Tijd van bezinning - waar?

Aaah de dagbesteding die mij echt leuk leek is er alleen op 2 middagen waarvan ik er 1 echt niet kan. Ik heb iets nodig voor de ochtenden.

Het is nog best een puzzel. Alle verschillende groepen en tijden.

Ben mijn huis beetje aan t inrichten. Ik had eea weg gedaan aan oude meubels maar had nog niet nieuw gekocht. Is altijd beetje lastig bij mij in de flat wie dan kan komen sjouwen en wanneer. We hebben geen lift.
Gelukkig zien sommige dames bij de NA er ook sterk uit en misschien staan er achter deze sterke vrouwen ook sterke partners. Een netwerk is zo handig…

Alinde zei:

Aaah de dagbesteding die mij echt leuk leek is er alleen op 2 middagen waarvan ik er 1 echt niet kan. Ik heb iets nodig voor de ochtenden.

Klik om te vergroten...

Vrijwilligerswerk is misschien een optie.

Alinde zei:

Het is nog best een puzzel. Alle verschillende groepen en tijden.

Ben mijn huis beetje aan t inrichten. Ik had eea weg gedaan aan oude meubels maar had nog niet nieuw gekocht. Is altijd beetje lastig bij mij in de flat wie dan kan komen sjouwen en wanneer. We hebben geen lift.
Gelukkig zien sommige dames bij de NA er ook sterk uit en misschien staan er achter deze sterke vrouwen ook sterke partners. Een netwerk is zo handig…

Klik om te vergroten...

Precies, vraag hulp op de meeting

Dank je.

Ja vrijwilligerswerk is zeker een optie.
Wel is het belangrijk dat het een flink aantal uren is. Ben eens ergens op gesprek geweest en daar zochten ze alleen op donderdag iemand van 16 tot 17.30. Daar heb ik nu niets aan.

Officieel heb ik nog een bestuursbaantje, vrijwillig, maar dat is 90% thuis achter de computer. Ik kon dat ook nog best goed met een fles wijn achter de kiezen…. Dat is niet meer zo’n goed idee. Beetje elitaire club ook en er is veel tijd gaan zitten in interne conflicten. Ik heb daar op dit moment niet veel aan.
(ze weten dat ik in dagbehandeling zit)

Ik was in de stad gisteren. Realiseerde me net dat ik het werken in de stad mis. Die dynamiek, s ochtends de geur van de bakker, daarna de eerste klanten. Ik kon gisteren ook goed tegen de drukte, tot mijn eigen verbazing.
En toen liep ik langs een vintage winkel die vrijwilligers zoekt. Dat zou echt heel leuk zijn.
Qua dagbesteding kan ik misschien wel een dag met de handen werken. Maar ik moet niet verwachten dat ik energie ga krijgen van die mensen want dat zit er niet in. Schatten van mensen, maar wel grotendeels de mensen die daar op het terrein wonen en dat is niet vanwege hun zweetvoeten. Ben in de tijd van de dagbesteding ook meer gaan drinken. Terug van de dagbesteding langs t wijnschap in de supermarkt. Dat was vaste prik, dat verzachtte de dag.
Iets maken (bij voorkeur meubels) zou ik wel heel leuk vinden. Dan heb je ook een doel, in plaats van op de klok te kijken of het al pauze is.

Verder gaat t geloof ik wel goed. Ben veel buiten en daardoor ook minder op de telefoon. Krijg veel uitnodigen van NA activiteiten. Voor deze zomer zeker prettig omdat er dan niet overal drank is, en de geur van drank, en mensen die met tanks met bier op de rug lopen, en mensen die denken dat je wel een biertje wilt want je drinkt toch altijd gezellig een biertje. (Terwijl ik dit schrijf overigens totaal geen trek in een glas festivalbier) Misschien kan dat volgend jaar weer. Bij sociale dingen hield ik me wel in hoor, iemand zei eens dat hij me nog nooit dronken had gezien. Is ook de tolerantie geweest.

