Is jouw dierbare verslaafd? En hoe is dat voor jou?

De Zandman zei:

Kenmerkend is dat ik nogal vaak lees, dat de partij die dus n i e t gebruikt, "de schuld" van het verbreken van de relatie ( wat uiteindelijk het resultaat van de hele kwestie wordt) bij zichzelf legt, ipv degene die niet wil of niet kan stoppen met gebruik.
Dit is imo een foutieve gang van zaken!
Mijn mening is, dat bij een dergelijke kwestie ( het verbreken van een relatie door drugs gebruik) de schuld ligt bij degene die niet wil of kan stoppen.
Maak jezelf geen onnodig slachtoffer!

Klik om te vergroten...

Ja zo zie ik dat ook maar ik krijg nog steeds verwijten van mijn ex dat het mijn schuld is want ik heb de relatie verbroken en ik wilde niet verder. Maar dat zijn verslaving onze relatie heeft stuk gemaakt ziet hij niet in en zo blijft hij in de rol van slachtoffer zitten en ben ik de kwade

In de slachtofferrol zitten is kenmerkend voor een verslaving.
Aangezien je de relatie verbroken hebt, is het tijd om verder te leven en hoe moeilijk ook, deze partner te vergeten.
Life goes on....

Zowel mijn partner als ik zijn verslaafd. Mijn partner slechts aan alcohol en ik aan meerdere stofjes.

Gelukkig zijn we allebei gestopt met alcohol drinken dit jaar en gebruikt mijn partner nu dus geen drank of drugs meer.

Ik gebruik zelf nog wel drugs, maar ik blijk alleen echt verslaafd aan cannabis. Andere drugs kan ik gelukkig makkelijker vanaf blijven.

Wat mij altijd is verteld is dat verslaving een ziekte is. Een partner die verslaafd is of verslavingsgevoelig en dus sneller de bocht uit vliegt is (ernstig) ziek.
Ik begrijp dat een relatie niet stand kan houden bij veel gebruik, maar ik denk ook dat het goed is om ons te realiseren dat een partner hier lang niet altijd iets aan kan doen. Gezien het een ziekte is.

Staat natuurlijk vrij van om weg te gaan. Ook kan het heel (te)veel ellende aanrichten waardoor je een keuze maakt.
Maar de persoon opzich hoeft mijn inziens niet verkeerd te zijn.
Wel vind ik dat die persoon zich zou moeten laten helpen tegen zijn verslaving, maar in Nederland gaat dat net wat minder makkelijker als je dat zelf niet echt wilt. Terwijl iemand die verslaafd is mijn inziens juist een push in de rug nodig heeft.

Kordie zei:

Wat mij altijd is verteld is dat verslaving een ziekte is. Een partner die verslaafd is of verslavingsgevoelig en dus sneller de bocht uit vliegt is (ernstig) ziek.
Ik begrijp dat een relatie niet stand kan houden bij veel gebruik, maar ik denk ook dat het goed is om ons te realiseren dat een partner hier lang niet altijd iets aan kan doen. Gezien het een ziekte is.

Staat natuurlijk vrij van om weg te gaan. Ook kan het heel (te)veel ellende aanrichten waardoor je een keuze maakt.
Maar de persoon opzich hoeft mijn inziens niet verkeerd te zijn.
Wel vind ik dat die persoon zich zou moeten laten helpen tegen zijn verslaving, maar in Nederland gaat dat net wat minder makkelijker als je dat zelf niet echt wilt. Terwijl iemand die verslaafd is mijn inziens juist een push in de rug nodig heeft.

Klik om te vergroten...

Gedwongen opnames werken eigenlijk niet. Met tegenzin en weerstand de kliniek in levert geen inzichten op. Ik pikte ze er zo uit toen ik er zat, ze brachten het herstel van de groep zelfs in gevaar.

De Zandman zei:

In de slachtofferrol zitten is kenmerkend voor een verslaving.
Aangezien je de relatie verbroken hebt, is het tijd om verder te leven en hoe moeilijk ook, deze partner te vergeten.
Life goes on....

Klik om te vergroten...

Dat is makkelijk gezegd, als je een kind samen hebt kun je diegene niet even vergeten. Ik heb nog steeds met hem te maken

dupont zei:

Gedwongen opnames werken eigenlijk niet. Met tegenzin en weerstand de kliniek in levert geen inzichten op. Ik pikte ze er zo uit toen ik er zat, ze brachten het herstel van de groep zelfs in gevaar.

Klik om te vergroten...

Gevaar in de zin van dat ze vertellen dat je bv gewoon kan drinken?

