Het is alweer ruim een jaar geleden dat ik voor het laatst iets in dit forum plaatste, dus het wordt tijd om die periode van absentie te doorbreken. Ik kan niet zo snel een betere aanleiding bedenken dan eergisteravond, toen ik op en nabij een nat voetbalveld de meest bizarre ervaring van mijn leven opdeed. Een voormalig voetbaltrainer van mijn neef heeft een soortgelijke ervaring gehad en heeft daar een licht trauma aan overgehouden, dus misschien is het ook wel verstandig om dit even neer te pennen, alles in perspectief te plaatsen en nog wat stress te lozen. Dit wordt dan ook geen klassiek voorbeeld van een trip report, maar misschien maakt dat het juist des te interessanter. Bij deze drop ik alvast een TL;DR disclaimer, dus straks niet zeiken dat het te lang is s.v.p.
Without further ado,
Datum – Maandag, 06-02-17
Tijdstip – Vanaf 20:30
Plaats – AVV Swift, Amsterdam
Setting – Fucking horrible
Drug – Ketamine, andere pijnstiller
Dosering – Weet ik veel, een overdosis i.i.g.
Arrival – Fashionably late
Ik kom samen met mijn beste vriend aan bij AVV Swift, waar ik met een groepje maten aan een five-a-side voetbalcompetitie meedoe. Onze competitiewedstrijd start om 20:30 en ik ben uitzonderlijk laat voor mijn doen; de wedstrijd trapt af binnen een paar minuten en ik moet nog naar de kleine kunstgrasveldjes lopen aan de linkerkant van het complex en mijn kicksen ook nog aandoen. Onze vaste ziekenboeg bestaat gelukkig eindelijk eens uit voldoende man – 9 spelers – waarvan een aantal lichte blessures heeft en even aankijkt hoe lang ze kunnen spelen vanavond. Dat komt mooi uit, want dit betekent dat ik nog even tijd heb om te rekken, strekken en de illusie op te wekken dat ik straks warm en flexibel het veld in kan. Ik begroet mijn teammaten allemaal nog even persoonlijk, voordat ik de kooivormige constructie verlaat die om het veld heen staat. Terwijl ik de moervaste spieren in mijn onderrug en onderbenen ietsje oprek met wat rek- en strekoefeningen, trekken beide teams in het veld met beperkte middelen ten strijde.
Entrance – Spectacular body faint
Met steeds enkele minuten ertussen, sjokken mijn teammaten één voor één naar de schuifdeur van de kooi om op adem te komen en de wisselspelers een kans te geven iets indrukwekkends te laten zien. Ik maak mijn entree op het veld en schuif meteen door naar de centre back positie in een systeem waar we nog niet helemaal uit zijn. Ik ben het meest competent in verdedigen en daarbij is dit pas de derde avond binnen een half jaar tijd dat ik iets nuttigs met een voetbal moet gaan doen. Even later bevind ik me toch op de linkerflank door ons dynamische spel en krijg ik de bal met ietwat ruimte voor me aangespeeld. Ik sleep de bal even kort mee onder mijn kicks, krijg vervolgens enorme ruzie met dat ronde kreng en speel dan een pass half door de lucht en een meter of drie achter een opkomende teammaat. Ik word maar weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik nooit een sierlijke voetballer zal worden en vloek op mezelf terwijl ik mijn positie achterin weer inneem. Kort daarop weet ik de bal van een tegenstander te ontfutselen en draai ik spontaan in een korte beweging op magistrale wijze van hem weg. Binnen een split second voelt het alsof er met een voorhamer tegen de binnenkant van mijn rechterknie wordt geslagen en ik schreeuw het nog voordat ik tegen de vlakte ga uit van de pijn. In mijn val grijp ik naar mijn knie, die ik onmiddellijk weer loslaat zodra ik neerkom om mijn been reflexmatig in zo’n min mogelijk pijnlijke houding te leggen. (Mijn Messi-achtige draai werd overigens achteraf door mijn teammaten omschreven als een tractor die om zijn as draait en mijn val als een