keta verslaving

hannes zei:

Update,

Sinds ik weer naar school ga gebruik ik eigenlijk niet alleen in het weekend op feesten. Op de moment dat ik niet gebruikte had ik aftoe een angstaanval maar dat duurt max 1/2 min. Dat liep 1 maand goed tot de dag van vandaag ik heb weer een feest gehad en op het moment dat ik niks te doen heb voel ik me dood ongelukkig zonder een goede reden. Dus dan grijp ik weer naar de keta terwijl het zo goed ging om alleen op een feest wat te gebruiken. Het moment dat ik niks te doen heb wordt ik soort aangevallen door de gedachten keta. De ene keer erger dan de andere keer. Gelukkig heb ik het nu beter in bedwang. Ik gebruik eigenlijk alleen in de avond na school/stage. Maar stoppen wilt iets in me niet. Ik ben bang dat ik niet meer kan feesten (terwijl ik dat vaak genoeg nuchter heb gedaan). tis gewoon helemaal kut.

Klik om te vergroten...

hannes zei:

Mijn ouders vertellen over mijn verslaving zie ik als geen optie. Als ik het hun vertel breken ze van teleurstelling ze zouden denk niet eens boos zijn maar verdrietig.

Klik om te vergroten...

hannes zei:

Update,
Het ging een tijdje beter met me, maar toen begon ik weer volop wiet en ket te gebruiken. Dit zorgde ervoor dat ik de realiteit niet onder ogen wilde zien. De stemmen in mijn hoofd werden steeds erger en ik verafschuwde mezelf omdat ik het zo ver had laten komen. Op mijn hoogtepunt gebruikte ik ongeveer 10 gram keta in een weekend om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Totdat ik een paar weekenden geleden half depressief thuis kwam van een feest en dacht: "Wat ben ik eigenlijk allemaal aan het doen?" Als ik zo doorga, zal ik mezelf van het leven beroven. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts en mijn vrienden verteld dat ik wil praten. Gelukkig stonden ze ervoor open en reageerden ze positief op het feit dat ik hulp wilde zoeken.

De huisarts adviseerde me om met iemand te gaan praten, dus ik maakte een afspraak. Helaas moest ik een maand wachten en in die tijd ging het alleen maar slechter. Ik zorgde ervoor dat ik altijd onder invloed was. Voor mijn werk rookte ik snel een joint en als ik nog drugs overhad van het weekend, gebruikte ik elk uur snel wat. Dit ging zo door tot de volgende afspraak. Niet erg slim, maar de dag ervoor had ik gefeest en niet geslapen, en had ik na lange tijd weer xtc genomen. Dus ik ging met weinig slaap en nog snel een joint gerookt vol goede moed naar die afspraak. Aan tafel zat ik half huilend te vertellen dat ik verslaafd ben en dat ik gek word van de stemmen in mijn hoofd die me constant neerhalen. Hij kwam tot de conclusie dat ik zo snel mogelijk naar een kliniek moest en opgenomen moest worden. Op dat moment dacht ik: "Als het moet, dan moet het, als dat het beste is voor mij en als die stemmen maar stoppen."

Maar toen ik thuis kwam, dacht ik bij mezelf: "Ik ga absoluut niet naar een kliniek, dan stop ik liever met leven." Dus besloot ik om het nog één keer te proberen om te stoppen. De eerste dag verliep moeizaam, maar 's avonds bedacht ik dat ik nog een boek had genaamd "Verslaving Voorbij". Ik was er al in begonnen, maar vond het toen erg moeilijk taal en begreep er weinig van. Toch besloot ik een stukje te lezen. Het gaf me een bepaalde rust omdat ik zoveel herkende en het gaf me hoop. De volgende dag las ik verder en bleef ik dingen herkennen. Ik ben nu nog aan het lezen, nog 5 à 6 hoofdstukken te gaan, maar ik weet zeker dat de mindset die dit boek beschrijft, mijn kijk op mijn verslaving verandert. Voor het eerst in lange tijd voel ik me echt goed zonder drugs.

Klik om te vergroten...

hannes zei:

Update,
Het ging een tijdje beter met me, maar toen begon ik weer volop wiet en ket te gebruiken. Dit zorgde ervoor dat ik de realiteit niet onder ogen wilde zien. De stemmen in mijn hoofd werden steeds erger en ik verafschuwde mezelf omdat ik het zo ver had laten komen. Op mijn hoogtepunt gebruikte ik ongeveer 10 gram keta in een weekend om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Totdat ik een paar weekenden geleden half depressief thuis kwam van een feest en dacht: "Wat ben ik eigenlijk allemaal aan het doen?" Als ik zo doorga, zal ik mezelf van het leven beroven. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij de huisarts en mijn vrienden verteld dat ik wil praten. Gelukkig stonden ze ervoor open en reageerden ze positief op het feit dat ik hulp wilde zoeken.

De huisarts adviseerde me om met iemand te gaan praten, dus ik maakte een afspraak. Helaas moest ik een maand wachten en in die tijd ging het alleen maar slechter. Ik zorgde ervoor dat ik altijd onder invloed was. Voor mijn werk rookte ik snel een joint en als ik nog drugs overhad van het weekend, gebruikte ik elk uur snel wat. Dit ging zo door tot de volgende afspraak. Niet erg slim, maar de dag ervoor had ik gefeest en niet geslapen, en had ik na lange tijd weer xtc genomen. Dus ik ging met weinig slaap en nog snel een joint gerookt vol goede moed naar die afspraak. Aan tafel zat ik half huilend te vertellen dat ik verslaafd ben en dat ik gek word van de stemmen in mijn hoofd die me constant neerhalen. Hij kwam tot de conclusie dat ik zo snel mogelijk naar een kliniek moest en opgenomen moest worden. Op dat moment dacht ik: "Als het moet, dan moet het, als dat het beste is voor mij en als die stemmen maar stoppen."

