Deel je inzicht!

ZERO- zei:

Even apart van dit bedacht ik me van de week weer eens iets. Ik vind het zwaar om me rot te voelen, tenminste dan heb ik het echt over meer dan een rotdag (die kan ik nog wel uithouden). Ik weet wel dat het gewoon over gaat maar soms kan ik dat niet uitstaan. Dus vrijdag was ik aan het mediteren en bedacht ik me dat ik misschien wel gewoon heel ongeduldig ben. Ik vind het zonde van mijn tijd om me kut te voelen. Er zijn veel leukere en betere dingen te doen in het leven dan je kut voelen. Doordat ik me zo rot voelde lukte het solliciteren bijv. niet. Dus het feit dat ik me zo kut voel zorgt er voor dat het langer duurt voor ik bij mijn doelen ben. En daardoor word ik er ook boos van, en dan duurt het alleen maar langer en wordt het erger.
Maar toen dacht ik, wat nu als ik deze kutdagen ook nodig heb om uiteindelijk te komen waar ik wil/moet/hoor te zijn? Dan kan ik nu wel heel boos op mezelf zijn maar eigenlijk maakt het dan niet uit want ik moet er toch doorheen. En eigenlijk luister ik dan alsnog niet naar wat ik eigenlijk nodig heb, en dat is gewoon chillen in bed met een serie in plaats van mezelf zitten opvreten achter de computer om toch te proberen een brief te schrijven.
Dus de conclusie: misschien heb ik gewoon wat meer geduld nodig.

Klik om te vergroten...

Dit komt mij ook heel bekend voor en hier heeft weed mij wel heel erg mee geholpen.
Ik was er vroeger ook erg goed in om mezelf depri te praten, of verder mezelf erin te praten. Al vanaf voor mijn 10de liep ik bij mijn eerste psychiater, dat heeft geduurd tot mijn 22ste. Ik was het spuugzat dat mensen om me heen blij en gelukkig waren en dat iedere dag een strijd moest voeren om niet depri te zijn. Het is toch godverdomme niet meer dan normaal om jezelf fijn te voelen, dat hoort toch geen strijd te zijn. Ik was het zo beu om daar iedere dag mee bezig te zijn, wat alleen maar erger werd doordat ik boven op mijn depri gevoelens ook nog eens geïrriteerd raakte en jaloers op andere mensen, en mijn eigen gevoelens.
Weed heeft mij heel veel aan het denken gezet en op een gegeven moment is er bij mij een knop om gegaan. Van de een op de andere dag besloot ik om gelukkig te worden, dat is ook de dag dat ik kan zeggen dat ik echt wel wat egoïstischer ben geworden. Ik heb nu af en toe nog steeds wel een dipje, maar mijn leven is vanaf die dag een goede weg in geslagen. Ik liep niet meer bij een psychiater, want dat had toch geen nut naar mijn mening.
De verandering zat in mezelf, en wat ik tegen mezelf zei. (op dat moment zou ik dat niet vinden maar nu ik er achteraf op terugkijk kan ik wat dingen een stuk beter zien en beschrijven)
Weed heeft de grenzen in mijn hoofd weggehaald en zo dus ook hoe ik volgens de norm van de maatschappij moest zijn. Toen dit wegviel was ik geen goed en kwaad of fout en slecht maar slechts mezelf en had ik geen verwachtingen meer waar ik naar op moest leven. Ik ben mezelf en is iemand het daar niet mee eens dan mag hij me negeren en worden we geen vrienden. Even goede vrienden om het zo maar te zeggen. Jij laat me in mijn waarde en ik in de jouwe.
Ik beslis niet over jou, en jou niet over mij.

Ook dit klinkt allemaal weer zo "spreekwoord aan de muur" achtig. Maar ze zijn er niet voor niks denk ik dan.
Op het moment dat ik mijn leven in de hand nam en alleen maar deed wat ik zelf wilde wanneer ik zelf wilde, dat is het moment waarop ik ging leven. Daar voelde ik ineens ook waar mijn passie's in het leven lagen en wat voor mij belangrijk was.
Ik wil mensen dit gevoel zo graag ook geven.

