Help mijn partner is verslaafd aan heroine

Woorden schieten mij te kort...ik word zo gesteund hier op dit forum door allemaal hartstikke lieve personen,ik ben er gewoon stil van ,ben in tranen uitgebarsten van ontroering,konden we maar gewoon bij elkaar op de koffie en eens face2face praten,jullie voelen als vrienden aan!
Enorm veel steun ook van mijn kinderen gelukkig,maar ik heb het enorm.zwaar,dankjewel dat jullie er voor me zijn ❤

Voor wat mij betreft :
Ik zal je zonodig blijven steunen.
Schrijf het van je af!
Ik weet helaas heel goed, hoe jij je moet voelen...Absoluut. Zoals je weet, en ook zegt, dit gevoel gaat over!
Vergeten doe je het nooit...maar de pijn slijt.
De tijd is een hele goede vriend en heelt heel veel wonden...jazeker!
@ dopemonster: goed geschreven! Maar ik heb de wijsheid niet in pacht..
Je verleden, het is passé, teruggaan kan niet, waar je wel iets aan kan doen is vandaag, en morgen.
Of mss volgende week.
Meer niet.
Als ik naar mijn verleden kijk, tsja, ook niet de beste wegen bewandeld, al helemaal niet met relaties, en dan 6 en 1/2 jaar je leven gaan wagen, al helemaal niet.
Depressies ken ik eveneens, ik heb zwarte sneeuw gezien want die bestaat...
Geef nooit op. Vecht. Ga door.

Dopemonster zei:

Misschien zit ik nog te vroeg in mijn proces om nuchter genoeg tegen deze zaak aan te kijken, en heb je gelijk.
Denk dat het komt doordat ik weet hoe het is om de wil wel te hebben, maar vaak op me bek te gaan.
Soms heb ik zulke heftige zelfmoordneigingen en angst en depressie dat het enige is waar ik aan kan denken is dope scoren of kalmeringspillen.
Daardoor bekijk ik het misschien iets te veel vanuit het perspectief van haar (ex)vriend. Ik wil een gelukkige toekomst waarbij ik met een tevreden gevoel iedere dag naar bed kan gaan samen met iemand die echt om mij geeft, rust, plezier en vrede hebben in mijn leven. Als een volwassene om kunnen gaan met mijn emoties en een eind maken aan het feit dat mijn verleden mij achtervolgt. Maar soms geloof ik er niet in en krijg ik het gevoel dat ik toch niet begrepen wordt door mijn mede mens, al proberen verschillende instanties mij te helpen, toch voel ik mij alleen en onbegrepen en verlang ik naar drugs. Ik weet zeker dat haar (ex)vriend ook tegen zulke problemen aanloopt, en ook al heeft TS hem met alles geprobeerd te helpen lijkt het mij heel kwellend om ermee geconfronteerd te worden door middel van drugs testen, en ander gedrag alsof je moeder je probeert op te voeden. Verder bedoel ik het zeker niet verkeerd want ik begrijp heel goed hoe belastend het voor TS moet zijn en dat zij zo'n situatie zeker niet verdiend om mee te maken. Ik hoop alleen dat TS toch een beetje naar hem om kan blijven kijken, als zij dit aankan en niet te belastend vind. Gewoon af en toe bijvoorbeeld even vragen hoe het gaat. Dan moet haar (ex)vriend natuurlijk wel eerlijk blijven en niet de boel gaan manipuleren zoals haar een slecht gevoel aanpraten. Het belangrijkste vind ik dat het goed met TS gaat, en we haar kunnen steunen waar nodig. Hem kennen we ook immers niet. Verder wens ik je gewoon het beste modepop2 en ik wens je geluk toe! Fijne avond!

Klik om te vergroten...

Ik begrijp je wel. Zeker vanuit jouw kant.
Alleen is die steun meer geschikt om uit de hoek van hulpverlening of vriendschap te komen.n dit geval kan modepop namelijk ook veel steun gebruiken..Een (ex))partner vind ik daarom minder geschikt. Ze is zelf ook kwetsbaar.

Imo..juist als je een verslaafde onvoorwaardelijk wilt steunen heb je gezonde grenzen en een afstand nodig.

Onvoorwaardelijk is daarom ook niet de geschikte term. Steun moet juist voorwaardelijk zijn om het niet ten koste van jezelf moet gaan.

@Modepop2
Ik ben blij dat DF wat voor je heeft kunnen betekenen en voel je vooral vrij hier je hart te blijven luchten..of gewoon even iets delen.

Ik lees vaker dat leden zich hier met een reden aanmelden maar langer blijven omdat er hier ook een bepaalde verbondenheid is. Net zoals.je met je collega's niet alleen over werk praat. Je kinderen niet alleen over opvoeding..het is veel meer dan dat.

Ik vind het mooi hoe open je bent geweest over je proces. Het was zwaar, het is zwaar.
Maar hopenlijk maakt de pijn snel plaats voor verlichting. En het is nog niet klaar..wie weet waar je over een jaar bent? Moet je kijken hoe ver je zelf al bent gekomen in vergelijking met een jaar terug!