zak aardappelen die van een huifkar wordt gegooid. Fuck hen, het telt hoe je het zelf allemaal ervaart.) Ik brul en vloek het uit, terwijl ik mijn hoofd ietsje optil om te zien hoe mijn been eruitziet. Het ligt hevig te trillen en mijn knieschijf ligt tegen de zijkant van mijn been aan. Ik ga persoonlijk al heel slecht op het zien van dit soort horror injuries, laat staan als het mijn eigen verwrongen been betreft. Ik voel me misselijk worden en besluit op dat moment dat ik niet meer op zal kijken totdat alles weer op zijn plek zit. Ik bedenk me alleen al hoeveel pijn dat wel niet gaat doen en het zal daarbij nog wel even duren voor dat zover is. Fuckin’ hell…
Gamechanger – Nine eleven
Mijn vrienden komen al roepend aangerend en ze verzamelen zich binnen no-time in een rondje boven me. Sommigen proberen me te kalmeren, anderen kijken vol afschuw naar mijn knie. Mijn neef – ook een member van het team, erg sterk op de lange afstanden. Helaas zijn die er niet en heeft hij de longinhoud van een leeggelopen lachgasballon – houdt mijn hand vast om in te knijpen op de pijnlijkste momenten en als teken van support. Er wordt naar het VUMC gebeld voor een ambulance en de wedstrijd wordt vrijwel onmiddellijk afgelast. Voor het eerst in mijn leven fungeer ik als ware impact sub en er valt geen moment aan te genieten, fucking typical. Mijn neef probeert me met behulp van anderen af te leiden door me direct aan te spreken en te grappen dat er ook positieve kanten zijn aan mijn blessure. We grappen dat het in ieder geval een break heeft geforceerd om iedereen die kapot aan het gaan was wat lucht te gunnen. In de minuten die volgen worden er jassen over me heen gelegd zodat ik niet teveel afkoel en wordt er een tas onder mijn rechterbeen geschoven, wat nog steeds in dezelfde houding licht gebogen in de lucht hangt. Ik kan er niks anders mee zonder dat ik het besterf van de pijn, dus als ik het op deze manier ook maar ietsje meer kan ontspannen dan is dat al winst. In de minuten die volgen worden er grappen gemaakt over de wintersportplanning en hoeveel dagen we nou willen gaan, tezamen met andere teksten die nogal misplaats zijn in deze situatie. Het helpt in ieder geval om mijn mind een beetje te verzetten, hoewel er aan de blijvende pijn niet te ontkomen valt. Dit houdt nog enkele minuten aan tot ik iemand hoor roepen dat de ambulance is gearriveerd.
Treatment time – Special K
Er komen twee ambulancebroeders aangesneld, die zich vervolgens aan me voorstellen en naar een aantal basic persoonsgegevens en aanwezigheid van eventuele gezondheidsrisico’s vragen. Ik vermeld dat ik allergische astma heb, dat ik een neusvliesontsteking heb, dat mijn knie er nogal speels bijligt en dat ik me al met al tachtig voel. Ik probeer de humor er een beetje in te houden, omdat ik toch wel merk dat dat werkt en ik wil gewoon maar het beste van deze benauwende situatie maken. De ambulancebroeder moet er om lachen, maakt duidelijk dat hij ondanks mijn opmerkingen alles wat serieus bedoeld was zwart op wit heeft staan en legt een infuus aan. De andere ambulancebroeder probeert heel voorzichtig de veter van mijn kicks los te maken, waarop ik het opnieuw uitschreeuw van de pijn. De hulpverlener interpreteert dit als een signaal dat hij dit beter kan laten en laat mijn onderbeen verder met rust. Er wordt een hoop bende in het infuus geïnjecteerd en mijn vrienden grappen dat me eindelijk weer eens een trip te wachten staat en dat er een meijer aan drugs in mijn bloedbaan wordt gepompt. De ambulancebroeder vangt dit op en zegt dat er daadwerkelijk ketamine en een ander pijnstillend medicijn wordt gebruikt om me te verdoven. Ik vind het allemaal prima en wil gewoon