Dit weekend rustig. Loop op mijn tandvlees van die dagbehandeling maar het is nog 2 weken, dat red ik.

Overigens gisteren maar 1 mg lorazepam genomen. Zat nog op 1,5.

Ben er niet echt mee bezig geweest. Waar ik een paar maanden geleden de hele nacht bezig zou zijn geweest met wel of niet dat halfje nog nemen.
Overdag ook geen klachten gehad.

Nu proberen een tijdje op 1 te blijven. Weet niet vanaf wanneer ik kan gaan taperen. Geloof dat 3 mnd taperen vergoed wordt.

Verder was ik bang in een gat te vallen nadat een paar maatjes van de dagbehandeling het afgerond hebben. Maar ook dat valt mee gelukkig. Ik zou een moord doen om ze weer naar de dagbehandeling te krijgen maar dat willen ze zelf denk ik niet 😀

Zaterdag ook weer 1 mg genomen (ipv 1,5) maar zondag rond etenstijd voelde ik me echt slecht, richting onwel.
Toch dat halfje maar genomen. Officieel zit ik nog op 3. Dus 1 a 1,5 ben ik blij mee. Wat ik over heb geef ik aan mijn moeder en zij doet ze weer bij de voorraad.

Logeer nog bij de fam. Ze hebben een soort aanbouw wat evt ooit een bed and breakfast wordt dus er is wel ruimte.

Vandaag in mijn eigen huis voelde ik weer die leegte en kon ik mij helaas wel voorstellen weer te gaan drinken oid.
Deze week kwam ook uit een gesprek dat ik niet zoveel vrienden heb, althans niet in deze regio.
Gewoon om even te helpen met iets, en vice versa. Hier ga je al gauw ‘op visite’ en dan gaat de visite niet een kast in elkaar zetten of een doos naar 2 hoog sjouwen.

Grappig genoeg heb ik een vriendengroep aan de andere kant van het land, ontstaan uit een hobby. Maar t is ook wel belangrijk om hier in de buurt iets te hebben.

Misschien groeit de NA uit tot iets moois.
ik zei tegen de mevrouw van de Brijder dat ik voorzichtig ben met lotgenotencontact omdat ik ook berichten krijg van iemand die dood wil. Ze zei dat dat bij verslaafden wel meevalt, die verdwijnen soms uit beeld maar hebben minder neiging tot aankondiging van suïcide.

Gisteravond met de familie een bespreking gehad van hoe ik zo in crisis kon raken etc etc.
Maar het was heftig. Het begon met een lange discussie met hoe we zouden beginnen. Terwijl ik zelf al een lijstje had gemaakt.

Ik kan niet alles dicht timmeren in een weekschema dat altijd hetzelfde is. Ik heb mijn creatieve kanten, mijn impulsieve kanten.

Bijv als ik een cursus doe voor herstel. En dat is van 13 tot 15 uur.
Mijn broer zou zelf dan van 8.00 tot 12.30 gaan werken en van 15.30 tot 18.00 uur.
Bij mij werkt dat niet zo, ik kan dat niet zo vol proppen. Ik doe mijn dingen met aandacht en ook met aandacht voor de mensen om mij heen. Als ik zo’n cursus heb met huiswerk dan vind ik dat al heel wat, op een dag.

Zij willen nu een weekrooster zien. Maar ik zit in week 7 van 8 weken dagbehandeling en ik heb stoom uit mijn oren. Elke keer: hoe zit je erbij, hoe voel je je, hoe voelde je je gisteren, hoe komt dat? Hoe voel je je straks?
En dan alle groepsgenoten langs hoe die zich voelen vandaag/gisteren etc.

