DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

Het zou mooi zijn als je met een ritueel afscheid kunt gaan nemen van deze beroerde tijd en de middelen.
Ik heb vaker gezien bij mensen die stopten, die nog een keer stevig losgingen en daarna moest het klaar zijn.
Zoiets lijkt me voor jou ook een goede zaak.
Ikzelf heb toen ik stopte met blowen, met een ritueel al mijn attributen en laatste stukje hash verbrand . Daarna was het klaar en dit ritueel heeft mij goed geholpen!
Denk hier eens over na?

01-01-2024, 00:00

Ik ga morgen aan mijn psycholoog vragen of ze me weer op de wachtlijst kan zetten voor een vrijwillige opname, want het gaat echt helemaal de verkeerde kant op momenteel.

Het gaat qua drugsmisbruik best wel goed, maar dat is alleen maar omdat ik gewoon geen geld heb momenteel om drugs te halen. In plaats daarvan snijd ik nu weer heel erg vaak en eet ik ook slecht. Ik wissel de ene slechte coping in voor twee andere, zoals altijd.

Ik gebruik deze post om even voor mezelf op een rijtje te zetten waar ik momenteel dagelijks last van heb. Ik moet gewoon ergens even mijn hart luchten en ik weet niet waar dat anders kan dan hier... Alle mensen die ik vertrouw hebben zelf zware mentale problemen en ik kan dit niet zomaar even casual bij ze neerleggen, zonder dat ik ze super bezorgd en/of emotioneel maak.

Alvast een trigger warning voor hoe grafisch ik dingen beschrijf, het zijn niet echt leuke dingen om je in te beelden... Als je daar niet tegen kan, dan raad ik aan om niet verder te lezen.