dat de pijn vermindert en dat straks het terugzetten van die knie enigszins dragelijk wordt gemaakt. Na enkele minuten beginnen de drugs in te werken en merk ik dat er mdma-achtige effecten optreden; ik begin nog meer te zweten, mijn hartslag versnelt, mijn huid raakt gevoeliger en ik ervaar dat warme gevoel dat zich gelijkmatig over al je ledematen verspreid. Ik word iets meer praterig en een minuut of twee later lig ik al stotterend te mompelen over Omaha Beach en hoe vreselijk dat wel niet moet zijn geweest. Niemand snapt er ene reet van, behalve mijn beste vriend die me al een jaar of zeventien kent. Ik adem een paar keer diep in en uit en sluit dan mijn ogen. Ik zie een beeldvullend patroon van vier grijze, wazige langwerpige blokken die in 2x2 formatie tegen elkaar aan staan geschoven, zoals de daken van een viertal fabrieken die perfect in lijn met elkaar staan. De wazigheid neemt af en het contrast wordt scherper, gedetailleerder, dieper en er komt een donkere schaduw met een bordeauxrode gloed over en om het patroon heen te liggen. Gelijktijdig komt er op geleidelijke snelheid een steeds harder kletterend geluid op, zoals regenval op een versterker. Het geluid wordt steeds luider en verandert gestaag naar een onafgebroken krakend geluid. Dan voel ik dat er hard in mijn hand wordt geknepen en hoor ik iemand zeggen dat ik me schrap moet zetten. Ik adem zo diep in als ik kan – wat door het effect van de ketamine een flinke teug is – en er schiet een onmenselijke pijn door mijn rechterknie heen. Ik blaas mijn hele longinhoud uit en brul met alles wat ik heb richting de hemel. Op het moment dat mijn borstbeen voor een tweede keer omhoog rijst na een diepe inademing is de pijn grotendeels weggetrokken. Ik kan evengoed niet onderdrukken om het voor een tweede keer uit te brullen met alles wat ik heb. Het heeft wat weg van een scene in The Godfather III, waarin Al Pacino als Don Michael Corleone zijn zojuist doodgeschoten dochter in zijn armen houdt en zich volledig laat gaan. Er is geprobeerd mijn knie terug te trekken, zonder het gewenste resultaat.
Extra special K - Psychedelic madness
De ambulancebroeder merkt op dat hij nog niet eerder een knie heeft gezien die zo zwaar dislocated is. Hij blijft professioneel en er wordt na kort overleg besloten om me een extra dosering ketamine te geven en er wordt ook weer een andere vloeibare pijnstiller ingespoten. Binnen no-time ben ik het helemaal kwijt en ik mompel nog even kort ‘godverdomme’ met een rollende g van een seconde of twee voordat ik weer wegval in een psychedelische droom. De hallucinaties zijn ditmaal sterker. Ik zie kort even het eerder beschreven patroon, voordat deze transformeert naar een donkere leegte met donkere gedaantes die boven mij hangen. De gedaantes deinzen op en neer om mij heen en maken een geluid wat ik niet helemaal kan plaatsen. Dan vormt er zich opeens een enorme kaleidoscoop-achtige kolk die op me afkomt samen met de donkere gedaantes die de grauwe, sobere kleur van de kolk aannemen. Er speelt eerst kort een vreemd geluid op wat ik het beste kan plaatsen als het geluid van een kolkende zee, maar dan veel scherper en bedreigender. Als de kolk me bijna opslokt beginnen de gedaantes op vreselijke wijze te krijsen, vergelijkbaar met het geluid dat de ring barers in hun zwarte gedrapeerde mantels in The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring maken wanneer ze op onze hobbitvrienden jagen. Het geluid weet idioot genoeg nog intenser te worden en de kolk gaat dwars door me heen. Ik beland in een andere, lichtere dimensie, waar mijn hele concept van de wereld en de meaning van leven verandert. Er drukt een enorm onzichtbaar krachtveld