#1
Hahaha oja ik lees mezelf hierin lol! Goeie spiegel."Druk gemaakt om niets (story of my life)
Stoppen met slaapmiddelen; elkaar helpen
96 antwoorden
28 weergaven
18-5-2026
#2
Ja! .... haha (denkt bij zichzelf: Hoe dan!) Goeie oefening iigEn al helemaal niet wat anderen daar van vinden.
#3
Had bij mij wel echt te maken met het loslaten van het proberen om altijd maar de controle over alles te hebben. En me realiseren dat, als ik mijn geluk afhankelijk maak van wat ik denk dat de ander van mij denkt (want dat is het natuurlijk), ik nooit gelukkig zou worden. En dat ik simpelweg geen gedachten kán lezenHoe dan!
Of was het retorisch bedoeld, jouw vraag?
#4
Héél goed punt!Had bij mij wel echt te maken met het loslaten van het proberen om altijd maar de controle over alles te hebben. En me realiseren dat, als ik mijn geluk afhankelijk maak van wat ik denk dat de ander van mij denkt (want dat is het natuurlijk), ik nooit gelukkig zou worden. En dat ik simpelweg geen gedachten kán lezen
Of was het retorisch bedoeld, jouw vraag?![:)]()
#5
Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.
Herkenbaar voor iemand?
Herkenbaar voor iemand?
#6
Zeer herkenbaar. Men zei ook altijd over mij dat ik aardig, rustig en sociaal was. En dat vond ik zelf juist helemaal niet. Ik was altijd jaloers op een hele goede vriend die altijd met iedereen kun lullen alsof het niets was. Ik was vooral erg bezig met of ik wel het goede zou zeggen, en daardoor vielen er juist vaak stiltes, die ik dan weer vervelend vond, waar ik mijzelf de schuld van gaf (terwijl een conversatie natuurlijk door ten minste twee mensen gedragen wordt...). Dus de truuk was om me geen zorgen meer te maken over wat ik zou moeten zeggen, en daardoor de ruimte in m'n hoofd krijgen zodat ik wist wat ik moest zeggen. Ja, heel weird en ik zag het ook pas duidelijk toen ik er in therapie keihard aan had gewerkt.Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.
Herkenbaar voor iemand?
Wat mij ook erg hielp: als ik mezelf weer eens de schuld gaf van iets, bijvoorbeeld dat ik door iemand heen praatte, was vragen aan de ander of ze het vervelend vonden dat ik door ze heen praatte. 99% van de tijd keken ze me aan en zeiden ze dat ik dat altijd heel netjes deed. Ja, ik had het zo verdraaid in m'n kop.
En een belangrijke factor voor mij was dat ik mijzelf toe moest staan om fouten te maken. Hoe ik dat precies heb gedaan weet ik niet zo goed maar op een gegeven moment merkte ik dat als ik een fout maakte dat ik er niets meer bij voelde. Bij een blunder wil ik me nog wel eens heel even schamen, maar ik laat het ook vrij snel weer los en blijf er niet in hangen.
Veel piekeren uit onzekerheid. Toen ik mijzelf ging accepteren als een goede gozer gingen er heel veel dingen een heel stuk makkelijk opeens. Alsof ik een steviger fundament onder m'n voeten gekregen had voor heel veel dingen die me al decennia lang niet aanstonden.
Hopelijk heb je hier wat aan. Therapie helpt als je er vol overgave aan werkt. Ik ben je niet aan het stalken hoor, dit is voor mij een interessante thread
#7
Haha stalken nee joh! Zo voelt dat helemaal niet voor mij!Zeer herkenbaar. Men zei ook altijd over mij dat ik aardig, rustig en sociaal was. En dat vond ik zelf juist helemaal niet. Ik was altijd jaloers op een hele goede vriend die altijd met iedereen kun lullen alsof het niets was. Ik was vooral erg bezig met of ik wel het goede zou zeggen, en daardoor vielen er juist vaak stiltes, die ik dan weer vervelend vond, waar ik mijzelf de schuld van gaf (terwijl een conversatie natuurlijk door ten minste twee mensen gedragen wordt...). Dus de truuk was om me geen zorgen meer te maken over wat ik zou moeten zeggen, en daardoor de ruimte in m'n hoofd krijgen zodat ik wist wat ik moest zeggen. Ja, heel weird en ik zag het ook pas duidelijk toen ik er in therapie keihard aan had gewerkt.