Wat jij schreef over theoretische cursussen versus drugsforum...Ik weet zeker dat er (veel) personen zijn die heel veel leren van topics zoals dit. Het geeft een heel intiem, kwetsbaar en eerlijke kijk op hoe het nu echt is.. zo'n proces waarin je partner verslaafd is.

Het lijkt enkel te gaan over je ex die uit zijn verslaving moet stappen. Maar vandaag heb jij je losgemaakt van zijn verslaving! Je bent op een punt gekomen dat je niet meer machteloos de schade van zijn verslaving hoeft te onder gaan. Je hebt je leven weer terug. Ik gun je deze pijn absoluut niet maar wel de fase die er nu aan gaat komen.

Ik wil je ook nog veel sterkte wensen!

Ik vind ook dat de mannen je goed hebben gesteund! Goed gedaan @De Zandman @Mrloverdj @Dopemonster, jullie hebben haar goed van raad en steun voorzien, mooi om te lezen ❤️ zo'n forum kan toch wel heel waardevol zijn!

Ik wens je het allerbeste!

Ik krijg altijd een goed gevoel als ik iemand kan helpen.
Iets mooiers is er niet.
100% de andere richting als vroeger....

Vive la Cameron!

Dank jullie wel voor het support en de steun,ik krijg echter de ene na de andere klap te verwerken,terwijl wij hier met elkaar aan het communiceren waren over hem in de opname zat meneer allang thuis !!! Daar ben ik vanmiddag weer achter gekomen,hij heeft de hele boel belazerd,kwam zogenaamd vorige week vrijdag thuis maar was toen al dagen eerder thuis,vol aan de heroine!!! De kliniek heeft dit aan mij bevestigd omdat hij er waarschijnlijk niet bij stil stond dat hij zijn volledige toestemming had gegeven aan hen met mij alles te mogen delen...ik kan het allemaal niet bevatten..zo belogen en bedrogen...ik heb hem uit frustratie een bericht gestuurd dat hij nu dood mag vallen,ben niet trots op deze uitspraak maar kreeg een zwarte waas voor mijn ogen,heb hem.ook meteen geblokkeerd op alles hij kan mij nu niet meer bereiken,ik moet door pakken maar lieve mensen dit is leed !!! Dit doet zoveel pijn... heb geen woorden meer omdat dit gevoel met geen.pen te beschrijven is...was ik nou echt zo een naieve trut?? Blijkbaar wel !

Naïef zeker niet, vertrouwen in de medemens zeker wel. En dat is een mooie eigenschap waarvan ook misbruik gemaakt kan worden helaas.

Nee je was absoluut niet naïef!!!

Verslaving is heftiger dan vreemdgaan.
Niet zozeer het gebruik, maar de leugens..

Een goed verslaafde zal als een master afgestudeerd aan de universiteit een enorm web of fundament aan leugens hebben opgebouwd.

Dit gaat ze af als een 2e natuur.
Na een tijd word het hun 1e natuur.

Gebruiken word een levensbehoefte.en net zoals je voor zuurstof functionerende longen nodig hebt,
een spijsverteringsstelstel voor voeding..
Breinmechanisme voor.slaap..

zo heb je leugens nodig om je verslaving/gebruik in stand te kunnen houden!..

Je hebt dieven en meesterdieven..na 36 jaar heroïne gebruik heb jij de pech als normaal goedgelovig oprecht persoon, ineens in de rol van detective/rechercheur te worden geduwt...je denkt dat het erom draait erachter te komen wat ze gestolen hebben, maar wat naar boven gaat komen is hoe ze het allemaal voor elkaar hebben gekregen.. de enige manier om ermee weg te komen, is jou telkens een stap voor te zijn.

En dat is exact wat hij gedaan heeft.

Ik hoop dat deze metafoor het goed verwoord.

Je dacht hem eindelijk te pakken te hebben en hem dit keer te slim af te zijn. De valstrikken waren gezet(potje plassen en testen) en hij wist ervan.

En dan blijkt hij achteraf toch jouw weer te slim af te zijn.


Neen..neem jezelf niets kwalijk!! Er gaan misschien nog veel meer dingen naar boven komen waar hij over gelogen heeft.. of je gaat het jezelf blijven af vragen.

Maar er komt een punt dat je moet loslaten...
Dan was hij je maar te slim af..

Zijn leven..zijn leugens..zijn leed

Niet meer die van jou.

En dat gaat je niet meer gebeuren! Van nu af aan bepaalt hij niet meer je geluk.

Besef je kwetsbaarheid..je wonden zijn nog vers en open. Zeker als er nog wat zout in te lijkt te worden gestrooid.
Maar..
Je hebt de strijd wel gewonnen!

Je zit nog vol adrenaline misschien van de jacht en de hoop.. constant op scherp staan.. en dat geeft emoties..dat je hem zo'n bericht stuurt is heel normaal..

Maar nu gaat het tijd worden voor rust..
Gooi het eruit, bij vrienden, hier..of drugsforum.. hier ben je veilig. We weten dat je de strijd gewonnen hebt maar kwetsbaar bent.

Maar blijf bij hem uit de buurt. Geen berichtjes meer sturen..hij is dat potje zout voor de wonden die je nu moet gaan likken.

Mrloverdj zei:

Nee je was absoluut niet naïef!!!

Verslaving is heftiger dan vreemdgaan.
Niet zozeer het gebruik, maar de leugens..