op me en ik besef me dat ik doodga. Ik ga dood en dit zijn mijn laatste momenten waarop ik alle grote vraagstukken beantwoord krijg. Dan voel ik opeens de aanwezigheid van mijn ex. Het witte patroon wat ik voor mijn ogen heb verandert slightly naar de omtrek van een persoon in een zeer blurry, wolkachtig contrast. Ik vermoed dan ook dat dit een wazige representatie van mijn ex is, maar er gaat teveel door me heen om een indruk te krijgen wat haar aanwezigheid betekent. (Ook achteraf heb ik hier geen idee van. We zijn inmiddels ruim een jaar uit elkaar en ondanks dat ik nog geregeld aan haar denk zie ik geen aanleiding om haar weer in mijn leven toe te laten. Ik had een week hiervoor nog een mail van haar beantwoord dat ik liever geen contact met haar wil hebben, toen ze wilde polsen hoe het met me ging. Toen in ieder geval een stuk beter dan nu. Asociaal dat ze nu alsnog op komt dagen, niet dan?) Het hele concept over de reden van mijn bestaan wordt iets duidelijker, maar het is een gedachte en gevoel wat met geen woord te beschrijven is. Ik voel dat mijn geest volledig losgekoppeld is van mijn lichaam en voel een enorme kracht door me heen gaan. Dat is waar dit alles om draait; kracht. Het leven is één grote beproeving om te zien hoe krachtig jouw geest is en hoeveel je kan doorstaan. Geluk lijkt irrelevant te zijn, het is meaningless. Ik voel een grote leegte in me omdat ik dit nu weet maar gelijktijdig weet dat ik ogenblikkelijk zal sterven.
Nothing but light – Stairway to heaven
Dan voel ik opeens dat ik omhoog rijs, waarop ik mijn ogen open en verblind wordt door een fel licht. Met zeer veel moeite reik ik met mijn handen ietsje naar het felle licht boven me, terwijl mijn vingers verlamd aanvoelen. Dan verstijf ik volledig, in een staat van katatonie. Wat ik ook probeer, mijn hele lijf is zo onbeweeglijk als een rots in de branding. Mijn ogen staan wagenwijd open en staren in de lucht alsof ik het hele universum in een oogopslag kan zien – hoewel het eerder lijkt alsof ik op een paar centimeter afstand in het licht van een vuurtorenlamp kijk – terwijl de rest van mijn gelaat niks van leven weggeeft. Ik rijs nog verder omhoog, alsof God me laat weten dat ik klaar ben om hem te vergezellen naar de hemel. (Ik ben overigens niet gelovig.) Dan voel ik opeens een lichte impact, waardoor ik kort wegval en daarna net zo snel weer omhoog schiet met mijn ogen weer wijdt open. Ik zie de werkelijkheid in een raar hallucinerend contrast wat geleidelijk steeds scherper en realistischer wordt, terwijl er opnieuw een ziekelijke golf van metaalachtig geluid als het ware in mijn trommelvlies snijdt. De gedaantes om me heen worden wat meer helder en op een gegeven moment kan ik ze met moeite herkennen als mijn vrienden die om een brancard staan waar ze me zojuist op hebben getild. De details in hun gezichten zijn niet goed op te maken; alles oogt dubbel en golft op een misselijkmakende manier voor me heen en weer. Ik begrijp weer iets beter in wat voor situatie ik me bevind en begin uit mijn nek te kletsen. “Naaaah, dit kan toch niet ouwe?!”; “ik ben er echt helemaal af, boys.”; “andere dimensie vriend, andere dimensie.”; “eerlijk, gaat het wel met me?!”; “gggggggggggggodvuhdomme.” rolt er achter elkaar in steeds Amsterdamser dialect uit. Het is een surrealistische ervaring en ik moet mezelf er continu van overtuigen dat ik dit daadwerkelijk meemaak. Dat mijn knie weer recht is gezet heb ik niet eens gemerkt. (ik hoorde achteraf echter dat ik naar de hemel staarde met mijn mond wagenwijd open en een heel mat, langdurig, lijdend geluid losliet.) Ik zak terug in de brancard waar ik op lig en voel dat de brancard in beweging wordt gebracht.
