Misschien zit ik nog te vroeg in mijn proces om nuchter genoeg tegen deze zaak aan te kijken, en heb je gelijk.
Denk dat het komt doordat ik weet hoe het is om de wil wel te hebben, maar vaak op me bek te gaan.
Soms heb ik zulke heftige zelfmoordneigingen en angst en depressie dat het enige is waar ik aan kan denken is dope scoren of kalmeringspillen.
Daardoor bekijk ik het misschien iets te veel vanuit het perspectief van haar (ex)vriend. Ik wil een gelukkige toekomst waarbij ik met een tevreden gevoel iedere dag naar bed kan gaan samen met iemand die echt om mij geeft, rust, plezier en vrede hebben in mijn leven. Als een volwassene om kunnen gaan met mijn emoties en een eind maken aan het feit dat mijn verleden mij achtervolgt. Maar soms geloof ik er niet in en krijg ik het gevoel dat ik toch niet begrepen wordt door mijn mede mens, al proberen verschillende instanties mij te helpen, toch voel ik mij alleen en onbegrepen en verlang ik naar drugs. Ik weet zeker dat haar (ex)vriend ook tegen zulke problemen aanloopt, en ook al heeft TS hem met alles geprobeerd te helpen lijkt het mij heel kwellend om ermee geconfronteerd te worden door middel van drugs testen, en ander gedrag alsof je moeder je probeert op te voeden. Verder bedoel ik het zeker niet verkeerd want ik begrijp heel goed hoe belastend het voor TS moet zijn en dat zij zo'n situatie zeker niet verdiend om mee te maken. Ik hoop alleen dat TS toch een beetje naar hem om kan blijven kijken, als zij dit aankan en niet te belastend vind. Gewoon af en toe bijvoorbeeld even vragen hoe het gaat. Dan moet haar (ex)vriend natuurlijk wel eerlijk blijven en niet de boel gaan manipuleren zoals haar een slecht gevoel aanpraten. Het belangrijkste vind ik dat het goed met TS gaat, en we haar kunnen steunen waar nodig. Hem kennen we ook immers niet. Verder wens ik je gewoon het beste modepop2 en ik wens je geluk toe! Fijne avond!
Ik begrijp je wel. Zeker vanuit jouw kant.
Alleen is die steun meer geschikt om uit de hoek van hulpverlening of vriendschap te komen.n dit geval kan modepop namelijk ook veel steun gebruiken..Een (ex))partner vind ik daarom minder geschikt. Ze is zelf ook kwetsbaar.
Imo..juist als je een verslaafde onvoorwaardelijk wilt steunen heb je gezonde grenzen en een afstand nodig.
Onvoorwaardelijk is daarom ook niet de geschikte term. Steun moet juist voorwaardelijk zijn om het niet ten koste van jezelf moet gaan.
@Modepop2
Ik ben blij dat DF wat voor je heeft kunnen betekenen en voel je vooral vrij hier je hart te blijven luchten..of gewoon even iets delen.
Ik lees vaker dat leden zich hier met een reden aanmelden maar langer blijven omdat er hier ook een bepaalde verbondenheid is. Net zoals.je met je collega's niet alleen over werk praat. Je kinderen niet alleen over opvoeding..het is veel meer dan dat.
Ik vind het mooi hoe open je bent geweest over je proces. Het was zwaar, het is zwaar.
Maar hopenlijk maakt de pijn snel plaats voor verlichting. En het is nog niet klaar..wie weet waar je over een jaar bent? Moet je kijken hoe ver je zelf al bent gekomen in vergelijking met een jaar terug!
Wat jij schreef over theoretische cursussen versus drugsforum...Ik weet zeker dat er (veel) personen zijn die heel veel leren van topics zoals dit. Het geeft een heel intiem, kwetsbaar en eerlijke kijk op hoe het nu echt is.. zo'n proces waarin je partner verslaafd is.
Het lijkt enkel te gaan over je ex die uit zijn verslaving moet stappen. Maar vandaag heb jij je losgemaakt van zijn verslaving! Je bent op een punt gekomen dat je niet meer machteloos de schade van zijn verslaving hoeft te onder gaan. Je hebt je leven weer terug. Ik gun je deze pijn absoluut niet maar wel de fase die er nu aan gaat komen.