Als ik naar mezelf in de spiegel kijk, dan zie ik telkens hoe ik m'n eigen keel open snijd. Ook zonder dat ik mijn eigen reflectie zie, zie ik dat beeld in mijn hoofd, maar mezelf zien garandeert dat ik het zie. Ik weet niet waarom ik hier last van heb. Mijn eigen keel doorsnijden zie ik mezelf nooit doen. Ik ben veel de bang voor de pijn die ik dan zal hebben, maar de drang ernaar is wel echt heel sterk. Ik weet niet of ik mezelf kan vertrouwen met dat ik niet ergens op mijn lichaam ga snijden als ik voor de spiegel sta met iets scherps in mijn hand.
Ik heb hele levendige nachtmerries waarin ik zwaar gemarteld en verkracht wordt door een grote groep mensen. Hierdoor is mijn behoefte aan intimiteit helemaal weg. Ik wil dat niemand mij aanraakt, op wat voor manier dan ook, inclusief mijn partner. Heb gisteren pas aangegeven bij hem dat ik heel veel last heb van herbelevingen, vooral als hij me aanraakt op intieme plekken. Hij respecteert 100% dat ik dat soort aanrakingen (nu) niet wil hebben, maar het is heel duidelijk dat het best wel hard bij hem binnenkwam dat ik zei dat ik daar zoveel last van heb. Ik vertelde hem ook over dat ik laatst iemand tegenkwam die mij had aangerand en dat dat ook deels de oorzaak is geweest dat ik nu weer zoveel last heb van mijn trauma's op seksueel gebied. Ik doe gewoon normaal tegen hem en hij ook tegen mij, want ik weet niet zo goed hoe ik er anders mee moet omgaan dan doen alsof het nooit gebeurd is. Ik heb ook bijna niemand erover verteld. Kan me alleen herinneren dat ik het grappend benoemde bij mijn beste vriendin, omdat ik al met haar aan het praten was, voordat hij ineens mijn kamer binnenkwam. M'n vriend ging me helemaal uithoren over hem en daar werd ik echt helemaal naar van. 't Kwam echt over alsof hij hem wat aan wil doen en dat wil ik echt niet hebben.
Ik zie door de dag heen hele gewelddadige beelden voor me, waarin ik mensen martel die mij heel erg getraumatiseerd hebben. Het stopt maar niet. Iedere motherfucking dag speelt het zich opnieuw af. Sommige mensen leven echt rent free in mijn hoofd en ik kan er niets aan doen. Er gaat geen dag voorbij dat ik de drang heb om mensen wat aan te doen, maar aangezien dat niet kan, doe ik mezelf in plaats daarvan maar pijn. Ik ben tot de realisatie gekomen dat mezelf snijden al lang niet meer is uit zelfhaat. Ik zie mijn eigen lichaam niet als mijn eigen lichaam als ik automutileer: het verandert in de huid van iemand die ik pijn wil doen. Daarom is het nu ook zo makkelijk voor mij om te snijden. Vroeger moest ik mezelf uren, soms zelfs dagen, mentaal voorbereiden, voordat ik me er daadwerkelijk toe kon zetten. Ik kon ook nooit mijn ogen open houden als ik het deed, terwijl ik nu niet eens knipper als ik in 3 seconden besloten heb dat ik ga automutileren.
In slaap komen gaat veel moeizamer (niet dat dat zo raar is in deze situatie, maar het lijkt alsof mijn medicatie, die eerst super goed werkte, nu juist heel erg tegenwerkt). Ik word helemaal gek van het gevoel dat ik in mijn voeten ervaar. Het is zo erg dat ik me inbeeld dat ik mijn voeten laat amputeren. Ik heb geen idee waarom het nu ineens zo extreem is. Ik dacht eerst dat het misschien veroorzaakt werd door de promethazine, maar van wat ik me kan herinneren heb ik er alleen maar last van gehad op dagen dat ik niet eens promethazine gebruikt had.
Er zijn hele dagen uit mijn geheugen. Ik heb mailtjes gestuurd naar mijn behandelaren, waarvan ik me echt niet kan herinneren dat ik die gestuurd heb, zelfs toen mijn psycholoog ze aan me voorlas. Dit was allemaal gebeurd, zonder dat ik iets anders gebruikte dan mijn medicatie. Heb dit nog nooit gehad.
Ik heb geen frustratietolerantie meer. Ik switch letterlijk in 1 seconde van emotie X naar intense woede en moordlustigheid. Dat is echt ongekend vermoeiend en ik kan gewoon niet meer normaal functioneren, bovenop alle dingen die ik hierboven benoemde. Iedereen moet echt op diens tenen lopen en ik vind dat echt heel naar. Mensen durven niet meer zomaar hun gevoel mij neer te leggen en ik snap heel goed waarom ze dat zeggen. Ik wil helemaal niet dat mensen dat gevoel bij me hebben, maar ik weet echt niet hoe ik dat nu kan veranderen.
Ben sinds maanden ook weer suïcidaal. Ik voel me het grootste deel van de tijd compleet miserabel en ik ben veel liever alleen dan met anderen, terwijl ik voorheen heel sociaal was. Mijn telefoon staat standaard op niet storen. Maakt niet uit hoe vaak mensen mij berichten sturen of bellen, ik open ze gewoon niet en bel niet terug tot dagen later, als ik even een momentje van stabiliteit ervaar.

Dat is het wel denk ik. Ik ga nu dan maar mijn psycholoog en psychiater een berichtje sturen hierover.

01-01-2024, 00:00

Gedaan dat berichtje?
Anders morgen wellicht op een tijdstip dat ze het nog kunnen lezen !

Ad 1: je weet zelf al lang: snijden is een alternatief voor iets anders. Dus iets anders ! (maar niet beschadigender dan snijden !)

Ad 2: nachtmerries zijn zo vreemd, onhandig en instructief tegelijk. Ik begrijp de reden waarom jouw partner jou ging uithoren. Veiligheid is een belangrijk gevoel. Jouw veiligheid is in zekere zin ook zijn veiligheid (want veiligheid van zijn partner).
Wanneer hij jou uithoort is dat in jouw beleving een door hem onbedoelde inbreuk op jouw veiligheid.
Leg hem uit hoe jij er in zit. Voor jou is veiligheid in emotie belangrijk. Laat zijn inzet voor jou positief werken !

