Stoppen met slaapmiddelen; elkaar helpen

Vannacht slecht geslalen en veel gepiekerd. Ik las dat antidepressiva vooral werkt bij mensen met een heftige depressie en mijn depressie zou ik eerder licht of matig noemen. Deze groep wordt in principe niet met medicatie behandeld, tenzij ze al meer dan 2 jaar met deze klachten lopen. Dat is in mijn geval zo. Ik vind het allemaal wel spannend: wat als het allemaal niet werkt? Of als de dokter me niet wil helpen?

Desalniettemin heb ik toch besloten vandaag de huisarts te bellen. Het is een logische stap, omdat mijn huisarts 2,5 jaar geleden al zei dat ze denkt dat ik in een depressie zit, wat ik toen glashard ontkende.

Ik zat zelf te denken aan het volgende:

Kijken of antidepressiva aanslaat, zoniet dan afbouwen + zoplidem voor slapen (eerder goede ervaringen mee) + psychotherapie

Of: psychotherapie + zolpidem.

Ik heb echt geen idee. Het is een nieuwe wereld voor me..

Snuffelaar zei:

Heel veel sterkte toegewenst, benzodiazepines zijn in mijn ogen de meest moeilijke en zwaarste drugs om mee te stoppen. Mooi dat je hiervoor hulp wil zoeken. Zelfstandig afbouwen kan fataal aflopen.

Weet ajb wel dat benzos en alcohol een zeer gevaarlijke combinatie zijn. Wees voorzichtig en veel succes 🤗

Klik om te vergroten...

Ik gebruik de ene keer niet en andere keer wel, waardoor de dosis tussen de 1 en 3 mg bromazolam blijft hangen. Hoe hoog zat jij destijds? En ben je er nu helemaal vanaf?

En jij @Spyro , ben jij er helemaal vanaf?

Mijn doel mbt afbouw is toch veranderd nu. Mijn doel is nu stabiliteit zodat ik kan toewerken naar afname van fysieke klachten en beginnen met werken. Volgens mij moet ik op de eerste plaats mijn leven meer kleur geven en verrijken en mezelf beter voelen. Pas daarna kan ik afbouwen denk ik.

Benzo’s zijn heftig om af te bouwen, ik heb het meerdere malen gedaan. Z-drugs zijn volgens mij niet heel anders maar ik kan niet uit ervaring spreken.

@Gemberthee goed om he huisarts in te schakelen, zeker niet alleen doen zo’n afbouw. Heb je de Ashton Manual al gelezen?

Therapie is eigenlijk altijd wel een goed idee. Hoe eerlijker je bent des te meer heb je eraan.

Gemberthee zei:

Ik zat zelf te denken aan het volgende:

Klik om te vergroten...

Ik zou het niet zelf invullen.
Je kunt die gedachten delen, maar bespreek het met de huisarts. Evenals therapie.
Succes!

Dankjewel voor je bericht. Ik heb eigenlijk de ervaring dat ik wel steeds op eigen houtje kan stoppen, maar goed, dat is persoonlijk misschien. Echter blijkt de onderliggende oorzaak stieren, waardoor ik weer naar de benzo's grijp op de momenten dat ik het spannend vind.

Mijn inzicht dat er mogelijk een onderliggende depressie aanwezig is, kwam tot me toen ik een paar dagen geleden met een aantal moeders op wintersport ging. Toen werd de leegte van mijn leven en de rijke levens van hun wel confronterend duidelijk. Überhaupt op wintersport gaan was voor mij al een overwinning zeg maar. Ik vond het super leuk en wil daardoor niet meer terug die lege bubbel in.

En.... vier jaar geleden zag m'n leven er heel anders uit. Toen voedde ik mijn kind op, werkte parttime, liep stage, ging naar school, schreef een scriptie, studeerde af, starte een extra baan als zelfstandige en had nog energie over om leuke dingen te doen. Dat was ook een confronterend inzicht.

Z-medicatie is idd hetzelfde hoor. Maar omdat ik daar eerder goede ervaringen mee heb gehad, gaat mijn voorkeur daarnaar uit.

