Tijd van bezinning - waar?

Nee gewoon nu dicht

Oke, dan sluit ik bij deze je topic.

Sterkte!

Dankjewel. Hij moet het overleggen (volgens mij was hij nieuw) en dan zou het ook bij vrijgevestigde psych kunnen.

Dan is het de vraag of dat handig is, of wachten tot Brijder.

Ik heb broer gevraagd wat telefoontjes over te nemen deze week. Ik ben op.

Alleen UWV moet ik zelf nog doen woensdag.

Ik heb gisteren 20 gehad maar had 10 moeten zijn, hoor ik net. Wel vervelend dat ik toch niet lekker heb geslapen.

In de ochtend krijg ik 5 mg diazepam.

Als ik voor de nacht 10 mg diazepam krijg vanaf nu is dat wel significant minder dan de lorazepam die ik slikte laatste tijd.

Maar even aankijken dit weekend.

Dank je. Vanaf het moment dat ik toegaf dat ik een verslaving heb, heb ik er nog niet of nauwelijks over kunnen praten.

Ik heb gevaarlijke dingen gedaan, zie ik nu. De hoeveelheid benzo’s, het gekloot met mijn andere medicatie (ook teveel), de combinatie met drank….
De dagbestedingsgroep is er niet voor bedoeld om deze dingen van mij af te praten. Er komt sinds mei iedere dinsdag iemand van WMO bij mij en met hem kan ik er wel over praten.
De SPV wil hem nu spreken want hij is niet voor gesprekken maar voor praktische zaken. Ik zal wel aangeven dat er voor mij wel een gat was, waarin er nog niets aan/met de verslaving gedaan kon worden.

Hoe lang heb jij benzo’s gebruikt?

Verder heb ik gedroomd van degene met wie ik voor het eerst ging drinken om het drinken.

Hij stond algemeen bekend om zijn vele gezuip. Het was een beetje zijn image. We studeerden en hij presenteerde zich bijna als een typetje, een karikatuur. Altijd grappen over bier.
Het bleek zo’n man te zijn die ‘alles begreep’ en ik was juist wat zoekende. Toen kwamen de avonden dat we samen op de bank zaten met heel veel bier. Geen feestje, niks te vieren, ook niet echt gezellig, gewoon in zo kort mogelijke tijd die flesjes er doorheen. Volgens mij was zijn relatie ook net uit.

Toen was ik 21. Een jaar later ontwikkelde ik de gewoonte om ook zonder hem - en alleen - die verdoving op te zoeken.
Het is soms ook maanden of jaren goed gegaan. Maar de laatste tijd dat gekloot met al die pillen en de alcohol dat ging niet meer. En dat isolement.

Alinde zei:

Dank je. Vanaf het moment dat ik toegaf dat ik een verslaving heb, heb ik er nog niet of nauwelijks over kunnen praten.

Klik om te vergroten...

Daar is NA bij uitstek geschikt voor. Herkenning zonder oordeel 👍 en misschien krijg je nog tips.

Alinde zei:

Ik heb gevaarlijke dingen gedaan, zie ik nu. De hoeveelheid benzo’s, het gekloot met mijn andere medicatie (ook teveel), de combinatie met drank….

Klik om te vergroten...

Ook dat zullen veel verslaafden wel herkennen. Zie het als les. Doe het vanaf nu anders, dat is het enige dat je nu voor jezelf kunt doen.

Alinde zei:

De dagbestedingsgroep is er niet voor bedoeld om deze dingen van mij af te praten. Er komt sinds mei iedere dinsdag iemand van WMO bij mij en met hem kan ik er wel over praten.
De SPV wil hem nu spreken want hij is niet voor gesprekken maar voor praktische zaken. Ik zal wel aangeven dat er voor mij wel een gat was, waarin er nog niets aan/met de verslaving gedaan kon worden.

Klik om te vergroten...

Gebruik de telnrs van NA vooral om je hart te luchten. En hulp vragen is juist goed 👍

Alinde zei:

Hoe lang heb jij benzo’s gebruikt?

Klik om te vergroten...

Jarenlang onregelmatig om de conedowns van mijn coke binges op te vangen. Werd door de jaren heen wel steeds regelmatiger natuurlijk.

