Op de een of andere manier doet dit bericht me veel. Vanavond is de bruiloft van “de vriend” waar ik 2 jaar mee in een huis heb gewoond toen we studeerden en waar ik lief en leed mee deelde. Uiteraard moet vriendschap van twee kanten komen. Ik ben ook echt niet altijd eerlijk geweest over mijn gebruik en ben hem dankbaar voor de interventie. Ik ben sindsdien eerlijk en oprecht zoals ik was voor mijn gebruik. probeer zo goed als het kan de band te herstellen maar dit gaat zo ontzettend moeizaam. Ik weet niet wat er is gebeurd tussen de zomer waar hij zei; ik ben er voor je en de dag van vandaag waarin ik hem niet meer spreek of zie. Gisteren heb ik hem geappt dat ik hoop dat hij vandaag een mooie dag heeft en er van geniet. Hij reageerde dat hij het attent van me vond. Ik heb het erbij gelaten en zal hem volgende week wellicht eens bellen. Al doet het ontzettend pijn dat er zoveel veranderd is in 9 maanden en ik er ineens niet meer bijgoot. Ik spreek hem nauwelijks meer, ik ben in die zin gecanceld en wordt genegeerd. Ik zie op Social media foto’s voorbij komen van “mijn vriendengroep” op zijn bruiloft. Dit doet pijn. Maargoed, de slachtofferrol en zelfmedelijden brengt me niet verder. Ik ben met een collega gaan eten en daarna met mn vriendin iets gaan doen. Het voelt raar dit, maar ik wil verder. En alleen met mensen waar ik iets aan heb en andersom. Hoe pijnlijk ook, het zal denk ik maar moeten. Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…
Ik hoop dat ik je geen vervelend gevoel heb gegeven, dat is zeker niet mijn bedoeling.
Je schrijft over het delen van lief en leed. Dat herken ik heel goed, dat het daardoor lijkt alsof je echte vrienden bent. Maar vanuit mijn ervaring is het dan
herkenbaar lief en leed. Je weet wel, gezeik op je werk of een tentamen verknald, gedoe met je relatie of geen geld om op vakantie te gaan. Alleen... zodra het nieuwe/onbekende/ingewikkelde dingen betreft, haken veel mensen gewoon af. Ze kunnen niet met die problemen overweg.
Ik merk het zelf op dit moment. Ik heb alle contact met mijn moeder op hold gezet. Ik zal niet het hele verhaal hier vertellen, maar ik ben er even klaar mee om háár moeder te zijn. En echt, opeens zijn er vriendinnen die ik al 25 jaar ken, die mij nu niet steunen. Want dit raakt hun eigen 'moeder-zijn' of het raakt hoe (slecht) hun band met hun moeder was. Ik zit nu duidelijk op verboden terrein. Dus ik verlies links en rechts ook mensen die ik als vrienden zag. Maar nee, het zijn dus altijd kennissen geweest. Twee vriendinnen blijven. Met één heb ik zo intens samengewerkt dat we elkaar al helemaal binnenstebuiten hebben gekeerd. En de ander is zoiets als mijn zusje. We kennen elkaar al zólang en zij kent mijn moeder ook.
Verslaving is net zoiets. Het is eng en het is verboden terrein. Het is ingewikkeld en het raakt iets wat mensen niet graag aangeraakt zien. Jij hebt zo'n moed gehad om je leven om te keren, dat is ook iets wat mensen eng vinden. Want ze zitten ook in een kloterelatie of een klotebaan en ja, dan is het lastig om te juichen als iemand anders wel die stap maakt.
Het is een hard verlies. Maar jeetje, wat is het ook een mooie kans om Ă©chte vrienden te gaan ontmoeten!