Change of scenery – Psychotic particle
De effecten van ketamine hangen sterk af van je humeur – top – de omgeving die je voor jezelf creëert – check, awesome - en de hoogte van de dosering – problematisch. Je zou vermoeden dat de hallucinaties, gedachten en gevoelens wat bij zouden trekken nu ik op weg ben naar het ziekenhuis en niet meer op het koude, natte veld lig. You’d be wrong. Ik ben ietwat rechtop gaan zitten en merk dat ik langs het hoofdveld wordt vervoerd. “Hoe kan dit allemaal nou, man?” vraag ik aan mijn neef die rechtsvoor me loopt en nog steeds mijn hand vastheeft. (Ook dit bleek achteraf conditioneel nog een aardige opgave te zijn, want ik werd op een aardig tempo weggevoerd. Mijn beste vriend bleek overigens aan mijn linkerkant te lopen, maar daar heb ik niks van gemerkt.) Dan word ik langs een muur van het hoofdgebouw van de voetbalvereniging geleid en verandert mijn gedachtegang volledig. Er dringt een waanidee in mijn hoofd dat al snel zo hardnekkig raakt dat het mijn realiteit wordt; ik ben gestoord. Binnen een flits voel ik alle twijfel die ik ooit heb gevoeld over mezelf door me heen suizen. Ben ik wel leuk genoeg; waarom voel ik me anders dan anderen; waarom raak ik zo verloren in mijn gedachten; waarom lijk ik altijd te falen; waarom doe ik zo weinig nieuwe vriendschappen op; wat voeg ik nu eigenlijk toe; waarom anderen en niet ik? Na vijfentwintig jaar komt al mijn twijfel uit. Ik ben gestoord en ik word gedwongen afgevoerd. Ik ben gestoord en ze stoppen me straks weg in een hok. Ik reik naar mijn neef en zeg geëmotioneerd dat ik van hem hou. Hij geeft me een knuffel en ik begin te huilen omdat ik denk dat ik hem nooit meer zal zien of zal herkennen. Ik denk aan mijn twee-eiige tweelingbroer die in niets op mij lijkt maar die ik nu zo goed begrijp. Ik voel onmacht, ik voel intens verdriet en ik voel dat al mijn eigenwaarde vergaan is. (Mijn broer heeft een psychische stoornis waar hij waarschijnlijk de rest van zijn leven antipsychotica voor moet slikken. Hij heeft een paar jaar geleden wekenlang in een psychotische staat verkeert en nog veel onwerkelijkere waanideeën en dwanggedachten gehad.) Ik begin paniekerig hardop te roepen. “Ik wil niet als (naam broer) zijn, hoe kan dit nou toch?!”. Deze vrijwel psychotische staat houdt niet meer dan een paar minuutjes aan. Opeens word ik weer omhoog gelift en naar achter geschoven en pas als ik twee deuren dichtgegooid zie worden besef ik me dat ik in de ambulance zit. Ik vloek met zwaar aangedikt Amsterdams accent in het rond en verontschuldig me kort daarop aan de ambulancebroeder. Hij kan er wel om lachen, maar probeert me ook te kalmeren en ontspannen te laten liggen. Ik ga nog even vet spastisch tekeer en val dan weg in de brancard.
