Spring naar hoofdinhoud
DRUGSFORUM.NLNext Generation
DRUGSFORUM.NL

Een onafhankelijk platform voor eerlijke informatie over psychoactieve middelen sinds 2002.

Navigatie

Partner

T
Trimbos Instituut
Samenwerking voor preventie
© 2002-2026 DrugsForum.nl - Gemaakt door de community, voor de community.
Home
Forums
Wiki
Trip Tracker
Leden
Zoeken
Over ons
Huisregels
Wiki
Trip Tracker
Privacy
Zoeken
InloggenRegistreren
HomeForumsIs jouw dierbare verslaafd? En hoe is dat voor jou?

Is jouw dierbare verslaafd? En hoe is dat voor jou?

38 antwoorden
20 weergaven
18-5-2026
L
Lau77Lid
01-01-2024, 00:00
#1
N3K0 zei:
Jullie zijn goede en lieve mensen en alles waard wat je maar kan bedenken.
Jullie mogen er zijn en je bent niet de overtuiging/projectie van een ander.

Bedenken goed dat de meeste mensen die zo een energie met zich mee brengen zich zo voelen en graag wil dat de ander zich ook zo voelt.

Liefdevolle mensen dragen meestal een warme energie.
Mensen waarmee je omgaat kun je kiezen. (Je mag ook mensen laten vallen ookal is het fam)

En bedenk ook waarom geloof je wel de negatieve shit die je aangepraat word maar niet de positieve dingen?

Je eigen overtuigingen ben je ook zelf verantwoordelijk voor lieve mensen.
Laat je leven niet lijden door meningen/overtuigen van andere mensen.
Klik om te vergroten...
Helemaal waar. Een mens zit ingewikkeld in elkaar. Iedereen heeft een rugzak. Ik realiseer me maar al te goed dat ook voor een verslaving een reden is. Iedereen heeft van nature een goed hart en dat gaat er nooit uit. Daarom ben ik ook zo lang bij hem gebleven. Iedereen verdient kansen. En ik wilde hem helpen (hoopte echt dat ik dat kon) maar hij wilde zelf niet graag genoeg en ik ging er zelf kapot aan. Ik vond het vreselijk om te horen en zien hoe moeilijk hij het soms heeft. Alleen …soms is houden van ook loslaten.
D
De ZandmanLid
01-01-2024, 00:00
#2
Lau77 zei:
.......... En ik wilde hem helpen (hoopte echt dat ik dat kon) maar hij wilde zelf niet graag genoeg en ik ging er zelf kapot aan..........
Klik om te vergroten...

In dit soort zaken is er eigenlijk maar 1 keuze.
Aangezien je er zelf aan onderdoor gaat zo, rest er eigenlijk niets anders dan de keuze maken om de relatie te verbreken.
Je moet ook aan jezelf denken en in dit soort gevallen is houden van idd ook loslaten.
Helemaal een probleem is het als er kinderen zijn. Die wil je deze ellende besparen, en ze beschermen!
Dit wordt dus onvermijdelijk een relatie breuk.
Helaas.
Z
ZeehondLid
01-01-2024, 00:00
#3
De Zandman zei:
In dit soort zaken is er eigenlijk maar 1 keuze.
Aangezien je er zelf aan onderdoor gaat zo, rest er eigenlijk niets anders dan de keuze maken om de relatie te verbreken.
Je moet ook aan jezelf denken en in dit soort gevallen is houden van idd ook loslaten.
Helemaal een probleem is het als er kinderen zijn. Die wil je deze ellende besparen, en ze beschermen!
Dit wordt dus onvermijdelijk een relatie breuk.
Helaas.
Klik om te vergroten...
Die relatiebreuk is al een feit, zoals ze hierboven beschrijft.
D
De ZandmanLid
01-01-2024, 00:00
#4
Mijn visie geldt niet alleen voor dit specifieke geval, maar in zijn algemeenheid.
J
JG111Lid
01-01-2024, 00:00
#5
Lau77 zei:
Hoi allemaal sorry het is een hele lap tekst geworden
Klik om te vergroten...
Hoi @Lau77

Ik kom toevallig jouw bericht tegen omdat ik na maanden weer eens op drugsforum zit.