Wat mij ook erg hielp: als ik mezelf weer eens de schuld gaf van iets, bijvoorbeeld dat ik door iemand heen praatte, was vragen aan de ander of ze het vervelend vonden dat ik door ze heen praatte. 99% van de tijd keken ze me aan en zeiden ze dat ik dat altijd heel netjes deed. Ja, ik had het zo verdraaid in m'n kop.
En een belangrijke factor voor mij was dat ik mijzelf toe moest staan om fouten te maken. Hoe ik dat precies heb gedaan weet ik niet zo goed maar op een gegeven moment merkte ik dat als ik een fout maakte dat ik er niets meer bij voelde. Bij een blunder wil ik me nog wel eens heel even schamen, maar ik laat het ook vrij snel weer los en blijf er niet in hangen.
Veel piekeren uit onzekerheid. Toen ik mijzelf ging accepteren als een goede gozer gingen er heel veel dingen een heel stuk makkelijk opeens. Alsof ik een steviger fundament onder m'n voeten gekregen had voor heel veel dingen die me al decennia lang niet aanstonden.
Hopelijk heb je hier wat aan. Ik ben je niet aan het stalken hoor, dit is voor mij een interessante thread![:)]()
#8
Een familielid van me neemt al jaren antidepressiva en slaapmiddelen, 13 pilletjes per dag.
Vandaag bericht gekregen dat haar lever flink aangetast is, en ze ook opgenomen is in een psychiatrische instelling...
Vandaag bericht gekregen dat haar lever flink aangetast is, en ze ook opgenomen is in een psychiatrische instelling...
#9
@Gemberthee succes en kom gerust weer terug. Ik denk dat je hier juist goed in de weer bent met jezelf en dit forum gebruiken is een gezonde vorm van dopamine creatie juist. Maar ieder zijn pad!
#10
Ik wil het niet te duidelijk zeggen, maar je zult een periode moeten dansen zonder alcohol denk ik.
Je excuses mag je zelf verzinnen als je bang bent je vrienden te verliezen als je geen alcohol zou drinken.. maar het traject waar je mee begint is meer dan minderen van pil-gebruik.
Dat is mijn conclusie na al die jaren aanmodderen.
Benzo verslaving is 1 van de zwaarste om vanaf te komen en alcoholgebruik is echt niet aan te raden.
Misschien is deze video interessant:
Je excuses mag je zelf verzinnen als je bang bent je vrienden te verliezen als je geen alcohol zou drinken.. maar het traject waar je mee begint is meer dan minderen van pil-gebruik.
Dat is mijn conclusie na al die jaren aanmodderen.
Benzo verslaving is 1 van de zwaarste om vanaf te komen en alcoholgebruik is echt niet aan te raden.
Misschien is deze video interessant:
#11
Hmm :-/... Ik ben niet bang om mijn vrienden te verliezen. En ik denk ook niet dat je alle benzo "verslavingen" over 1 kam kan scheren, want ik val vooralsnog niet onder categorie "verslaafd", ookal dacht ik dat zelf wel. Maar ja voel je vrij om mijn verhaal gelijk te trekken met jouw verhaal. Ik luister alleen dan niet zo goed meer.
#12
Geheel niet zo, maar alcohol, benzo en veel andere middelen doen hetzelfde en mijn verwachting is dat het uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer kan komen.Maar ja voel je vrij om mijn verhaal gelijk te trekken met jouw verhaal. Ik luister alleen dan niet zo goed meer.
Maar vat het niet verkeerd op! En een beetje tot rust komen moet wel! Alcohol kan helpen, maar is echt geen hulpmiddel zolang je niet rustig kunt slapen zonder benzo... Denk ik.
#13
Ahh lief dat je het zo brengt, dankjewelGeheel niet zo, maar alcohol, benzo en veel andere middelen doen hetzelfde en mijn verwachting is dat het uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer kan komen.
