#1
Ja mijn woorden man. Menig keer hierover m'n mening over uitgesproken tot flinke discussies aan toe.Die maat van jou, en heel veel anderen, moeten een andere mindset hebben.
Werken is niet alleen voor de centen, maar vooral ook voor een daginvullling / sociale contacten / mentale boost als je wat lukt bv.
Ja tuurlijk, helemaal eens op enkele haakjes en oogjes. Alleen is dit denk ik wel wat makkelijker gezegd dan gedaan.Qua uitkeringsgerechtigden:
Makkelijker maken dat men ergens kan werken, rekening houdende met de beperkingen (en dus ook gezegd kan worden; "vandaag moet ik eerder naar huis"). En als het niet lukt dat je dan terugvalt in bijvoorbeeld je IVA én dat je tijdens het werken gewoon hetzelfde loon krijgt als waar je recht op hebt (wat de verzekeringsarts/arbeidsdeskundige hebben besloten). Dat zijn bedragen die niet zomaar uit de lucht gegrepen zijn.
Toch moet ik ook eerlijk toegeven dat ik toen ik een managers rol had en daar de verantwoordelijkheid had voor het aannemen van personeel, was ik zeker niet happig op mensen die een beperking hadden. Hoe "goedkoop" (verschrikkelijk dit woord bij mensen te gebruiken trouwens) dat personeel ook was, op iemand kunnen rekenen had ik veel meer aan. Dus wilde ik mijn bonus aan het einde van het jaar was het voor mij handiger zo min mogelijk met deze groep bezig te houden. Is ergens triest natuurlijk maar zo werkt het vaak wel in de praktijk..... Nou bleek ik veeeeeeeel te gevoelig voor deze functie en kon mede met dit soort dingen slecht overweg. Hetzelfde geld voor flexwerkers. Verschrikkelijk hoe vaak met die mensen wordt omgegaan. Half jaar x4 keihard gewerkt, altijd afspraken nakomen, maar na die 2 jaar is het of weg of aannemen. Nou we raden wel wat het vaakst gebeurde........
Ik lag letterlijk er wakker van dat ik weer een goed mens en harde werker weg moest sturen omdat die 2 jaar erop zat....
