Héél goed punt!Had bij mij wel echt te maken met het loslaten van het proberen om altijd maar de controle over alles te hebben. En me realiseren dat, als ik mijn geluk afhankelijk maak van wat ik denk dat de ander van mij denkt (want dat is het natuurlijk), ik nooit gelukkig zou worden. En dat ik simpelweg geen gedachten kán lezen
Of was het retorisch bedoeld, jouw vraag?![:)]()
Zeer herkenbaar. Men zei ook altijd over mij dat ik aardig, rustig en sociaal was. En dat vond ik zelf juist helemaal niet. Ik was altijd jaloers op een hele goede vriend die altijd met iedereen kun lullen alsof het niets was. Ik was vooral erg bezig met of ik wel het goede zou zeggen, en daardoor vielen er juist vaak stiltes, die ik dan weer vervelend vond, waar ik mijzelf de schuld van gaf (terwijl een conversatie natuurlijk door ten minste twee mensen gedragen wordt...). Dus de truuk was om me geen zorgen meer te maken over wat ik zou moeten zeggen, en daardoor de ruimte in m'n hoofd krijgen zodat ik wist wat ik moest zeggen. Ja, heel weird en ik zag het ook pas duidelijk toen ik er in therapie keihard aan had gewerkt.Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.
Herkenbaar voor iemand?
Haha stalken nee joh! Zo voelt dat helemaal niet voor mij!Zeer herkenbaar. Men zei ook altijd over mij dat ik aardig, rustig en sociaal was. En dat vond ik zelf juist helemaal niet. Ik was altijd jaloers op een hele goede vriend die altijd met iedereen kun lullen alsof het niets was. Ik was vooral erg bezig met of ik wel het goede zou zeggen, en daardoor vielen er juist vaak stiltes, die ik dan weer vervelend vond, waar ik mijzelf de schuld van gaf (terwijl een conversatie natuurlijk door ten minste twee mensen gedragen wordt...). Dus de truuk was om me geen zorgen meer te maken over wat ik zou moeten zeggen, en daardoor de ruimte in m'n hoofd krijgen zodat ik wist wat ik moest zeggen. Ja, heel weird en ik zag het ook pas duidelijk toen ik er in therapie keihard aan had gewerkt.
Wat mij ook erg hielp: als ik mezelf weer eens de schuld gaf van iets, bijvoorbeeld dat ik door iemand heen praatte, was vragen aan de ander of ze het vervelend vonden dat ik door ze heen praatte. 99% van de tijd keken ze me aan en zeiden ze dat ik dat altijd heel netjes deed. Ja, ik had het zo verdraaid in m'n kop.
En een belangrijke factor voor mij was dat ik mijzelf toe moest staan om fouten te maken. Hoe ik dat precies heb gedaan weet ik niet zo goed maar op een gegeven moment merkte ik dat als ik een fout maakte dat ik er niets meer bij voelde. Bij een blunder wil ik me nog wel eens heel even schamen, maar ik laat het ook vrij snel weer los en blijf er niet in hangen.
Veel piekeren uit onzekerheid. Toen ik mijzelf ging accepteren als een goede gozer gingen er heel veel dingen een heel stuk makkelijk opeens. Alsof ik een steviger fundament onder m'n voeten gekregen had voor heel veel dingen die me al decennia lang niet aanstonden.
Hopelijk heb je hier wat aan. Ik ben je niet aan het stalken hoor, dit is voor mij een interessante thread![:)]()
Geheel niet zo, maar alcohol, benzo en veel andere middelen doen hetzelfde en mijn verwachting is dat het uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer kan komen.Maar ja voel je vrij om mijn verhaal gelijk te trekken met jouw verhaal. Ik luister alleen dan niet zo goed meer.
Ahh lief dat je het zo brengt, dankjewelGeheel niet zo, maar alcohol, benzo en veel andere middelen doen hetzelfde en mijn verwachting is dat het uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer kan komen.
Maar vat het niet verkeerd op! En een beetje tot rust komen moet wel! Alcohol kan helpen, maar is echt geen hulpmiddel zolang je niet rustig kunt slapen zonder benzo... Denk ik.
Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.
Herkenbaar voor iemand?
Hahaha heerlijk! En dat is ook écht zoIk heb wel een keer moeten lachen om een therapeut die zei: 'dus je denkt dat de hele wereld om jou draait?' Het was een ironische manier om me te laten doen inzien dat mensen waarschijnlijk helemaal niet met mij bezig zijn, maar net als ik, vooral met zichzelf 😅
Ik ben zelf na 10 jaar hoge doseringen benzo’s (zowel recept en research chemicals) ook gestopt. En ik kan eigenlijk enkel de conclusie trekken, dat stoppen alleen maar voordelen heeft! Geef jezelf na het afbouwen wel 6 tot 12 maanden de tijd om van alle klachten af te komen. Bij mij zelf zijn de meest klachten ongeveer na 4 maanden op 0 mg verdwenen. Dit is geen rechte omhoog stijgende lijn, maar kent helaas een erg grillig verloop. Bijt daar doorheen en houdt je einddoel voor ogen. Succes!Dank voor jullie snelle en informatieve reacties! Wat je zegt, de huisarts is stap 1. Ik zag inderdaad de Ashton Manual al her en der voorbij komen.
Kijk, dat is nog eens een kick halen op een gezonde manier 😄Dankjulliewel! De misselijkheid en sufheid is alweer weg.
Heb zojuist ook 6 min in de rivier gezwommen, in bikini. Best leuk om daarna thuis uit je plaat te gaan op zo'n motivational sportmix totdat je gevoel in je tenen weer terug komt.
Dankjulliewel! De misselijkheid en sufheid is alweer weg.
Heb zojuist ook 6 min in de rivier gezwommen, in bikini. Best leuk om daarna thuis uit je plaat te gaan op zo'n motivational sportmix totdat je gevoel in je tenen weer terug komt.
Dankjewel! Knap van jou ook zeg dat je blijft doorzetten, ondanks dat het lastig is. Wat een discipline!Knap dat je deze stappen zet!
Ik heb geen benzo-verslaving gehad, maar heb wel 20 jaar middelen gebruikt om te kunnen slapen.
Het stoppen was echt lastig, want ja, slapen gaat niet goed, maar ik blijf doorzetten. Ik hoop dat het jou ook gaat lukken. Je bent in ieder geval erg goed op weg!
En het winterzwemmen helpt mij ook enorm om te ontspannen en daardoor ook beter te slapen.
Is je therapie ook gericht op het beter leren slapen?
Ik wens je alle kracht en veel succes met het proces en zal je topic blijven volgen!
Dit zinnetje herken ik zo! Als huismoeder van 2 wil ik mijn man niet belasten nadat hij al ooit een burnout gehad heeft. Maar eigenlijk hik ik er al veel te lang tegenaan maar heb ik de stap om te bellen nog niet durven zetten!"ik moet het zelf kunnen"
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."