Maar vat het niet verkeerd op! En een beetje tot rust komen moet wel! Alcohol kan helpen, maar is echt geen hulpmiddel zolang je niet rustig kunt slapen zonder benzo... Denk ik.
#14
Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.
Herkenbaar voor iemand?
Deels. Ik dacht als tiener dat ik sociale angst had. Maar ik ben er later achter gekomen dat ik geen angst heb in sociale contacten, maar gewoon minder/wisselende behoefte aan sociaal contact.
En dáár heb ik me dan wel weer rot over gepiekerd: wat is er toch mis met mij??
Nou heb ik een heel sociaal beroep, ik heb altijd heel makkelijk vrienden gemaakt, ik kan op straat of in de winkel makkelijk praatjes maken, maar het hangt ook heel erg van m'n energie en stemming af. En ook met veel energie en in een goede stemming, heb ik gewoon heel vaak de behoefte lekker alleen te zijn.
Maar als ik niet lekker in m'n vel zit, komt toch vaak dat stemmetje weer terug: en dat is m'n eigen onzekerheid, maar vermomt zich als stemmetjes van anderen die wel zullen denken dat er iets mis is met mij.
Ik heb wel een keer moeten lachen om een therapeut die zei: 'dus je denkt dat de hele wereld om jou draait?' Het was een ironische manier om me te laten doen inzien dat mensen waarschijnlijk helemaal niet met mij bezig zijn, maar net als ik, vooral met zichzelf 😅
#15
Hahaha heerlijk! En dat is ook écht zoIk heb wel een keer moeten lachen om een therapeut die zei: 'dus je denkt dat de hele wereld om jou draait?' Het was een ironische manier om me te laten doen inzien dat mensen waarschijnlijk helemaal niet met mij bezig zijn, maar net als ik, vooral met zichzelf 😅
#16
Met de huisarts afgesproken dat ik nu ga beginnen met de ene dag wel en de andere dag geen oxazepam. Ik hoef niet meer terug naar de huisarts en heb nu voorlopig wekelijkse afspraken met de praktijk ondersteuner. Kom er zojuist van vandaan en vond het echt heel erg fijn.
De huisarts had wel twijfels bij m'n aanmelding bij een praktijk voor basis psychologie, zo leek het. Hij is bang dat ik de psycholoog onder tafel lul. Voelt echt als een diepe belediging. Welk belang heb ik er bij om zoiets te doen? Dat vroeg ik hem ook, maar gaf hij geen antwoord op. Bij nader inzien denk ik dat ik dat niet persoonlijk moet opvatten maar dat hij die praktijk misschien niet super goed vindt.
Gesprek met praktijkondersteuner was in ieder geval erg fijn. Een oude wijze man die er vrij direct in ging. Dat vond ik heel fijn. Volgende week weer. Echt blij dat er zulke goede laagdrempelige zorg bestaat.
Sorry ff fijn om van me af te schrijven![:)]()
De huisarts had wel twijfels bij m'n aanmelding bij een praktijk voor basis psychologie, zo leek het. Hij is bang dat ik de psycholoog onder tafel lul. Voelt echt als een diepe belediging. Welk belang heb ik er bij om zoiets te doen? Dat vroeg ik hem ook, maar gaf hij geen antwoord op. Bij nader inzien denk ik dat ik dat niet persoonlijk moet opvatten maar dat hij die praktijk misschien niet super goed vindt.
Gesprek met praktijkondersteuner was in ieder geval erg fijn. Een oude wijze man die er vrij direct in ging. Dat vond ik heel fijn. Volgende week weer. Echt blij dat er zulke goede laagdrempelige zorg bestaat.
Sorry ff fijn om van me af te schrijven
#17
Zo, ik ga toch ff uitloggen nu. Ik ga de komende tijd actief aan de slag met m'n verleden en daar hoort geen drugs bij ![:wink:]()
.
Dankjulliewel voor alles en het ga jullie goed! I'll be back!![:grin:]()
Dankjulliewel voor alles en het ga jullie goed! I'll be back!