DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

LucidLucy zei:

Voor mij hielp het echt om geen woord te koppelen aan het gevoel dat ik heb, maar eerst eens te omschrijven wat ik voel en dat op te schrijven.

Dus bijvoorbeeld: ik voel lichte tintelingen in mijn buik, net boven mijn navel. Spanning onder mijn middenrif en tussen mijn schouderbladen. Etc.

Klik om te vergroten...

Dat klinkt inderdaad best wel als een logische aanpak, maar het is vooral m'n psycholoog die heel erg uit me probeert te krijgen om mijn lichamelijke spanning te koppelen aan emoties. Dat doet ze al sinds het begin en maanden later vind ik dat nog steeds heel erg moeilijk. Ik denk heel erg vaak "Wat wil je nu van me horen? Ik heb al beschreven wat ik in mijn lichaam voel, maar hoe ik me daarbij voel weet ik echt niet. Ik ben gewoon gespannen, opgefokt of gestrest en dat lichamelijke gevoel is heel erg naar." Als ze blijft doorvragen, dan begin ik maar gewoon woorden te noemen om haar vraag te beantwoorden, of zij komt zelf met suggesties en dan komt het uiteindelijk altijd neer op dat ik zeg "Ja, het zou kunnen dat ik emotie X, Y of Z daarbij ervaar, ik sluit het niet uit, maar ik weet het gewoon echt niet."

Wat heb je er zelf aan gehad om de lichamelijke sensaties die je ervaar niet te koppelen aan een gevoel? Want op die manier met mijn lichaam bezig zijn doe ik ook sinds ik psychomotorische therapie volg, maar tot op heden worstel ik enorm met fysieke signalen ontcijferen. Ik weet dat ik spanning voel en ik weet ook waar in mijn lichaam ik dat voel... maar wat nu dan?

Heb je misschien tips voor mij of voor mijn behandelaar m.b.t. wat misschien een betere aanpak is om echt terug te kunnen gaan naar mijn gevoel?

LucidLucy zei:

De waarheid is dat ik veel angsten heb. Daar ben ik tijdens stap 4 van het stappenprogramma wel achter gekomen. Ik had binnen no-time zo 30 angsten opgeschreven.

Klik om te vergroten...

Damn... dat zijn er echt heel veel. Wat zijn die 30 angsten? Als het te persoonlijk is dan hoef je zeker niet te antwoorden hoor, maar ik ben wel heel nieuwsgierig ernaar! Dat je zoveel angsten hebt kunnen opschrijven had ik niet echt van jou verwacht. Niet dat ik je nou zo goed ken, maar ik heb wel hier en daar eens wat van jouw drugservaringen meegekregen en toen ik het lasv dacht ik juist eerder "Wow, als je zo ver wil gaan, dan moet je toch wel best wel een gebrek aan angst hebben?" Ik heb ook heel veel gevaarlijke dingen gedaan en ik denk dat ik inmiddels makkelijk qua slechte trips de 100 aantik, maar bijvoorbeeld stimulanten injecteren of synthetische cannabinoïden gebruiken gaat me echt te ver. Ik ben dol op stimulanten, maar het injecteren ervan is naar mijn idee (voor mezelf) echt vragen om de leipste paniekaanval en doodsangst ooit.

LucidLucy zei:

Ik heb ook jarenlang gezegd dat ik nergens bang voor ben. Dat geloofde ik ook echt, maar ik zag angst als iets heel groots.

Klik om te vergroten...

In hoeverre het die realisatie je leven veranderd, denk je?

Bedankt voor je reactie, vind het altijd echt boeiend om jouw kijk op dingen te lezen.

01-01-2024, 00:00

Zweevteev zei:

Dat klinkt inderdaad best wel als een logische aanpak, maar het is vooral m'n psycholoog die heel erg uit me probeert te krijgen om mijn lichamelijke spanning te koppelen aan emoties. Dat doet ze al sinds het begin en maanden later vind ik dat nog steeds heel erg moeilijk. Ik denk heel erg vaak "Wat wil je nu van me horen? Ik heb al beschreven wat ik in mijn lichaam voel, maar hoe ik me daarbij voel weet ik echt niet. Ik ben gewoon gespannen, opgefokt of gestrest en dat lichamelijke gevoel is heel erg naar." Als ze blijft doorvragen, dan begin ik maar gewoon woorden te noemen om haar vraag te beantwoorden, of zij komt zelf met suggesties en dan komt het uiteindelijk altijd neer op dat ik zeg "Ja, het zou kunnen dat ik emotie X, Y of Z daarbij ervaar, ik sluit het niet uit, maar ik weet het gewoon echt niet."

Klik om te vergroten...

Vergeef me als ik hier voor mijn beurt spreek, maar ik voel echt een sterke drang om hier even op te reageren.

Dit is zo typisch. Ik hoor dit overal, hier op DF, van mensen om me heen, op andere plekken op internet: altijd moet er een verhaal gekoppeld worden aan een sensatie.