Anyway, de kogel is door de kerk. Woensdag heb ik een afspraak bij de dokter.

Ik vind het extreem spannend om te moeten zeggen dat ik rc drugs gebruik tbv slapen bij spanning. Hoe was dat voor jullie @Spyro @Snuffelaar en anderen? Reageert de huisarts daar boos op of normaal? Ik voel me daarover nl best wel een sukkel en onverantwoord.

Gemberthee zei:

Ik vind het extreem spannend om te moeten zeggen dat ik rc drugs gebruik tbv slapen bij spanning. Hoe was dat voor jullie @Spyro @Snuffelaar en anderen? Reageert de huisarts daar boos op of normaal? Ik voel me daarover nl best wel een sukkel en onverantwoord.

Klik om te vergroten...

Die spanning is logisch. Zelf apotheker spelen is meestal niet heel slim en je huisarts zal waarschijnlijk aansturen op afbouwen en oplossen van de onderliggende problemen. Slaapmedicatie voor lange tijd willen ze voorkomen. Probeer niet te veel van tevoren in te vullen. Je hebt een moedige stap gezet die lastig is, dat weet jouw huisarts ook best.

En nog even een direct antwoord vanuit mijn ervaring over het voorbije jaar. Heb toen iets te vaak mijn gebruik van middelen moet opgeven aan diverse artsen (steeds dezelfde vragen, terwijl het vaak al in het dossier staat ...). Boze reactie ben ik nooit tegengekomen.
Gebrek aan kennis over de diverse RC's wel maar nooit op de vervelende of belerende manier. Bovendien deed een beetje uitleg van mijn kant over wat iets is, al wonderen.

Specifiek over Bromazolam: de huisarts zocht het op en constateerde "Oh, het lijkt op Alprazolam."
Vervolgens stopte hij het in de categorie "party drugs". Ondanks deze wat denigrerende aanduiding kreeg ik zonder probleem of zelfs aarzeling, een nieuw recept voor Zolpidem.
Bedenk: een huisarts komt de vreemdste dingen tegen. En dan zijn bonzo's niet eens heel vreemd. Wees gerust wat dat betreft !

Ja hè, dat denk ik ook. Ik vraag me super erg af waar de huisarts mee gaat komen. Als ik huisarts was zou ik benzodiazepine voorschrijven met oog op afbouw zonder daar direct mee te beginnen en ook evt antidepressiva om de volgende redenen:

- Ik slik al 3,5 jaar met tussenpozen (tijdens zwangerschap niet) benzodiazepines voor slapen. In het begin op voorschrift (zolpidem) waarbij ik steeds herhaalrecepten kon krijgen, zonder dat de huisarts daar een plan op maakte voor mij.
- de wachtlijsten voor GGZ lang zijn.
- ik jonge kinderen heb
- ik al zo lang worstel met milde/matige depressie

Je ziet al, ik word een complete control freak hiervan. Ik hou er helemaal niet van om in deze afhankelijke positie te zitten.

BelowTheFlow zei:

En nog even een direct antwoord vanuit mijn ervaring over het voorbije jaar. Heb toen iets te vaak mijn gebruik van middelen moet opgeven aan diverse artsen (steeds dezelfde vragen, terwijl het vaak al in het dossier staat ...). Boze reactie ben ik nooit tegengekomen.
Gebrek aan kennis over de diverse RC's wel maar nooit op de vervelende of belerende manier. Bovendien deed een beetje uitleg van mijn kant over wat iets is, al wonderen.

Specifiek over Bromazolam: de huisarts zocht het op en constateerde "Oh, het lijkt op Alprazolam."
Vervolgens stopte hij het in de categorie "party drugs". Ondanks deze wat denigrerende aanduiding kreeg ik zonder probleem of zelfs aarzeling, een nieuw recept voor Zolpidem.
Bedenk: een huisarts komt de vreemdste dingen tegen. En dan zijn bonzo's niet eens heel vreemd. Wees gerust wat dat betreft !

Klik om te vergroten...

Ohhhhhh zo lief! Dankjewel!!!!