In mijn naaste omgeving zie ik vrienden die zichzelf tegenhouden. Ik had het er over met ze terwijl ik aan de lsd zat. Mijn ogen schoten letterlijk vol van tranen om te horen hoe ze zichzelf tegen werken in het leven en hoe ze niet hun passie achterna gaan. Door het simpele feit omdat ze bang zijn te falen. Ze vinden iets leuk en als ze falen dan moeten ze het opgeven voor hun gevoel, dus beginnen ze er liever niet aan.
Ik zie dat heel anders, falen is een woord dat verbannen zou moeten worden. Men faalt niet, men leert. En van leren krijg je ervaring en kun je dingen steeds beter doen. De angst is om te falen is voor veel mensen een motivatie om nooit te beginnen aan dingen die ze leuk vinden.


Ongeduldig zijn is een emotie die ik ken haha. En ik kan me er ook heel goed in vinden dat het een emotie is waar je je rot door gaat voelen. Je wil iets, je kan het op dat moment niet krijgen, het ligt niet in jouw hand, je hebt er geen controle op en dus voel je je kut. Ik heb zelf heel graag dingen in de hand en zodra ik afhankelijk word van andere voel ik mezelf al kriebelig worden. Dingen niet kunnen doen op het moment dat ik het wil doen zorgt dus voor frustratie.

Op het moment begint het bij mij weer een beetje met mijn wagentje. Ik wilde mijn velgen stoeprand schade vrij gaan maken. Ik had alles al behalve de plastidip. Toen besloot (ook een beetje mijn schuld door de muziek te hard aan hebben staan) dat mijn remblokken op waren en ik 2 remschijven omgetoverd had naar lp platen. Dat gefixt en vervolgens gaat mijn koppeling een maand later stuk, dat in 2 maanden kunnen betalen en nu afgelopen maand de apk. Alles was redelijk goed, maar ik moest 3 nieuwe bandjes hebben, mijn banden zijn groter dan de normale band dus ipv van 20 euro per band was ik nu 75 per band kwijt (kon veel duurder hoor haha). Een remklauw moet nog vervangen worden, de uitlaat de druklager en 2x vering. Dat kan allemaal in de loop van het jaar gebeuren. Remklauw heb ik al een stuk goedkoper kunnen vinden.
Maar om een verhaal kort te maken, de reparaties zijn over en nu wil ik dus verder gaan. Maar ik kan niet en moet nog wachten grr. Het geld is even op nu. Ik ga volgende week nieuw knipperlichtjes halen , dat kon nog net.
Maar nu zit ik dus in mijn hoofd te denken wat ik thuis heb en niet nodig zodat ik dus die bussen plastidip kan gaan halen. Want ik wil die velgen nu eindelijk eens gaan doen! Zo ongeduldig ben ik dus dat ik andere dingen weg wil doen om dit maar een maandje sneller te kunnen doen. Ik ga het niet doen maar ik ik irriteer me wel aan mezelf dat ik het nu wil doen, en ik me daar dus kriebelig over voel.

Mijn verhaal is denk ik weer lang genoeg op het moment, groetjes!

Als iemand zegt dat de muziek van een film of game perfect bij de sfeer van die film of game past, dan denk ik: de muziek ís toch de sfeer? Letterlijk... Waar en wat is die zogenaamde sfeer, naast de beleving van de muziek (en het beeld)? Ik heb het nog nooit gevonden of gezien, dus waarom zou ik dan zeggen dat de muziek er perfect bij past!? Waarom twee dingen maken van een ding!?

Taal is achterlijk...

Muziek maakt deel uit van de sfeer, het is niet per se de sfeer. Sfeer is beeld en muziek, maar er is meer dan dat..

Dat is de algemene gedachte/concept van sfeer ja: dat onder andere muziek deel uitmaakt van iets genaamd 'sfeer'. Maar is er een echt iets, een echt 'ding' in je directe ervaring te vinden genaamd 'sfeer'? Taal impliceert van wel, maar dit is een totale abstractie van wat we ervaren. Maar door de manier waarop taal dit concept behandelt denken we dat sfeer een concreet iets is dat we ervaren. We bedenken taal en laten ons door die eigen creatie geloven in iets dat we zelf bedacht hebben... Als concept is 'sfeer' weldegelijk een nuttig iets, omdat we zo een meer overkoepelend iets beschrijven dan alleen het aspect beeld of geluid van onze beleving. Zo beschrijven we dan het totaal van onze beleving. Maar dat betekent nog steeds niet dat sfeer in onze ervaring is te vinden als een echt op zichzelf staand iets. Het is een interpretatie van onze beleving, niet een deel ervan. Dus hoe kun je zeggen dat de muziek perfect bij de sfeer past? De muziek bepaalt (mede) de sfeer. Als deze muziek er niet was geweest, was het niet die sfeer/totale beleving geweest.