Kordie zei:

Gevaar in de zin van dat ze vertellen dat je bv gewoon kan drinken?

Klik om te vergroten...

Geweldadig en demotiverend omdat hun het moeten doen. Terwijl de rest van de groep wel zijn best doet.

De pen is van je zus zei:

Geweldadig en demotiverend omdat hun het moeten doen. Terwijl de rest van de groep wel zijn best doet.

Klik om te vergroten...

Met je eens.
Als je er vanaf wilt zul je het zelf moeten doen en zijn lotgenoten mijn inziens heel belangrijk. Iemand die dan negatief inzicht heeft hieromtrent is niet helpend. Maar goed, diegene is wel van de straat.Anderzijds is de vraag voor hoelang. Want zodra hij thuis komt gaat hij denk ik bier/wijn/sterktedrank halen

Vlindertje zei:

Dat is makkelijk gezegd, als je een kind samen hebt kun je diegene niet even vergeten. Ik heb nog steeds met hem te maken

Klik om te vergroten...

Als er kinderen in het spel zijn, dan is een soort van vergeten idd niet makkelijk.
Je blijft immers ouders dus blijf je idd aan elkaar verbonden.
Maar je moet ook verder en zo mogelijk een leven naast deze kwestie zien op te bouwen....hoe moeilijk ook.

Kordie zei:

Gevaar in de zin van dat ze vertellen dat je bv gewoon kan drinken?

Klik om te vergroten...

Slecht meedoen, niet serieus, de grappenmaker uithangen, geintjes uithalen, misschien zelfs gebruiken.

Zeehond zei:

Die relatiebreuk is al een feit, zoals ze hierboven beschrijft.

Klik om te vergroten...

Kordie zei:

Wat mij altijd is verteld is dat verslaving een ziekte is. Een partner die verslaafd is of verslavingsgevoelig en dus sneller de bocht uit vliegt is (ernstig) ziek.
Ik begrijp dat een relatie niet stand kan houden bij veel gebruik, maar ik denk ook dat het goed is om ons te realiseren dat een partner hier lang niet altijd iets aan kan doen. Gezien het een ziekte is.

Staat natuurlijk vrij van om weg te gaan. Ook kan het heel (te)veel ellende aanrichten waardoor je een keuze maakt.
Maar de persoon opzich hoeft mijn inziens niet verkeerd te zijn.
Wel vind ik dat die persoon zich zou moeten laten helpen tegen zijn verslaving, maar in Nederland gaat dat net wat minder makkelijker als je dat zelf niet echt wilt. Terwijl iemand die verslaafd is mijn inziens juist een push in de rug nodig heeft.

Klik om te vergroten...

Ik ben het helemaal met je eens. En ik hou nog steeds van de partner waarmee ik getrouwd was. Maar het monster dat tevoorschijn komt als hij drinkt en de rest erbij gebruikt.. daar ben ik bang van! Liegt en bedriegt (ben ik achter gekomen) en Kan ik niet op vertrouwen. Ondanks dat ik weet dat hij ziek is is er bij mij na al die tijd ook wat kapot gegaan. En na vele pogingen hem te helpen en sturen, vragen en zelfs pushen naar hulp zoeken wist ik het niet meer. Nu zijn we uit elkaar en gaat hij binnenkort een traject in bij een kliniek. Ik ben er dan ook voor hem (daar waar ik kan) als hij mij nodig heeft en dat weet hij. Maar mijn keuze staat nog steeds. Ik hou van hem en zoals iemand al eerder zei: “houden van is (helaas) ook loslaten” 😢

Logisch @Lau77 dat je gevoel een knak heeft gekregen. De keuze die je gemaakt hebt is dan ook niet vreemd. Ook niet met een kind(eren) in het spel. Je moet nl ook aan jezelf denken.

Maar mooi om te lezen dat hij zich laat behandelen in een verslavingskliniek, en dat jij er voor hem wilt zijn.

Wie weet wat de toekomst voor jullie brengt. Zeker omdat het een lieve man lijkt te zijn bij geen gebruik.

JG111 zei:

Leuk topic..

Vooral het gevoel dat je zelf zoveel fout doet. Zoveel rare verwijten naar m'n hoofd gekregen. Situaties die verdraait worden, zodat ik de schuld krijg van de meest rare dingen, en mensen onterecht tegen mij opgezet worden.

En dan toch alles nog 50x willen uitleggen zodat hij het maar snapt, of je excuses aanbieden voor dingen die je eigenlijk helemaal niet zo gezegd hebt, zodat hij je daarna weer goed behandeld... Want ach eigenlijk is het een hele zielige, onzekere, gebroken man.