Ad 5: dingen die uit jouw geheugen verdwenen zijn: blijken dat achteraf goede of minder positieve dingen te zijn ?

Ad 7: over suicidaal kan ik niet mee praten.
Wel over privételefoon op niet storen, paar jaar lang. Je hoeft niet altijd direct te reageren, vaak zelfs niet . Een paar dagen later is dan meestal geen probleem.
Dat weet ik ook vanuit de andere invalshoek: enorm blij als de persoon dan na een week alsnog reageert.

Dan doe ik een uur over dit bericht: twijfel over plaatsen reactie.

Gedaan: sending good vibes (hoop dat ze ook zo aankomen)

01-01-2024, 00:00

BelowTheFlow zei:

Ad 5: dingen die uit jouw geheugen verdwenen zijn: blijken dat achteraf goede of minder positieve dingen te zijn ?

Klik om te vergroten...

Beide, maar het begon eerst met alleen zeer negatieve belevingen. Geheugenverlies eigenlijk wel een terugkomend iets, maar dan spreek ik over het vergeten van heel veel positieve ervaringen die inmiddels al 2 jaar geleden zijn en dat is iets wat iedereen wel kan herkennen bij zichzelf, denk ik. Het is voor zo ver ik weet nooit het geval geweest dat ik dingen als hele uitgebreide mails, die ik een week ervoor heb geschreven, totaal niet meer kan herinneren, maar ja, als ik vergeet wat ik eerst wel wist, dan kan het even goed zijn dat dit wel degelijk vaker voorgekomen is en simpelweg nooit iets geweest is waar iemand me mee geconfronteerd heeft.

Bedankt voor je lieve berichtje. Ik heb de mail gisteren verzonden en ik heb ook al van beide een antwoord teruggekregen. Ik ga zo videobellen met m'n psycholoog en m'n psychiater spreek ik donderdag.

01-01-2024, 00:00

Zweevteev zei:

Ik ga nu dan maar mijn psycholoog en psychiater een berichtje sturen hierover.

Klik om te vergroten...

Goed dat je die stap genomen hebt. Hoop dat het snel weer bergopwaarts gaat met je.

01-01-2024, 00:00

Ik heb mijn psycholoog gesproken. Kennelijk hadden haar collega's al bij haar benoemd dat ze het uitgebreid over mij wilden hebben in de vergadering (die na mijn gesprek met haar plaatsgevonden heeft). Ze vragen zich af of MBT achteraf gezien wel de juiste keuze geweest is en of het misschien niet beter is om mij (opnieuw) aan te melden voor een klinische DGT. Ik ben vaker afwezig dan aanwezig geweest bij MBT, terwijl de effectiviteit 'm juist zit in betrokken blijven bij de groep. Het is niet dat ik niet aanwezig wil zijn, want iedere keer dat ik er heen ga ben ik heel blij dat ik gekomen was, maar aangezien ik ook slecht eet (en dus dagelijks last heb van buikpijn, misselijkheid en algehele zwakheid), al jaren slaapproblemen heb (bestaande uit: niet kunnen slapen zonder medicatie en het uitvoeren van handelingen of het zeggen van dingen tussen de staat dromen en ontwaken in, die ik me niet kan herinneren achteraf) maakt het 't voor mij extreem moeilijk om consistent aanwezig te zijn en op tijd te komen (dat heb ik maar gewoon opgegeven, het is echt niet te doen voor me met m'n dwangachtige ritueeltjes en ADHD in de ochtend erbij gerekend). Het is niet zo dat ik per direct MBT uit gegooid word, maar als ik nu alsnog niet kom opdagen, dan is dat waarschijnlijk wel de maatregel die ze uiteindelijk moeten nemen.

