#1
Update, helaas vrijwel niks positiefs te melden. Ik heb het zwaar, zowel geestelijk als lichaam zit ik er helemaal door heen. Tranen de vrije uitloop gaan is eigelijk alles wat ik nog kan..
Mijn hart is gebroken. Was het enkel het afkicken dan was het me met heel veel bloed zweet en tranen hoe dan ook gelukt. Maar helaas spelen er op prive gebied zoveel andere dingen mee. Het is teveel voor een hart om in 1x te verdragen. Nee ik zoek echt geen medelijden wat dat zal mij niks brengen. Daarnaast gaan ik en hormonen totaal niet door een deur. Ik herken heeeeeeek veel klachten van mijn postnatale depressie uit 2018 (toen was ik niet verslaafd aan oxy. Het doet me zoveel pijn dat er nu al duidelijke aanwijzingen zijn dat er weer geen roze wolk voor mij staat te wachten maar een dikke lelijke depressie die mij nog meer kapot zal maken. Er speelt zoveel, god ik wou dat ik het jullie uit kon leggen maar dit gaat zo diep, verschillende traumas, ik slaap niet meer,loop 24/7 met angst en paniek aanvallen. Ik haat het zo erg dat ik zwanger ben want ik neen nu niet alleen mezelf mee in deze hel maar ook een onschuldige kindje. Nee dit is echt zoveel meer dan ik kan verdragen. Ik heb de huisarts gebeld of ik niet ietw kan krijgen tegen deze onmenselijke angsten en paniek wat ik onderga. Ik ben op en ik wil gewoon niet meer. Het is mijn geloof waardoor ik nooit zelf een einde aan mijn leven zou maken anders had ik dat zelfs overwogen want dit is echt niet meer mensenelijk wat mijn hart moet dragen.
Mijn hart is gebroken. Was het enkel het afkicken dan was het me met heel veel bloed zweet en tranen hoe dan ook gelukt. Maar helaas spelen er op prive gebied zoveel andere dingen mee. Het is teveel voor een hart om in 1x te verdragen. Nee ik zoek echt geen medelijden wat dat zal mij niks brengen. Daarnaast gaan ik en hormonen totaal niet door een deur. Ik herken heeeeeeek veel klachten van mijn postnatale depressie uit 2018 (toen was ik niet verslaafd aan oxy. Het doet me zoveel pijn dat er nu al duidelijke aanwijzingen zijn dat er weer geen roze wolk voor mij staat te wachten maar een dikke lelijke depressie die mij nog meer kapot zal maken. Er speelt zoveel, god ik wou dat ik het jullie uit kon leggen maar dit gaat zo diep, verschillende traumas, ik slaap niet meer,loop 24/7 met angst en paniek aanvallen. Ik haat het zo erg dat ik zwanger ben want ik neen nu niet alleen mezelf mee in deze hel maar ook een onschuldige kindje. Nee dit is echt zoveel meer dan ik kan verdragen. Ik heb de huisarts gebeld of ik niet ietw kan krijgen tegen deze onmenselijke angsten en paniek wat ik onderga. Ik ben op en ik wil gewoon niet meer. Het is mijn geloof waardoor ik nooit zelf een einde aan mijn leven zou maken anders had ik dat zelfs overwogen want dit is echt niet meer mensenelijk wat mijn hart moet dragen.