Dat is in feite wat een emotie is: een sensatie, met een verhaal (gedachte) eraan vast. Het is niet enkel een sensatie/gevoel, maar iets dat dóór dat verhaal een emotionele lading heeft.

Maar wat nu, als je zoals jij al zegt gewoon een sensatie voelt? Inderdaad bijvoorbeeld een spanning/stress, maar misschien ook wel woede, verdriet, leegheid. Die dingen hoeven allemaal niet per se een verhaal eraan gekoppeld te hebben óf er is aanvankelijk wel een verhaal, maar dat is irrelevant voor het aanpakken van het probleem.

Ik kan me je mogelijke frustratie hierover erg goed voorstellen. Want in mijn ogen wordt gewoon nog veel te vaak gericht op dat verhaal achterhalen: "Wat is de réden waarom je je zo voelt?"

Who cares!!!!

Nou oké, dat is ook een beetje kort door de bocht misschien.

Soms kan dit (achterhalen wat het verhaal achter iets is) namelijk wel behulpzaam zijn. Maar dus niet altijd. Imo hoef je je niet raar te voelen dat je moeite hebt met de benadering van je psycholoog. Deze voelt (van wat ik zo lees) namelijk niet goed aan dat het bij jou nu even niet om het achterhalen van het verhaal van die gevoelens gaat, maar dat je last hebt van aanhoudende sensaties en niet weet hoe hiermee om te gaan. Je hebt een praktische aanpak hiervan nodig.

Zweevteev zei:

Wat heb je er zelf aan gehad om de lichamelijke sensaties die je ervaar niet te koppelen aan een gevoel? Want op die manier met mijn lichaam bezig zijn doe ik ook sinds ik psychomotorische therapie volg, maar tot op heden worstel ik enorm met fysieke signalen ontcijferen. Ik weet dat ik spanning voel en ik weet ook waar in mijn lichaam ik dat voel... maar wat nu dan?

Heb je misschien tips voor mij of voor mijn behandelaar m.b.t. wat misschien een betere aanpak is om echt terug te kunnen gaan naar mijn gevoel?

Klik om te vergroten...

Deze laat ik even aan @LucidLucy zelf over, anders zit ik alles te kapen.

01-01-2024, 00:00

Mindless zei:

Dit is zo typisch. Ik hoor dit overal, hier op DF, van mensen om me heen, op andere plekken op internet: altijd moet er een verhaal gekoppeld worden aan een sensatie.

Klik om te vergroten...

Maar echt! Ik ben er zelf ook heel erg schuldig aan hoor. Bij goede vrienden van mij, die het moeilijk vinden om de juiste woorden te vinden om te omschrijven wat er in hen omgaat, probeer ik heel erg te vissen naar de oorzaak van een sensatie die ze ervaren, want ik heb heel erg lang gedacht dat een sensatie gelinkt kan worden aan emoties die men ervaart, of het nou eerst de emotie was die de sensatie teweegbracht, of dat de emotie pas totstandkwam na het ervaren van een bepaalde sensatie. Alles kan verklaart worden en ik dacht altijd dat zo'n verklaring ook nodig was om te krijgen, om ervoor te zorgen dat je er het optimale mee kan doen. Ik vind het nog steeds moeilijk om te erkennen dat dat helemaal niet altijd het beste is om te doen. Heel mijn leven lang heb ik dacht dat ik mezelf nog niet goed genoeg beschreep en dat ik alles uit moest pluizen. Ik kan niet "zomaar" een sensatie ervaren, er moet meer achter zitten, maar wat dan? Waarom ben ik daar nu al jaren mee bezig en weet ik het nu nog steeds niet? Het is zo ongekend frustrerend om wel rond te lopen in een lichaam waar ik me niet comfortabel in voel en er niets aan lijkt te veranderen, hoe veel ik ook alles probeer te verklaren. Jouw reactie heeft er nu oprecht voor gezorgd dat ik ga vragen of het mogelijk is om, naast individuele creatieve therapie, misschien ook individuele psychomotorische therapie aan te vragen, want je hebt gelijk: er hoeft niet altijd een verhaaltje aan te zitten, ik kan ook "gewoon" voelen, gewoon zijn. Bij PMT heb ik altijd bij de nabespreking hele verhalen zitten te vertellen over welke gedachten er door mij heen gingen, want het grootste deel van de tijd had ik niet het idee dat ik iets voelde, tenminste, niet iets anders voelde wat ik altijd al voel: spanning en opgefoktheid. Heel af en toe was er wel een verandering in te zien, maar ik was zo erg bezig met verklaren, dat ik eigenlijk steeds verder wegging van mijn sensaties en lichaam als een geheel, wat juist niet helpend is.