Ik heb het idee dat ik gewoon voor iedere zorginstelling te moeilijk ben. Ik automutileer, ik eet slecht, ik gebruik drugs als ik er het geld voor heb, ik stel mezelf bloot aan online media die mijn trauma's nog erger maken, maar waarmee ik niet kan stoppen met het bekijken, omdat ik niet niet kan toegeven aan mijn nieuwsgierigheid om het ergste van het ergste gezien te hebben. Dat heeft voor mij ook de functie om mezelf een soort van voor te bereiden, mocht mij zoiets ooit overkomen. Ik heb last van extreme stemmingswisselingen, woedeaanvallen, depressiviteit en adhedonie. Het lukt me nauwelijks nog om dingen te doen, waaruit ik voorheen veel vreugde haalde en wat ook gezonde copingmechanismen waren. Letterlijk waar kan ik hiermee terecht? Klinische DGT zou kunnen als ik niet zou automutileren, maar dat is nu juist wat ik super veel doe, omdat ik geen drugs heb om te gebruiken (en daar drugs doen is ook verboden, natuurlijk).

Ik word hier echt wanhopig van.

01-01-2024, 00:00

Zweevteev zei:

Ik heb mijn psycholoog gesproken. Kennelijk hadden haar collega's al bij haar benoemd dat ze het uitgebreid over mij wilden hebben in de vergadering (die na mijn gesprek met haar plaatsgevonden heeft). Ze vragen zich af of MBT achteraf gezien wel de juiste keuze geweest is en of het misschien niet beter is om mij (opnieuw) aan te melden voor een klinische DGT. Ik ben vaker afwezig dan aanwezig geweest bij MBT, terwijl de effectiviteit 'm juist zit in betrokken blijven bij de groep. Het is niet dat ik niet aanwezig wil zijn, want iedere keer dat ik er heen ga ben ik heel blij dat ik gekomen was, maar aangezien ik ook slecht eet (en dus dagelijks last heb van buikpijn, misselijkheid en algehele zwakheid), al jaren slaapproblemen heb (bestaande uit: niet kunnen slapen zonder medicatie en het uitvoeren van handelingen of het zeggen van dingen tussen de staat dromen en ontwaken in, die ik me niet kan herinneren achteraf) maakt het 't voor mij extreem moeilijk om consistent aanwezig te zijn en op tijd te komen (dat heb ik maar gewoon opgegeven, het is echt niet te doen voor me met m'n dwangachtige ritueeltjes en ADHD in de ochtend erbij gerekend). Het is niet zo dat ik per direct MBT uit gegooid word, maar als ik nu alsnog niet kom opdagen, dan is dat waarschijnlijk wel de maatregel die ze uiteindelijk moeten nemen.

Ik heb het idee dat ik gewoon voor iedere zorginstelling te moeilijk ben. Ik automutileer, ik eet slecht, ik gebruik drugs als ik er het geld voor heb, ik stel mezelf bloot aan online media die mijn trauma's nog erger maken, maar waarmee ik niet kan stoppen met het bekijken, omdat ik niet niet kan toegeven aan mijn nieuwsgierigheid om het ergste van het ergste gezien te hebben. Dat heeft voor mij ook de functie om mezelf een soort van voor te bereiden, mocht mij zoiets ooit overkomen. Ik heb last van extreme stemmingswisselingen, woedeaanvallen, depressiviteit en adhedonie. Het lukt me nauwelijks nog om dingen te doen, waaruit ik voorheen veel vreugde haalde en wat ook gezonde copingmechanismen waren. Letterlijk waar kan ik hiermee terecht? Klinische DGT zou kunnen als ik niet zou automutileren, maar dat is nu juist wat ik super veel doe, omdat ik geen drugs heb om te gebruiken (en daar drugs doen is ook verboden, natuurlijk).

Ik word hier echt wanhopig van.

Klik om te vergroten...

heb je fodmap dieet al eens geprobeert of PEA?