Een goed verslaafde zal als een master afgestudeerd aan de universiteit een enorm web of fundament aan leugens hebben opgebouwd.

Dit gaat ze af als een 2e natuur.
Na een tijd word het hun 1e natuur.

Gebruiken word een levensbehoefte.en net zoals je voor zuurstof functionerende longen nodig hebt,
een spijsverteringsstelstel voor voeding..
Breinmechanisme voor.slaap..

zo heb je leugens nodig om je verslaving/gebruik in stand te kunnen houden!..

Je hebt dieven en meesterdieven..na 36 jaar heroïne gebruik heb jij de pech als normaal goedgelovig oprecht persoon, ineens in de rol van detective/rechercheur te worden geduwt...je denkt dat het erom draait erachter te komen wat ze gestolen hebben, maar wat naar boven gaat komen is hoe ze het allemaal voor elkaar hebben gekregen.. de enige manier om ermee weg te komen, is jou telkens een stap voor te zijn.

En dat is exact wat hij gedaan heeft.

Ik hoop dat deze metafoor het goed verwoord.

Je dacht hem eindelijk te pakken te hebben en hem dit keer te slim af te zijn. De valstrikken waren gezet(potje plassen en testen) en hij wist ervan.

En dan blijkt hij achteraf toch jouw weer te slim af te zijn.


Neen..neem jezelf niets kwalijk!! Er gaan misschien nog veel meer dingen naar boven komen waar hij over gelogen heeft.. of je gaat het jezelf blijven af vragen.

Maar er komt een punt dat je moet loslaten...
Dan was hij je maar te slim af..

Zijn leven..zijn leugens..zijn leed

Niet meer die van jou.

En dat gaat je niet meer gebeuren! Van nu af aan bepaalt hij niet meer je geluk.

Besef je kwetsbaarheid..je wonden zijn nog vers en open. Zeker als er nog wat zout in te lijkt te worden gestrooid.
Maar..
Je hebt de strijd wel gewonnen!

Je zit nog vol adrenaline misschien van de jacht en de hoop.. constant op scherp staan.. en dat geeft emoties..dat je hem zo'n bericht stuurt is heel normaal..

Maar nu gaat het tijd worden voor rust..
Gooi het eruit, bij vrienden, hier..of drugsforum.. hier ben je veilig. We weten dat je de strijd gewonnen hebt maar kwetsbaar bent.

Maar blijf bij hem uit de buurt. Geen berichtjes meer sturen..hij is dat potje zout voor de wonden die je nu moet gaan likken.

Klik om te vergroten...

Dank voor je opbeurende woorden,berichten sturen kan niet meer want ik heb hem overal geblokkeerd,de vraag blijft echter ( aangezien dit altijd een vast patroon was) of hij het hierbij laat....ik heb heel veel vaker de relatie verbroken maar dat nam hij nooit serieus,stond na een aantal dagen weer als een zielig hoopje voor mijn deur en mijn fout was om hem steeds weer binnen te laten en kansen te bieden...hoop niet dat hij weer iets dergelijks gaat proberen of een of andere strategie gebruiken gaat om te proberen te redden wat er te redden valt..hij heeft immers nu niets meer en is alles en iedereen kwijt ! Het is beter als ik hem nu ook echt nooit meer zie of hoor want anders kom ik lastig van hem los...het scheelt dst hij me niet meer kan mailen appen of bellen maar hij is slim en geslepen genoeg om toch weer te proberen een ingang te vinden,dat is in ieder geval wel de ervaring die ik tig keer met hem heb gehad..de vraag is nu...laat hij het hier bij....dat zou wel een stuk makkelijker zijn voor mij...

Wel godverdomme.
Nee, je bent beslist niet naïef geweest.
Je hebt om iemand gegeven, van gehouden, zelfs in die mate, dat je geprobeerd hebt om de heroïne te verslaan, en ook nog eens een gebruik van die rotzooi van 36 jaar...
Je hebt hem de hand boven het hoofd gehouden, wellicht tegen beter weten in, talloze kansen gegeven en helaas is dan toch gebleken dat je deze oorlog niet hebt kunnen winnen.
Bijna een half leven lang gebruik, ik denk dat je hier nooit en te nimmer van kunt winnen, je hebt echt geen schijn van kans gehad!
Right. Genoeg hierover.
Wat gaat hij doen?
Zeer waarschijnlijk gaat hij nog proberen om weer bij je in je leven te komen, als een ooooo zo zielige, arme man, die niet zonder jou kan, en of je alsjeblieft hem wilt helpen....
DOE DIT DUS NIET!!
het is nu zaak, om je sterk te maken, en je rug recht te houden.
Je hebt hem geblokkeerd, daar komt hij achter, en dan staat hij ineens voor je deur..
Heb je een "spionnetje" in je deur?
Zodat je kunt zien wie er staat?
Zo niet, laat er een in je voordeur zetten, daar krijg je geen spijt van, dat garandeer ik je...
Je moet echt kunnen zien, zonder zelf gezien te worden, wie er voor je deur staat!
Houd je rug recht!

