Dat berichtje hit me wel sterk gezet@Maryse
Plus als je er echt over na gaat denken is het natuurlijk heel logische onderbewust
een partner met problemen te kiezen als je iets ontloopt in jezelf.
Ik bedoel wat is nog afleidender van jou problemen dan de problemen van
mensen waar je close mee bent?
Wellicht moet je je meer afvragen wat je zoekt in een relatie.
Hoewel het spijtig is dat het vaak (middels zoveel leed) moet gaan, is het tegelijkertijd ook zo dat je ervaringsdeskundige wordt door dit zelf echt mee te hebben gemaakt.Ik open dit topic om met elkaar te delen, ik weet hoe lastig het is om te houden van iemand die verslaafd is en je hierin flink kan worden meegesleurd. Diegene vraagt daar ook niet om, maar we zijn niet verantwoordelijk voor hun ziekte. Mijn eigen relatie is hierdoor stukgelopen, dat deed pijn, maar het hield me ook een spiegel voor. Ik had ook een aandeel, ik hield de situatie in stand door mijn grenzen te verleggen ipv duidelijk te zijn. Ik was mezelf kwijt en ik was elke keer blij als het even goed ging, om vervolgens weer diep teleurgesteld te worden. Ik bleef maar hopen dat het weer goed zou komen. Kortom ik ontkende de boel, wat een duidelijk aspect is van verslaving. Maar wat heb ik veel geleerd en waardeer ik nu mijn leven waarin ik energie overhoud. Je komt zo iemand niet voor niets tegen in je leven, het is een vaak dure les.
Die komt vast terug zodra zij hem beter kent. Hij heeft nu een nieuw slachtoffer gevonden. (En jij kan alleen jouzelf veranderen als je dat wil, hem of iemand anders veranderen is onmogelijk)snap niet waar dat monster, waarvan ik gescheiden ben, gebleven is.
Dank je wel voor je lieve bericht. En je niet te ingepakte antwoord. Duidelijk en eerlijk dat heb ik nodig. Je hebt helemaal gelijk. Alleen soms overweldigen die gedachtes en gevoelens je heel erg. En als je ex-schoonfamilie dan ook nog vind dat ik hem in de steek laat dan knakt het wel eventjes. (Ben nogal gevoelig voor wat anderen van je denken, ben ik al mee aan de slag 😬) Het is soms lastig om deze gevoelens logisch te benaderen maar het is wel fijn als mensen dat tegen je zeggen (het klap in je gezicht effect 😉)Die komt vast terug zodra zij hem beter kent. Hij heeft nu een nieuw slachtoffer gevonden. (En jij kan alleen jouzelf veranderen als je dat wil, hem of iemand anders veranderen is onmogelijk)
Neem jezelf a.u.b niet teveel kwalijk. En verwijt jezelf niks. Je hebt gekozen omte doen wat het beste is voor jou en jou zoon.
Je hebt je ex teveel kansen gegeven. Een relatie is wederzijds en wederkerig. Niet alleen maar gezeik/gedoe en ziek makend.
Ga de ellende verwerken en geniet van de vrijheid/toekomst die nu voor je ligt.
Je bent vrij nu en hoeft niet meer op eierschalen te lopen.
Je hebt je best gedaan voor hem. Nu word het tijd dat je al die liefde hebt die in jou zit aan jezelf geeft. Je bent weer een ervaring rijker en je hebt er neem ik aan ook een hoop van geleerd ( wat je wel wilt/niet wil enz)
Heel veel sterkte❤❤
Het is denk ik een gevolg van wat iemand eerder al benoemde, als je dag in dag uit te horen krijgt wat jij niet goed doet dat je daar soms zelf ook in gaat geloven. Of denkt ergens zal er wel een kern van waarheid in zitten. Het is ook afhankelijk van wat voor een type mens je bent. Ik herken het heel erg… mijn probleem is dat ik weet (hoofd) heel goed hoe het zit, dat het mijn schuld niet is, maar het voelt (hart) helemaal niet zo 🙈Kenmerkend is dat ik nogal vaak lees, dat de partij die dus n i e t gebruikt, "de schuld" van het verbreken van de relatie ( wat uiteindelijk het resultaat van de hele kwestie wordt) bij zichzelf legt, ipv degene die niet wil of niet kan stoppen met gebruik.
