Tijd van bezinning - nu

Ok huilbui.

Kennelijk kan dat nog met 1200 mg lithium en 300 mg quetiapine... en gelukkig maar.

Wat ik even wil delen, voor de volledigheid: Ik woon momenteel niet thuis maar op een beschutte plek. Daarom voelt het niet drinken niet echt als een prestatie. In de buitenwereld zou het een prestatie zijn maar nu voelt het niet zo.

Natuurlijk kom ik buiten, kom ik in winkels etc. Maar dat echte binge drinken, meerdere flessen kopen en achter elkaar opdrinken, dat zou hier niet kunnen. Dat moet ik ook niet willen natuurlijk.

Het is nog niet helemaal duidelijk hoe lang ik hier kan blijven. Ik heb gelukkig nog steeds mijn eigen huurhuis. Ik ontmoet zoveel verslaafden en er zijn zo veel die hun huis niet meer hebben of nooit een woning gehad hebben. Ik heb best veel op het spel gezet met mijn gedrag, vele malen crisisdienst, gerotzooi met medicatie etc etc. Ik ken iemand die qua ziektebeeld wat op mij lijkt. Die heeft afgelopen week een zorgmachtiging gekregen en als hij nog één keer gebruikt zet hij alles wat hij heeft op het spel.

Ik heb het nu alweer laten versloffen door langere tijd de post niet op te halen bij mijn woning. Morgenochtend ga ik echt en dan kan er ook even iemand mee. Ik vermoed dat de plantjes ook dood zijn gegaan.

Ok fijne zondag iedereen

Sterkte Alinde! ❤️

Hopelijk raak je niet kwijt wat je nog hebt en kun je de zucht naar drank te baas blijven.

Dank je Hippie!

Eerst besefte ik goed hoe waardevol het is, in deze tijd, om een huurwoning te hebben. Later maakte ik er zo´n rotzooi van met pillen (teveel nemen of juist niet), drank, herrie, gedoe buiten....
Mijn vriend had een huurappartement maar heeft dat opgezegd om naar Beschermd Wonen te gaan in een andere stad. Hij wilde én een nieuwe start op een nieuwe plek, én een periode intensieve begeleiding om van de middelen af te komen. Dat was aanvankelijk een heel goede keus.

Maar nu hij van beschermd wonen weer naar een andere plek geplaatst is, wordt eigenlijk duidelijk dat hij niet meer echt zelf de regie heeft. Nu vraagt hij zich af of hij ooit die woning wel had moeten opzeggen.

Ik denk als je mijn familie en mijn ambulant begeleider vraagt, ze zouden aansturen op zorgmachtiging. Dus ik moet wel mijn best gaan doen vanaf nu... als ik weer in crisis kom gaat die molen misschien wel draaien.

De begeleiding is al langs geweest en ik gaf aan dat ik huilbuien heb, maar dat het gewoon emotie is die er gewoon uit moet. Dat er dus niet een directe aanleiding is en dat er ook niks hoeft te veranderen.
In de zomer, op de groep, was ik ook bezig met afbouw. En ook emotioneel. Maar hoe goed ik het ook uitlegde, de groep (allemaal mannen overigens) leek toch naar redenen te zoeken waarom ik liep te huilen. En de begeleiding leek naar oplossingen te zoeken om het beter te maken voor mij.

Het is beetje plattelandsmentaliteit hier. Mensen houden niet van tranen.

Alinde zei:

Het is beetje plattelandsmentaliteit hier. Mensen houden niet van tranen.

Klik om te vergroten...

Het is juist heel fijn om te kunnen huilen Alinde. Het is een manier om lichamelijk en geestelijk emoties, spanning en onzekerheid te kunnen laten wegvloeien.

Zelf zoveel mogelijk de regie in je leven houden is inderdaad veel waard. Ik gun je van harte dat je dat niet kwijt gaat raken.

En 'lekker' janken is dus meer dan prima. 😉

Dank je Hippie.

Ja eigenlijk is het heel fijn. Ik zie er niet uit... echt niet... en ga vanmiddag nog ergens op visite maar whatever.

