#1
Ik ben me bewust dat dit het einde MOET zijn ,begrijp ook niet dat er nog enig gevoel van liefde tussen aanhalingstekens ergens diep in mij schuilt voor dit monster....sorrie dat ik dit zo benoem maar terugkijkend op het verleden was hij een monster...Ik krijg het gevoel dat je bang bent voor herhaling vd geschiedenis. Dat het verhaal een andere wending krijgt en je de relatie weer.een kans geeft..
Als eerst..ik geloof niet in het oppakken van een relatie. Als.mensen dat toch doen begin dan met dezelfde persoon een nieuwe relatie.want de oude werkte niet.
Een nieuwe relatie kenmerkt zich niet door
'streep eronder, opnieuw liefde verklaren en een hoop beloftes en afspraken dat het dit keer anders gaat'
Het moet ook daadwerkelijk anders gaan en dit kan je pas na maanden (minimaal) concluderen.
Jij weet ook wel dat dat geen optie meer is. Bewust het risico nemen om weer in dezelfde achtbaan te stappen gaat niet meer.
Ik denk..misschien was mijn bejubebeling over je nieuwe fase wat te voorbarig..goed dat je opmerkt dat er nu maar 1 ding telt en dat is vol houden!
Hem niet terug nemen(hou jezelf ook dat voor.. nieuwe kans..bestaat niet..je kiest niet voor een nieuwe nuchtere kans, je kiest weer voor een verslaafde)
Je kan me altijd berichtje sturen en hier posten,. Misschien helpt dat ook.
Je schrijft dat je vaker weer de relatie begon nadat je het verbrak, wat is de langste periode dat je zonder hem volgehouden hebt?
Ik kan nu kijken van buiten af...voorheen stond ik er midden in,was ik deel van het geheel..nu kijk ik vanaf de zijlijn en zie ik hoe het was...HOE HET ECHT WAS....hooguit 1 week zijn we meerdere keren uit elkaar geweest,na 2 dagen begonnen de apjes binnen te stromen met lange spijt betuigingen en liefdesverklaringen...dan stond hij weer voor mijn deur en was het MIJN fout hem weer binnen te laten!!
Dit is in al die jaren tientallen keren gebeurd dus steeds hetzelfde patroon...mijn hart won het keer op keer van mijn verstand...maar na elke keer brokkelde er wat liefde af en werd ik sterker...wat me het meest pijn doet is het besef dat er misbruik is gemaakt van mijn goedheid en liefde....dat ik naief was en het punt nog niet bereikt had om de knoop door te hakken,zover ben ik nu wel maar dat neemt niet weg dat het evengoed erg pijnlijk is,weet ook dat het pijnlijker zal zijn als ik de confrontatie met hem weer moet aangaan ,dat wil ik niet meer,het is beter als ik hem nooit maar dan ook nooit meer zie of hoor ,de angst bekruipt mij alleen als ik aan zijn patronen denk..straks staat hij weer voor mijn deur en sta ik dus ongewild weer oog in oog met deze man ,hij wist mij altijd te manipuleren,kent mijn zwakte en zal daar gebruik of beter gezegd misbruik van maken ! Ik wil dit leven niet meer,denk aan de ene kant dat hij me nu ook met rust laat,echter de angst dat hij dat niet doet bekruipt mij en ik zie daar tegenop...niet meer en niet minder...leef nu in een soort roes...kan het niet bevatten dat iemand zo een misbruik kan maken van mijn oprechte gevoelens,het zou bijna strafbaar moeten zijn !!