Modepop2 zei:

Dank voor je opbeurende woorden,berichten sturen kan niet meer want ik heb hem overal geblokkeerd,de vraag blijft echter ( aangezien dit altijd een vast patroon was) of hij het hierbij laat....ik heb heel veel vaker de relatie verbroken maar dat nam hij nooit serieus,stond na een aantal dagen weer als een zielig hoopje voor mijn deur en mijn fout was om hem steeds weer binnen te laten en kansen te bieden...hoop niet dat hij weer iets dergelijks gaat proberen of een of andere strategie gebruiken gaat om te proberen te redden wat er te redden valt..hij heeft immers nu niets meer en is alles en iedereen kwijt ! Het is beter als ik hem nu ook echt nooit meer zie of hoor want anders kom ik lastig van hem los...het scheelt dst hij me niet meer kan mailen appen of bellen maar hij is slim en geslepen genoeg om toch weer te proberen een ingang te vinden,dat is in ieder geval wel de ervaring die ik tig keer met hem heb gehad..de vraag is nu...laat hij het hier bij....dat zou wel een stuk makkelijker zijn voor mij...

Klik om te vergroten...

Ik krijg het gevoel dat je bang bent voor herhaling vd geschiedenis. Dat het verhaal een andere wending krijgt en je de relatie weer.een kans geeft..

Als eerst..ik geloof niet in het oppakken van een relatie. Als.mensen dat toch doen begin dan met dezelfde persoon een nieuwe relatie.want de oude werkte niet.
Een nieuwe relatie kenmerkt zich niet door

'streep eronder, opnieuw liefde verklaren en een hoop beloftes en afspraken dat het dit keer anders gaat'

Het moet ook daadwerkelijk anders gaan en dit kan je pas na maanden (minimaal) concluderen.

Jij weet ook wel dat dat geen optie meer is. Bewust het risico nemen om weer in dezelfde achtbaan te stappen gaat niet meer.

Ik denk..misschien was mijn bejubebeling over je nieuwe fase wat te voorbarig..goed dat je opmerkt dat er nu maar 1 ding telt en dat is vol houden!

Hem niet terug nemen(hou jezelf ook dat voor.. nieuwe kans..bestaat niet..je kiest niet voor een nieuwe nuchtere kans, je kiest weer voor een verslaafde)

Je kan me altijd berichtje sturen en hier posten,. Misschien helpt dat ook.

Je schrijft dat je vaker weer de relatie begon nadat je het verbrak, wat is de langste periode dat je zonder hem volgehouden hebt?

De Zandman zei:

Wel godverdomme.
Nee, je bent beslist niet naïef geweest.
Je hebt om iemand gegeven, van gehouden, zelfs in die mate, dat je geprobeerd hebt om de heroïne te verslaan, en ook nog eens een gebruik van die rotzooi van 36 jaar...
Je hebt hem de hand boven het hoofd gehouden, wellicht tegen beter weten in, talloze kansen gegeven en helaas is dan toch gebleken dat je deze oorlog niet hebt kunnen winnen.
Bijna een half leven lang gebruik, ik denk dat je hier nooit en te nimmer van kunt winnen, je hebt echt geen schijn van kans gehad!
Right. Genoeg hierover.
Wat gaat hij doen?
Zeer waarschijnlijk gaat hij nog proberen om weer bij je in je leven te komen, als een ooooo zo zielige, arme man, die niet zonder jou kan, en of je alsjeblieft hem wilt helpen....
DOE DIT DUS NIET!!
het is nu zaak, om je sterk te maken, en je rug recht te houden.
Je hebt hem geblokkeerd, daar komt hij achter, en dan staat hij ineens voor je deur..
Heb je een "spionnetje" in je deur?
Zodat je kunt zien wie er staat?
Zo niet, laat er een in je voordeur zetten, daar krijg je geen spijt van, dat garandeer ik je...
Je moet echt kunnen zien, zonder zelf gezien te worden, wie er voor je deur staat!
Houd je rug recht!

Klik om te vergroten...

Ik lees dit nu pas.Helemaal mee eens.
Over dat spionnetje..die heb je ook figuurlijk nodig in je leven. Bedenk wat je nodig hebt om een situatie te voorkomen dat je in contact komt.

Pak bv morgen al zijn spullen in,.neem iemand mee als je het -zonder aan te kondigen per app of aanbellen- voor zijn voordeur neer zet.
Zo heeft hij ook geen reden om langs te komen, voor jou ook weer een symbolische afsluiting.

Of laat iemand anders zijn spullen bij hem neerzetten of ergens afgeven.
Is hij vaak niet thuis, bang dat zijn tas nat word..niet jou probleem!

Je hebt al gemerkt als je ook aan de omgeving duidelijk maakt wat je standpunt is. Dat dit je goed helpt.

Kijk of dat ook lukt voor komende periode. Iemand die elke dag(zo vaak je nodig hebt) even bij je checkt..gaat alles goed, stond hij voor je deur.. iemand die je kan helpen als je bv nog spullen van hem hebt.

De ironie is..een psychische craving is het constant bezig zijn met het middel..of dat je nu contact zoekt met een dealer,.er aan denkt of juist probeert te weerstaan.