Ik ben ook weggegaan bij mijn ex wegens drugsgebruik en wispelturig gedrag (2 gezichten, van reuze lief tot super vals en mij overal de schuld van geven, om vervolgens weer super lief te worden). Ik was toendertijd zwanger en wij hebben al een jaar geen contact meer, zelfs niet op de verjaardag van ons kindje.

Ik zie in jouw beschrijving over hem ook heel veel narcistische trekken naar voren komen, vooral ook dat hij alweer een andere vrouw heeft en daar wel lief voor is, en jou dan kleineert en waarschijnlijk in de slachtofferrol zit bij zijn familie.

Ik ben nu, na een jaar, pas echt aan het 'helen'. Ik heb héél veel gepiekerd, wakker gelegen, om wat ik allemaal fout heb gedaan bij mijn ex en of ik niet nóg liever had moeten zijn. Of ik hem linksom, of rechtsom, tóch had kunnen helpen, als ik maar liever was geweest. Constant denken dat ik een kutwijf ben, omdat ik hem confronteerde met zijn gedrag. Constant denken dat hij mij in de steek liet toen ik zwanger was, omdat ik zelf wel een onmogelijk rotwijf zal zijn.
Dat piekeren is nu voorbij, nu komt eigenlijk meer een soort berouw en zelfacceptatie naar boven. Beseffen dat dit mij is overkomen, juist omdat ik een goedzak ben, dat ik er wél mag wezen en dat hij een zieke man is. Ik ben weer trots op mezelf.

Je moet hier echt van herstellen. Zulk gedrag kruipt echt onder je huid en je mag er echt vanuit gaan dat dit nog maanden gaat duren. Ik bedoel dit niet negatief, maar wel realistisch. Geef jezelf de tijd om te rouwen en je zelfvertrouwen terug te vinden. Duik niet liefde en goedkeuring in andere mannen, maar probeer liefde te geven aan jezelf.

Ik raad je ten zéérste het volgende boek aan : Verslaafd aan liefde (van Jan Geurtz). Dit heeft mij de afgelopen maand echt geholpen om ineens de knop om te kunnen zetten om van mezelf te gaan houden. Dit gaat niet alleen om liefdesrelaties, maar ook gewoon goedkeuring van vrienden, familie, of simpelweg de vrouw achter de kassa.

Tevens ben ik nu begonnen in het boek "Leven na narcistisch misbruik" van Shanti Schiks. Er is ook nog een boek te kopen over gaslighting zag ik op internet.
Ik vind vaak verslavingsgedrag heel erg overlappen met narcisme.

Ik loop ook bij een haptotherapeut, om aan mijn lichaam weer te gaan voelen wanneer mijn grens bereikt is.

Je mag me een privebericht sturen als je wil.