Gemberthee zei:

Ik vind het extreem spannend om te moeten zeggen dat ik rc drugs gebruik tbv slapen bij spanning. Hoe was dat voor jullie @Spyro @Snuffelaar en anderen? Reageert de huisarts daar boos op of normaal? Ik voel me daarover nl best wel een sukkel en onverantwoord.

Klik om te vergroten...

Mijn huisarts was totaal niet boos en juist begripvol. Hij heeft alleen maar in oplossingen gedacht. Ik kwam zelf al best voorbereid binnen, ik wist waar ik het over had en dat kon hij merken. Daardoor hebben we een mooie start dosis kunnen bepalen en is alles goed gekomen!

Gemberthee zei:

Ik vind het extreem spannend om te moeten zeggen dat ik rc drugs gebruik tbv slapen bij spanning. Hoe was dat voor jullie @Spyro @Snuffelaar en anderen? Reageert de huisarts daar boos op of normaal? Ik voel me daarover nl best wel een sukkel en onverantwoord.

Klik om te vergroten...

Mijn eerste keer moest ik afkicken van 7-8mg Flualprazolam per dag. Was intens zwaar.

De tweede keer zat ik op een bepaald punt op 2mg Clonazolam per dag. Verplicht cold turkey moeten stoppen. Twee weken zo licht geslapen dat het leek alsof ik gewoon niet sliep, maar de nachtmerries bevestigde wel degelijk dat kleine beetje slaap. De nachtmerries waren zo realistisch dat ik helemaal niet het verschil meer kon zeggen tussen droom en realiteit. Ook twee seizures gekregen, doodseng. Twee weken pure hel.

Wees niet bang over wat je huisarts zal denken over je gebruik. Ze hebben al veel gezien en ze zijn er net om jou te helpen.

Een verslaving is geen keuze, niemand wil dat. En benzodiazepines kruipen er heel erg snel in. Don't be ashamed.

Dankjulliewel!

Inmiddels heb ik ook het moeilijkste gedaan: mijn vriend verteld dat ik hulp nodig heb. Het was een goed gesprek.

Aanvankelijk reageerde hij ontkennend. Hij ziet niet dat ik me bang en instabiel voel en mijn zelfwaardering zo laag is. Hij denkt dat ik er wel bovenop kom als ik leuke dingen ga doen, maar uiteindelijk begreep hij het wel. Hij zag toch ook wel dat ik weinig energie heb en weinig onderneem, terwijl dat dus niet in m'n aard zit. Hij zei ook terecht dat ik hem veel meer mee moet nemen in mijn gedachten en gevoel, want nu weet hij steeds niets. Ik besprak het niet om hem vervelende gevoelens te besparen. Anyway.... dit zijn grote stappen voor mij.

Om het toch maar even concreet te zeggen: ik heb ook nooit een vervelende opmerking o.i.d. gehad van de huisarts over drugsgebruik. Afhankelijkheid of verslaving is gewoon een gezondheids issue dat opgelost moet worden met hulp van een arts of specialist. Een gebroken been hoef je ook niet te verzwijgen en suikerziekte is geen reden voor schaamte, het overkomt je gewoon door pech of onoplettendheid.

Dankjewel dat je dat zegt. Nu ik het allemaal heb opengegooid en hulp heb gevraagd voel ik me al een stukje lichter, omdat ik het niet alleen hoef te doen.

@Mindless heeft ooit dit gezegd tegen mij (ik heb sommige woorden weggelaten zodat ik het beter bij mij vind passen) en nu pas lukt het me om dit zo te voelen en er werkelijk naar te handelen:

"Pas als je erin slaagt om angstige en beknellende gevoelens volledig te aanvaarden en elk verzet ertegen op te geven, dan ontstaat de ruimte om niet te manipuleren, niemand de schuld te geven en ben je op den duur in staat om tijdens moeilijkheden je hart open te houden en je liefde te blijven voelen, voor jezelf, voor je angst en je beknelling, en voor de partner die je helpt op dit bijzondere spirituele pad. En dan blijkt dat je hart afsluiten het daadwerkelijk lijden was."

Ohhhhhh... ik ben zo opgelucht!