Op deze manier maakt taal iets onnodig ingewikkeld vind je niet? Als manier van interpretatie creëert het dingen die er niet zijn, maar behandelt deze dingen vervolgens wel alsof ze er echt zijn.

Ik denk niet dat het per sé aan taal ligt, maar dat het gewoon geen handige uitspraak is. Je kan niet zeggen dat muziek goed bij de sfeer past als muziek onderdeel is van de sfeer. Of je zou moeten zeggen dat de muziek goed bij de rest van de sfeer past... of zo. Maar sfeer is inderdaad iets vrij abstracts, of nouja, niet heel tastbaar.

Je zou misschien het soort gelijke bij eten kunnen zeggen. Een appel is ook maar een verzamelnaam van allerlei verschillende soorten sensaties, veel verschillende soorten stoffen, textuur, water percentage, kleur en zelfs temperatuur beinvloeden de 'sfeer' hoe jij die appel beleefd. Ik denk dat wanneer je zegt dat bijvoorbeeld de sfeer goed is de verschillende aspecten goed op elkaar inspelen, er is een 'vibe' en een bepaalde 'flow'. Het specificeren wat nu een goede vibe is, is natuurlijk subjectief want smaken verschillen.

Ik stond er net even bij stil dat een collega van me vandaag super negatief over echt alles was (het werk, mensen waarmee wij te maken hebben in ons werk, hoe slecht dingen geregeld zijn bij ons in het bedrijf, enzovoort), waarop ik zei dat je met daarover klagen echt alleen maar jezelf hebt te pakken, ook al zijn deze dingen waar. Hij zei dat hij dat wel wist, maar toch door wou klagen. Dit deed me eraan denken dat ik dit zelf ook geregeld doe, misschien een stukje minder extreem maar toch.

Is het dan niet zo dat je beter alles in je leven met liefde kunt beschouwen? Ik bedoel, moet je beslist iemand mogen of iets leuk vinden om het je liefde te geven? Ik ben hier de laatste tijd mee aan het experimenteren en gek genoeg is het nog relatief makkelijk om (domweg) van mensen en situaties te houden, ongeacht of ik ze mag/leuk vindt. Wanneer is het idee ontstaan dat liefde pas gegeven mag worden, wanneer we iets of iemand écht leuk vinden? Want wanneer we niet van iets houden, dan moeten we het wel haten en wie lijdt daar steeds onder? Zo zijn er een paar mensen op mijn werk die ik echt niet mag, maar ze gaan zitten haten treft toch echt voornamelijk mijzelf.

Hoe denken jullie hierover?

@Mindless, het idee vind ik mooi en in het dagelijks leven kan ik me er goed in vinden. Dat is denk ik ook het in perspectief plaatsen van wat je van iemand vindt. Soms vind ik iemand niet zo, maar ja, dat is dan gewoon een klik die je niet hebt, die persoon is vast heel leuk voor iemand anders.
Maar als het gaat om echt heftige negatieve seksistische of racistische uitspraken, dan vind ik het een stuk lastiger om iemand met liefde te behandelen

Het in perspectief plaatsen is inderdaad zo belangrijk. Ik had het hier eerder vandaag nog met mijn zusje over. Toen kwam hier even een extreem voorbeeld van ter sprake, namelijk: Donald Trump. Wij vinden Trump als persoon een idioot en onuitstaanbaar. Kijk je echter (heel wat) verder dan dat, dan is Trump als een soort katalysator voor bewustwording. Rond het hele fenomeen Trump (en politiek in het algemeen) hangt een enorme onbewustheid. Maar uit onbewustheid groeit bewustheid. Dit is natuurlijk mijn persoonlijke mening en hoef je het ook helemaal niet mee eens te zijn, maar ik denk dat bewustheid komt wanneer onbewustheid gezien wordt. In het voorbeeld van Trump kan dus gezegd worden dat bewustwording in een stroomversnelling komt. Aan de oppervlakte gebeuren er hele nare dingen in deze wereld, maar uit die narigheid kan het besef groeien van waar zijn we nou eigenlijk helemaal mee bezig? De politiek in bijvoorbeeld de VS begint zo langzamerhand een belachelijke parodie van zichzelf te worden.