Wel heb ik met mijn broer (ik heb meerdere broers) in huis veel verplaatst en het is echt leuk geworden. Maar we hadden wel ff een botsing want hij vond het niet handig wat ik had bedacht etc etc en ik was al zo moe omdat het bij de dagbehandeling niet liep (we hadden allemaal onze dag niet incl leiding)

Gevoel dat de lat hoog ligt. Ik kom met zoveel mensen in contact bij die dagbehandeling. De groep wisselt constant. Ik praat, luister, doe mee. Maar het is in zekere zin ook doodvermoeid. Dat zit hem niet in die vouwblaadjes enzo. Het is het hele proces.

Alinde zei:

Gisteravond met de familie een bespreking gehad van hoe ik zo in crisis kon raken etc etc.
Maar het was heftig. Het begon met een lange discussie met hoe we zouden beginnen. Terwijl ik zelf al een lijstje had gemaakt.

Ik kan niet alles dicht timmeren in een weekschema dat altijd hetzelfde is. Ik heb mijn creatieve kanten, mijn impulsieve kanten.

Bijv als ik een cursus doe voor herstel. En dat is van 13 tot 15 uur.
Mijn broer zou zelf dan van 8.00 tot 12.30 gaan werken en van 15.30 tot 18.00 uur.
Bij mij werkt dat niet zo, ik kan dat niet zo vol proppen. Ik doe mijn dingen met aandacht en ook met aandacht voor de mensen om mij heen. Als ik zo’n cursus heb met huiswerk dan vind ik dat al heel wat, op een dag.

Zij willen nu een weekrooster zien. Maar ik zit in week 7 van 8 weken dagbehandeling en ik heb stoom uit mijn oren. Elke keer: hoe zit je erbij, hoe voel je je, hoe voelde je je gisteren, hoe komt dat? Hoe voel je je straks?
En dan alle groepsgenoten langs hoe die zich voelen vandaag/gisteren etc.

Wel heb ik met mijn broer (ik heb meerdere broers) in huis veel verplaatst en het is echt leuk geworden. Maar we hadden wel ff een botsing want hij vond het niet handig wat ik had bedacht etc etc en ik was al zo moe omdat het bij de dagbehandeling niet liep (we hadden allemaal onze dag niet incl leiding)

Gevoel dat de lat hoog ligt. Ik kom met zoveel mensen in contact bij die dagbehandeling. De groep wisselt constant. Ik praat, luister, doe mee. Maar het is in zekere zin ook doodvermoeid. Dat zit hem niet in die vouwblaadjes enzo. Het is het hele proces.

Klik om te vergroten...

Een planning is wel belangrijk, want impulsief gedrag is juist hetgeen dat je in de ellende heeft gebracht. Maar de planning moet wel haalbaar blijven. Je bent er zelf bij en je mag ‘m ook fine tunen al naar gelang de ervaring. Probeer het zo te zien en wat minder als de ultieme waarheid. Doe gewoon je best dat is goed genoeg 👍

MR_CHIP zei:

idd in de psychiaterie is vaak medicatie de oplossing denken/vinden ze
ik denk totaal van niet nu ik wat langer clean ben begin ik zelfs weer emoties te voelen en gelukkig kan zijn zonder drugs/medicatie en me rust neem door normale dingen te doen ipv eventuele benzo's die ze wouden opdringen

Klik om te vergroten...

En als je echt hard aan je herstel gaat werken wordt het nog 10x mooier allemaal 👍

Alinde zei:

Vaak heb ik het idee dat ik het kleine zusje ben geworden en broertjes mij voorbij gegroeid zijn qua zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen.
Maar opeens was ik de grote zus en hij het kleine broertje. Ik heb hem geknuffeld en een kus gegeven. (Ik knuffel wat af in de ggz-hal)
Tijdens het gesprek werd hem denk ik duidelijk hoeveel handjes en voorstelrondjes ik gehad heb in de laatste 2 weken, dat ik niet kan lezen als mijn hoofd zo vol zit (ook geen lange apps) etc etc. Maar damn mijn broertje… ik moet zuinig zijn. Als hij zegt: Ik trek mijn handen er vanaf als je zo doet… dan is t weg. Alles.

Klik om te vergroten...