De huisarts was helemaal niet boos. Super fijne vent zelfs. We hadden allebei dezelfde gedachten, namelijk dat ik in de hoek van gegeneraliserende angst/ sociale fobie zit, met sombere gevoelens als gevolg.

Ik verbaas me erover hoe snel de hulp wordt ingezet. Echt bizar ook hoe meelevend hij was. Ik ben helemaal van de kaart. Ik had niet zo'n succeservaring verwacht.

Overmorgen begin ik met SSRI voor 6 maanden. Eigenlijk stelde ik Diazepam voor, met oog op afbouw, maar dat vond hij geen goed idee omdat ik dan hetzelfde doe als wat ik altijd al deed, namelijk vermijden. Daar wil hij niet in meegaan en dat vind ik een goed idee. Aanvankelijk leek me een SSRI te heftig, maar hij legde uit dat het milder is dan Diazepam. Het vermindert piekeren en zorgt dat de pieken en dalen wat meer stabiliseren.

Ik heb volgende week alweer een afspraak staan met hem om te checken hoe de medicatie valt en daarna ook met de praktijk ondersteuner om alvast mee aan de slag te gaan. Nu nog een psycholoog/ psychotherapeut zoeken. Wachttijd om en nabij 3 maanden is. Geen probleem voor mij. Ik ben goed in wachten.

Zo dankbaar!

Mooi dat het zo erg meeviel. Dat hadden meerdere mensen hier ook al wel voorspeld he

Hoe lang heb je eigenlijk aan de benzo’s gezeten?

Therapie gaat je echt helpen bij sociale angsten. Heeft het bij mij ook gedaan. Voorwaarde was wel dat ik alles vertelde, geen geheimen meer. ‘t Is hard werken maar de moeite meer dan waard.

Ja haha kennelijk onderdeel van die sociale fobie dat ik bang was voor de huisarts. Ik zal je nog iets sterkers vertellen...
Toen ik hier net op het forum binnen kwam ben ik een periode bang geweest om een ban te krijgen (lol). Ik heb er zelfs een nachtmerrie over gehad. Bizar toch.

Ik heb verspreid over 3,5 jaar aan "de benzo's" gezeten, waarbij ik ook wel eens lange periodes (wisselend van paar dagen tot paar maanden) niets slikte. Daardoor bleef het ook altijd z'n werking houden en heb ik nooit meer dan 3 mg bromazolam per dag geslikt.

Dankjewel voor de tip om álles te vertellen. De knop is eindelijk om bij mij hoor.

Gemberthee zei:

Zo dankbaar!

Klik om te vergroten...

Je hebt de stap helemaal zelf gezet, goed gedaan van je.
Wij hebben van een afstandje tips gegeven waar je nu zelf mee aan de slag bent gegaan.
Hoe mooi is dat voor jou.
Ik ben blij voor je, super ook dat therapie meteen wordt opgepakt.

Gemberthee zei:

Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.

Herkenbaar voor iemand?

Klik om te vergroten...

Deels. Ik dacht als tiener dat ik sociale angst had. Maar ik ben er later achter gekomen dat ik geen angst heb in sociale contacten, maar gewoon minder/wisselende behoefte aan sociaal contact.
En dáár heb ik me dan wel weer rot over gepiekerd: wat is er toch mis met mij??

Nou heb ik een heel sociaal beroep, ik heb altijd heel makkelijk vrienden gemaakt, ik kan op straat of in de winkel makkelijk praatjes maken, maar het hangt ook heel erg van m'n energie en stemming af. En ook met veel energie en in een goede stemming, heb ik gewoon heel vaak de behoefte lekker alleen te zijn.

Maar als ik niet lekker in m'n vel zit, komt toch vaak dat stemmetje weer terug: en dat is m'n eigen onzekerheid, maar vermomt zich als stemmetjes van anderen die wel zullen denken dat er iets mis is met mij.

Ik heb wel een keer moeten lachen om een therapeut die zei: 'dus je denkt dat de hele wereld om jou draait?' Het was een ironische manier om me te laten doen inzien dat mensen waarschijnlijk helemaal niet met mij bezig zijn, maar net als ik, vooral met zichzelf 😅