Mindless zei:

Soms kan dit (achterhalen wat het verhaal achter iets is) namelijk wel behulpzaam zijn. Maar dus niet altijd.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, maar dat doe ik inmiddels al 7 jaar. Geen wonder dat een aantal therapievormen die ik later in mijn GGZ-avontuur gehad heb geen succes waren. Ik ben alleen maar aan het verklaren, verklaren, verklaren... Ik ben zelfs ooit begonnen met een analyse schrijven over mezelf, omdat ik het idee had dat geen van mijn hulpverleners me echt goed kon helpen, omdat bijna al mijn hulpverleners (in mijn ogen) gewoon niet slim genoeg waren en ik het idee had dat ik ze altijd 100 stappen voor was. Jarenlang hoorde ik alleen maar dingen waarbij ik dacht "Ja, dat heb ik 3 jaar geleden al als verklaring bedacht. Dat jij dit nu ook zegt verandert letterlijk niets aan mijn beleving." Begrijp me niet verkeerd, de aanpak van dingen verklaren is 100% zeker wel helpend geweest. Ik heb heel veel geleerd en ik heb hele grote stappen gemaakt sindsdien, maar op een gegeven moment valt er niets meer beter te verklaren door hulpverleners dan door mijzelf. Ik ben heel de dag bezig met mezelf snappen, zij maar hoogstens een uurtje of twee per week. Dat is ook waarom ik vaak geen inbreng had bij psychotherapie, want ik had al lang over situaties, die ik minder dan een week ervoor had meegemaakt, al zo ver ik maar kon gementaliseerd. Het heeft zelden een meerwaarde om dat in te brengen in de groep en anderen erover te laten meedenken. Vaak genoeg was de groep ook stil en wisten ze niet echt raad.

Ik kan zo wel even doorgaan met typen, maar ik ga nu eerst even mijn psycholoog een berichtje sturen, anders komt er steeds meer bij en kan ik net zo goed een boek schrijven en dat aan haar geven, lol.

01-01-2024, 00:00

Tijdje geleden dat ik hier nog gepost heb, dus bij dezen een update.

Ik heb nog één intake te gaan (volgende week, dacht ik) voor de klinische traumatherapie die ik ga volgen en mijn intake voor klinische DGT is volgende maand, dus dat is allemaal goed nieuws.

Jellinek gaat niet door, want de behandelaren daar hebben het idee dat ze niet echt iets beters te bieden hebben dan wat ik bij DGT ga doen (bij DGT zijn ze namelijk ook gespecialiseerd in drugsverslaving i.c.m. persoonlijkheidsproblematiek). Mijn psycholoog leek het juist wél een goed idee om meerdere dingen simultaan te hebben lopen, want wanneer ik naar DGT kan is nog niet eens bekend en zou in het ergste geval nog minstens een half jaar kunnen duren. Jellinek had na dit gehoord te hebben opnieuw overlegd, maar de conclusie was hetzelfde.

Ondanks dat het niet doorgaat, gaat het eigenlijk best goed met mijn drugsgebruik. LSD heb ik 7 dagen geleden nog gedaan en is nu volgens mij op. Dat vind ik eerlijk gezegd wel echt heel kut. Als ik het geld ervoor had, dan zou ik weer 50 zegeltjes of LSD-vloeistof inslaan, maar dat is dus niet het geval. De komende periode gaat dus een uitdaging voor me worden: hoe zorg ik ervoor dat ik me gelukkig kan voelen, zonder afhankelijk te zijn van een maandelijkse LSD-reset voor mijn gemoedstoestand? In hoeverre ga ik mezelf tegen kunnen houden van niet toch LSD in huis halen? Verder had ik 8 dagen geleden één lijn 2-MMC gesnoven, puur omdat ik dat nog niet geprobeerd had en een vriendin van me het bij zich had (vond er geen drol aan). Alle andere drugs zijn langer dan 1 maand geleden. Ik vind het moeilijk om daar echt trots op te zijn, want het voelt heel onecht.

Ik zeg trouwens wel leuk "alle andere drugs," maar misschien de ergste van al staat er niet eens meer bij, omdat ik het niet meer bij kon houden qua logs, namelijk: alcohol. Ik heb wel een theorie in gedachten over waarom ik nu zoveel drink voor mijn doen, maar aangezien ik totaal niet zeker weet of het klopt en ik niet super delulu over wil komen door dat hier zo stellig te typen, ga ik het eerst met m'n psycholoog bespreken (wat ik niet van plan was om te doen, voordat ik aan deze post begonnen was, dus dat is wel iets goeds en waardevols).

Verder slaap ik veel, maar dan ook echt véél. Ik heb de afgelopen week 2x langer dan 24 uur achter elkaar in bed gelegen (niet naar de wc, niet eten, geen medicatie, echt niks), omdat het leven gewoon echt extreem overweldigend is voor me. Omgaan met mensen, inclusief mijn vriend, is eindeloos vermoeiend. Het liefst was ik nu gewoon een kluizenaar geweest, zonder een inbox vol met mensen die nog een antwoord van mij horen te krijgen en zich afvragen of ik wel oké ben. Sommige mensen laat ik inmiddels al 8 dagen wachten en ik durf gewoon niet mijn chats te openen uit angst voor dat ik zo erg overweldigd word dat ik gewoon besloot m'n telefoon uit te gooien en helemaal niet meer bereikbaar te zijn voor een onbepaalde tijd.

