Euhm... tja.. Wat noem je afkickverschijnselen.
Klinisch gezien krijg je van MDMA geen afkickverschijnselen omdat je er niet lichamelijk afhankelijk van raakt; je neemt (hopelijk) niet dagelijks MDMA en het is niet zo dat je lichaam blijft vragen om meer MDMA als je stopt met gebruiken.
Maar biologisch gezien en psychisch gezien is dat onderscheid een stuk minder duidelijk. De drug is uitgewerkt, en daarna voel je je slecht. Als je kijkt naar hoe het in het lichaam werkt, dan is het een vergelijkbaar mechanisme: receptoren zijn tijdelijk minder gevoelig voor de afgifte van onder meer serotonine. Als de drug is uitgewerkt, is je lichaam nog steeds minder gevoelig. Normale prikkels worden daardoor niet goed doorgegeven.
Wat wel echt een verschil is tussen lichamelijke afhankelijkheid en een kater, is de bio-synthese van bepaalde neurotransmitters. Als je een tijdlang benzo's slikt, dan stopt je lichaam gewoon met GABA aanmaken of afgeven. Dus dan is het niet zo dat de receptoren minder gevoelig worden, maar dat er aan de productiekant van de neurotransmitters tolerantie ontstaat. Dat is dan wel een biologisch verschil tussen kater en afhankelijkheid.
Maar het grootste verschil is vooral de tijd dat het voortduurt. Van bezodiazepinen kan je weken, maanden, en sommige mensen zelfs jarenlang nog last blijven houden van ontwenningsverschijnselen. Terwijl bij MDMA het ergste na 2 dagen wel weer voorbij is, en als je een beetje fatsoenlijk eet en slaapt dan heb je meestal na 2 weken sowieso nergens meer last van.
Maar je hebt wel een punt,
@Natozlato, vanuit een klinische setting wordt heel sterk onderscheid gemaakt tussen kater en afkickverschijnselen, terwijl ik eigenlijk ook vind dat het grotendeels hetzelfde is. Alleen zijn afkickverschijnselen meestal ernstiger en langduriger.