Er is ook nog het vlak van (mentale) gezondheid:Ik vind 1 keer per maand geen problematisch gebruik. Als ze op het vlak van werk, financiën en op sociaal gebied geen hinder ervan ondervind is er geen probleem. Jij wil haar er vanaf helpen, maar zij wil dat helemaal niet.
Accepteer haar zoals ze is, en kan je er niet mee leven, dan zoek je beter een vriendin die geen drugs doet.
Wat ik ook zorgelijk vind is dat ze zelf aangeeft door de drugs wel eens angst en paniek-klachten te hebben gehad.
Ja Steven, dan heb je twee keuzes:Hoi allemaal,
sinds drie maanden heb ik (34jr) een nieuwe vriendin (29jr). We zijn heel happy samen en zijn van plan om serieus met elkaar verder te gaan. Echter verschillen wij enorm van mening over het gebruik van harddrugs. Toen we het er een keer over kregen vertelde ik dat ik wel geexperimenteerd heb toen ik jonger was, maar dat de keren dat ik een pilletje of jointje heb gehad de afgelopen 10 jaar op een hand te tellen is. Zij vertelde echter dat ze gemiddeld elke maand wel harddrugs gebruikt. Cocaine als ze met vriendinnen aan het borrelen is (ook thuis) of een pilletje als er een feestje is.
Het klinkt onschuldig, maar dit doet ze al sinds haar 23e zegt ze. Ik schrok hier nogal van. Ik vind zeven jaar lang, gemiddeld 12 keer per jaar harddrugs gebruiken klinken als een verslaving. Wellicht niet per se een lichamelijke, maar dan toch zeker een psychische, of "sociale" verslaving. Ze vindt haar gebruik zelf volkomen normaal en zegt dat al haar vrienden dit ook zo doen. Ze praat over cocaine snuiven of XTC slikken alsof je een zak chips opentrekt als het gezellig is. Ze vind het zelfs bijna vreemd dat ik elke maand snuiven of slikken juist vreemd/veel vind.
Wat ik ook zorgelijk vind is dat ze zelf aangeeft door de drugs wel eens angst en paniek-klachten te hebben gehad. Dat is echter geen reden geweest om te stoppen/minderen. Ook vind ik haar een beetje naĂŻef wat betreft haar kennis van de werking van drugs. Ik vroeg haar bijvoorbeeld of ze wel wist dat cocaine combineren met alcohol erg gevaarlijk is aangezien ethanol (de werkzame stof van alcohol) reageert met cocaine en in je lichaam omgezet wordt in coca-ethyleen, een stof die 4 keer zo giftig is als cocaine. Wist ze niet.
Ze heeft mijns inziens ook totaal geen idee van de lange termijn effecten van harddrugs gebruik. Ik probeer haar duidelijk te maken dat juist omdat ze zoveel gebruikt, ze ook steeds weer de behoefte krijgt om even te "ontsnappen" aan de werkelijkheid en met vriendinnen behoorlijk stevig te drinken, even "lekker los", en dan bijvoorbeeld.cocaine te snuiven.
Toen ik hier met haar over in gesprek ging kreeg ik een beetje het gevoel met een geĂŻrriteerde puber te spreken. "Jahaa, ik weet wel dat het slecht is", "Je doet net alsof ik een junk ben", "Ik doe het heus niet elke week of zo", "Ik doe het maar een paar keer per jaar". "Weet je wel hoeveel drugs er gebruikt wordt overal", "Iedereen doet het".
Ik weet dat ontkennen en bagataliseren het eerste is wat drugsgebruikers altijd doen. ineens laat ze het klinken alsof ze heel af en toe eens drugs heeft gebruikt. Ik ga dan maar niet verder om ruzie te voorkomen.
Ik merk dat, hoe leuk ik haar ook vind, ik niet samen wil zijn met iemand die zo veel/vaak cocaine gebruikt en pillen slikt, en daar mee om gaat alsof je een toastje brie neemt bij de borrel. Ik ben bang dat dit op een gegeven moment tussen ons in komt te staan. Ik ben namelijk niet van plan om met haar mee te gaan doen. Aan de andere kant maak ik me een beetje zorgen om haar, en zou ik haar wel willen helpen te stoppen met harddrugs.
Heeft er iemand (wellicht een ervaringsdeskundige) een tip hoe ik hier mee om kan gaan, of hoe ik haar in kan laten zien dat haar gedrag niet ok is? Klinkt dit inderdaad als een verslaving? Of overdrijf ik?
Alvast bedankt voor eventuele reacties!
Groet
Steven
Aah de big three zero... Wanneer alle jeugdigheid, levendigheid en experimenteren meestal de deur uit gaan en plaats maken voor... een serieus leven.Het klinkt mij in de oren alsof het meer om een groep cultuurtje gaat dan om de drugs zelf. Ik heb zelf in mijn twintiger jaren ook in zo'n groepje gezeten, en dat kan heel erg gezellig en verbonden zijn. Als ze al ongeveer 7 jaar met hetzelfde groepje omgaat, dan speelt dat wss een belangrijke rol in haar leven. Binnen een groepje lijkt alles normaal, want zo is dat nou eenmaal gegroeid over de jaren.
Nu kom je als buitenstaander binnen met een ander perspectief. Mocht het zo zijn dat ze al van plan was iets te minderen, dan zal dat vanzelf gebeuren omdat jij haar de kans daartoe geeft. Mocht het zo zijn dat ze gelukkig is met de gebruiksfrequentie, dan gaat ze op dezelfde voet door.
Uit ervaring kan ik je vertellen dat er vele van dit soort groepjes zijn, en veel mensen memoreren er later naar terug als pure magie. Ook weet ik toevallig dat dit soort groepjes vaak vanzelf gaan minderen als de eerste leden over de 30 gaan. Dan komen er kinderen, meer verantwoordelijkheid op werk, meer serieus gedoe enzovoorts. De individuen in de groep die een (mogelijk) verslavingsprobleem hebben, zijn meestal de personen die altijd de drugs inkopen.
Mijn advies zou zijn, mocht je haar echt leuk vinden: zie het nog een paar jaar aan en probeer het groepje te doorgronden. Misschien zit ze in de laatste fase van het verliezen van haar wilde haren, en is hier een kans om samen een perspectief te ontwikkelen over wat wijs en gezond is, zonder acuut afwijzend te zijn. Kijk ook met open blik naar de groep, en probeer in te schatten in welke fase de groep zit. Zitten hier mensen in die op hun schakelpunt zitten van jongvolwassenen naar volwassenen, maar verder een verantwoord leven leiden? Of zitten hier voornamelijk mensen in die eigenlijk iets doen wat de verkeerde kant opgaan qua gedrag en keuzes? In het laatste geval is dat gewoon een rood vlaggetje.
In de Ă©chte goede relaties die ik ken gaat het over elkaar Ă©cht accepteren zoals je bent. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."