Misschien een belangrijk detail trouwens: 2 weken terug is m'n venlafaxinedosis opgehoogd van 150mg naar 187,5mg. Dat heeft misschien ook wel negatieve invloed gehad op hoe ik me de afgelopen tijd voel.

Nu heb ik geen zin meer om te typen.

01-01-2024, 00:00

Zweevteev zei:

Dat klinkt inderdaad best wel als een logische aanpak, maar het is vooral m'n psycholoog die heel erg uit me probeert te krijgen om mijn lichamelijke spanning te koppelen aan emoties. Dat doet ze al sinds het begin en maanden later vind ik dat nog steeds heel erg moeilijk. Ik denk heel erg vaak "Wat wil je nu van me horen? Ik heb al beschreven wat ik in mijn lichaam voel, maar hoe ik me daarbij voel weet ik echt niet.

Klik om te vergroten...

Daar zit geen verschil tussen.

Je kan het hooguit opdelen in voelen en emotie die samen 'gevoel' vormen. Daarin is voelen dan wat je lijfelijk voelt en de emotie de drang om iets te gaan doen. Datgene wat jou in beweging zet

Zweevteev zei:

Ik ben gewoon gespannen, opgefokt of gestrest en dat lichamelijke gevoel is heel erg naar." Als ze blijft doorvragen, dan begin ik maar gewoon woorden te noemen om haar vraag te beantwoorden, of zij komt zelf met suggesties en dan komt het uiteindelijk altijd neer op dat ik zeg "Ja, het zou kunnen dat ik emotie X, Y of Z daarbij ervaar, ik sluit het niet uit, maar ik weet het gewoon echt niet."

Klik om te vergroten...

Het lastige is, gevoel is heel moeilijk uit te leggen en woorden aan te koppelen. En als je er zelf ècht dag in dag uit mee aan de slag bent, dan hoef je daar ook helemaal geen woorden aan te koppelen. Dat is niet nodig.

Maar om over je gevoelens te communiceren, daar hebben we woorden voor nodig. Maar een woord/bestaande emotie koppelen aan het gevoel dat je hebt, dat is lastig, zeker voor verslaafden die al jarenlang elke vorm van gevoel zo hard mogelijk proberen te onderdrukken.

Ik zou zeggen. Leg je psycholoog eens uit dat dat te lastig is. Maar dat je wel kan uitleggen wat je voelt lichamelijk en wat je dan graag zou willen doen (de emotie, de actie die naar boven komt drijven).

Zweevteev zei:

Wat heb je er zelf aan gehad om de lichamelijke sensaties die je ervaar niet te koppelen aan een gevoel? Want op die manier met mijn lichaam bezig zijn doe ik ook sinds ik psychomotorische therapie volg, maar tot op heden worstel ik enorm met fysieke signalen ontcijferen. Ik weet dat ik spanning voel en ik weet ook waar in mijn lichaam ik dat voel... maar wat nu dan?

Klik om te vergroten...

En dan, niks eigenlijk. Het gevoel leren kennen, daar gaat het om. En op een gegeven moment ga je verbanden zien. Hè nu voelde ik weer dit om die situatie. Misschien is het toch angst, dat gevoel.

En zo kan je ze nog verder onderzoeken met andere gevoelens.

Hoe meer je dit oefent, hoe sneller je het gevoel gaat herkennen en er dus uiteindelijk ook een woord aan gaat koppelen. Maar het juiste woord vinden, mag nooit het doel zijn, dat is slechts een middel voor communicatie.

Het gaat er meer om dat je sneller gevoelens leert herkennen en dat jij dan weet wat jouw lichaam je probeert te vertellen. Want gevoelens zijn vaak vervelend, maar ze zijn er niet voor niets. Ze zijn er omdat je lichaam jou signalen geeft. Net als dat pijn nodig is als je je hand te dicht bij het vuur houd. Dan komt direct dat gevoel van die actie omhoog: je hand wegtrekken.

Nu is dat een erg basale, want dat signaal zit zo diep ingesleten dat het niet eens je hersenen hoeft te bereiken.

Zweevteev zei:

Heb je misschien tips voor mij of voor mijn behandelaar m.b.t. wat misschien een betere aanpak is om echt terug te kunnen gaan naar mijn gevoel?

Klik om te vergroten...

Ik heb zelf als een echte autist met gevoelskaarten gewerkt en de feeling wheel. Hier heb ik al eens posts aan gewijd. Waaronder deze:

Altijd maar wat in je systeem moeten hebben

Ik ben meestal niet zo zeer verslaafd aan een bepaald middel, maar ik heb altijd maar dat gevoel dat ik iets in mijn lijf moet hebben, of dat nou alcohol, pijnstillers, stims, benzo's of whatever is. Ik merk ook soms als ik dan tijdje één van die middelen niet gebruikt heb, en ik gebruik het dan...

drugsforum.nl

En verder... ik kan je niet vertellen wat jij zou moeten doen. Maar wat mij enorm heeft geholpen is meditatie, meditatie, meditatie.