Maar mijn punt was dus eigenlijk dat als je op zo'n manier naar je ervaring kijkt (inclusief de mensen die daarin deelnemen), dan kun je het goede zien in iets dat aan de oppervlakte in jouw ogen compleet verkeerd is. Wie weet bespreken we in het hiernamaals onze ervaring op aarde en kloppen we Trump op zijn schouder (hebben zielen die?) dat hij zijn rol als idiote president zo goed heeft gespeeld. Zo'n perspectief is veel breder dan het beperkte 'ik mag hem niet, dus ik haat hem.' En het stelt je meer in staat om dat te accepteren waar je persoonlijk misschien een hekel aan hebt. Accepteren is misschien ook een betere benaming dan liefhebben.

veel zitten maar evenveel bezig zijn, al zittend ook, verlicht mijn lijden

Mindless zei:

Accepteren is misschien ook een betere benaming dan liefhebben.

Klik om te vergroten...

Ik snap wel wat je zegt Mindless, maar denk inderdaad ook dat accepteren de lading beter dekt. Heel veel dingen in het leven zijn niet leuk, maar als je er niks aan kunt veranderen heeft het ook geen zin om dan maar op het negatieve te blijven focussen aangezien je alleen jezelf daarmee hebt inderdaad.

Ik vind het soms wel grappig om in de minst leuke dingen toch nog iets positiefs te vinden. Er is in alles altijd wel iets positiefs te vinden en het resultaat is soms best verrassend.

Dat doet me aan een situatie denken dat ik nog kind was.

Mijn zus zei dat ik mijn hand op de kachel moest leggen, die was natuurlijk niet meer warm. Ik naief als ik nog steeds ben, doe dat vervolgens ook. Uiteraard duurde het niet lang voor ik door had dat mijn hand aan hetbverbranden was. In tranen riep ik: Altijd blijven lachen!

In ongeveer dezelfde categorie heeft ze me zo ook een keer overgehaald om een "bot" mes over mijn hand te halen, het is spijtig om te zeggen dat ik niet geleerd had van het kachel incident.

Verder is ze een tof wijf!

De mensheid is een plaag.
Wij vervuilen deze planeet
We roeien dierensoorten uit
We maken elkaar af

Wij horen hier niet.
Als het aan mij lach zouden we massaal zelfmoord plegen om deze bijzondere planeet te redden.

When nothing goes right, go left.

Joopiejo zei:

When nothing goes right, go left.

Klik om te vergroten...

Idd als alle amerikanen dat nou is hadden gedaan.

autysd zei:

ik ben nu al een paar weken slechts een maal vroeg in de dag aan het eten, met zeker genoeg eiwitten, calcium
daarna maak ik een plan voor mijn pretpillen avond
dit werkt want ik heb die hele dag geen honger en geloof het of niet, ik ben aan het afvallen sinds het eerst in jaren

Klik om te vergroten...

Is wel een heel ongezonde manier van afvallen...

Dunnetjess33 zei:

autysd zei:

ik ben nu al een paar weken slechts een maal vroeg in de dag aan het eten, met zeker genoeg eiwitten, calcium
daarna maak ik een plan voor mijn pretpillen avond
dit werkt want ik heb die hele dag geen honger en geloof het of niet, ik ben aan het afvallen sinds het eerst in jaren

Klik om te vergroten...

Is wel een heel ongezonde manier van afvallen...

Klik om te vergroten...

ongezond minstens ja;
maar ik weeg 30 kg te zwaar en dit geef ik toch wel even voorrang

autysd zei:

Dunnetjess33 zei:

autysd zei:

ik ben nu al een paar weken slechts een maal vroeg in de dag aan het eten, met zeker genoeg eiwitten, calcium
daarna maak ik een plan voor mijn pretpillen avond
dit werkt want ik heb die hele dag geen honger en geloof het of niet, ik ben aan het afvallen sinds het eerst in jaren

Klik om te vergroten...

Is wel een heel ongezonde manier van afvallen...

Klik om te vergroten...

ongezond minstens ja;
maar ik weeg 30 kg te zwaar en dit geef ik toch wel even voorrang

Klik om te vergroten...

Ik ben 40kg afgevallen door maar 1 maaltijd perdag te nemen en te sporten.
Ook leuk om te proberen .

Psychedelibee zei:

Nee het gaat inderdaad over de toekomst, dus in dat geval zouden mensen of wezens uit de toekomst een simulatie van hun voorouders gemaakt kunnen hebben. Wij zouden dan dus virtuele voorouders kunnen zijn.