Na een psychose heb ik 6 maanden op 3mg Lorazepam per dag gezeten. Er af komen vond ik ern hel die ik niemand toewens. Later nog 2 maanden Temazepam elke dag enndie afbouw ging een stuk beter. Nog steeds niet leuk en ik hoef nooit meer een Benzo tenzij ik onder het mes moet.

Dank je voor je reactie.

6 maanden 3 mg is best veel idd. Ik hoor van meer dat de afbouw een hel is. Daarom snap ik ook iets beter dat ik me in april zo slecht voelde. Ik was gestopt met zelf bestellen van benzo’s en kreeg vanuit ggz nog 2 mg. Achteraf gezien is dat een hele grote stap geweest en dat gaf weer enorme zucht naar alcohol.

Ja heel bijzonder zo’n NA meeting. Ook dat zo’n groep blijvend is. De mensen van mijn huidige GGZ-groep, daar moet ik ook weer afscheid van nemen, evenals de begeleiding. Die vleugel van het gebouw, waar we nu kind aan huis zijn, die is straks weer gesloten.
Ik had het idee bij de NA groep dat sommigen er al jaren in zitten.

Nog geen bericht van Brijder en ik vraag mij oprecht af waar we nu precies op wachten. Er moeten 2 agenda’s naast elkaar gelegd worden. Hoe moeilijk is dat?

De man van WMO was er. Ik had gevraagd of we konden wandelen want ik kon mij niet concentreren op administratie etc en er is nu niets dat haast heeft. Hij had een bericht van mijn SPV dat ze een gesprek met hem wil (met zijn drieën).
Ik heb gezegd dat dat maar ff moet wachten. Dat ik op dit moment alleen maar wil weten wanneer die afspraak met Brijder is. Als ik het goed onthouden heb is die vrouw morgen ook weer vrij. Daarnaast stamt mijn signaleringsplan van Ggz uit 2007 en is er vanuit de familie een vriendelijk doch dringend verzoek voor een update. Ze hebben laatst bijv getwijfeld of ze bij ernstige ongerustheid met mijn reservesleutel mijn huis in mogen. Nou hoop ik natuurlijk dat er nooit meer zo’n situatie komt maar t is goed om daar afspraken over te hebben.
Signaleringsplan maken heeft voor mij prioriteit boven het gesprek met WMO. Hoewel hij ook signaleringsplan kan maken maar dat zou spv moeten doen.

SPV is vaak heel scherp maar er zijn ook wel eens dingen blijven liggen ‘omdat de computer ff vast liep’. Soms zijn er van die vage dingen. Overigens moet er een signaleringsplan van 2017 geweest zijn. Ook niet bepaald up to date maar beter dan 2007.

Nog geen datum voor het gesprek met de Brijder. De persoon werkt niet op woensdag (dat wist ik al) dus vandaag is er wederom geen duidelijkheid gekomen.

En wat ik al dacht, voor GGZ is de urgentie weg want ik drink niet meer en gebruik een acceptabele hoeveelheid benzo’s. Dus ik moet het gesprek met Brijder goed voorbereiden dat het probleem niet van tafel wordt geveegd.

Ik zag wel dat mijn SPV heel blij was dat ik er beter bij zat. Ze heeft vorig jaar wel moeite gedaan om een andere psychiater voor me te regelen. Dat is gelukt maar helaas raakte ik in crisis en daar heeft ze ook echt veel tijd in gestoken.

De vorige psychiater dacht erg in diagnoses en pillen dus er kwamen telkens pillen bij en hij hielp nauwelijks met afbouw. Verder steeds zoeken naar nog meer diagnoses en hij bleef als een kapotte grammofoonplaat doorgaan over dat autisme. Daar is veel tijd mee verloren gegaan want we kwamen in de consulten niet toe aan de relevante onderwerpen.

Overigens was er toen nog geen alcohol in het spel of slechts incidenteel.

Ik kwam de vorige psychiater wel tegen in de wachtkamer maar had me vooraf hier niet druk over gemaakt. Eerder wilde ik zelfs liever niet langs het gebouw van ggz rijden. Nu ben ik hele dagen in dat gebouw en ben ik er niet meer mee bezig dat die man daar ook is. Een soort exposure.

Ik weet niet of ik mijn vragen bij de Brijder kan bespreken. Door mijn SPV wordt het nu gereduceerd tot ‘omgaan met trek’.