En niet alleen door er momenten voor te pakken om te mediteren. Maar ook in bepaalde situaties waaring gevoelens en emoties opkomen, dan een moment pakken om even goed binnen in het lichaam te kijken. Een soort bodyscan dus.

Op die manier kan je heel bewust voelen wat er met je lichaam gebeurt. Bijkomend voordeel, als je in je lichaam voelt, kan je niet met je hoofd bezig zijn en jezelf dus niet voor de gek houden 😉

Zweevteev zei:

Damn... dat zijn er echt heel veel. Wat zijn die 30 angsten? Als het te persoonlijk is dan hoef je zeker niet te antwoorden hoor, maar ik ben wel heel nieuwsgierig ernaar! Dat je zoveel angsten hebt kunnen opschrijven had ik niet echt van jou verwacht. Niet dat ik je nou zo goed ken, maar ik heb wel hier en daar eens wat van jouw drugservaringen meegekregen en toen ik het lasv dacht ik juist eerder "Wow, als je zo ver wil gaan, dan moet je toch wel best wel een gebrek aan angst hebben?"

Klik om te vergroten...

Zegt degene die 10 zegels naar binnen zuigt 😜

Als je genoeg gebruikt, merk je angsten nauwelijks. Echt ongefilterd voelen, komt pas als je helemaal clean bent. Na een week of 4 tot 3 maanden merk je dan de grootste groei daarin.

Voor nu was dit even alle tijd die ik heb om te reageren.

01-01-2024, 00:00

Zweevteev zei:

Maar echt! Ik ben er zelf ook heel erg schuldig aan hoor.

Klik om te vergroten...

De meeste van ons denk ik wel. De menselijke geest is een soort labelprinter: overal moet een labeltje op, overal moet een verhaal achter zitten, alles moet uitgelegd kunnen worden.

Maar @LucidLucy zei het al:

LucidLucy zei:

En dan, niks eigenlijk. Het gevoel leren kennen, daar gaat het om. En op een gegeven moment ga je verbanden zien. Hè nu voelde ik weer dit om die situatie. Misschien is het toch angst, dat gevoel.

Klik om te vergroten...

Je moet dus eigenlijk onder de knie krijgen om die labelprinter in je hoofd even te kunnen negeren. Even niet meer dingen namen geven, even niet meer analyseren, even niet meer oorzaken verstandelijk willen proberen te achterhalen.

Maar slechts:

Bereid zijn samen te zijn met dat gevoel, wat het ook is. Jij en het gevoel, niets meer niets minder. Dat is hoe het gaat met alle dingen die je echt wilt leren kennen/begrijpen: je observeert het. Je probeert niets in hokjes te stoppen maar je kijkt er simpelweg naar voor wat het is. En houdt dat ook een tijdje aan en wees alert op de labelprinter die uit automatisme weer labels begint te printen. Is dat het geval: geen probleem, kom gewoon weer terug naar samen zijn met je gevoel.

01-01-2024, 00:00

@LucidLucy heel erg bedankt voor je reactie. Hier heb ik heel veel aan.

Also:

LucidLucy zei:

Zegt degene die 10 zegels naar binnen zuigt 😜

Klik om te vergroten...

Touché, lmao.

01-01-2024, 00:00

KORTE UPDATES

Ik ben aangenomen voor de klinische traumabehandeling. Dit zal in januari plaatsvinden.
Drugsgebruik gaat goed, op alcohol na. Ik heb heel veel de neiging om te drinken, omdat sociaal contact anders "te saai" is. Klinkt lullig, maar als ik nuchter ben dan moet ik gewoon genoeg mentaal gestimuleerd worden om niet gek te worden van mijn eigen hoofd. Nuchter chillen doet dat op dit moment gewoon niet meer en dat is echt heel erg kut. Daarom zit ik ook veel vaker dan voorheen alleen thuis, want dan weet ik zeker dat ik mezelf genoeg kan afleiden. Verlangens naar drugs worden steeds sterker en heroïne/methamfetamine halen denk ik steeds vaker aan. Hetzelfde geldt voor automutileren. Heb dat al maanden niet meer gedaan, maar ik ben bang dat ik dat toch weer ga doen als het zo slecht blijft gaan of zelfs nog slechter wordt.
Naast dat het met mij kut gaat, gaat het ook kut met bijna alle mensen die dicht bij me staan en met mensen die ik voorheen vaak zag, dus dat helpt ook niet mee.
M'n venlafaxinedosis gaat van 187,5mg naar 225mg.

@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.

Nihilist88 zei:

Wow da's hoge dosis, mijn hoogste dosering was 250mg (200mg reguliere s' avonds + 50mg XR overdag)

Klik om te vergroten...

