hannes

"Ketalicious zei: Hey man, ben ongeveer 2,5/3 jaar verslaafd aan ketamine waarvan het laatste jaar extreem(dagelijks). 30 december was mn laatste keer. Probeer positief te denken en inderdaad boeken te lezen waarin je jezelf leert kennen. Zoek afleiding en ga dingen doen als je zin krijgt. Wees niet te soft naar jezelf, beloon jezelf bijv. als je een week gestopt bent niet met drugs of drank maar met bijv een dagje sauna of iets anders leuks. En met je naasten erover te praten, het liefst met je familie thuis. Maar in ieder geval iemand waar je goed mee kan En verbreek het contact met "vrienden" die er alleen zijn als je samen drugs gebruikt of die hun leven vergooien aan drugs. Op mn dieptepunt zat ik op 15-20 gram per week, doordeweeks vaak minder dan in het weekend, maar wel elke dag. Dus ook effe gauw voor werk een lijntje, en na werk was het vaak het eerste waar ik aan dacht. Zocht allerlei manieren op waardoor ik geen of amper klachten heb gehad in heel mn tijd van gebruiken. Ben wel een paar keer doorgedraaid zonder dat ik het zelf door had, buiten gaan schreeuwen of waanideeën vertellen aan vrienden of mn ouders. Als je dan nuchter bent schaam je je kapot. En al het geld en de verspilde tijd wat het kostte natuurlijk.. En ja, ik ben ook begonnen met een grammetje per maand op een zaterdag. Het zal niet makkelijk zijn maar je kan jezelf wel beter aankijken in de spiegel per dag dat je niet hebt gebruikt. Stoppen levert je meer op dan je nu wss denkt. Succes! Klik om te vergroten... Ik herken me hier heel erg in. Heb heel erg last van mood swings als ik niet gebruik. Lig ik in me bed krijg ik opeens een soort angst aanval. Op sommige moment wil ik er heel graag met iemand over praten hoe ik me voel maar ben bang dat me vriend me gaan veroordelen en waarschijnlijk weten hun er ook geen raad mee. Als ik niet gebruik verlang ik naar drugs en ga ik weer blowen waar ik al paar maanden mee gestopt ben. Als ik dan stoned ben krijg ik helemaal last van angst aanvallen. Ik heb nu vakantie en werk heelde dag. Heb dan vrij weinig zin om wat te doen. Het gaan slapen lukt niet. Ik heb de dealer al gebeld zonder dat ik het door heb. Ik ben nu op het punt gekomen dat de enige uit weg is hulp zoeken dus dat ga ik doen."

"Ketalicious zei: Heb ook regelmatig de ene voor de andere drug vervangen en mezelf aangepraat dat ik daardoor niet verslaafd ben. Maar je liegt, bedriegt en manipuleert ook niet alleen tegen andere maar ook tegen jezelf. Op t moment heb ik het ook moeilijk maar heb het idee dat het dit keer wel gaat lukken, denkend aan waar ik wil zijn als ik 30 ben. Geen junkie in ieder geval. Als je er een keer over wil praten je mag me pb'en. Klik om te vergroten... Heb ook op dit moment geen doel in me leven. Zit wel opschool na 2 jaar thuis zitten maar ik weet nou niet wat ik wil. Denk als ik een doel in me leven heb dat ik dan naar iets toe kan werken."