Maar toen ik thuis kwam, dacht ik bij mezelf: "Ik ga absoluut niet naar een kliniek, dan stop ik liever met leven." Dus besloot ik om het nog één keer te proberen om te stoppen. De eerste dag verliep moeizaam, maar 's avonds bedacht ik dat ik nog een boek had genaamd "Verslaving Voorbij". Ik was er al in begonnen, maar vond het toen erg moeilijk taal en begreep er weinig van. Toch besloot ik een stukje te lezen. Het gaf me een bepaalde rust omdat ik zoveel herkende en het gaf me hoop. De volgende dag las ik verder en bleef ik dingen herkennen. Ik ben nu nog aan het lezen, nog 5 à 6 hoofdstukken te gaan, maar ik weet zeker dat de mindset die dit boek beschrijft, mijn kijk op mijn verslaving verandert. Voor het eerst in lange tijd voel ik me echt goed zonder drugs.

Klik om te vergroten...

Makelifegreatagain zei:

Ga gewoon die kliniek in.

Geloof me, dit gevecht ga je alleen niet winnen.

Ja, wellicht voor even, maar dan komt de verslaving vanzelf weer in grotere vorm terug.

Kliniek is een flinke stap, maar beter een periode klinische opname dan nog jaren doormodderen en in jouw geval uiteindelijk met een zak pis aan je been rondlopen.

Klik om te vergroten...

hannes zei:

Ik gebruikte om weg te lopen van mijn problemen, maar nu besef ik dat het beter is om die problemen aan te pakken en van het leven te genieten. Als ik in de toekomst weer met een probleem te maken krijg, zal ik erover praten in plaats van het te ontvluchten. Ik weet dat dit moeilijk zal zijn. Ook denk ik dat je het boek niet hebt gelezen, waarin op een heel andere manier wordt uitgelegd hoe je naar je verslaving kunt omgaan.

ps ik ken veel mensen die naar een kliniek zijn gegaan en na 2/3 maanden weer terug vielen.

Klik om te vergroten...

Makelifegreatagain zei:

Heb het boek niet gelezen nee. Ik herken gewoon veel van wat je schrijft, hat ik zelf geschreven kunnen hebben zo'n 7 / 8 jaar geleden.

Ik hoop dat het je lukt! 💪

Klik om te vergroten...

hannes zei:

Maar wat leert een kliniek je eigenlijk, zelfliefde en het laten zien dat je drugs eigenlijk helemaal niet nodig hebt? Ik denk dat als ik 1 tot 2 maanden opgelost word en me volledig focus op het stoppen, het zeker zal lukken. Maar dan kom ik thuis in mijn oude omgeving en probeer ik langzaamaan mijn leven weer op te pakken, en dan stuit ik weer op tegenslagen en heb ik niemand om op terug te vallen, dus grijp ik weer naar drugs.

Dit is hoe ik het zie en wat ik heb gehoord van vrienden die naar een kliniek zijn gegaan.

Klik om te vergroten...

hannes zei:

Maar wat leert een kliniek je eigenlijk, zelfliefde en het laten zien dat je drugs eigenlijk helemaal niet nodig hebt? Ik denk dat als ik 1 tot 2 maanden opgelost word en me volledig focus op het stoppen, het zeker zal lukken. Maar dan kom ik thuis in mijn oude omgeving en probeer ik langzaamaan mijn leven weer op te pakken, en dan stuit ik weer op tegenslagen en heb ik niemand om op terug te vallen, dus grijp ik weer naar drugs.

Dit is hoe ik het zie en wat ik heb gehoord van vrienden die naar een kliniek zijn gegaan.

Klik om te vergroten...

hannes zei:

Maar wat leert een kliniek je eigenlijk, zelfliefde en het laten zien dat je drugs eigenlijk helemaal niet nodig hebt? Ik denk dat als ik 1 tot 2 maanden opgelost word en me volledig focus op het stoppen, het zeker zal lukken. Maar dan kom ik thuis in mijn oude omgeving en probeer ik langzaamaan mijn leven weer op te pakken, en dan stuit ik weer op tegenslagen en heb ik niemand om op terug te vallen, dus grijp ik weer naar drugs.

Dit is hoe ik het zie en wat ik heb gehoord van vrienden die naar een kliniek zijn gegaan.

Klik om te vergroten...

hannes zei:

bedankt voor jullie reactie

Ik ben nu sowieso in gesprek gegaan met mijn eigen omgeving om te bespreken wat er aan de hand is. Dat lucht al erg op, maar de angst voor een terugval is zeker aanwezig. Daarom lijkt het me een goed plan om weer een stap vooruit te zetten en een NA-meeting bij te wonen. Je weet immers nooit wat eruit kan komen als je het niet probeert.

Heeft iemand nog tips waar ik zo'n NA-meeting kan vinden? Of zal ik het volgende week hier met mijn dokter over hebben?

Klik om te vergroten...

hannes zei:

Ik denk dat als ik 1 tot 2 maanden opgelost word en me volledig focus op het stoppen, het zeker zal lukken.

Klik om te vergroten...