Mja, in de zomer, toen ik op de groep zat, was het lastiger. Eerst had ik lorazepam, toen had ik 1 terugval en werd het omgezet naar diazepam met als doel om het daarna ook af te bouwen.
En toen de diazepam naar beneden ging toen kwamen de tranen. Ik zat in een groep met alleen mannen, en ik probeerde echt uit te leggen dat ik in een diazepam afbouw zat. Dat er geen aanleidingen op de afdeling waren om te huilen, dat die tranen er gewoon bij hoorden.
Maar toch ging het niet. De afdeling vond het ongemakkelijk, dat gejank. En de begeleiders hadden ook het idee dat ze er iets mee moesten, dat gejank. In plaats van het gewoon even te laten gaan.

Nouja toen kwam er weer lorazepam bij en quetiapine en toen was het huilen over maar de rest van mijn gevoel eigenlijk ook.

Anyway waar ik nu zit kan het wel volgens mij. Gewoon janken.

Ik schrijf nu maar gewoon een eind heen. Er was in het voorjaar een sterfgeval waar ik niet netjes mee om gegaan ben. Niks laten horen.
Ik probeer daar nu ook over na te denken, hoe ik weer contact kan opnemen met de naasten van diegene. Misschien rondom zijn geboortedag iets sturen.

Zo, ik was op visite en ik ben weer terug. Was met vriend samen.

We moesten door het centrum van een stad om bij die vrienden te komen.
Toch heftig hoor zo´n centrum, zonder benzo´s. Die geluiden, zoveel mensen.

Het voelde wat surrealistisch, alsof ik op vakantie was. De mensen waren grotendeels toeristen en het weer is zo..... raar. Weet niet of het voor anderen ook zo raar voelt, dat het relatief warm is maar tegelijk ook november en vroeg donker.

Hopelijk vannacht wat beter slapen. Morgenochtend met vriend langs mijn huis. Post ophalen en planten checken. De mooie planten logeren bij mijn ouders en de goedkope planten staan in mijn huis en zijn misschien inmiddels overleden. Ik heb eerlijk gezegd te lang geen post gecheckt dus geen idee of er verrassingen tussen zitten. Fijn dat vriend even mee gaat.

Ik kreeg mijn hoofd niet meer rustig gisterenavond. Het was een hectische week. Verder merk ik dat zo´n uitje naar vrienden nog teveel is in deze fase. Het OV, de stad.... de geluiden komen hard binnen. Snerpend soms.

Het was echt gezellig bij de vrienden, het zijn ook echt lieve mensen bij wie je eerlijk en open kunt zijn. Zij spreekt alleen geen NL waardoor de gesprekken afwisselend in het Nederlands en steenkolen Engels waren en dat maakte het ook intensief.
Ik ben zelf gewend dat je helemaal op Engels overgaat zodra één persoon van het gezelschap geen Nederlands spreekt. De jongens hebben de gewoonte om weer Nederlands te spreken als de vriendin even in de keuken is bijv en zo ga je alles door elkaar praten op gegeven moment.

Het gaat niet zo goed met vriend zijn vader. Zijn broers en zussen hebben geen contact meer met de vader dus hij kan het moeilijk delen. Hij en zijn vader kunnen moeilijk met elkaar praten dus wat er nu precies aan de hand is en of het zorgelijk is weten we niet. Gelukkig is er wel een partner van vader.

Ik ben ergens tussen 20 en 21 uur al gaan slapen gisteren en heb lang en diep geslapen. Nu heel vroeg wakker uiteraard maar dat is niet zo erg.

De nacht is lang als je zo vroeg gaat slapen en zo vroeg al wakker bent.

We hebben geen termijn afgesproken hoe lang ik op deze beschutte woonplek kan blijven. Meestal zo lang er nog aan de medicatie gesleuteld wordt kun je hier blijven. Ik heb dinsdag een gesprek met mijn casemanager. Ik ga er zelf inmiddels wel vanuit dat ik met kerst nog hier ben. Als hij dat ook aangeeft, kan ik november en december een beetje gaan plannen.

Er beginnen al mensen over de feestdagen... het lastige bij mijn familie is dat mijn moeder als doel heeft iedereen bij elkaar te hebben.... waar één van mijn broers en ik als doel hebben de drukte te vermijden.
Ik weet uit ervaring dat het niet prettig is om bij mijn ouders te zijn als de kleinkinderen er ook zijn. Alles staat in het teken van de kleinkinderen.