En op vlak van verslaving of drugs doen is een kwestie van alle omstandigheden,
heb je een goed lief en/of ouders die je helpt eruit trekken?
Op "drugs" vrienden moet je niet tellen, die helpen u alleen maar meer de put in op lange termijn.
Het is allemaal een kwestie van een sterk karakter ook hebben.
Maar in ieder geval ,
veel
sterke gewenst in dit proces

01-01-2024, 00:00

Zweevteev zei:

Ik heb mijn psycholoog gesproken. Kennelijk hadden haar collega's al bij haar benoemd dat ze het uitgebreid over mij wilden hebben in de vergadering (die na mijn gesprek met haar plaatsgevonden heeft). Ze vragen zich af of MBT achteraf gezien wel de juiste keuze geweest is en of het misschien niet beter is om mij (opnieuw) aan te melden voor een klinische DGT. Ik ben vaker afwezig dan aanwezig geweest bij MBT, terwijl de effectiviteit 'm juist zit in betrokken blijven bij de groep. Het is niet dat ik niet aanwezig wil zijn, want iedere keer dat ik er heen ga ben ik heel blij dat ik gekomen was, maar aangezien ik ook slecht eet (en dus dagelijks last heb van buikpijn, misselijkheid en algehele zwakheid), al jaren slaapproblemen heb (bestaande uit: niet kunnen slapen zonder medicatie en het uitvoeren van handelingen of het zeggen van dingen tussen de staat dromen en ontwaken in, die ik me niet kan herinneren achteraf) maakt het 't voor mij extreem moeilijk om consistent aanwezig te zijn en op tijd te komen (dat heb ik maar gewoon opgegeven, het is echt niet te doen voor me met m'n dwangachtige ritueeltjes en ADHD in de ochtend erbij gerekend). Het is niet zo dat ik per direct MBT uit gegooid word, maar als ik nu alsnog niet kom opdagen, dan is dat waarschijnlijk wel de maatregel die ze uiteindelijk moeten nemen.

Ik heb het idee dat ik gewoon voor iedere zorginstelling te moeilijk ben. Ik automutileer, ik eet slecht, ik gebruik drugs als ik er het geld voor heb, ik stel mezelf bloot aan online media die mijn trauma's nog erger maken, maar waarmee ik niet kan stoppen met het bekijken, omdat ik niet niet kan toegeven aan mijn nieuwsgierigheid om het ergste van het ergste gezien te hebben. Dat heeft voor mij ook de functie om mezelf een soort van voor te bereiden, mocht mij zoiets ooit overkomen. Ik heb last van extreme stemmingswisselingen, woedeaanvallen, depressiviteit en adhedonie. Het lukt me nauwelijks nog om dingen te doen, waaruit ik voorheen veel vreugde haalde en wat ook gezonde copingmechanismen waren. Letterlijk waar kan ik hiermee terecht? Klinische DGT zou kunnen als ik niet zou automutileren, maar dat is nu juist wat ik super veel doe, omdat ik geen drugs heb om te gebruiken (en daar drugs doen is ook verboden, natuurlijk).

Ik word hier echt wanhopig van.

Klik om te vergroten...

Ik heb ook 9 maanden klinische DGT therapie gehad. Het is wel de bedoeling dat je na verloop van tijd stopt met destructief gedrag maar in het begin werd het nog getolereerd.

Het zou ook raar zijn dat ze van je gaan verwachten dat je met die coping mechanismes al gestopt bent terwijl je daar nog niet de juiste behandeling voor gevolgd hebt.

01-01-2024, 00:00

Harry16 zei:

heb je fodmap dieet al eens geprobeert of PEA?

Klik om te vergroten...

Nooit van gehoord, zou het moeten opzoeken

Torchic zei:

Ik heb ook 9 maanden klinische DGT therapie gehad.

Klik om te vergroten...

Hoe is dat geweest voor je? Het is trouwens wel echt leip dat we zo'n gelijkaardige problematiek hebben.

01-01-2024, 00:00

#10

Zweevteev zei:

Hoe is dat geweest voor je? Het is trouwens wel echt leip dat we zo'n gelijkaardige problematiek hebben.

Klik om te vergroten...

We hebben inderdaad best wat gelijkenissen en volgensmij ook wat dezelfde diagnoses.