Zelfs als je weet dat gebruik je nog slechter kan laten voelen. Je krijgt het maar niet uit je kop.(herkenbaar?.aan hem denken..positief of negatief..je vecht tegen de craving)


Niet voor niets trok ik de vergelijking met een verslaving.. Voor jou(iedereen die afkickt van een product of een persoon(liefdesverdriet) geld hetzelfde...
Zorg goed voor jezelf!!
Eet gezond,.beweeg en/of sport
Vecht ertegen!
Zoek steun!
Zoek afleiding

Stel..hij kickt af..Dan moet hij zijn leven opnieuw invullen.
Jij ook..ook al heb je je kinderen..kijk of je die 'piekertijd' over hem kan vervangen dor een hobby of interesse..

Je nieuwe leven moet je even heel geforceerd afdwingen..niet passief afwachten tot alles sljjt en beter gaat. Ik zeg altijd..

Na 21.dagen is.je nieuwe.leven/daginvulling/mindset een gewoonte. 3 weken dus! Hou desnoods een dagboekje bij.. wat zijn je doelen..wat heb je vandaag gedaan om eraan te werken..

Na 90 dagen een automatisme..Dan kan de vlag uit..

Sorry voor de lange postings. Krijg ze nooit korter.

Mrloverdj zei:

Ik krijg het gevoel dat je bang bent voor herhaling vd geschiedenis. Dat het verhaal een andere wending krijgt en je de relatie weer.een kans geeft..

Als eerst..ik geloof niet in het oppakken van een relatie. Als.mensen dat toch doen begin dan met dezelfde persoon een nieuwe relatie.want de oude werkte niet.
Een nieuwe relatie kenmerkt zich niet door

'streep eronder, opnieuw liefde verklaren en een hoop beloftes en afspraken dat het dit keer anders gaat'

Het moet ook daadwerkelijk anders gaan en dit kan je pas na maanden (minimaal) concluderen.

Jij weet ook wel dat dat geen optie meer is. Bewust het risico nemen om weer in dezelfde achtbaan te stappen gaat niet meer.

Ik denk..misschien was mijn bejubebeling over je nieuwe fase wat te voorbarig..goed dat je opmerkt dat er nu maar 1 ding telt en dat is vol houden!

Hem niet terug nemen(hou jezelf ook dat voor.. nieuwe kans..bestaat niet..je kiest niet voor een nieuwe nuchtere kans, je kiest weer voor een verslaafde)

Je kan me altijd berichtje sturen en hier posten,. Misschien helpt dat ook.

Je schrijft dat je vaker weer de relatie begon nadat je het verbrak, wat is de langste periode dat je zonder hem volgehouden hebt?

Klik om te vergroten...

Ik ben me bewust dat dit het einde MOET zijn ,begrijp ook niet dat er nog enig gevoel van liefde tussen aanhalingstekens ergens diep in mij schuilt voor dit monster....sorrie dat ik dit zo benoem maar terugkijkend op het verleden was hij een monster...
Ik kan nu kijken van buiten af...voorheen stond ik er midden in,was ik deel van het geheel..nu kijk ik vanaf de zijlijn en zie ik hoe het was...HOE HET ECHT WAS....hooguit 1 week zijn we meerdere keren uit elkaar geweest,na 2 dagen begonnen de apjes binnen te stromen met lange spijt betuigingen en liefdesverklaringen...dan stond hij weer voor mijn deur en was het MIJN fout hem weer binnen te laten!!
Dit is in al die jaren tientallen keren gebeurd dus steeds hetzelfde patroon...mijn hart won het keer op keer van mijn verstand...maar na elke keer brokkelde er wat liefde af en werd ik sterker...wat me het meest pijn doet is het besef dat er misbruik is gemaakt van mijn goedheid en liefde....dat ik naief was en het punt nog niet bereikt had om de knoop door te hakken,zover ben ik nu wel maar dat neemt niet weg dat het evengoed erg pijnlijk is,weet ook dat het pijnlijker zal zijn als ik de confrontatie met hem weer moet aangaan ,dat wil ik niet meer,het is beter als ik hem nooit maar dan ook nooit meer zie of hoor ,de angst bekruipt mij alleen als ik aan zijn patronen denk..straks staat hij weer voor mijn deur en sta ik dus ongewild weer oog in oog met deze man ,hij wist mij altijd te manipuleren,kent mijn zwakte en zal daar gebruik of beter gezegd misbruik van maken ! Ik wil dit leven niet meer,denk aan de ene kant dat hij me nu ook met rust laat,echter de angst dat hij dat niet doet bekruipt mij en ik zie daar tegenop...niet meer en niet minder...leef nu in een soort roes...kan het niet bevatten dat iemand zo een misbruik kan maken van mijn oprechte gevoelens,het zou bijna strafbaar moeten zijn !!

Mrloverdj zei:

Ik lees dit nu pas.Helemaal mee eens.
Over dat spionnetje..die heb je ook figuurlijk nodig in je leven. Bedenk wat je nodig hebt om een situatie te voorkomen dat je in contact komt.

Pak bv morgen al zijn spullen in,.neem iemand mee als je het -zonder aan te kondigen per app of aanbellen- voor zijn voordeur neer zet.
Zo heeft hij ook geen reden om langs te komen, voor jou ook weer een symbolische afsluiting.

Of laat iemand anders zijn spullen bij hem neerzetten of ergens afgeven.
Is hij vaak niet thuis, bang dat zijn tas nat word..niet jou probleem!