Anyway denk dat het NOG hogere doel is dat ik niet terugval. Desnoods breng ik de kerst patat-etend door met de jongens van de woonvorm.

Ik ben in mijn huis. Het valt me mee. De planten leven nog en er is een stapel post maar niet enorm veel. Ik neem het ongeopend mee naar de woonvorm. Als ik het daar open maak is er i.i.g. begeleiding achter de hand die kan helpen met moeilijke dingen of lastige telefoontjes.

Mijn casemanager moest mij vanmorgen nog toestemming geven om hierheen te gaan. Ik voelde een soort vaderlijke bezorgdheid… hij weet hoe de situatie geweest is afgelopen winter op deze plek.

In de zomer, in de vakantieperiode toen we niet zoveel verplichtingen hadden, was ik best vaak in mijn eigen woning. Toen was ik voornamelijk bezig de sporen van mijn ex te wissen hier. Het liefdesverdriet gaf mij toen een soort kracht en boosheid waardoor ik veel energie had.

Nu is het weer anders. Hij en ik zien elkaar weer maar het is anders…

Ik ben blij als ik de casemanager weer kan spreken. De gewone gesprekken met de begeleiders moeten allemaal gerapporteerd worden en dat maakt dat ik dingen over relatie niet altijd met ze deel. De casemanager hoeft niet alles te rapporteren dus dat is meestal vertrouwelijk.

Haha ik zet van alles op internet en tegelijk wil ik niet dat alles in mijn dossier komt. Hier heb ik er nog zelf de controle over.

Ik was even in het bos om de onrust er uit te lopen.

En zoals ik eerder heb ervaren toen ik clean was van benzo´s: Het lijkt of je al die tijd door een vies raam naar buiten hebt gekeken, en alsof iemand nu de ramen heeft gelapt. Ondanks dat ik nog zopiclon slik, ervaar ik nu wel het gevoel van die schone ramen en dat je beter naar buiten kunt kijken.

De vorige periode dat ik geen benzo's slikte (en wel zopiclon) was in mei en juni. Toen werd ik ook onrustig en dat uitte ik vooral op de afdeling waar ik toen zat en in de groep. Veel schoonmaken, veel onder de mensen zijn maar hoe meer onrust je dan uitstraalt, hoe meer je ook terug krijgt. Irritaties, grappen die verkeerd vallen etc.

Deze periode kan ik proberen meer de natuur op te zoeken en mijn onrust niet te uiten naar andere mensen toe.

Vandaag sprak ik mijn casemanager heel kort maar morgen spreek ik hem langer. Hij zei vandaag nog dat ik echt rustig aan moet doen nu tijdens de benzo-afbouw. Of hoe heet dat... het is afgebouwd, maar de weken die nu komen. Slaap in de gaten houden, ontregeling voorkomen.

Alinde zei:

Het lijkt of je al die tijd door een vies raam naar buiten hebt gekeken, en alsof iemand nu de ramen heeft gelapt.

Klik om te vergroten...

Heel mooi gezegd.
En fijn dat je weer door die schonere ramen kan kijken.

Het is nu herfst. Misschien voel je je ook nog wat herfstachtig.
Dadelijk misschien nog even een paar maanden de winter in je hoofd trotseren (kou, rust, maar ook warme van nabijheid en trots) .... en dan komt de lente en de zomer van 2026 waarin de zon weer voor je gaat stralen!

Dankjewel Kordie, wat lief!

Ja herfstachtig zeker. Ik ben nu op een bosrijke plek en daar is het méér herfst dan op andere plekken lijkt het.

Ik heb ongeveer zes uur geslapen, heel diep. Mag ik blij mee zijn.

Uit ervaring weet ik nu dat de eerste twee maanden na afbouw benzo´s heel wiebelig zijn. Mijn casemanager weet dat ook, van mij. Vandaag heb ik een gesprek en ga ik vragen hoe lang ik hier in de woonvorm kan blijven. Zelf ga ik er een beetje vanuit dat ik met de feestdagen ook nog hier zit. Het was een tijd lang een grapje, dat ik zei: Ik hoop tegen de kerst toch wel thuis te zijn. Nu denk ik dat het juist goed is als ik die 'gezellige tijd' hier doorbreng.
Als die mogelijkheid er is. Want er zijn ook wachtlijsten etc etc. Ik zal het vandaag wel te horen krijgen.