Goed dat je even zijn grote zus was (ben je ook zo te lezen) en ook dat hij dat moment toeliet.

En dat van "voorbij gegroeid" zijn op vlak van zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen zegt lang niet alles. Het is ook nogal zo dat wij in deze (westerse) maatschappij heel erg gericht zijn op deze dingen, in die mate dat iemand zich puur op deze dingen kán richten en hierover enkel lof van zijn/haar omgeving kan ontvangen. Zo kan het lijken dat iemand al zijn "zaakjes op orde" heeft, maar dit zijn relatief oppervlakkige zaken qua het welzijn van een mens. Ja, het zijn in bepaalde zin positieve dingen, maar het zijn heel naar de buitenwereld toe zichtbaar positieve dingen. En zoals gezegd zijn er dus een hoop mensen die (imo toch) op deze manier wat oppervlakkig naar welzijn kijken, in de zin van dat als al die dingen goed zitten, dat het goed met iemand gaat en anders niet.

Uit jouw berichten hier merk ik op dat je zelf eigenlijk heel goed ziet wat je nodig hebt, maar dat je omgeving dit minder goed doorheeft. Dat kan echt lastig zijn, vooral omdat de maatschappij eigenlijk dat wat oppervlakkige beeld van welzijn bevestigd.

Inderdaad wel zuinig zijn op je familie, maar ga nou ook niet tegen je gevoel in dingen doen. Wel lastig dit.

Dank jullie wel!!! Ik wil later wat dieper er op in gaan, er worden goede mooie dingen gezegd.

Vanmorgen hoorde ik dat we een familielid gaan verliezen. Zij leeft al heel lang met kanker en nu gaat het helaas snel achteruit.

Het blijft raar, ik een gezond lijf maar soms geen levenslust. Of is mijn lijf ziek gemaakt?

In mei is een neef overleden. Overleden aan zijn alcoholisme. Tussen alle gemengde gevoelens realiseer ik mij vooral: het gaat dus niet vanzelf over.
Hij was vaak opgenomen geweest maar zijn lichaam en geest waren al onomkeerbaar beschadigd.

De rest van de familie heeft het niet, van vaders kant. Alleen hij en ik.

Volgens mij werkt hier alles nog, mijn brein en lichaam. Geheugen is heel goed. Ik heb wel tegen Brijder gezegd: Ik ben nu nog te redden.

Ik ben niet op de uitvaart geweest… sterker nog… op het moment dat de kist de grond in ging hadden wij crisisgesprek omdat ik me in die dagen een slag in de rondte had gezopen. Je kon de uitvaart online kijken en ik heb dat een paar keer gedaan. Mijn nicht sprak: De alcohol verdoofde zijn pijn, maar nam zijn kracht en levenslust weg.

En dat herken ik. Heb geen druppel meer gedronken na haar woorden.

Ben nu iets aan het maken voor de directe familie van degene met kanker. Zulke lieve mensen….

heel veel sterkte en succes

Dank jullie wel. De diepere inhoudelijke reactie gaat nog komen.

Vandaag een lamlendige dag. Ik had vanmorgen een monteur hier. Kleinigheidje maar toch… dat klaar zitten voor als de bel gaat, niet je gewone ochtendritueel kunnen doen. Ik heb heel weinig energie momenteel en met het ontvangen van die man en praatje maken heb ik mijn kruit alweer deels verschoten.

Nu ik terug ben in mijn huis, weet ik wel weer waarom ik mijzelf was gaan verdoven.

Ik heb moeite met de gewone dingen, zoals een maaltijd bereiden. Ook dit kan door de medicatie komen volgens mij. Ik leefde al lange tijd op kant-en-klaar. En als ik dan wil koken kan ik het allemaal niet vinden in de winkel.

Maar vooral, de perikelen met de mannen komen terug. Ik zocht mijn troost altijd in drank maar zodoende hebben dingen geen plekje gekregen. Voornamelijk wanneer de mannen het onmogelijk maakten om het contact netjes af te sluiten.
Ik zat te denken om misschien sommigen een brief te schrijven die ik niet verstuur.