Hou je taai en blijf bij jezelf.
V
VlindertjeLid
01-01-2024, 00:00
#6
Lau77 zei:
Hoi allemaal sorry het is een hele lap tekst geworden maar ik wil heel graag mijn verhaal even kwijt ik heb dit namelijk nog nooit aan iemand verteld.
Ik kan bijna niet lezen wat hier allemaal geschreven is door alle tranen heen. Ik herken zoveel en er is hier zoveel begrip.
Ik heb sinds heel kort een punt gezet achter mijn relatie. We waren 2,5 jaar getrouwd en 8,5 jaar samen. Toen ik hem leerde kennen wist ik wel van zijn drugsgebruik in het verleden op feestjes. Maar (zo bleu als ik ben) ging ik ervanuit dat t niet meer zo was. Hij was altijd een stevige drinker maar dat werd heel langzaam in de relatie steeds meer en (als hij vrij was) steeds vroeger op de dag. Ik zag steeds meer de standaard verslaafde symptomen ontstaan. Maar ik hou zoveel van hem.. ontkenning, niet willen zien, hoop en heel veel liefde heeft mij echt blind gemaakt voor zijn problemen . Want t was niet alleen drank, ook coke en volgens mij ook wel eens speed, ook vele contacten met vrouwen en stellen op allerlei manieren fb, mp, chats etc. Ik kwam, als ik de administratie deed op de computer, vanalles tegen. En nog zei ik maar niks. Ik wilde hem niet kwijt want ik hou van hem. Maar was ook bang van hem. Zijn gedrag werd steeds grimmiger. Urenlang “hadden we” een monoloog van hem waarin alles en iedereen het fout deed en kreeg ik ook te horen wat ik allemaal fout deed.
Maar ook die leugens, woorden verdraaien, de slachtofferrol etc en ik liet het me allemaal gebeuren. Ik twijfelde aan mezelf en geloofde hem. Ondertussen ging en ook met mij steeds slechter.. ik viel af omdat ik niet meer kon eten van de stress, sliep te weinig raakte sociaal in een isolement en voelde me gewoon slecht. Ik werd echt fysiek ziek. Hij werd steeds agressiever. Schelden bedreigen schreeuwen gooien met dingen. Toen hij mij een keer van de bank duwde en een keer een aansteker naar mn hoofd gooide knapte er iets. Ik heb het nog geprobeerd maar het ging steeds moeizamer tot het niet meer ging. Hij zag het ook in en we besloten uitelkaar te gaan. (Dit was zijn eigen voorstel) toen ik ook zei dat dat beter was, viel dat niet in goede aarde, dezelfde avond na wat drank en coke.. hij heeft mij met mn zoon bedreigd en om 3.00u uit huis gegooid. Dat was echt de druppel. En dat was mijn grote punt achter de relatie. Al mijn vertrouwen en hoop waren weg en ik kon niet meer. En nu liggen de scheidingspapieren bij de rechter. Hij heeft me een paar weken gestalkt en nu is het rustig. Hij heeft een ander gevonden. Die hem wel steunt. (Zegt hij). En nu zie ik de man weer waar ik verliefd op werd, lief, attent, zorgzaam, gezellig. Waar was hij al die tijd? Hij drinkt nu veel minder.. maar ja hij is (blijkbaar) verliefd. Dan hoef je niet te zuipen denk ik.
Ik heb geen spijt… maar voel me wel schuldig. Schuldig dat ik hem in de steek laat nu hij hulp gaat zoeken. Schuldig dat ik hem misschien nog een kans had moeten geven. Maar ook schuldig omdat ik ook niet alles goed gedaan heb (ik communiceer ook niet zo goed.) en verdrietig omdat ik nu hij een ander heeft ineens weer die leuke lieve man zie waar ik mee getrouwd was. Ik snap niet waar dat monster, waarvan ik gescheiden ben, gebleven is. Lag het dan toch aan mij? Terwijl ik wel weet dat t niet zo is..
Maar het ergste vind ik nog dat hij niet inziet wat zijn gedrag met mij heeft gedaan. Alle schuld ligt buiten hem.
Klik om te vergroten...
Laat me een ding duidelijk zeggen, het lag niet aan jou! Ik heb me dit ook heel lang afgevraagd en de schuld bij mezelf gezocht. Dat komt omdat je al die jaren te horen krijgt dat het aan jou ligt, op een gegeven moment ga je dat zelf geloven. Dat is ook het trieste ervan, zij hebben totaal geen zelfreflectie.

Ook ik heb (helaas) ervaring met een verslaafde ex partner die ook de vader is van ons kindje. Wij zijn nu ruim een jaar uit elkaar. Ik heb de relatie verbroken kort na de geboorte omdat hij weer was begonnen met gebruiken na zijn zoveelste stoppoging. Op dat moment was mijn grens bereikt en was ik er helemaal klaar mee.

Ik heb heel veel last van boosheid naar mijn ex toe. Vanwege alles wat hij mij/ons heeft aan gedaan en nog steeds aan doet want ik ben helaas niet van hem af. Ik vind het ook heel moeilijk om mezelf te vergeven voor het feit dat ik zo naief ben geweest en hem zoveel kansen heb gegeven. Ik heb ook veel flashbacks van alles wat er is gebeurd, dan komt alles weer boven. Ik heb daar ook hulp voor gezocht.