Verder heb ik hier een maatje, Wouter, die last heeft van psychoses. Ik denk dat hij rond de 25 is.

Hij ging best goed, ging met heel veel enthousiasme en passie naar zijn dagbesteding. Bij het bedrijf waar hij dagbesteding doet, wordt hij erg gewaardeerd en hij krijgt wat meer coördinerende taken. Hij heeft veel overzicht over het hele bedrijf.
Hij wilde weer een opleiding gaan doen, meer de bedrijfsmatige kant van die plek leren kennen en daar iets mee doen. Hij is best slim volgens mij.

Nou ging het ff wat minder en nu heeft zijn GGZ het uit zijn hoofd gepraat. Dat hij niet een opleiding kan doen met zijn kwetsbaarheid, dat het hem te veel stress gaat geven.

Nu zit hier een apathische Wouter met zijn capuchon op zijn hoofd in de stoel. Niks te doen. Ik bedoel niet as we speak om 6,16., maar dat is wat ik gisteren zag.

En ik herken het zo erg, ik zie echt mijzelf terug van toen ik 23 was. 'Alinde je bent heel ziek, je legt de lat veel te hoog'.

Zou GGZ niet weten dat je in je jongvolwassen jaren extra kwetsbaar bent? Dat het soms gewoon weer bij trekt? Dat er ook deeltijd opleidingen bestaan en dat Wouter dat misschien prima kan?

Ik herinner mij weer een moment, januari 2023.

Ik had twee detoxen gehad kort na elkaar, bij Brijder. Ik gebruikte geen alcohol en benzo´s meer.
Ergens in januari (het was uitverkoop) had ik nieuwe kleren gekocht, laarzen met hakken en toen kwam ik bij GGZ. Ik zei dat ik mij beter voelde, dat ik weer plannen aan het maken was en dat ik mij aan het oriënteren was om misschien in september weer een opleiding te gaan doen.

Nou daar gingen we. Want ik liep eigenlijk nooit op hakken en opeens liep ik op hakken dus Begeleidster moest vragen stellen om te controleren of ik niet manisch was. En ze hoorde me nooit over studeren en nu opeens wilde ik studeren en dat viel ook op. Ik zei, ik wil niet nu opeens studeren. Ik wil al heel lang studeren maar zat ook al 18 jaar aan de benzo's. Ik ben aan het KIJKEN of ik in september EVENTUEEL kan studeren.
Ja wat wilde ik dan studeren.
Dat wist ik dus nog niet maar vandaar het ORIENTEREN. Kijken wat leuk is, wat haalbaar, of ik het kan betalen.

Ik weet niet meer precies. Zij was alleen maar bezig met of ik niet manisch was.

Ik heb het toen nog gedeeld met mijn ouders, een dag later ofzo. Zij waren de kamer aan t verbouwen en we zaten op kussentjes op de grond. Tijdens dit persoonlijke gesprek kwam de buurman, jaar of 70, die niet aanvoelde dat we in een goed gesprek zaten en hele verhalen over zichzelf begon. Ook hij zat hierbij op een kussentje op de grond.
Op een gegeven moment hoestte hij slijm op en daar ging hij op kauwen.... het was ZO vies en ik ben daarna heel lang niet meer bij mijn ouders geweest, het was zo'n nare ervaring in die kale kamer op de grond, terwijl ik niet mijn verhaal kon doen door die buurman.

Mijn stemming sloeg echt om na dat gesprek met GGZ. Zo demotiverend. En wat ik toen voelde, lees ik nu van Wouter zijn gezicht. Moedeloos, hopeloos.

En nu concreet:
Momenteel val ik onder Parnassia. Als ik naar huis ga, heb ik ambulante zorg van GGZ en ambulante zorg van Brijder. GGZ is dan hoofdbehandelaar.

Nu is het ooit ter sprake geweest om Brijder hoofdbehandelaar te maken boven GGZ. Ik ga mijn casemanager vandaag vragen of we hier werk van kunnen maken.

Juist de ambulant van Brijder zegt: Je had op een gegeven moment zoveel hulp, dat je niet eens tijd had om een gezond bestaan op te bouwen.
En zo ervaar ik het ook.