Klik om te vergroten...

Ja, op die manier.

Psychedelibee zei:

Opzich een interessante vraag, maar voor de vraag of we in een simulatie leven is het niet echt relevant hoe die simulatie tot stand is gekomen. Mij lijkt het trouwens aannemelijker dat zo'n simulatie zich in een computer bevind, maar dat kunnen we nooit weten als wij zelf de simulatie zijn. Net zoals dat Mario niet zou kunnen weten, dat hij zich in een nintendo bevindt.

Klik om te vergroten...

Als iemand die bewustzijn als fundamenteel ziet, is het moeilijk te geloven dat wij met ons totale wezen "in" iets zitten. Daarom zie ik simulaties eerder als iets wat potentieel ín ons geprojecteerd wordt, maar dat wij altijd een deel realiteit ervaren, namelijk: onszelf.

Psychedelibee zei:

Ik denk dat je me niet helemaal goed begrijpt. Ik heb hier namelijk niet over een simulatie ala the matrix waarbij wij ergens anders nog fysiek bestaan en ons bewustzijn is geupload in de simulatie maar dat ons bewustzijn en alles wat wij als onze werkelijkheid ervaren gesimuleerd is.

Klik om te vergroten...

Oké ik begrijp je

Psychedelibee zei:

Als onze werkelijkheid een simulatie is, dan volgt daar vanzelfsprekend uit dat de simulatie de spelregels van onze werkelijkheid bevat. Want die spelregels zijn dan gewoon in geprogrammeerd en juist die programmering bepaald onze werkelijkheid in dat geval. Maarja of onze werkelijkheid nou een simulatie is of niet doet verder weinig af aan onze ervaring en daarom maakt het voor ons leven eigenlijk niks uit.

Klik om te vergroten...

Wat als een (voor ons) alien intelligentie werelden kan creëren/genereren die niets met hun eigen realiteit gemeen hebben? Ik denk dan even aan de reports over DMT.

Psychedelibee zei:

Wat ik hierboven uitleg gaat verder dan dat, dat werkelijk ons hele universum een grote simulatie is. Ik zeg overigens niet dat het perse zo is, maar dat de kans heel aannemelijk is als je de ontwikkeling van technologie en de behoefte van ons om simulaties te maken bekijkt.

Klik om te vergroten...

Ja, ik begrijp je nu.

Wat mij alleen opvalt is dat er soevereiniteit lijkt te zijn voor mensen om hun werkelijkheid te onderzoeken (denk aan meditatie, psychedelica, etc.). Nu kun je zeggen, dat is allemaal onderdeel van de simulatie. En tja, dat is een mogelijkheid i guess...

Psychedelibee zei:

Volgens mij zijn we het er over eens dat simulaties steeds realistischer worden en in de toekomst zeer waarschijnlijk niet meer van echt te onderscheiden zijn, dat haalde je zelf namelijk ook eerder aan. Als dat zo is, dan is het niet heel aannemelijk dat dit de eerste keer is dat het gebeurd en is het dus aannemelijker dat dit al vele malen eerder is gebeurd en dat wij dus letterlijk het resultaat zijn van een simulatie die ooit door een geavanceerde samenleving is gemaakt.

Klik om te vergroten...

Wat als wij die geavanceerde samenleving/intelligentie zijn/waren en dat wij onszelf in een simulatie hebben gestopt.


De filmpjes waren ook interessant. Wat me opvalt, is dat er dan toch weer verwezen wordt naar een 'echte' fysieke wereld, waar mensen van vlees en bloed gemaakt zijn. Kortom: de aanname van materialisme. Ik kan dat niet meer serieus nemen, omdat: ook al ben je dan in de zogenaamde "echte" wereld, jouw directe ervaring zal er nog steeds 1 zijn van dat alles alleen uit oppervlakten bestaat. Wat er achter het oppervlak van wat je nu bekijkt zit, is niet deel van jouw wereld. Snij een appel doormidden en alles wat je vindt (in het eigenlijke moment, het nu) zijn meer oppervlaktes.

Hier moet ik je wel gelijk in geven. Als je iemand niet mag ga je door die persoon te haten een bepaalde druk bij jezelf leggen die later een stresspunt kan worden. Als je het kan accepteren voor jezelf dat die persoon jou niet ligt en die op zich toch liefdevol kan behandelen bv in teamverband dan vind ik dit een mooie prestatie voor jezelf.