Ik bedoel nu een paar exemplaren. Eentje die lichamelijk over mijn grens ging, eentje die opeens alle deuren dicht gooide. Van die dingen waarvan ik toen dacht ‘big girls don’t cry’.
Maarja als je dan je medicijnen en je middelen afbouwt komt er toch oud verdriet boven.

Niet dat er alleen nare kerels zijn hier. Maar sommige dingen hebben nooit een plekje gekregen.

En in april, voor we naar gesprek met de psychiater gingen, wilde mijn moeder opeens alles weten daaromtrent. Zij dacht dat daar misschien de kern zat van de problemen. Toen is alles wel weer ‘los gewoeld’.

Alinde zei:

Dank jullie wel. De diepere inhoudelijke reactie gaat nog komen.

Vandaag een lamlendige dag. Ik had vanmorgen een monteur hier. Kleinigheidje maar toch… dat klaar zitten voor als de bel gaat, niet je gewone ochtendritueel kunnen doen. Ik heb heel weinig energie momenteel en met het ontvangen van die man en praatje maken heb ik mijn kruit alweer deels verschoten.

Nu ik terug ben in mijn huis, weet ik wel weer waarom ik mijzelf was gaan verdoven.

Ik heb moeite met de gewone dingen, zoals een maaltijd bereiden. Ook dit kan door de medicatie komen volgens mij. Ik leefde al lange tijd op kant-en-klaar. En als ik dan wil koken kan ik het allemaal niet vinden in de winkel.

Maar vooral, de perikelen met de mannen komen terug. Ik zocht mijn troost altijd in drank maar zodoende hebben dingen geen plekje gekregen. Voornamelijk wanneer de mannen het onmogelijk maakten om het contact netjes af te sluiten.
Ik zat te denken om misschien sommigen een brief te schrijven die ik niet verstuur.

Ik bedoel nu een paar exemplaren. Eentje die lichamelijk over mijn grens ging, eentje die opeens alle deuren dicht gooide. Van die dingen waarvan ik toen dacht ‘big girls don’t cry’.
Maarja als je dan je medicijnen en je middelen afbouwt komt er toch oud verdriet boven.

Niet dat er alleen nare kerels zijn hier. Maar sommige dingen hebben nooit een plekje gekregen.

En in april, voor we naar gesprek met de psychiater gingen, wilde mijn moeder opeens alles weten daaromtrent. Zij dacht dat daar misschien de kern zat van de problemen. Toen is alles wel weer ‘los gewoeld’.

Klik om te vergroten...

Klinkt mij alsof je wel baat zou kunnen hebben bij het doorlopen van de 12 stappen van NA met een sponsor samen.

Dat koken (en slechte zelfzorg in het algemeen voor mij) klinkt me heel bekend in de oren. Was me in actief gebruik ook altijd teveel en ik koos veel te vaak voor iets makkelijks. Terwijl ik koken altijd leuk vond… Ik ben de draad wel weer aan het oppakken. Koken is eigenlijk niet zo veel moeite en gezond eten vind ik fijn en heb ik ook nodig. Begin van ‘t jaar echt goed mee bezig geweest. Verwatert de laatste tijd weer steeds meer.

@Alinde waarom laat je je boodschappen niet bezorgen? Hoef je niet te zoeken en krijg je toch gezonde ingrediënten thuis.

Dank je. Ja bezorgen is zeker een optie. Daarin liep ik ook wat vast dat ik dan niet wist wanneer ik thuis was, of dingen bestelde die ik uiteindelijk toch niet klaarmaakte. Maar heb nu wat meer rust.

Overigens heb ik voor groepen gekookt… als werk… ik kan het wel maar voor mezelf is het dan toch lastig.