Het is een lange weg en het kost veel tijd. Neem de tijd en geef je emoties de ruimte, ze mogen er zijn. Je mag verdrietig en boos zijn. Het is niet nix wat je allemaal hebt meegemaakt.
V
VlindertjeLid
01-01-2024, 00:00
#7
De Zandman zei:
Kenmerkend is dat ik nogal vaak lees, dat de partij die dus n i e t gebruikt, "de schuld" van het verbreken van de relatie ( wat uiteindelijk het resultaat van de hele kwestie wordt) bij zichzelf legt, ipv degene die niet wil of niet kan stoppen met gebruik.
Dit is imo een foutieve gang van zaken!
Mijn mening is, dat bij een dergelijke kwestie ( het verbreken van een relatie door drugs gebruik) de schuld ligt bij degene die niet wil of kan stoppen.
Maak jezelf geen onnodig slachtoffer!
Klik om te vergroten...
Ja zo zie ik dat ook maar ik krijg nog steeds verwijten van mijn ex dat het mijn schuld is want ik heb de relatie verbroken en ik wilde niet verder. Maar dat zijn verslaving onze relatie heeft stuk gemaakt ziet hij niet in en zo blijft hij in de rol van slachtoffer zitten en ben ik de kwade
D
De ZandmanLid
01-01-2024, 00:00
#8
In de slachtofferrol zitten is kenmerkend voor een verslaving.
Aangezien je de relatie verbroken hebt, is het tijd om verder te leven en hoe moeilijk ook, deze partner te vergeten.
Life goes on....
H
Hippie LangwausLid
01-01-2024, 00:00
#9
Zowel mijn partner als ik zijn verslaafd. Mijn partner slechts aan alcohol en ik aan meerdere stofjes.

Gelukkig zijn we allebei gestopt met alcohol drinken dit jaar en gebruikt mijn partner nu dus geen drank of drugs meer.

Ik gebruik zelf nog wel drugs, maar ik blijk alleen echt verslaafd aan cannabis. Andere drugs kan ik gelukkig makkelijker vanaf blijven.
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#10
Wat mij altijd is verteld is dat verslaving een ziekte is. Een partner die verslaafd is of verslavingsgevoelig en dus sneller de bocht uit vliegt is (ernstig) ziek.
Ik begrijp dat een relatie niet stand kan houden bij veel gebruik, maar ik denk ook dat het goed is om ons te realiseren dat een partner hier lang niet altijd iets aan kan doen. Gezien het een ziekte is.

Staat natuurlijk vrij van om weg te gaan. Ook kan het heel (te)veel ellende aanrichten waardoor je een keuze maakt.
Maar de persoon opzich hoeft mijn inziens niet verkeerd te zijn.
Wel vind ik dat die persoon zich zou moeten laten helpen tegen zijn verslaving, maar in Nederland gaat dat net wat minder makkelijker als je dat zelf niet echt wilt. Terwijl iemand die verslaafd is mijn inziens juist een push in de rug nodig heeft.
_
_shikantazaLid
01-01-2024, 00:00
#11
Kordie zei:
Wat mij altijd is verteld is dat verslaving een ziekte is. Een partner die verslaafd is of verslavingsgevoelig en dus sneller de bocht uit vliegt is (ernstig) ziek.
Ik begrijp dat een relatie niet stand kan houden bij veel gebruik, maar ik denk ook dat het goed is om ons te realiseren dat een partner hier lang niet altijd iets aan kan doen. Gezien het een ziekte is.

Staat natuurlijk vrij van om weg te gaan. Ook kan het heel (te)veel ellende aanrichten waardoor je een keuze maakt.
Maar de persoon opzich hoeft mijn inziens niet verkeerd te zijn.
Wel vind ik dat die persoon zich zou moeten laten helpen tegen zijn verslaving, maar in Nederland gaat dat net wat minder makkelijker als je dat zelf niet echt wilt. Terwijl iemand die verslaafd is mijn inziens juist een push in de rug nodig heeft.
Klik om te vergroten...
Gedwongen opnames werken eigenlijk niet. Met tegenzin en weerstand de kliniek in levert geen inzichten op. Ik pikte ze er zo uit toen ik er zat, ze brachten het herstel van de groep zelfs in gevaar.
V
VlindertjeLid
01-01-2024, 00:00
#12
De Zandman zei:
In de slachtofferrol zitten is kenmerkend voor een verslaving.
Aangezien je de relatie verbroken hebt, is het tijd om verder te leven en hoe moeilijk ook, deze partner te vergeten.
Life goes on....
Klik om te vergroten...
Dat is makkelijk gezegd, als je een kind samen hebt kun je diegene niet even vergeten. Ik heb nog steeds met hem te maken
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#13
dupont zei:
Gedwongen opnames werken eigenlijk niet. Met tegenzin en weerstand de kliniek in levert geen inzichten op. Ik pikte ze er zo uit toen ik er zat, ze brachten het herstel van de groep zelfs in gevaar.
Klik om te vergroten...