Dit is imo een foutieve gang van zaken!
Mijn mening is, dat bij een dergelijke kwestie ( het verbreken van een relatie door drugs gebruik) de schuld ligt bij degene die niet wil of kan stoppen.
Maak jezelf geen onnodig slachtoffer!
zoals jij het omschrijft is het met heel veel dingen ook dingen die niks met een relatie oid te maken heeftHet is denk ik een gevolg van wat iemand eerder al benoemde, als je dag in dag uit te horen krijgt wat jij niet goed doet dat je daar soms zelf ook in gaat geloven. Of denkt ergens zal er wel een kern van waarheid in zitten. Het is ook afhankelijk van wat voor een type mens je bent. Ik herken het heel erg… mijn probleem is dat ik weet (hoofd) heel goed hoe het zit, dat het mijn schuld niet is, maar het voelt (hart) helemaal niet zo 🙈
Helemaal waar. Een mens zit ingewikkeld in elkaar. Iedereen heeft een rugzak. Ik realiseer me maar al te goed dat ook voor een verslaving een reden is. Iedereen heeft van nature een goed hart en dat gaat er nooit uit. Daarom ben ik ook zo lang bij hem gebleven. Iedereen verdient kansen. En ik wilde hem helpen (hoopte echt dat ik dat kon) maar hij wilde zelf niet graag genoeg en ik ging er zelf kapot aan. Ik vond het vreselijk om te horen en zien hoe moeilijk hij het soms heeft. Alleen …soms is houden van ook loslaten.Jullie zijn goede en lieve mensen en alles waard wat je maar kan bedenken.
Jullie mogen er zijn en je bent niet de overtuiging/projectie van een ander.
Bedenken goed dat de meeste mensen die zo een energie met zich mee brengen zich zo voelen en graag wil dat de ander zich ook zo voelt.
Liefdevolle mensen dragen meestal een warme energie.
Mensen waarmee je omgaat kun je kiezen. (Je mag ook mensen laten vallen ookal is het fam)
En bedenk ook waarom geloof je wel de negatieve shit die je aangepraat word maar niet de positieve dingen?
Je eigen overtuigingen ben je ook zelf verantwoordelijk voor lieve mensen.
Laat je leven niet lijden door meningen/overtuigen van andere mensen.
.......... En ik wilde hem helpen (hoopte echt dat ik dat kon) maar hij wilde zelf niet graag genoeg en ik ging er zelf kapot aan..........
Die relatiebreuk is al een feit, zoals ze hierboven beschrijft.In dit soort zaken is er eigenlijk maar 1 keuze.
Aangezien je er zelf aan onderdoor gaat zo, rest er eigenlijk niets anders dan de keuze maken om de relatie te verbreken.
Je moet ook aan jezelf denken en in dit soort gevallen is houden van idd ook loslaten.
Helemaal een probleem is het als er kinderen zijn. Die wil je deze ellende besparen, en ze beschermen!
Dit wordt dus onvermijdelijk een relatie breuk.
Helaas.
Hoi @Lau77Hoi allemaal sorry het is een hele lap tekst geworden
Laat me een ding duidelijk zeggen, het lag niet aan jou! Ik heb me dit ook heel lang afgevraagd en de schuld bij mezelf gezocht. Dat komt omdat je al die jaren te horen krijgt dat het aan jou ligt, op een gegeven moment ga je dat zelf geloven. Dat is ook het trieste ervan, zij hebben totaal geen zelfreflectie.Hoi allemaal sorry het is een hele lap tekst geworden maar ik wil heel graag mijn verhaal even kwijt ik heb dit namelijk nog nooit aan iemand verteld.