Ja dat blijft nog wel maanden in je hoofd...

Klik om te vergroten...

Heel herkenbaar dit alsof ik mijn eigen verhaal lees. Pas na een heleboel inzichten kwam ik erachter dat ik machteloos stond tegen zijn gebruik, keuzes en het oh zo frustrerende onverschillige en sluwe gedrag. Bloed onder mijn nagels. Nu na maanden eruit te zijn, wat nog een heel rouw proces is geweest, voel ik weer wie ik ook alweer ben. Kan weer echt lachen en me bezig houden met dingen die er echt toe doen. Houd energie over. En werken aan mijn patronen, in grenzen stellen was ik niet goed. Mijn ex had vermoedelijk ook borderline waardoor ik in een onmogelijke rollercoaster zat. Ik bleef me ook maar verdedigen en dingen duidelijk proberen te maken en niets werkte uiteraard, behalve dat ik helemaal door hem in beslag genomen werd en me voortdurend verdrietig en gestresst voelde.

Als je zo in de war gemaakt bent kost het tijd. Mij hielp het om mezelf te stoppen met malen als ik alles weer ging over analyseren. Rustig ademen en in het hier en nu zijn. Ik heb wel hulp erbij gehad om mezelf weer te voelen en in mijn Ik kracht te komen.

Ninalala zei:

@Maryse

Plus als je er echt over na gaat denken is het natuurlijk heel logische onderbewust
een partner met problemen te kiezen als je iets ontloopt in jezelf.

Ik bedoel wat is nog afleidender van jou problemen dan de problemen van
mensen waar je close mee bent?

Wellicht moet je je meer afvragen wat je zoekt in een relatie.

Klik om te vergroten...

Dat berichtje hit me wel sterk gezet

Langdurig verwijtend gedrag maakt een mens klein

Kenmerkend is dat ik nogal vaak lees, dat de partij die dus n i e t gebruikt, "de schuld" van het verbreken van de relatie ( wat uiteindelijk het resultaat van de hele kwestie wordt) bij zichzelf legt, ipv degene die niet wil of niet kan stoppen met gebruik.
Dit is imo een foutieve gang van zaken!
Mijn mening is, dat bij een dergelijke kwestie ( het verbreken van een relatie door drugs gebruik) de schuld ligt bij degene die niet wil of kan stoppen.
Maak jezelf geen onnodig slachtoffer!

Maryse zei:

Ik open dit topic om met elkaar te delen, ik weet hoe lastig het is om te houden van iemand die verslaafd is en je hierin flink kan worden meegesleurd. Diegene vraagt daar ook niet om, maar we zijn niet verantwoordelijk voor hun ziekte. Mijn eigen relatie is hierdoor stukgelopen, dat deed pijn, maar het hield me ook een spiegel voor. Ik had ook een aandeel, ik hield de situatie in stand door mijn grenzen te verleggen ipv duidelijk te zijn. Ik was mezelf kwijt en ik was elke keer blij als het even goed ging, om vervolgens weer diep teleurgesteld te worden. Ik bleef maar hopen dat het weer goed zou komen. Kortom ik ontkende de boel, wat een duidelijk aspect is van verslaving. Maar wat heb ik veel geleerd en waardeer ik nu mijn leven waarin ik energie overhoud. Je komt zo iemand niet voor niets tegen in je leven, het is een vaak dure les.

Klik om te vergroten...

Hoewel het spijtig is dat het vaak (middels zoveel leed) moet gaan, is het tegelijkertijd ook zo dat je ervaringsdeskundige wordt door dit zelf echt mee te hebben gemaakt.

En ik kan niet voor anderen spreken, maar ik vertrouw en waardeer de mening van een ervaringsdeskundige die doorgemaakt heeft wat ik bijvoorbeeld heb doorgemaakt, 100 keer meer dan iemand die slechts droge kennis uit een theorieboek heeft geleerd, of slechts ervaring heeft door het bij anderen te hebben gezien. (al is dat al een stuk "beter" dan alles uit een boek. voor gebrek aan een beter woord in deze context)

By the way, ik vind je een goede aanwinst voor dit forum. Als ik je zo mag noemen.

Confronterend, oud en nieuw alleen vieren.
De gedachte 'hoe kan hij dit nou doen' blijft zo sterk aanwezig.
Zn vriendin en zn kind kwijt, en nu ook het contact met een van zn ouders erdoor verbroken.
Hij slaat in de rondte tegen iedereen die een spiegel voorhoud...

veel verslaafde doen dat omdat ze de waarheid niet onder ogen willen zien, en alles en iedereen die dat tegen hen zegt/confronteert moet oppleuren