Om het maar een beetje bot te zeggen: dit is geen gezonde, veilige ouder/kind relatie, Hannes. Jij hoeft niet de beschermer van je ouders te zijn. Zij zijn er om jou te helpen bij problemen. Zij zijn jouw ouders en jij bent hun kind, dus jij bent degene die met problemen naar hun toe hoort te gaan. Ze houden van je en (als het goed is) hoewel ze het een verdrietige situatie kunnen vinden, zal dat voor jou zijn en niet voor zichzelf. Zoals je het nu beschrijft, ben jij als een vader voor je vader en je moeder.Mijn ouders vertellen over mijn verslaving zie ik als geen optie. Als ik het hun vertel breken ze van teleurstelling ze zouden denk niet eens boos zijn maar verdrietig.
Update,
Het ging een tijdje beter met me, maar toen begon ik weer volop wiet en ket te gebruiken. Dit zorgde ervoor dat ik de realiteit niet onder ogen wilde zien. De stemmen in mijn hoofd werden steeds erger en ik verafschuwde mezelf omdat ik het zo ver had laten komen. Op mijn hoogtepunt gebruikte ik ongeveer 10 gram keta in een weekend om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Totdat ik een paar weekenden geleden half depressief thuis kwam van een feest en dacht: "Wat ben ik eigenlijk allemaal aan het doen?" Als ik zo doorga, zal ik mezelf van het leven beroven. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts en mijn vrienden verteld dat ik wil praten. Gelukkig stonden ze ervoor open en reageerden ze positief op het feit dat ik hulp wilde zoeken.
De huisarts adviseerde me om met iemand te gaan praten, dus ik maakte een afspraak. Helaas moest ik een maand wachten en in die tijd ging het alleen maar slechter. Ik zorgde ervoor dat ik altijd onder invloed was. Voor mijn werk rookte ik snel een joint en als ik nog drugs overhad van het weekend, gebruikte ik elk uur snel wat. Dit ging zo door tot de volgende afspraak. Niet erg slim, maar de dag ervoor had ik gefeest en niet geslapen, en had ik na lange tijd weer xtc genomen. Dus ik ging met weinig slaap en nog snel een joint gerookt vol goede moed naar die afspraak. Aan tafel zat ik half huilend te vertellen dat ik verslaafd ben en dat ik gek word van de stemmen in mijn hoofd die me constant neerhalen. Hij kwam tot de conclusie dat ik zo snel mogelijk naar een kliniek moest en opgenomen moest worden. Op dat moment dacht ik: "Als het moet, dan moet het, als dat het beste is voor mij en als die stemmen maar stoppen."
Maar toen ik thuis kwam, dacht ik bij mezelf: "Ik ga absoluut niet naar een kliniek, dan stop ik liever met leven." Dus besloot ik om het nog één keer te proberen om te stoppen. De eerste dag verliep moeizaam, maar 's avonds bedacht ik dat ik nog een boek had genaamd "Verslaving Voorbij". Ik was er al in begonnen, maar vond het toen erg moeilijk taal en begreep er weinig van. Toch besloot ik een stukje te lezen. Het gaf me een bepaalde rust omdat ik zoveel herkende en het gaf me hoop. De volgende dag las ik verder en bleef ik dingen herkennen. Ik ben nu nog aan het lezen, nog 5 à 6 hoofdstukken te gaan, maar ik weet zeker dat de mindset die dit boek beschrijft, mijn kijk op mijn verslaving verandert. Voor het eerst in lange tijd voel ik me echt goed zonder drugs.
Update,
Het ging een tijdje beter met me, maar toen begon ik weer volop wiet en ket te gebruiken. Dit zorgde ervoor dat ik de realiteit niet onder ogen wilde zien. De stemmen in mijn hoofd werden steeds erger en ik verafschuwde mezelf omdat ik het zo ver had laten komen. Op mijn hoogtepunt gebruikte ik ongeveer 10 gram keta in een weekend om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Totdat ik een paar weekenden geleden half depressief thuis kwam van een feest en dacht: "Wat ben ik eigenlijk allemaal aan het doen?" Als ik zo doorga, zal ik mezelf van het leven beroven. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts en mijn vrienden verteld dat ik wil praten. Gelukkig stonden ze ervoor open en reageerden ze positief op het feit dat ik hulp wilde zoeken.