Het lijkt of GGZ vooral bezigheden aandroeg die GGZ-gerelateerd waren. Cursussen van GGZ, hardloopgroep van GGZ, dagbesteding van GGZ. Voor hun wel fijn want zo kunnen ze je aan alle kanten monitoren. Maar je komt de GGZ-bubbel niet meer uit.

Ik ben dankbaar dat ik bij mijn huidige psychiater wat medicatie heb kunnen afbouwen. En dat ze me hier zeggen, soms schreeuwen, dat ik mijn verantwoordelijkheden moet nemen als volwassen vrouw. Dat ik me als een klein kind gedraag.

De dokter zegt wel dat ik ziek ben. Dat bipolair een ziekte is. Maar ze zeggen niet dat ik niks kan bereiken. Integendeel, ze zien best veel perspectief voor mij alleen zien ze dat ik dat zelf niet zie.

Ik schrijf het gewoon even op allemaal. Dan kan ik het straks weer lezen, voordat ik dat gesprek in ga (11.30)

Wat moedig van je @Alinde 🥰 En wat fijn dat je hulp hebt gekregen. Je bent goed bezig, hou dit vol, en dan wachten jou hopelijk nog vele mooie jaren x

Hoop dat het goed gaat

Ruim 15 maanden na het openen van mijn eerste topic.

Ik vroeg om tijd van bezinning en die heb ik gekregen.

Ik heb een rollercoaster achter de rug. Eentje met vele over-de-kops en waar ik voor mijn gevoel een paar keer uit het karretje ben gevlogen. Opnieuw ingestapt, weer gevallen, soms een tijdje bloedend op de grond blijven liggen. Zo voelt het en zo was het eigenlijk ook.
Iedereen hier die mij gesteund en geholpen heeft heel erg bedankt. Helaas is 'alleen' een forum niet genoeg soms en heb je een plekje nodig om te herstellen met de juiste hulp. Dat plekje werd uiteindelijk een bedje in een kliniek waar ik lange tijd kan blijven. Met heel veel dank aan de paar personen die dat voor mij geregeld hebben. Zij dachten dat het misschien nog iets kon worden met mij, hadden er vertrouwen in, en dat vertrouwen heb ik niet geschaad. Sinds het ritje met de ambulance, in maart, heb ik geen druppel meer gedronken.

Ik open maar weer een topic zodat ik niet her en der op het forum allemaal losse dingen schrijf. Ik zal geen namen of plaatsen van klinieken noemen maar er is hier heel professionele begeleiding, een zeer goede en bevlogen verslavingsarts, heel veel sport, veel eten, veel natuur en ik ervaar vooral..... ruimte.

Het zijn rare maanden. Je kiest de mensen niet uit en je kunt ze in feite ook niet vertrouwen. Dat heb ik in al die tijd wel geleerd: Verslaafden moet je niet zomaar vertrouwen. Ik wissel bijna geen telefoonnummers uit hier. Het gaat soms bijna vanzelf, met name als iemand boodschappen voor je meeneemt en je een tikkie wilt sturen maar ook dat doe ik niet meer. Ik heb meestal contant geld en anders maar geen boodschappen. Helaas zijn vier mensen met wie ik goed om ging, hier vandaan gegaan omdat ze weer in gebruik gegaan waren en dat is kut. Ik heb sinds april een vriend, die al een tijd clean was en in een nieuwe woonplaats een nieuwe start wilde maken. Het had wat voeten in aarde... en nu ik gezien heb hoe andere romances de mist in gegaan zijn (samen gebruiken) snap ik waarom ze het sterk afraden. Maar we zijn beiden clean, we steunen elkaar. Hij is niet gevoelig voor alcohol en ik niet voor zijn middel.

Inmiddels krijg ik regelmatig verlof. Ik heb overwogen te verhuizen of helemaal in een nieuwe plaats te beginnen. Maar ik heb al zo vaak een nieuwe start willen maken in een nieuwe plaats..... ik wil eigenlijk niet weer ergens from scratch beginnen, niemand kennen etc etc. Je hebt ook niet zomaar een plekje ergens anders. Bovendien heb ik in mijn huis, mijn stad, ook goede jaren meegemaakt. Dus nu zit ik in de fase van huis opruimen. Ik had in april al eens de flessen weggegooid met mijn broer samen. Mijn moeder heeft de ergste smerigheid schoongemaakt (wc, koelkast, keuken, beddengoed, was) in de eerste weken van mijn opname. Ik ben nu al een paar keer een middag bezig geweest maar het blijft nog een beetje pijnlijk allemaal. Verschillende stapels met spullen/papieren van Brijder, de tasjes die ik mee had als ik drank ging halen, handdoeken waar de vlekken niet meer uit gaan, beddengoed dat in de vuilnis kan, etc.
Ik moest ook regelmatig braken tijdens gebruik en ben nu in de fase dat ik oude emmers, teiltjes en dat soort dingen allemaal weggooi en nieuwe koop in een andere kleur. Ik hoef die dingen niet meer te zien.