Forever disabled – Another particle
Ik kom weer bij op het moment dat ik richting de ingang van het ziekenhuis wordt geduwd door de ambulancebroeders. Mijn neef loopt nog steeds rechtsvoor me. Het zweet breekt de arme man uit. De hallucinaties zijn vrijwel weg, maar de ketamine is absoluut nog niet uitgewerkt. Er schiet een nieuw waanidee naar binnen wat net zo hardnekkig is als het vorige. Deze maakt iets meer sense, wat het misschien wel des te beangstigender maakt. De waan dat ik nooit meer zal kunnen lopen is voor enkele minuten niet uit mijn hoofd te krijgen en de gedachte is ondragelijk. Ik voel me kort naar een andere dimensie schieten en krijg toch weer enkele hallucinaties. (Vooral het waanidee was echter op een hele verkeerde manier indrukwekkend en eiste al mijn aandacht op, dus ik weet niet meer hoe deze hallucinaties eruit zagen.) Net zoals eerder met mijn broer, kan ik me nu haarscherp verplaatsen in een leven als invalide. Ik voel denigrerende blikken, een speciale manier van behandelen die je juist niet wilt, het verlies van zoveel moois wat het leven meaningful kan maken, het zeer prominente gevoel dat je geïsoleerd raakt en langzaamaan wegkwijnt. Ik raak weer geëmotioneerd en trek mijn neef half naar me toe, terwijl ik me weer hardop afvraag hoe dit allemaal toch gebeurd kan zijn. De brancard maakt net een bocht en mijn neef komt vast te zitten tussen de punt van de muur en de brancard. Ik zie hem hardop naar de ambulancebroeder lachen en ik hoor achter me een vreemd geluid wat iets wegheeft van een lach. Het contrast dat ik daar in sheer horror lig en er zoiets stoms gebeurd maakt zelfs dat ik de dwanggedachten even los lijk te kunnen laten. Ze komen echter kort daarop weer terug en houden nog een paar minuten aan totdat ik mijn ogen sluit en helemaal wegzak.
The aftermath – Happiness and sadness
Als ik eenmaal weer bij ben zie ik mijn beste vriend en mijn neef aan het voeteneind van de brancard zitten. Mijn beste vriend blijkt achter de ambulance aan te zijn gereden in de pimpmobiel van mijn ouders en die bij het ziekenhuis geparkeerd te hebben. Ik begin redelijk bij te komen, maar zie toch nog dubbel of driedubbel en vang niet alles op. Af en toe val ik weer even weg. Als ik eenmaal weer bij ben, komen mijn ouders binnen. Mijn vader oogt zeer gestrest en voelt impulsief aan mijn rechterknie of alles goed zit. Ik slaak een kreet uit door de pijnscheut die volgt en omdat ik me kapot schrik dat hij er aankomt. Mijn moeder kijkt hem vurig aan en vraagt aan hem of hij dat nu echt zojuist deed. Mijn vader raakt geëmotioneerd en ik stel hem gerust dat op termijn alles weer helemaal goed komt. Dan word ik voor het eerst geïnformeerd door mijn neef en beste vriend dat er een scan is gemaakt waarop te zien was dat ik geen breuken op heb gelopen en ook mijn kruisbanden niet gescheurd zijn. Het lijkt een klein wonder en is het best case scenario, want iedereen leek er vanuit te gaan dat ik minimaal een half jaar tot een jaar niet zou kunnen lopen. Ik bedank mijn beste vriend en mijn neef – die ik altijd op die manier label, terwijl het gewoon mijn twee beste vrienden zijn – en zij vertrekken naar huis. Ik trip nog een beetje uit en ben dan uiteindelijk helemaal bij. Er wordt een spalk onder mijn onderbeen gelegd en binnen een kwartiertje gips aangelegd. Ik bedank de dokter, er wordt borg betaald voor een paar krukken en ik kan naar huis. Ik neem met behulp van mijn pa alvast plaats in de gezinsauto, die daarna wegloopt om de pimpmobiel voor te rijden. Ik zit enkele minuten in de auto en voel me opgelucht dat ik maar een maandje of twee op krukken zal moeten lopen. Tegelijkertijd voel ik me somber door alle emoties die door me heen zijn gegaan en alles wat ik had gevoeld en wat zo levensecht en logisch had geleken. De hele weg naar huis zeg ik vrijwel niks. We praten thuis nog even kort, ik eet nog even iets en strompel daarna voor het eerst op krukken een trap op. Ik lift mezelf in bed en val kort daarop rond 00:30 doodvermoeid in slaap.