Gevaar in de zin van dat ze vertellen dat je bv gewoon kan drinken?
D
De pen is van je zusLid
01-01-2024, 00:00
#14
Kordie zei:
Gevaar in de zin van dat ze vertellen dat je bv gewoon kan drinken?
Klik om te vergroten...
Geweldadig en demotiverend omdat hun het moeten doen. Terwijl de rest van de groep wel zijn best doet.
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#15
De pen is van je zus zei:
Geweldadig en demotiverend omdat hun het moeten doen. Terwijl de rest van de groep wel zijn best doet.
Klik om te vergroten...

Met je eens.
Als je er vanaf wilt zul je het zelf moeten doen en zijn lotgenoten mijn inziens heel belangrijk. Iemand die dan negatief inzicht heeft hieromtrent is niet helpend. Maar goed, diegene is wel van de straat.Anderzijds is de vraag voor hoelang. Want zodra hij thuis komt gaat hij denk ik bier/wijn/sterktedrank halen
D
De ZandmanLid
01-01-2024, 00:00
#16
Vlindertje zei:
Dat is makkelijk gezegd, als je een kind samen hebt kun je diegene niet even vergeten. Ik heb nog steeds met hem te maken
Klik om te vergroten...

Als er kinderen in het spel zijn, dan is een soort van vergeten idd niet makkelijk.
Je blijft immers ouders dus blijf je idd aan elkaar verbonden.
Maar je moet ook verder en zo mogelijk een leven naast deze kwestie zien op te bouwen....hoe moeilijk ook.
_
_shikantazaLid
01-01-2024, 00:00
#17
Kordie zei:
Gevaar in de zin van dat ze vertellen dat je bv gewoon kan drinken?
Klik om te vergroten...
Slecht meedoen, niet serieus, de grappenmaker uithangen, geintjes uithalen, misschien zelfs gebruiken.
L
Lau77Lid
01-01-2024, 00:00
#18
Zeehond zei:
Die relatiebreuk is al een feit, zoals ze hierboven beschrijft.
Klik om te vergroten...

Kordie zei:
Wat mij altijd is verteld is dat verslaving een ziekte is. Een partner die verslaafd is of verslavingsgevoelig en dus sneller de bocht uit vliegt is (ernstig) ziek.
Ik begrijp dat een relatie niet stand kan houden bij veel gebruik, maar ik denk ook dat het goed is om ons te realiseren dat een partner hier lang niet altijd iets aan kan doen. Gezien het een ziekte is.

Staat natuurlijk vrij van om weg te gaan. Ook kan het heel (te)veel ellende aanrichten waardoor je een keuze maakt.
Maar de persoon opzich hoeft mijn inziens niet verkeerd te zijn.
Wel vind ik dat die persoon zich zou moeten laten helpen tegen zijn verslaving, maar in Nederland gaat dat net wat minder makkelijker als je dat zelf niet echt wilt. Terwijl iemand die verslaafd is mijn inziens juist een push in de rug nodig heeft.
Klik om te vergroten...
Ik ben het helemaal met je eens. En ik hou nog steeds van de partner waarmee ik getrouwd was. Maar het monster dat tevoorschijn komt als hij drinkt en de rest erbij gebruikt.. daar ben ik bang van! Liegt en bedriegt (ben ik achter gekomen) en Kan ik niet op vertrouwen. Ondanks dat ik weet dat hij ziek is is er bij mij na al die tijd ook wat kapot gegaan. En na vele pogingen hem te helpen en sturen, vragen en zelfs pushen naar hulp zoeken wist ik het niet meer. Nu zijn we uit elkaar en gaat hij binnenkort een traject in bij een kliniek. Ik ben er dan ook voor hem (daar waar ik kan) als hij mij nodig heeft en dat weet hij. Maar mijn keuze staat nog steeds. Ik hou van hem en zoals iemand al eerder zei: “houden van is (helaas) ook loslaten” 😢
K
KordieLid
01-01-2024, 00:00
#19
Logisch @Lau77 dat je gevoel een knak heeft gekregen. De keuze die je gemaakt hebt is dan ook niet vreemd. Ook niet met een kind(eren) in het spel. Je moet nl ook aan jezelf denken.

Maar mooi om te lezen dat hij zich laat behandelen in een verslavingskliniek, en dat jij er voor hem wilt zijn.

Wie weet wat de toekomst voor jullie brengt. Zeker omdat het een lieve man lijkt te zijn bij geen gebruik.

Een reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren op dit onderwerp.

InloggenRegistreren
12
AI Samenvatting

"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."