5 maand clean ben van alcohol.
Het minder goede nieuws.... ik was van de lorazapam af maar had flinke slaapproblemen hier. Op een zaterdag was er een dame van de verpleging, die mij vorig jaar manisch en psychotisch had zien worden, ook hier op de afdeling.
Zij vond het toch belangrijk dat er een arts van de weekenddienst mee zou kijken. Aangezien ik een paar nachten aardig had lopen spoken en dit ook door de nachtdienst gerapporteerd was, kreeg ik lorazepam voorgeschreven, om te voorkomen dat ik evt manisch of psychotisch zou worden. Dus 2 nachten lorazepam geslikt. Overigens heb ik het overdag niet genomen, wat wel mocht toen.
Op maandag was mijn eigen arts er weer en die heeft de lorazepam er af gehaald en voor 'zo nodig' Zopiclon voorgeschreven.
En zoals dat gaat, die heb ik heel vaak nodig.... oftewel ik zit nu aan de Zopiclon.
De laatste anderhalve week ongeveer voelde ik mij ook echt depressief. Want ik rekende mijzelf 'clean' vanaf de eerste dag zonder benzo's... dus in feite ben ik nu niet meer clean, in die zin.
En als ik zo doorga kom ik weer niet in aanmerking voor therapie.
Aan de andere kant hebben ze hier vorig jaar zelf gezien hoe ik in psychose raakte na stoppen lorazepam. Ik had echt geen alcohol of andere drugs gebruikt, was al 3 maanden alchoholvrij toen maar het slaaptekort na het stoppen met benzo's was toen zodanig dat ik doordraaide.
Ben nu wel bezig andere dingen in te zetten tegen de slapeloosheid, zoals open water zwemmen. En ik heb contact met een hypnotherapeute die slapeloosheid behandelt. Ik zal mijn casemanager vragen of ik daaraan mag beginnen terwijl ik hier in de klinniek zit. Wil zoiets niet zonder overleg doen.
Ik zou nog meer willen schrijven maar we gaan zo naar de zaalsport om 18.30.
Iedereen een fijn paasweekend gewenst.