Je hebt al gemerkt als je ook aan de omgeving duidelijk maakt wat je standpunt is. Dat dit je goed helpt.

Kijk of dat ook lukt voor komende periode. Iemand die elke dag(zo vaak je nodig hebt) even bij je checkt..gaat alles goed, stond hij voor je deur.. iemand die je kan helpen als je bv nog spullen van hem hebt.

De ironie is..een psychische craving is het constant bezig zijn met het middel..of dat je nu contact zoekt met een dealer,.er aan denkt of juist probeert te weerstaan.

Zelfs als je weet dat gebruik je nog slechter kan laten voelen. Je krijgt het maar niet uit je kop.(herkenbaar?.aan hem denken..positief of negatief..je vecht tegen de craving)


Niet voor niets trok ik de vergelijking met een verslaving.. Voor jou(iedereen die afkickt van een product of een persoon(liefdesverdriet) geld hetzelfde...
Zorg goed voor jezelf!!
Eet gezond,.beweeg en/of sport
Vecht ertegen!
Zoek steun!
Zoek afleiding

Stel..hij kickt af..Dan moet hij zijn leven opnieuw invullen.
Jij ook..ook al heb je je kinderen..kijk of je die 'piekertijd' over hem kan vervangen dor een hobby of interesse..

Je nieuwe leven moet je even heel geforceerd afdwingen..niet passief afwachten tot alles sljjt en beter gaat. Ik zeg altijd..

Na 21.dagen is.je nieuwe.leven/daginvulling/mindset een gewoonte. 3 weken dus! Hou desnoods een dagboekje bij.. wat zijn je doelen..wat heb je vandaag gedaan om eraan te werken..

Na 90 dagen een automatisme..Dan kan de vlag uit..

Sorry voor de lange postings. Krijg ze nooit korter.

Klik om te vergroten...

@De Zandman @Mrloverdj ik heb zoveel aan deze adviesen en dit mede leven,dank jullie wel !! Kom er morgen op terug,ben te moe nu door ernstig slaap tekort.

Mooi verwoord @Mindless ik geniet vaak van jouw inzichten hier op dit forum.

Over vergeven of omgaan met iemand die je pijn gedaan heeft @Modepop2

Vergevingsgezind zijn, of worden, hangt ook ervan af hoe groot het leed is geweest wat jou is aangedaan. Logisch uiteraard.
Ik zag laatst op een documentaire over Auschwitz overlevenden, waarin er één vrouw ter terechtzitting aangaande een oud SS er die alsnog was getraceerd en opgepakt, dat die vrouw hem vergaf voor wat hij jaar, en de mensen daar had aangedaan.
Dat leidde tot een storm van kritiek van andere overlevenden, die absoluut niet in staat waren om deze vergiffenis te kunnen begrijpen.
Maar deze vrouw kon dit dus wél.
Kun je dit voorstellen?!
Iemand die de afgrijselijke tijd en behandeling in dat kamp, welke werkelijk niet zijn voor te stellen zo erg, aan een mededader en plain publique nog wel, kon vergeven?
En dan voor wat mij betreft, ik heb toch wel een aantal lieden die in mijn zwarte boekje zijn opgeschreven, die ik echt niet kan en wil vergeven. Nee.

De Zandman zei:

Vergevingsgezind zijn, of worden, hangt ook ervan af hoe groot het leed is geweest wat jou is aangedaan. Logisch uiteraard.
Ik zag laatst op een documentaire over Auschwitz overlevenden, waarin er één vrouw ter terechtzitting aangaande een oud SS er die alsnog was getraceerd en opgepakt, dat die vrouw hem vergaf voor wat hij jaar, en de mensen daar had aangedaan.
Dat leidde tot een storm van kritiek van andere overlevenden, die absoluut niet in staat waren om deze vergiffenis te kunnen begrijpen.
Maar deze vrouw kon dit dus wél.
Kun je dit voorstellen?!
Iemand die de afgrijselijke tijd en behandeling in dat kamp, welke werkelijk niet zijn voor te stellen zo erg, aan een mededader en plain publique nog wel, kon vergeven?
En dan voor wat mij betreft, ik heb toch wel een aantal lieden die in mijn zwarte boekje zijn opgeschreven, die ik echt niet kan en wil vergeven. Nee.

Klik om te vergroten...

We hebben het er vaker over gehad maar wrok werkt écht als een soort geestelijk vergif. Vergif voor jou welteverstaan, niet voor degene die jou ooit benadeeld heeft. Jij bent de enige die eronder lijdt.

Misschien zag die vrouw dat heel goed in en kon daarom vergeven. Het gaat er dan niet meer om wat er gebeurd is, maar dat ze vrij wou zijn van wrok.

En dan is er nog iets wat mogelijk kan helpen: Je kunt een hekel aan iemand hebben, hem/haar zelfs haten als persoon, maar tegelijk beseffen dat diegene in wezen ook blanco ter wereld is gekomen, net als jij. Wat er allemaal later is gebeurd heeft zo iemand gevormd, hem/haar gemaakt tot een persoon die tot dingen in staat is die we kwaad zouden noemen. Een product van deze maatschappij. Dit betekent niet dat diegene niet schuldig is, maar als je je beseft dat zelfs hij/zij in essentie datgene is dat blanco ter wereld kwam, dan kun je van dát in hem/haar houden en de persoon misschien makkelijker vergeven. En dus niet omwille van diegene, maar omwille van jezelf. Om zelf weer vrij te zijn.