"Kibo3 zei: Hoi @hannes, Goed dat je open staat om geholpen te worden! Ik heb zelf ook tijdens mijn schoolperiode geworsteld met keta. Dit was nog niet de piek overigens. Godzijdank dat ik ondanks toch mijn diploma’s heb kunnen halen. Ik zat overigens ook met veel online lessen. Ook ik lag veelal in bed en zonderde me eigenlijk helemaal af. Ontzettend vaak het gevoel gehad dat ik volledig open kaart ging spelen over mijn situatie met mijn omgeving. Toch keer op keer hier niet naar handelen. Het vertellen zelf is niet perse lastig. Je bent vooral bang voor wat de reacties zijn denk ik? Met je ouders beginnen is een goed begin. (Eerst een afspraak met de huisarts maken kan natuurlijk ook). Verder kun je vervolgens beginnen met 1 of 2 vrienden als je je daar prettig bij voelt. Na langere tijd kregen vrienden van mij ook vraagtekens waar ik uithing, afgevallen was en niks meer wilde doen. Daarnaast helpen hulpverleners je ook op weg met hoe en tegen wie je het zou willen vertellen en het zoeken naar een doel. Goed dat je bezig bent met school. Belangrijk is inderdaad een doel en ritme te hebben. Van meer thuis rondhangen zonder verplichtingen word het alleen maar makkelijker weer te gebruiken. Vakanties kunnen dan weer lastig zijn. Je down voelen zal naar verloop beter worden. Toen ik net was gestopt moest ik weer van begin af aan beginnen op sociaal gebied. Hou ons op de hoogte en veel succes! Klik om te vergroten... Bedankt voor je bericht. Mijn ouders vertellen over mijn verslaving zie ik als geen optie. Als ik het hun vertel breken ze van teleurstelling ze zouden denk niet eens boos zijn maar verdrietig. En ik heb het gevoel dat mijn vrienden me er ook niet veder mee gaan helpen. Het is mijn probleem niet die van hun. Maar ja je hebt aan de andere kant niet voor niets vrienden. Deze vakantie heeft me inderdaad slecht gedaan ik heb eigenlijk elk moment gewerkt als dat kon. Maar het moment dat ik ga slapen lig ik tot 3/4 wakker. En denk ik alleen maar aan gebruiken tot ik echt moe wordt en in slaap val. Voor dat ik dagelijks gebruikte sliep ik om 11/12. Ik merk wel dat school me echt goed doet het geeft me veel voldoening. (De groten grap is dat ik een opleiding doe voor hulpverlener). De lichamelijke klachten nemen wel toe, als ik aan me neus zit doet het pijn en als ik naar de wc gaat brand het erg. Ik heb een keer gelezen dat je je neus moet spoelen met lauw water met een beetje zout, dus dat doet ik nu elke dag. En ik drink extra veel water en ga gelijk naar de wc als ik moet."

"Update, Sinds ik weer naar school ga gebruik ik eigenlijk niet alleen in het weekend op feesten. Op de moment dat ik niet gebruikte had ik aftoe een angstaanval maar dat duurt max 1/2 min. Dat liep 1 maand goed tot de dag van vandaag ik heb weer een feest gehad en op het moment dat ik niks te doen heb voel ik me dood ongelukkig zonder een goede reden. Dus dan grijp ik weer naar de keta terwijl het zo goed ging om alleen op een feest wat te gebruiken. Het moment dat ik niks te doen heb wordt ik soort aangevallen door de gedachten keta. De ene keer erger dan de andere keer. Gelukkig heb ik het nu beter in bedwang. Ik gebruik eigenlijk alleen in de avond na school/stage. Maar stoppen wilt iets in me niet. Ik ben bang dat ik niet meer kan feesten (terwijl ik dat vaak genoeg nuchter heb gedaan). tis gewoon helemaal kut."

"Update, Het ging een tijdje beter met me, maar toen begon ik weer volop wiet en ket te gebruiken. Dit zorgde ervoor dat ik de realiteit niet onder ogen wilde zien. De stemmen in mijn hoofd werden steeds erger en ik verafschuwde mezelf omdat ik het zo ver had laten komen. Op mijn hoogtepunt gebruikte ik ongeveer 10 gram keta in een weekend om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Totdat ik een paar weekenden geleden half depressief thuis kwam van een feest en dacht: "Wat ben ik eigenlijk allemaal aan het doen?" Als ik zo doorga, zal ik mezelf van het leven beroven. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts en mijn vrienden verteld dat ik wil praten. Gelukkig stonden ze ervoor open en reageerden ze positief op het feit dat ik hulp wilde zoeken. De huisarts adviseerde me om met iemand te gaan praten, dus ik maakte een afspraak. Helaas moest ik een maand wachten en in die tijd ging het alleen maar slechter. Ik zorgde ervoor dat ik altijd onder invloed was. Voor mijn werk rookte ik snel een joint en als ik nog drugs overhad van het weekend, gebruikte ik elk uur snel wat. Dit ging zo door tot de volgende afspraak. Niet erg slim, maar de dag ervoor had ik gefeest en niet geslapen, en had ik na lange tijd weer xtc genomen. Dus ik ging met weinig slaap en nog snel een joint gerookt vol goede moed naar die afspraak. Aan tafel zat ik half huilend te vertellen dat ik verslaafd ben en dat ik gek word van de stemmen in mijn hoofd die me constant neerhalen. Hij kwam tot de conclusie dat ik zo snel mogelijk naar een kliniek moest en opgenomen moest worden. Op dat moment dacht ik: "Als het moet, dan moet het, als dat het beste is voor mij en als die stemmen maar stoppen." Maar toen ik thuis kwam, dacht ik bij mezelf: "Ik ga absoluut niet naar een kliniek, dan stop ik liever met leven." Dus besloot ik om het nog één keer te proberen om te stoppen. De eerste dag verliep moeizaam, maar 's avonds bedacht ik dat ik nog een boek had genaamd "Verslaving Voorbij". Ik was er al in begonnen, maar vond het toen erg moeilijk taal en begreep er weinig van. Toch besloot ik een stukje te lezen. Het gaf me een bepaalde rust omdat ik zoveel herkende en het gaf me hoop. De volgende dag las ik verder en bleef ik dingen herkennen. Ik ben nu nog aan het lezen, nog 5 à 6 hoofdstukken te gaan, maar ik weet zeker dat de mindset die dit boek beschrijft, mijn kijk op mijn verslaving verandert. Voor het eerst in lange tijd voel ik me echt goed zonder drugs."