In principe ben ik in deze kliniek wel 'uit geleerd' maar als ik naar huis ga val ik weer onder de GGZ van mijn regio. Normaal gesproken heb je Zorg Afstemmings Gesprekken waar de hoofdbehandelaar dan bij zit maar helaas is mijn contactpersoon elke keer verhinderd. De Brijder en mijn broer waren wel trouw op de gesprekken maar Brijder gaat er tussenuit omdat de hoofd-diagnose bipolair is en niet verslaving. Het komt er op neer dat mijn contactpersoon al sinds maart niet betrokken is. Afgelopen week was er een gesprek met de Klinisch Casemanager, mijzelf en mijn broer waarbij Mevrouw GGZ alleen telefonisch meedeed en ik vond het echt prut. Ze had zich niet ingelezen niks.

Verder heb ik naast alcoholverslaving een medicijnverslaving waar ik mij nog wel zorgen over maak. Mevrouw GGZ zegt 'het zit toch op een rol dan is het toch niet moeilijk'. Het gesprek was vorige week en ik moest het even laten bezinken. Broer, casemanager en ik zaten helemaal op één lijn, we vinden dat er een plan moet zijn voor als het weer fase oranje wordt of rood. Dat ze niet (weer) van familie kunnen vragen om als crisisopvang te functioneren.

De vakantietijd was ook niet zo makkelijk, personeel om de beurt weg en veel vakantiekrachten. Soms echt een houtje-touwtje-team van invallers die normaal bijv met niet-verslaafde-ouderen werken en geen benul hebben van de mensen hier en/of de gang van zaken of waar alles ligt. Het personeelstekort is heel erg voelbaar helaas. Gelukkig is het nu september en komen morgen - volgens mij - een paar goede vaste krachten terug van vakantie.

Ik ben dit jaar wel in een wereld gekomen die ik hiervoor nog niet kende. Mensen die ik graag mocht vallen terug en/of belanden op straat. Ik lig soms huilend in mijn bedje maar kan de emoties niet altijd tonen in de groep want het kan tegen je gebruikt worden. Ik was helemaal niet bekend met criminaliteit.... mijn middel haalde ik gewoon in de winkel. Hier leer ik veel.... teveel.... maar ik word er hard van en sterk. Niet iedereen heeft geluk met waar het wiegje gestaan heeft, daar kom ik hier wel achter. Dan heb ik eigenlijk tot en met mijn 22e best een stabiel leven geleid.

Samengevat, mijn plek van bezinning is hier. Zondagmiddag met mijn laptop in mijn kliniekkamertje. Ik ben vaak buiten de deur hoor, die vrijheid krijg je wel als je geen terugvallen hebt. Ik zal af en toe hier mijn zorgen delen en het proces om de goede nazorg te regelen.

Nog een paar weken en dan kan ik mijn 6 maanden clean-muntje in ontvangst nemen.

Oja mijn bloedwaarden zijn in juli gemeten en waren allemaal goed. Bij binnenkomst in maart was het niet best maar ik ben dus hersteld. Mijn gebit is nog goed, mijn haar komt dikker terug. Het vet rond mijn organen (naam vergeten) zit op 7% wat laag is. Mensen die gedronken hebben hebben vaak veel hoger percentage.

Dus ik was op zich nog wel te redden. Lichamelijk zie je niets meer van de verslaving en psychisch moet alles nog een beetje landen. En het zal fijn zijn als ik weer gewone mensen om mij heen heb ipv mensen die net uit crisis komen.

Wat bijzonder dat je dit toch deelt

Leuk om weer eens wat van jou te lezen @Alinde

En fijn dat het zo goed gaat 👍