De Zandman zei:

Vergevingsgezind zijn, of worden, hangt ook ervan af hoe groot het leed is geweest wat jou is aangedaan. Logisch uiteraard.
Ik zag laatst op een documentaire over Auschwitz overlevenden, waarin er één vrouw ter terechtzitting aangaande een oud SS er die alsnog was getraceerd en opgepakt, dat die vrouw hem vergaf voor wat hij jaar, en de mensen daar had aangedaan.
Dat leidde tot een storm van kritiek van andere overlevenden, die absoluut niet in staat waren om deze vergiffenis te kunnen begrijpen.
Maar deze vrouw kon dit dus wél.
Kun je dit voorstellen?!
Iemand die de afgrijselijke tijd en behandeling in dat kamp, welke werkelijk niet zijn voor te stellen zo erg, aan een mededader en plain publique nog wel, kon vergeven?
En dan voor wat mij betreft, ik heb toch wel een aantal lieden die in mijn zwarte boekje zijn opgeschreven, die ik echt niet kan en wil vergeven. Nee.

Klik om te vergroten...

Ja en nee..op kan ik het mij voorstellen.
Werd in die documentaire ook verteld hoe die vrouw tot vergiffenis is gekomen, of wat meer uitleg, wat zij daar onder verstaat bijvoorbeeld.

Ik kan het mooi vertellen, maar ook niet altijd in de praktijk. In de praktijk voelt vergeven als iets accepteren. Je komt ook niet zomaar tot vergeven, al die fases hebben nut. Alleen zou het fijn zijn als iedereen dat beseft. Alle pijn en woede..komt daar uiteindelijk ook iets kwaads uit voort..stel je vergeeft niet en lijd nog 20 jaar, of een stap verder..je neemt wraak of anderen lijden eronder. Ben je dan slachtoffer van het kwaad of er zelf onderdeel van geworden.

Sorry @Modepop2 Ik dwaal veels te veel af,je ziet. Ik leer ook van je proces. Hoe gaat het vandaag?

Mindless zei:

We kennen hem niet, maar ik denk dat ook niet. Ieder mens wil zich uiteindelijk goed voelen, maar kan dit compleet verkeerd aanpakken, met destructieve gevolgen voor zichzelf en naasten.


Dit lijkt me een belangrijk inzicht om te hebben, anders blijf je in goed en slecht denken, waar je zelf niet mee vooruit kan.


Je doet het niet zomaar, zoláng je denkt dat het vergeven om diegene gaat. Dat diegene het 'verdiend' heeft óf dat jouw wrok voor diegene eindelijk in die mate is verwerkt dat je er klaar voor bent diegene te vergeven.

Maar echte vergiffenis draait denk ik altijd om jezelf. Vergiffenis en loslaten zijn een en hetzelfde. En met het risico om nu iets heel controversieels te zeggen: Het mooie aan vergiffenis wanneer je ziet dat je het niet voor de ander doet maar voor jezelf, is dat je daar nu aan kunt beginnen. Omdat het niet echt heeft te maken met degene die je benadeeld heeft, maar met jezelf. We kunnen 10, 20, 30, 40 jaar wrok blijven koesteren, waarna we eindelijk klaar zijn om diegene te vergeven, maar dat is geen gegeven. Als je het op die manier wilt doen, dan kun je het op die manier doen. Maar als je inziet dat de vergiffenis voor jezelf gedaan wordt (en daar is niks egocentrisch aan), dan hoef je het denk ik niet per se op die manier te doen. Als het lukt, zou ik zeker niet de rest van je leven of zelfs jaren wrok blijven koesteren. Dan heeft hij (of eerder: zijn verslaving) je nóg meer van jouw leven beroofd.

Maar dit is dus in principe. In de praktijk zal er natuurlijk echt wel wat tijd over heen moeten gaan. Al is het maar om te beseffen dat je de vergiffenis voor jezelf doet.

Klik om te vergroten...

Diep in mijn hart heb ik medelijden...ergens.....

Mrloverdj zei:

Ja en nee..op kan ik het mij voorstellen.
Werd in die documentaire ook verteld hoe die vrouw tot vergiffenis is gekomen, of wat meer uitleg, wat zij daar onder verstaat bijvoorbeeld.

Ik kan het mooi vertellen, maar ook niet altijd in de praktijk. In de praktijk voelt vergeven als iets accepteren. Je komt ook niet zomaar tot vergeven, al die fases hebben nut. Alleen zou het fijn zijn als iedereen dat beseft. Alle pijn en woede..komt daar uiteindelijk ook iets kwaads uit voort..stel je vergeeft niet en lijd nog 20 jaar, of een stap verder..je neemt wraak of anderen lijden eronder. Ben je dan slachtoffer van het kwaad of er zelf onderdeel van geworden.

Sorry @Modepop2 Ik dwaal veels te veel af,je ziet. Ik leer ook van je proces. Hoe gaat het vandaag?

Klik om te vergroten...