Ik heb ook een lange tijd 200mg geslikt (en abrupt mee gestopt). Toen ik weer in behandeling was zei m'n psychiater dat quetiapine vanaf 400mg ook een antidepressieve werking heeft en aangezien quetiapine me best goed beviel in het verleden (en ik geen benzodiazepinen meer wilde slikken voor slaap) besloot ik om er opnieuw mee te beginnen en het op te bouwen naar 400mg. Ik zit nu 11 maanden op deze dosis en het bevalt me zeer goed. Helaas is het echter ook gebleken dat wanneer ik het 1 dag vergeet te slikken, ik me ook enorm snel weer depressief en suïcidaal begin te voelen, dus dit afbouwen naar 0mg zie ik niet zo snel gebeuren, ook al wil ik het wel. Ik slik momenteel namelijk 7 pillen per dag en het is echt wel merkbaar aan m'n lichaam dat het echt niet niets is wat ik nu slik. Ik ben ook best wel bang om parkinsonisme te kregen van alle shit die ik nu heb, of dat m'n cognitie permanent schade oploopt. Ik weet niet hoe reëel het is dat ik hier last van ga krijgen als ik het jaren blijf slikken, maar zonder ik gewoon echt niet te doen voor mij momenteel en ik zie ook simpelweg geen toekomst voor me waarin ik niks meer slik.

Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.

De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.

Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...

Nihilist88 zei:

Hier eerder Efexor-Exel 75mg van genomen, na 2 weken enkel lichamelijke bijwerkingen, mee gestopt.

Klik om te vergroten...

Ik ben opgenomen geweest om o.a. venlafaxine op te bouwen. Ik slikte toen 400mg quetiapine, 37,5-112,5mg venlafaxine en 5mg ivabradine (bètablokker). Iedere keer dat ik de gelegenheid kreeg om het te hebben over mijn medicatie, zei ik dat ik z.s.m. van de venlafaxine af wilde en mijn lisdexamfetamine terug wilde. Ik ging door een hel. Mijn hele persoonlijkheid was niets meer van terug te zien en mijn mond werd zo extreem droog van de venlafaxine, dat m'n mondhoeken zo vaak kapot gingen dat ik maandenlang donkere littekens bij mijn mondhoeken heb gehad.

Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.

Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.

Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.

01-01-2024, 00:00

Ahhhw, dit klinkt zwaar allemaal @Zweevteev. Hopelijk gaat de traumabehandeling je wat helpen. 😘

Wat heftig, het hele verhaal, en ook wel je lippen/mondhoeken, dat ziet er echt flink pijnlijk uit. 😞

Apart dat je met zoveel bijwerkingen op de bupropion reageerde, terwijl je heel goed gaat op lisdexamfetamine! Ik ken beide medicamenten redelijk goed (bupropion in het verleden gebruikt voor depressie, lisdexamfetamine gebruik ik sinds enkele maanden voor ADD-symptomen). Het zijn natuurlijk andere middelen, maar grof genomen beide noradrenaline- en dopaminewerkers, voor mij leken ze in effecten en bijwerkingen ook relatief op elkaar (waarbij bupropion wel echt primair stemmingsstabiliserend was en weinig met mijn andere issues deed, terwijl lisdex echt op executief functioneren werkt en minder dominant op stemming, in mijn geval dan). Wat waren je bijwerkingen als ik vragen mag?

Digitale knuffel!

01-01-2024, 00:00

#10

Roze Olifant zei:

Wat waren je bijwerkingen als ik vragen mag?

Klik om te vergroten...

Hartklachten, weet niet meer exact wat ik toen voelde, maar het was erg genoeg dat ik er paniekaanvallen van kreeg en letterlijk alleen maar sliep of in bed aan het huilen was, omdat ik me zo miserabel voelde. Dit is het enige medicijn waarmee ik gestopt ben vanwege de bijwerkingen.

01-01-2024, 00:00

#11

Zweevteev zei:

KORTE UPDATES

Ik ben aangenomen voor de klinische traumabehandeling. Dit zal in januari plaatsvinden.

Drugsgebruik gaat goed, op alcohol na. Ik heb heel veel de neiging om te drinken, omdat sociaal contact anders "te saai" is. Klinkt lullig, maar als ik nuchter ben dan moet ik gewoon genoeg mentaal gestimuleerd worden om niet gek te worden van mijn eigen hoofd. Nuchter chillen doet dat op dit moment gewoon niet meer en dat is echt heel erg kut. Daarom zit ik ook veel vaker dan voorheen alleen thuis, want dan weet ik zeker dat ik mezelf genoeg kan afleiden. Verlangens naar drugs worden steeds sterker en heroïne/methamfetamine halen denk ik steeds vaker aan. Hetzelfde geldt voor automutileren. Heb dat al maanden niet meer gedaan, maar ik ben bang dat ik dat toch weer ga doen als het zo slecht blijft gaan of zelfs nog slechter wordt.

Naast dat het met mij kut gaat, gaat het ook kut met bijna alle mensen die dicht bij me staan en met mensen die ik voorheen vaak zag, dus dat helpt ook niet mee.

M'n venlafaxinedosis gaat van 187,5mg naar 225mg.

@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.