Ik vond DGT best heel heftig en confronterend en al helemaal omdat het klinisch was en je dus omringd bent met allemaal mensen met soortgelijke problematiek. Verder heb ik er best veel geleerd en vooral praktische vaardigheden aangeleerd in tijden van crisis of vaardigheden wat betreft emotieregulatie of intermenselijke effectiviteit.

01-01-2024, 00:00

#11

Zweevteev zei:

Het is trouwens wel echt leip dat we zo'n gelijkaardige problematiek hebben.

Klik om te vergroten...

En ik denk trouwens dat de aard van onze problematiek wel deels hetzelfde is maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik niet zulke heftige en specifieke gedachten/neigingen heb als jou die je hierboven beschreef. Ik heb wel echt donkere gedachten gehad maar anders denk ik? En na de DGT is dat ook wel een stuk minder geworden omdat ik weet hoe ik ermee om moet gaan en dat gun ik jou ook! Ik hoop dat het leven wat dragelijker mag worden voor je!🥰

01-01-2024, 00:00

#12

Mindless zei:

Zijn het echt specifieke gevoelens waar je naar hunkert, of is het die "staat" van even niet zoeken, even niet denken, even niet jezelf gek maken.

Klik om te vergroten...

Momenteel is het meer het tweede. Als ik me leeg en overprikkeld voel, dan is het meer het eerste en ben ik vooral geneigd te grijpen naar LSD. Nu is het alsof ik iedere dag wakker word in de nachtmerrie die het leven is en daar wil ik uit. Het is niet per se zo dat ik bijvoorbeeld concrete zelfmoordplannen heb, maar het idee van uit mijn lichaam/hoofd/leven stappen betekent voor mij rust die ik momenteel niet voor mezelf kan creëeren in het hier en nu. Iets wat me een beetje verlichting geeft is de promethazine die ik voorgeschreven gekregen heb en mezelf snijden + nauwelijks eten zorgt er ook voor dat ik iets minder last heb van het gevoel dat ik gek aan het worden ben, maar ja, dat werkt maar tijdelijk en is ook niet wenselijk om mee door te gaan. Het is echt geen leven zo.

Mindless zei:

verlangenloos zijn: een hoofd dat niet zoekende is naar "wat anders dan dit".

Klik om te vergroten...

Ik denk dat dit eigenlijk best een goede beschrijving is, want dat is inderdaad wat ik ervaar met de dingen die ik hierboven beschreef. Ik ben dan tijdelijk content.

01-01-2024, 00:00

#13

Zweevteev zei:

Wat het voor mij nog moeilijker maakt is dat ik niet verslaafd ben aan specifieke middelen; ik ben verslaafd aan bepaalde gevoelens, maar die enkele gevoelens kunnen door enorm veel verschillende dingen worden verwezenlijkt.

Klik om te vergroten...

Zijn het echt specifieke gevoelens waar je naar hunkert, of is het die "staat" van even niet zoeken, even niet denken, even niet jezelf gek maken.

Op dezelfde manier dat wanneer iemand bijvoorbeeld eindelijk die mooie auto, jas, tas (of whatever) in bezit heeft en dan heel even gelukkig is, maar na een paar dagen de nieuwigheid er alweer af is en daarmee het geluk ook weer weg: het was niet het ding (synoniem met het gevoel dat je noemt) waar je naar hunkerde, maar de staat van niets willen: verlangenloos zijn: een hoofd dat niet zoekende is naar "wat anders dan dit".

01-01-2024, 00:00

#14

Zweevteev zei:

Momenteel is het meer het tweede. Als ik me leeg en overprikkeld voel, dan is het meer het eerste en ben ik vooral geneigd te grijpen naar LSD. Nu is het alsof ik iedere dag wakker word in de nachtmerrie die het leven is en daar wil ik uit. Het is niet per se zo dat ik bijvoorbeeld concrete zelfmoordplannen heb, maar het idee van uit mijn lichaam/hoofd/leven stappen betekent voor mij rust die ik momenteel niet voor mezelf kan creëeren in het hier en nu. Iets wat me een beetje verlichting geeft is de promethazine die ik voorgeschreven gekregen heb en mezelf snijden + nauwelijks eten zorgt er ook voor dat ik iets minder last heb van het gevoel dat ik gek aan het worden ben, maar ja, dat werkt maar tijdelijk en is ook niet wenselijk om mee door te gaan. Het is echt geen leven zo.