Het gaat met ups en downs....aan de ene kant ben ik boos en diep verdrietig,gun ik hem het slechtste toe wat voor hem eenzaamheid is op de eerste plaats,aan de andere kant weet ik de reden waarom hij hier ooit aan begon ,weet ik ook dat hij er van af wil maar het gewoon niet aan kan ,dat hij dit zelf als falen ziet en zich er diep voor schaamt zoals hij dat altijd zei..dat er dan een schuldgevoel bij hem opkomt als hij het niet kon volbrengen om af te kicken,het scheelt voor mijn gevoel wel dat hij dit als persoon zo niet gewild heeft maar dat de verslaving en die heroine hem heeft gemaakt tot wie hij nu is,dat dit niet met opzet tegen mij persoonlijk gericht is....dus in feite moet ik medelijden met hem hebben alleen ik ben wel direct de dupe en het lijdend voorwerp geworden,ik zit nu met de gebakken peren beschadigd en wel !!
Ik ben erg druk geweest de afgelopen dagen waardoor ik veel afleiding had,vanaf vandaag heb ik een paar rustige dagen en daar zie ik wel tegenop...ik hast hem niet maar houd van hem!! Was het maar waar dat de liefde omsloeg in haat,dan was het niet zo zwaar,lig met mezelf in de clins dat ik van hem.houd..hoe kan ik ? Maar dat gevoel kan ik niet weg bannen,dat zit er diep geworteld!! En na dit alles kan ik dit gewoon niet begrijpen van mezelf...afgaand op de verhalen uit zijn verleden voor mij....dan zal hij heel snel op jacht gaan naar een andere vrouw...om maar niet alleen te zijn en om aan de buitenwereld maar te kunnen tonen dat hij alles op de rit heeft...een relatie heeft en gelukkig is ( voor het oog van de buitenwereld) mocht dit zo zijn zal het pijn doen aan de ene kant,maar aan de andere kant arme vrouw... die gaat een hele bak ellende krijgen en zal ik echt niet meer met haar willen ruilen..hij heeft naast de verslaving erg veel overeenkomsten met een narcist..de eerste anderhalf jaar toen ik met hem samen was en niets wist van de verslaving dacht ik dus ook dat ik met een narcistische man te maken had...de overeenkomsten tussen narcistme en gedragswisselingen door heroine gebruik lijken ook heel erg op elkaar vind ik...en het wegrennen van tientalle vrouwen die het nog geen 3 maanden met hem uit hielden past daar ook bij...hij is naar mijn weten nooit lang alleen geweest ,ging er een vrouw weg dan kwam de volgende al heel snel in beeld,dus wat ik zeg...alleen zijn kan hij niet maar een relatie staande houden kan hij ook niet...ik heb hem nu overigens overal geblokt maar hoorde van een bekende dat zijn profielfoto op whatsapp nog steeds een foto is van ons samen...wat dit betekend ????? Jij mag het zeggen...ik kijk nergens meer raar van op,had gehoopt dat bij mij de scherpe kantjes er inmiddels wel wat vanaf zouden zijn maar dat is helaas niet het geval...het is liefdesverdriet en daarbij weet ik ook nog dat het nooit op basis is geweest van echte liefde van zijn kant...het is allemaal heel dubbel,een relatie kan mislukken maar als je terug kan kijken op iets wat ooit mooi was en goed zat dan is het verdraagzamer,mijn situatie doet zeer...

Mindless zei:

We hebben het er vaker over gehad maar wrok werkt écht als een soort geestelijk vergif. Vergif voor jou welteverstaan, niet voor degene die jou ooit benadeeld heeft. Jij bent de enige die eronder lijdt.

Misschien zag die vrouw dat heel goed in en kon daarom vergeven. Het gaat er dan niet meer om wat er gebeurd is, maar dat ze vrij wou zijn van wrok.

En dan is er nog iets wat mogelijk kan helpen: Je kunt een hekel aan iemand hebben, hem/haar zelfs haten als persoon, maar tegelijk beseffen dat diegene in wezen ook blanco ter wereld is gekomen, net als jij. Wat er allemaal later is gebeurd heeft zo iemand gevormd, hem/haar gemaakt tot een persoon die tot dingen in staat is die we kwaad zouden noemen. Een product van deze maatschappij. Dit betekent niet dat diegene niet schuldig is, maar als je je beseft dat zelfs hij/zij in essentie datgene is dat blanco ter wereld kwam, dan kun je van dát in hem/haar houden en de persoon misschien makkelijker vergeven. En dus niet omwille van diegene, maar omwille van jezelf. Om zelf weer vrij te zijn.

Klik om te vergroten...

Had ik maar een hekel aan hem,dan was dit proces makkelijker denk ik...ik houd van deze man wat het allemaal nog veel pijnlijker maakt, op sommige vlakken kan ik hem ook wel vergeven door in te zien dat de duistere kant ,de heroine...de macht over hem heeft,hij dit niet persoonlijk is geweest als persoon maar de drugs...heb hem ook alleen onder invloed gekend..zou niet weten wie hij zou zijn als hij nuchter is...het is vreselijk gecompliceert want van wie houd ik? Want dat doe ik nogsteeds ondanks dat ik er 100 procent achter sta dat ik er een punt achter heb gezet!
Maar de ware persoonlijkheid van hem...die ken ik blijkbaar niet...