't Is niet dat ik het materialistische model zat te projecteren op mijn gedachtegang per se. Een duidelijkere manier van verwoording van de vraag zou zijn: wanneer krijgt iets een ego.
Hoe ik het zie, is dat het ego ontstaat wanneer wij mensen middels taal een conceptuele identiteit kunnen construeren. Wanneer we onszelf kunnen definiëren als een afzonderlijke entiteit (gelimiteerd door de grenzen van het lichaam), wordt automatisch al het andere de "buitenwereld", of de "ander". Dit is imo ook de geboorte van dualiteit.
Nou ja, het heeft er uiteraard mee te maken. Maar als het hele topic deze richting in slaat, dan voelt dat voor mij toch een beetje verkeerd. Het topic gaat immers over specifiek DMT ervaringen. Een beetje offtopic moet imo altijd kunnen. Maar ik ken mezelf met dit onderwerp. Ik ga gerust nog 5 pagina's door hierover...
Ik weet dat bewustzijn er ook is buiten 'ik'. Dat het 'ik' niet nodig heeft om te bestaan. Echter ik moet het wel kunnen ervaren. Anders is het er niet (voor ik).
En kan je echt weten wat bewustzijn is? Je kan zeggen 'ik ben één met alles', en we noemen het pure consciousness. Maar kunnen we echt omschrijven wat bewustzijn is? Zelfs mensen die een ego-oplossing hebben gehad en die 'puur bewustzijn' hebben ervaren. Ik kan het niet omschrijven ieg omdat het buiten mijn bevattingsvermogen ligt.
Imo kunnen we nooit accuraat omschrijven wat bewustzijn is. Het is altijd een eromheen praten. Het eigenlijke ding kan nooit echt in woorden uitgedrukt worden, omdat het eigenlijke "ding" onszelf is. En wat we zijn, blijkt na onderzoek (introspectie, self-enquiry) geen object te zijn, maar iets totaal anders. Het enige trouwens ook "in" deze wereld, dat geen (fysiek of mentaal) object is.
Wat betreft de mensen die puur bewustzijn ervaren hebben middels bijvoorbeeld een psychedelische trip. Dit is waarom ik nu sceptisch ben over dit soort ervaringen. Het zijn ervaringen. Ze komen en ze gaan. Ondertussen blijft bewustzijn constant aanwezig voor de ervaring, tijdens de ervaring en na de ervaring. Waar het denk ik om gaat, is nu in dit moment bewust te zijn van bewustzijn. Wat de vorm van het huidige moment ook is. En zo beetje bij beetje de berg te beklimmen, te stijgen in frequentie. Maar zelfs aan de voet van de berg, waar het gevoel is een compleet afzonderlijke entiteit te zijn in een wereld met andere entiteiten, is de realiteit van bewustzijn al constant aanwezig. Het is alleen dat bewustzijn daar overal verdeeld is en gevangen zit in identificaties met objecten, gedachten, personen, etc. Niet echt natuurlijk, maar dat lijkt het te zijn. (vandaar de illusionaire aard van de wereld naar mijn mening) En natuurlijk kan zo nu en dan een raket naar de top van de berg genomen worden om weer even te weten hoe dat is. Om te weten waar je uiteindelijk naar op weg bent.