"Makelifegreatagain zei: Ga gewoon die kliniek in. Geloof me, dit gevecht ga je alleen niet winnen. Ja, wellicht voor even, maar dan komt de verslaving vanzelf weer in grotere vorm terug. Kliniek is een flinke stap, maar beter een periode klinische opname dan nog jaren doormodderen en in jouw geval uiteindelijk met een zak pis aan je been rondlopen. Klik om te vergroten... Ik gebruikte om weg te lopen van mijn problemen, maar nu besef ik dat het beter is om die problemen aan te pakken en van het leven te genieten. Als ik in de toekomst weer met een probleem te maken krijg, zal ik erover praten in plaats van het te ontvluchten. Ik weet dat dit moeilijk zal zijn. Ook denk ik dat je het boek niet hebt gelezen, waarin op een heel andere manier wordt uitgelegd hoe je naar je verslaving kunt omgaan. Ik heb sowieso nog een afspraak staan bij mijn huisarts voor een opname. ps ik ken veel mensen die naar een kliniek zijn gegaan en na 2/3 maanden weer terug vielen."

"Makelifegreatagain zei: Heb het boek niet gelezen nee. Ik herken gewoon veel van wat je schrijft, hat ik zelf geschreven kunnen hebben zo'n 7 / 8 jaar geleden. Ik hoop dat het je lukt! 💪 Klik om te vergroten... Maar wat leert een kliniek je eigenlijk, zelfliefde en het laten zien dat je drugs eigenlijk helemaal niet nodig hebt? Ik denk dat als ik 1 tot 2 maanden opgelost word en me volledig focus op het stoppen, het zeker zal lukken. Maar dan kom ik thuis in mijn oude omgeving en probeer ik langzaamaan mijn leven weer op te pakken, en dan stuit ik weer op tegenslagen en heb ik niemand om op terug te vallen, dus grijp ik weer naar drugs. Dit is hoe ik het zie en wat ik heb gehoord van vrienden die naar een kliniek zijn gegaan."

"bedankt voor jullie reactie Ik ben nu sowieso in gesprek gegaan met mijn eigen omgeving om te bespreken wat er aan de hand is. Dat lucht al erg op, maar de angst voor een terugval is zeker aanwezig. Daarom lijkt het me een goed plan om weer een stap vooruit te zetten en een NA-meeting bij te wonen. Je weet immers nooit wat eruit kan komen als je het niet probeert. Heeft iemand nog tips waar ik zo'n NA-meeting kan vinden? Of zal ik het volgende week hier met mijn dokter over hebben?"

"Makelifegreatagain zei: Volgensmij heb je aangetoond dat je dit niet kunt toch, gezien je post van eind dec/januari. Toch succes, hoop dat je blaas overeind blijft. 👍 Klik om te vergroten... Dat klopt zeker. Maar toen ben ik weer met school begonnen en heb ik veel afleiding gezocht, waardoor ik het probleem niet heb aangepakt. Ik heb wel aangegeven dat ik een probleem heb, maar we zijn er niet echt diep op ingegaan. Dit resulteerde erin dat ik me weer slecht voelde en weer begon te snuiven. Oh, trouwens, ik heb nooit echt last gehad van mijn blaas."