Mijn ouders vertellen over mijn verslaving zie ik als geen optie. Als ik het hun vertel breken ze van teleurstelling ze zouden denk niet eens boos zijn maar verdrietig.
Om het maar een beetje bot te zeggen: dit is geen gezonde, veilige ouder/kind relatie, Hannes. Jij hoeft niet de beschermer van je ouders te zijn. Zij zijn er om jou te helpen bij problemen. Zij zijn
jouw ouders en jij bent hun kind, dus jij bent degene die met problemen naar hun toe hoort te gaan. Ze houden van je en (als het goed is) hoewel ze het een verdrietige situatie kunnen vinden, zal dat voor jou zijn en niet voor zichzelf. Zoals je het nu beschrijft, ben jij als een vader voor je vader en je moeder.
Er zijn veel verschillende redenen waarom een kind denkt voor zijn ouders te moeten zorgen en ze te moeten beschermen. Ik wil hier niemand over aanvallen of verdedigen, maar ik denk wel dat het belangrijk is om je bewust te zijn van wat er speelt. Dat geeft namelijk hoe dan ook stress en stress speelt bijna altijd een rol bij verslaving.
Is er
iemand waar je terecht kunt? Een tante of oom, buren, ouders van vrienden, vrienden van je ouders...? Ik kan namelijk zien dat je gewend bent om alleen te worstelen en in dit geval is dat echt niet oké. Dit probleem is een beetje te groot om helemaal alleen te kunnen tackelen, zeker als je jouw leeftijd hebt. Ik wil je echt adviseren: praat eens over je gevoelens, je twijfels, je levensvragen met iemand. Het hoeft nog niet eens persé alleen over je verslaving te gaan. Een vangnet, een hulplijn, een persoon te kennen waar je je veilig voelt en met je problemen terecht kunt; dat is super belangrijk in je leven.
De mensen die je hier wat advies proberen te geven, zeggen niet voor niets: zoek hulp. De meesten van ons zijn namelijk al wat langer volwassen en we weten wat belangrijk is. Velen van ons zijn door schade en schande wijs geworden en daar willen wij jou voor beschermen. Dus probeer ons te vertrouwen en zet die stap: zoek hulp.