Ik heb ook een lange tijd 200mg geslikt (en abrupt mee gestopt). Toen ik weer in behandeling was zei m'n psychiater dat quetiapine vanaf 400mg ook een antidepressieve werking heeft en aangezien quetiapine me best goed beviel in het verleden (en ik geen benzodiazepinen meer wilde slikken voor slaap) besloot ik om er opnieuw mee te beginnen en het op te bouwen naar 400mg. Ik zit nu 11 maanden op deze dosis en het bevalt me zeer goed. Helaas is het echter ook gebleken dat wanneer ik het 1 dag vergeet te slikken, ik me ook enorm snel weer depressief en suïcidaal begin te voelen, dus dit afbouwen naar 0mg zie ik niet zo snel gebeuren, ook al wil ik het wel. Ik slik momenteel namelijk 7 pillen per dag en het is echt wel merkbaar aan m'n lichaam dat het echt niet niets is wat ik nu slik. Ik ben ook best wel bang om parkinsonisme te kregen van alle shit die ik nu heb, of dat m'n cognitie permanent schade oploopt. Ik weet niet hoe reëel het is dat ik hier last van ga krijgen als ik het jaren blijf slikken, maar zonder ik gewoon echt niet te doen voor mij momenteel en ik zie ook simpelweg geen toekomst voor me waarin ik niks meer slik.

Bekijk bijlage 54970

Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.

De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.

Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...

Ik ben opgenomen geweest om o.a. venlafaxine op te bouwen. Ik slikte toen 400mg quetiapine, 37,5-112,5mg venlafaxine en 5mg ivabradine (bètablokker). Iedere keer dat ik de gelegenheid kreeg om het te hebben over mijn medicatie, zei ik dat ik z.s.m. van de venlafaxine af wilde en mijn lisdexamfetamine terug wilde. Ik ging door een hel. Mijn hele persoonlijkheid was niets meer van terug te zien en mijn mond werd zo extreem droog van de venlafaxine, dat m'n mondhoeken zo vaak kapot gingen dat ik maandenlang donkere littekens bij mijn mondhoeken heb gehad.

Bekijk bijlage 54969

Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.

Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.

Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.

Klik om te vergroten...

Wow da's wel andere koek en wist niet dat je in dergelijke behandeling zat.
Alvast veel sterkte en goede moed.

Zeer begrijpelijk dat je van die venlafaxine vanaf wil, heeft toch veel bijwerkingen, vooral lichamelijk dan.

01-01-2024, 00:00

#12

Zweevteev zei:

Ik ben al uren bezig met heroïne en methamfetamine proberen te fixen. Terugval is in zicht.

Klik om te vergroten...

Goed dat je dit deelt. Ik zou willen dat ik je kon helpen. Ook om je van dit idee af te praten.
Helpt het om met iemand te praten nu?
Take care ❤️

01-01-2024, 00:00

#13

Zweevteev zei:

Ik ben al uren bezig met heroïne en methamfetamine proberen te fixen. Terugval is in zicht.

Klik om te vergroten...

Hopelijk helpt het delen van jouw zucht. Uiteraard zou ik je willen behoeden voor een terugval, maar dat kan je alleen zelf. Je deelt je zoektocht, dus er is nog hoop dat je andere gedachten krijgt.

01-01-2024, 00:00

#14

Zeehond zei:

Goed dat je dit deelt. Ik zou willen dat ik je kon helpen. Ook om je van dit idee af te praten.
Helpt het om met iemand te praten nu?
Take care ❤️

Klik om te vergroten...

Hippie Langwaus zei:

Hopelijk helpt het delen van jouw zucht. Uiteraard zou ik je willen behoeden voor een terugval, maar dat kan je alleen zelf. Je deelt je zoektocht, dus er is nog hoop dat je andere gedachten krijgt.

Klik om te vergroten...

Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook. Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine. Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.

Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.

01-01-2024, 00:00

#15

Zweevteev zei:

Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.

Klik om te vergroten...

Ik stuur je hierbij alleen maar liefde, dat overwint alles ❤️❤️❤️❤️

01-01-2024, 00:00

#16

@Zweevteev heel indrukwekkend, aangrijpend, authentiek, raakt meteen 🙏

01-01-2024, 00:00

#17

Zweevteev zei:

Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook. Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine. Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.

Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.

Klik om te vergroten...

Heel goed dat je hier kwetsbaar deelt. Wat je binnenhoudt groeit, wat je uitspreekt wordt kleiner.

En dan nog even een open deur: door te gebruiken maak je je problemen alleen maar erger.

01-01-2024, 00:00

#18

Zweevteev zei:

Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook. Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine. Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.

Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.

Klik om te vergroten...

Ik zeg verder niets, alleen hup Zweefteev! En probeer het beste van de situatie te maken. Dat mantra gebruik ik altijd als het minder goed gaat.

01-01-2024, 00:00

#19

Zweevteev zei:

Ik ben al uren bezig met heroïne en methamfetamine proberen te fixen. Terugval is in zicht.

Klik om te vergroten...

Goed vh delen, kan mn je hier misschien op andere gedachten brengen.

Piuuw beide zwaar vuil spul😲 Khoop dat je het niet weet te fixen.

