#1
Tijdens de burnout van mijn wederhelft zaten we ook in de bijstand en moest ik de stabiele factor zijn in het gezin en kreeg ik dat ook met regelmaat te horen. "Je bent niet solicitatieplichtig omdat we willen dat jij er bent voor het thuisfront"Ah! Herkenbaar!
Wat houdt jou tegen, weet je dat?
Daarna kwam er nog een 2e kindje, was ik bijna dood door een acute alvleesklierontsteking en vond ik dat ik wel hulp ging zoeken als de jongste op school zou zitten want dan had ik daar tijd voor zonder andere tot last te zijn. Nu zit de kleinste al een half jaar op school en heeft mijn man "ontdekt" dat ik een paar x aan zijn oxazepam gezeten heb (zelf opgebiecht hoor) en heeft hij meermaal verzocht dat ik hulp ga zoeken. Maar ik lig momenteel door pijnklachten met 6 artsen overhoop en kan het er dus eigenlijk gewoon niet bijhebben en ik ben echt bang dat ik dan dus niet meer "stabiel" ben. Dus eigenlijk heb ik last van enorm uitstelgedrag en grote angst om mezelf en mijn problemen onder ogen te komen.
We hebben daarbij ook een zoontje van 9 met ASS en ADHD wat natuurlijk wel wat zorgen en afspraken/behandelingen met zich meebrengt waardoor ik mezelf op de 10e plek blijf plaatsen
Zoals mijn man altijd zegt " je bent echt supergoed in het steunen,helpen en verzorgen van anderen maar jezelf vergeet je nogal eens"
Het liefst zou hij mij aan mijn haren naar de huisarts slepen maar hij weet natuurlijk als geen ander dat ik die stap echt zelf moet zetten want dan ben ik er pas klaar voor (en dat ben ik nu dus blijkbaar niet)
Wel echt knap van je dan je alles het opgebiecht en de stap hebt gezet! Ik ga de rest van het draadje nog even lezen ☺️☺️