Ik kan bijna niet lezen wat hier allemaal geschreven is door alle tranen heen. Ik herken zoveel en er is hier zoveel begrip.
Ik heb sinds heel kort een punt gezet achter mijn relatie. We waren 2,5 jaar getrouwd en 8,5 jaar samen. Toen ik hem leerde kennen wist ik wel van zijn drugsgebruik in het verleden op feestjes. Maar (zo bleu als ik ben) ging ik ervanuit dat t niet meer zo was. Hij was altijd een stevige drinker maar dat werd heel langzaam in de relatie steeds meer en (als hij vrij was) steeds vroeger op de dag. Ik zag steeds meer de standaard verslaafde symptomen ontstaan. Maar ik hou zoveel van hem.. ontkenning, niet willen zien, hoop en heel veel liefde heeft mij echt blind gemaakt voor zijn problemen . Want t was niet alleen drank, ook coke en volgens mij ook wel eens speed, ook vele contacten met vrouwen en stellen op allerlei manieren fb, mp, chats etc. Ik kwam, als ik de administratie deed op de computer, vanalles tegen. En nog zei ik maar niks. Ik wilde hem niet kwijt want ik hou van hem. Maar was ook bang van hem. Zijn gedrag werd steeds grimmiger. Urenlang “hadden we” een monoloog van hem waarin alles en iedereen het fout deed en kreeg ik ook te horen wat ik allemaal fout deed.
Maar ook die leugens, woorden verdraaien, de slachtofferrol etc en ik liet het me allemaal gebeuren. Ik twijfelde aan mezelf en geloofde hem. Ondertussen ging en ook met mij steeds slechter.. ik viel af omdat ik niet meer kon eten van de stress, sliep te weinig raakte sociaal in een isolement en voelde me gewoon slecht. Ik werd echt fysiek ziek. Hij werd steeds agressiever. Schelden bedreigen schreeuwen gooien met dingen. Toen hij mij een keer van de bank duwde en een keer een aansteker naar mn hoofd gooide knapte er iets. Ik heb het nog geprobeerd maar het ging steeds moeizamer tot het niet meer ging. Hij zag het ook in en we besloten uitelkaar te gaan. (Dit was zijn eigen voorstel) toen ik ook zei dat dat beter was, viel dat niet in goede aarde, dezelfde avond na wat drank en coke.. hij heeft mij met mn zoon bedreigd en om 3.00u uit huis gegooid. Dat was echt de druppel. En dat was mijn grote punt achter de relatie. Al mijn vertrouwen en hoop waren weg en ik kon niet meer. En nu liggen de scheidingspapieren bij de rechter. Hij heeft me een paar weken gestalkt en nu is het rustig. Hij heeft een ander gevonden. Die hem wel steunt. (Zegt hij). En nu zie ik de man weer waar ik verliefd op werd, lief, attent, zorgzaam, gezellig. Waar was hij al die tijd? Hij drinkt nu veel minder.. maar ja hij is (blijkbaar) verliefd. Dan hoef je niet te zuipen denk ik.
Ik heb geen spijt… maar voel me wel schuldig. Schuldig dat ik hem in de steek laat nu hij hulp gaat zoeken. Schuldig dat ik hem misschien nog een kans had moeten geven. Maar ook schuldig omdat ik ook niet alles goed gedaan heb (ik communiceer ook niet zo goed.) en verdrietig omdat ik nu hij een ander heeft ineens weer die leuke lieve man zie waar ik mee getrouwd was. Ik snap niet waar dat monster, waarvan ik gescheiden ben, gebleven is. Lag het dan toch aan mij? Terwijl ik wel weet dat t niet zo is..
Maar het ergste vind ik nog dat hij niet inziet wat zijn gedrag met mij heeft gedaan. Alle schuld ligt buiten hem.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."