Helpt methadon niet mbt heroïne?

Heel veel sterkte en alle moed en deftige hulp toegewenst.

01-01-2024, 00:00

#20

Zweevteev zei:

Ik heb een gedichtje geschreven om voor mezelf op een rijtje te krijgen waar ik het meest bang voor ben. Ik gebruik liever nooit de woorden "ik ben bang," omdat ik het te ver vind gaan om me op die manier kwetsbaar op te stellen, bij wie dan ook, niet alleen mijn behandelaren. De realiteit is echter dat ik wel degelijk angst ervaar, sterker nog, ik leef al jaren lang mijn leven in pure angst, maar dat had ik zelf niet door. Ik wist alleen dat ik iedere dag spanning ervaarde in mijn lichaam. Ik ervaar dat al zo lang dat ik niet weet hoe een leven zonder die spanning is, maar het is eigenlijk echt heel erg naar. Ik weet alleen maar wat echte ontspanning is als ik super veel LSD neem. De titel is: Doodsangst.

Doodsangst

Ik ben bang om normaal te zijn
Gemiddeld, doorsnee, geenszins bijzonder
Opvallen creëert aandacht en dat was een lange tijd erg fijn,
maar nu is vaak te overweldigend en ga ik daar juist aan ten onder

Ik ben bang om saai te worden gevonden
Huisje-boompje-beestje-leven is toch niets aan?
Maandelijks een nieuwe manier om mezelf te verwonden
Boeit me niet dat ik onder de littekens zit, ik krijg toch nooit een normale baan

Ik ben bang om niets meer te zijn dan diagnoses
of kwaaltjes, handicaps, hoe je het ook noemen wil
Ik word intens gedeprimeerd bij het bekijken van de prognoses
van mijn klachten, tussen sterven als ik 35 of 80 ben zit een behoorlijk verschil

Ik ben bang om onaantrekkelijk te worden gevonden
Heb het idee dat mensen die me niet kennen enkel aardig zijn,
omdat mijn uiterlijk hen intrigeert of dat ze het bewonderen
en dat zodra mijn vermeende schoonheid wegvalt, ik mijn eigenwaarde onherstelbaar ondermijn

Ik ben bang om gezien te worden als onredbaar,
al vind ik die gedachte totaal niet onterecht
Op een gegeven moment is alles uitgeprobeerd en is definitief klaar
Zie je, de potentie die jullie dachten dat ik had, was er blijkbaar niet echt

Ik ben bang om ooit mentaal stabiel te zijn;
dat er van mij wordt verwacht dat ik een functioneel lid van de samenleving ben;
dat ik ineens verantwoordelijkheden moet dragen, in het groot en in het klein
Angstaanjagend is dat, want ziek zijn is het enige dat ik ken

Ik ben bang dat de stabiele ik geen aandacht meer zal krijgen;
dat mentaal gestoord zijn het enige is wat men boeiend aan mij vond
Diep van binnen hoop ik dat ik de verwachtingen zal overstijgen
van mijn capabiliteit en dat ik eindelijk stevig weet te staan, met beide benen op de grond

Ik ga dit gedicht denk ik gewoon mailen naar mijn psycholoog, want ik heb haar de afgelopen tijd gewoon proberen aan te praten dat ik nauwelijks angst ervaar (wat ze doorheeft, ik houd alleen mezelf voor de gek, eigenlijk). Ik vertel meer in één zo'n gedicht dan dat ik vertel tijdens mijn individuele gesprekken van 45 minuten.

Klik om te vergroten...

Goed zo!

Ik heb ook jarenlang gezegd dat ik nergens bang voor ben. Dat geloofde ik ook echt, maar ik zag angst als iets heel groots.

De waarheid is dat ik veel angsten heb. Daar ben ik tijdens stap 4 van het stappenprogramma wel achter gekomen. Ik had binnen no-time zo 30 angsten opgeschreven.

En dan bestaat er ook nog dat onbestemde angstgevoel. Die angst of nervositeit die er soms is, maar dat ik niet kan plaatsen waar die nou van komt.

Misschien is nog interessanter wel: als je angst voelt, wat voel je dan?

Met je lijf dus, niet me je hoofd. Je hoofd kan je voor de gek houden. Je lichaam, je gevoel, die liegt nooit.

Door hier veel mee te oefenen, kom je dichter bij je gevoel te staan en zal je ook andere emoties beter herkennen en hoef je jezelf er niet door laten mee te slepen als een speelbal in de wind. (Dat is dan wel echt de volgende stap, maar dat is mogelijk).

Voor mij hielp het echt om geen woord te koppelen aan het gevoel dat ik heb, maar eerst eens te omschrijven wat ik voel en dat op te schrijven.

Dus bijvoorbeeld: ik voel lichte tintelingen in mijn buik, net boven mijn navel. Spanning onder mijn middenrif en tussen mijn schouderbladen. Etc.

Zweevteev's landingsproces

Altijd maar wat in je systeem moeten hebben

Een reactie plaatsen