De huisarts adviseerde me om met iemand te gaan praten, dus ik maakte een afspraak. Helaas moest ik een maand wachten en in die tijd ging het alleen maar slechter. Ik zorgde ervoor dat ik altijd onder invloed was. Voor mijn werk rookte ik snel een joint en als ik nog drugs overhad van het weekend, gebruikte ik elk uur snel wat. Dit ging zo door tot de volgende afspraak. Niet erg slim, maar de dag ervoor had ik gefeest en niet geslapen, en had ik na lange tijd weer xtc genomen. Dus ik ging met weinig slaap en nog snel een joint gerookt vol goede moed naar die afspraak. Aan tafel zat ik half huilend te vertellen dat ik verslaafd ben en dat ik gek word van de stemmen in mijn hoofd die me constant neerhalen. Hij kwam tot de conclusie dat ik zo snel mogelijk naar een kliniek moest en opgenomen moest worden. Op dat moment dacht ik: "Als het moet, dan moet het, als dat het beste is voor mij en als die stemmen maar stoppen."
Maar toen ik thuis kwam, dacht ik bij mezelf: "Ik ga absoluut niet naar een kliniek, dan stop ik liever met leven." Dus besloot ik om het nog één keer te proberen om te stoppen. De eerste dag verliep moeizaam, maar 's avonds bedacht ik dat ik nog een boek had genaamd "Verslaving Voorbij". Ik was er al in begonnen, maar vond het toen erg moeilijk taal en begreep er weinig van. Toch besloot ik een stukje te lezen. Het gaf me een bepaalde rust omdat ik zoveel herkende en het gaf me hoop. De volgende dag las ik verder en bleef ik dingen herkennen. Ik ben nu nog aan het lezen, nog 5 à 6 hoofdstukken te gaan, maar ik weet zeker dat de mindset die dit boek beschrijft, mijn kijk op mijn verslaving verandert. Voor het eerst in lange tijd voel ik me echt goed zonder drugs.
Ik gebruikte om weg te lopen van mijn problemen, maar nu besef ik dat het beter is om die problemen aan te pakken en van het leven te genieten. Als ik in de toekomst weer met een probleem te maken krijg, zal ik erover praten in plaats van het te ontvluchten. Ik weet dat dit moeilijk zal zijn. Ook denk ik dat je het boek niet hebt gelezen, waarin op een heel andere manier wordt uitgelegd hoe je naar je verslaving kunt omgaan.Ga gewoon die kliniek in.
Geloof me, dit gevecht ga je alleen niet winnen.
Ja, wellicht voor even, maar dan komt de verslaving vanzelf weer in grotere vorm terug.
Kliniek is een flinke stap, maar beter een periode klinische opname dan nog jaren doormodderen en in jouw geval uiteindelijk met een zak pis aan je been rondlopen.
Heb het boek niet gelezen nee. Ik herken gewoon veel van wat je schrijft, hat ik zelf geschreven kunnen hebben zo'n 7 / 8 jaar geleden.Ik gebruikte om weg te lopen van mijn problemen, maar nu besef ik dat het beter is om die problemen aan te pakken en van het leven te genieten. Als ik in de toekomst weer met een probleem te maken krijg, zal ik erover praten in plaats van het te ontvluchten. Ik weet dat dit moeilijk zal zijn. Ook denk ik dat je het boek niet hebt gelezen, waarin op een heel andere manier wordt uitgelegd hoe je naar je verslaving kunt omgaan.
ps ik ken veel mensen die naar een kliniek zijn gegaan en na 2/3 maanden weer terug vielen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."