Ik denk dat dit eigenlijk best een goede beschrijving is, want dat is inderdaad wat ik ervaar met de dingen die ik hierboven beschreef. Ik ben dan tijdelijk content.

Klik om te vergroten...

Dat dacht ik al een beetje en het is ook eigenlijk het punt dat ik wilde maken: Ons hoofd vertelt ons vaak dat we een specifiek iets (gevoel, object, iemand, etc.) willen, maar wat we eigenlijk willen, is het einde van zoeken, het einde van willen. Want dat ís contentheid.

Imo is het heel belangrijk om hier goed over na te denken. Gedachten kunnen heel slim zijn in ons dingen doen geloven die eigenlijk niet waar zijn als je er aandachtig naar kijkt. Zo kun je gericht naar het probleem kijken: waarom ben ik niet content? Waarom blijf ik het in dingen zoeken die toch maar tijdelijke verlichting bieden, waarna ik gewoon weer begin met zoeken naar iets anders (of misschien wel hetzelfde). En een hele directe: waar is contentheid écht te vinden? Is het daar, is het later? Of is het hier en nu?

Je gedachten gaan protesteren tegen dat soort gedachten en rationaliseren dat het niet hier en nu kan zijn, want die willen je in de zoektocht houden.

01-01-2024, 00:00

#15

Mindless zei:

Dat dacht ik al een beetje en het is ook eigenlijk het punt dat ik wilde maken: Ons hoofd vertelt ons vaak dat we een specifiek iets (gevoel, object, iemand, etc.) willen, maar wat we eigenlijk willen, is het einde van zoeken, het einde van willen. Want dat ís contentheid.

Imo is het heel belangrijk om hier goed over na te denken. Gedachten kunnen heel slim zijn in ons dingen doen geloven die eigenlijk niet waar zijn als je er aandachtig naar kijkt. Zo kun je gericht naar het probleem kijken: waarom ben ik niet content? Waarom blijf ik het in dingen zoeken die toch maar tijdelijke verlichting bieden, waarna ik gewoon weer begin met zoeken naar iets anders (of misschien wel hetzelfde). En een hele directe: waar is contentheid écht te vinden? Is het daar, is het later? Of is het hier en nu?

Je gedachten gaan protesteren tegen dat soort gedachten en rationaliseren dat het niet hier en nu kan zijn, want die willen je in de zoektocht houden.

Klik om te vergroten...

Dank je, dit is heel nuttig. Ik ga dit zeker benoemen bij therapie.

01-01-2024, 00:00

#16

Zweevteev zei:

Dank je, dit is heel nuttig. Ik ga dit zeker benoemen bij therapie.

Klik om te vergroten...

Ik ben blij dat je het als nuttig ziet! Soms voelt het namelijk bijna verkeerd of oneerbiedig om bij iemand die zo erg lijdt onder zijn/haar gedachten en dergelijke, aan te komen met in principe: "contentheid is hier en nu te vinden".

Hoewel ik 100% achter die uitspraak sta, begrijp ik echter ook dat hoewel het echt zo simpel is, het verre van makkelijk is. Want ons hoofd heeft talloze manieren om ons om de tuin te leiden en ons toch weer opnieuw te verdrinken in dat moeras van onze eigen gedachten/gevoelens.

Mijn hoop is dat mensen dat spreekwoordelijke touw vinden waarmee ze zich uit dat moeras kunnen trekken, terug naar je veilige zelf, daar waar de contentheid is en de rust en de autoriteit en het overzicht en de liefde en nog zoveel meer dat voorbij woorden gaat.