Ik ga zaterdag wandelen met mensen van NA. Overdag heb ik wat meer energie en dan worden de mensen ook wat vertrouwder. Ik merk dat de verslaving van de benzo’s absoluut nog niet onder controle is.

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik wist niet dat dit zo was. Ik ging uit van haar ouders. Het was een beetje een gek moment want ik hoorde dit voor t eerst en ik deed ook ff niet mee in het verhaal. Het was nu: we krijgen een derde dus dan krijgen jullie bij deze ook een derde.

Ik weet niet hoe dat allemaal werkt bij de huisje-boompje-beestje mensen. Want dan kun je ook niet meer in t buitenland gaan wonen bijv?

Je hoopt natuurlijk dat er niets gebeurt maar ik voelde me nu wel buitengesloten dat ‘zij’ met zijn allen een kind krijgen. Maar ik had ook het idee dat schoonzusje (niet de zwangere) wel zag dat het awkward was.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Alinde zei:

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Klik om te vergroten...

Het lijk me ook totaal niet bevorderlijk voor jouw huidige situatie als je langduring de zorg voor 3 kinderen erbij krijgt, toch?

Ik wist wel dat die reactie ging komen. Misschien is dit forum niet de plek. Dat zij de mededeling kregen dat ze ‘dus ook nog een kind kregen’ en dat gingen vieren met elkaar was best ff kut.

Mijn verdriet is er en ik kan het nu niet verzuipen.

Jongste schoonzus begon over ‘straks een hok vol’. Dan voel ik mijn eenzaamheid nog meer.

(waarschijnlijk gebeurt er niks maar toch)

We waren bij elkaar om aan mijn signaleringsplan te werken gisteravond. Binnen de consulten komen we er niet aan toe en nu is spv met vakantie en konden we er thuis aan werken.

Dat maakte dat ik ook niet echt weg kon, we waren er net. Maar het contrast werd alleen maar groter zo.

Want dan is schoonzusje waarschijnlijk al 3,5 jaar peettante of hoe dat heet. Maar ik wist het niet. Het voelde raar dat ik dat even allemaal gemist had.

Ging er meer vanuit dat ze het in haar familie hadden geregeld (van de zwangere schoonzus)

Natuurlijk is dit logisch maar ik voelde mij wel buitenspel staan.

Ik snap je eenzaamheid wel. Voel dat ook wel als ik allemaal stelletjes in het buitenland zie: dineren, op pad zijn, leuke dingen doen. En ik dan alleen ben. Maar mijn focus licht op dit moment op herstel en probeer daar de meeste aandacht aan te geven en verder plezier maken . Negatieve emoties en gevoelens mogen er best zijn en goed dat je het van je af schrijft. Bel je er ook wel eens over met fellows? Probeer dat eens.

Dank je. Ik heb nog geen fellows gebeld. Dat is weer een nieuwe stap.

Broers kunnen dat zich niet voorstellen denk ik, altijd alleen wonen. Altijd moeite moeten doen voor sociale afspraken. Ik heb niet een stamkroeg waar iedereen altijd zit. Of een vriendenkring die ‘altijd bij Karel zit’. Het is altijd appen, horen dat iemand het druk heeft, etc.
Wordt bij de fellows misschien anders.

Ik had ook teveel activiteiten. Dat signaleringsplan is heel kut maar het komt al jaren niet van de grond. En elke afspraak ga ik heen met de vrees dat we weer in de ellende moeten duiken maar dan schuift het weer door etc. En zo was er tijdens de crisis geen plan.. en nu in feite nog steeds niet want staat nog niet bij ggz in systeem.

Alles bij elkaar was veel. Bij jongste broer thuis moet alles perfect zijn qua schoon en netjes en modern. Voelt wat ongemakkelijk. Ik zit lekkerder in ouwe meuk.

De kinderloosheid is een groot thema en was ook aanleiding tot de crisis. Een van de aanleidingen.

Moeilijke dag vandaag. Teveel hooi op mijn vork gehad en nu dit er nog bij. Deze emotie.