Vandaar dat ik soms toch de gok waag en deze waarschijnlijk wat gek klinkende dingen zeg. Want ook ik weet hoe het is om ontelbare keren weer blind het moeras in te lopen en zelfs het touw te vergeten dat ik in mijn handen heb.

Benieuwd wat je therapeut heeft te zeggen.

01-01-2024, 00:00

#17

De knoop is vandaag doorgehakt: ik word aangemeld voor klinische DGT en ik moet deze maand stoppen met MBT. De wachttijd voor klinische DGT is 6 maanden en ter overbrugging blijf ik wekelijkse gesprekken houden met m'n psychiater, psycholoog, sociaal werker en therapeut (ik krijg individuele creatieve therapie, omdat ik creatieve therapie als onderdeel van MBT als extreem leuk en nuttig heb ervaren). Ik weet niet wat ik voel momenteel. Het is gewoon echt heel veel. Ik moet ineens schakelen van denken dat ik nog 12 maanden door zou brengen met een groep mensen, waar ik gehecht aan ben geraakt, naar binnen 3 weken afscheid van ze nemen. Ik begrijp het besluit dat de behandelaren hebben genomen volledig en ik denk dat het ook wel beter is zo, maar dat neemt niet weg dat dit de zoveelste behandeling is die voor mij niet gewerkt blijkt te hebben en dat is eigenlijk best wel pijnlijk. M'n psychloog zei ook letterlijk (wel heel voorzichtig) dat klinische DGT eigenlijk het een van de laatste opties voor mij is qua therapie-intensiteit en dat is heel confronterend. Ik was ingesteld op dat ik volgend studiejaar eindelijk weer wiskunde zou kunnen studeren en dat idee lijkt hierdoor ook weer in duigen te vallen.

Ik weet het allemaal even niet meer en ik heb extreem, extreem, extreem veel zin in drugs. Eigenlijk wil ik gewoon huilen, maar er komt niks uit me.

01-01-2024, 00:00

#18

Mindless zei:

Ik ben blij dat je het als nuttig ziet! Soms voelt het namelijk bijna verkeerd of oneerbiedig om bij iemand die zo erg lijdt onder zijn/haar gedachten en dergelijke, aan te komen met in principe: "contentheid is hier en nu te vinden".

Hoewel ik 100% achter die uitspraak sta, begrijp ik echter ook dat hoewel het echt zo simpel is, het verre van makkelijk is. Want ons hoofd heeft talloze manieren om ons om de tuin te leiden en ons toch weer opnieuw te verdrinken in dat moeras van onze eigen gedachten/gevoelens.

Mijn hoop is dat mensen dat spreekwoordelijke touw vinden waarmee ze zich uit dat moeras kunnen trekken, terug naar je veilige zelf, daar waar de contentheid is en de rust en de autoriteit en het overzicht en de liefde en nog zoveel meer dat voorbij woorden gaat.

Vandaar dat ik soms toch de gok waag en deze waarschijnlijk wat gek klinkende dingen zeg. Want ook ik weet hoe het is om ontelbare keren weer blind het moeras in te lopen en zelfs het touw te vergeten dat ik in mijn handen heb.

Benieuwd wat je therapeut heeft te zeggen.

Klik om te vergroten...

Een interessant boek wat dit verder toelicht is the power of now van eckhart tolle. Heeft mij erg veel geholpen niet altijd in het verleden of in de toekomst te leven.

01-01-2024, 00:00

#19

Ulixes zei:

Een interessant boek wat dit verder toelicht is the power of now van eckhart tolle. Heeft mij erg veel geholpen niet altijd in het verleden of in de toekomst te leven.

Klik om te vergroten...

Zeker een heel goed boek! Heb hem ook gelezen en ik vind Eckhart Tolle erg toegankelijk. Maar eigenlijk kijk en luister ik liever naar hem. Lichaamstaal zegt zoveel meer.

01-01-2024, 00:00

#20

Succes 💪

Zweevteev's landingsproces

Een reactie plaatsen