Maar waarom ik zoveel ben gaan gebruiken heeft wel een reden. Het is gewoon een ontzettend leeg bestaan. Ik woon alleen in een flat.
In mijn familie heeft bijna iedereen kinderen. Je krijgt kinderen, bent altijd bezig met de kinderen, richt je leven in naar de kinderen, praat over de kinderen en als ze uit huis gaan val je in een gat. Totdat er kleinkinderen komen en dan draait je leven om het grootouderschap.

Ik heb mijzelf als een soort onvruchtbaar gezien omdat ik niet van de benzo’s en de seroquel af kon komen.
In datingsituaties was het ook lastig als het op het onderwerp kinderen kwam. Want wens: ja. Mogelijkheid: nee.
Maar je wilt dat ook niet meteen op tafel gooien.

Toen ik ging afbouwen leefde ik helemaal tussen hoop en vrees want ook inmiddels 40.

Ik ben onderuit gegaan toen een jeugdliefde contact zocht. Hij had zijn leven overdacht en achteraf gezien was ik de ware voor hem en hij wilde het weer proberen. En ik dacht, misschien met hem aan mijn zijde, voelt het minder leeg en lukt afbouw/afkick ook beter.
De jeugdliefde heeft het gelaten bij mooie woorden en het is nooit van daden gekomen.

En het gemis werd toen opeens enorm. Ik dacht een paar dagen mijzelf te verdoven en dan de draad weer op te pakken. Maar ik bleef hangen in gebruik van alcohol en lorazepam, 24/7.

En nu. Het zijn kleine doelen. Een legpuzzel maken. Week na week de dagbesteding volhouden. Iets maken met vouwblaadjes wat ik waarschijnlijk nooit ga ophangen.
Het is eigenlijk helemaal niks. Ik logeer nog bij familie maar als ik naar huis ga is er weer deze leegte.

Ik denk dat mensen die niet binnen GGZ vallen, ook met dit soort levensvragen kunnen lopen zoals ongewenste kinderloosheid. Mijn moeder heeft geen diagnose en geen GGZ en zij heeft in periodes wel psychologen bezocht als er een levensvraag was.

Ik wil wel met dat existentiële aan de slag. Ik vraag mij af of de Brijder zulke problemen herkent en of ze er iets mee kunnen. Of dat bij hun ook alles gericht is op gedragsverandering en omgaan met trek.

En als dit niet zo is kom ik weer bij de beginvraag om zelf aan de gang te gaan. Overigens heeft NA ook veel activiteiten, dat biedt ook perspectief.

Nadat ik dit geplaatst had, besef ik dat het rouw is om verlies van gezondheid.

Terwijl de gezondheid misschien nog helemaal niet verloren is. Na afbouw van zware antipsychotica en nu ook afbouw van de benzo’s, komt er wel een nieuwe energie vrij.

Het is een gekke achtbaan.

Alinde zei:

Ik weet niet of ik mijn vragen bij de Brijder kan bespreken. Door mijn SPV wordt het nu gereduceerd tot ‘omgaan met trek’.

Maar waarom ik zoveel ben gaan gebruiken heeft wel een reden. Het is gewoon een ontzettend leeg bestaan. Ik woon alleen in een flat.
In mijn familie heeft bijna iedereen kinderen. Je krijgt kinderen, bent altijd bezig met de kinderen, richt je leven in naar de kinderen, praat over de kinderen en als ze uit huis gaan val je in een gat. Totdat er kleinkinderen komen en dan draait je leven om het grootouderschap.

Ik heb mijzelf als een soort onvruchtbaar gezien omdat ik niet van de benzo’s en de seroquel af kon komen.
In datingsituaties was het ook lastig als het op het onderwerp kinderen kwam. Want wens: ja. Mogelijkheid: nee.
Maar je wilt dat ook niet meteen op tafel gooien.

Toen ik ging afbouwen leefde ik helemaal tussen hoop en vrees want ook inmiddels 40.

Ik ben onderuit gegaan toen een jeugdliefde contact zocht. Hij had zijn leven overdacht en achteraf gezien was ik de ware voor hem en hij wilde het weer proberen. En ik dacht, misschien met hem aan mijn zijde, voelt het minder leeg en lukt afbouw/afkick ook beter.
De jeugdliefde heeft het gelaten bij mooie woorden en het is nooit van daden gekomen.

En het gemis werd toen opeens enorm. Ik dacht een paar dagen mijzelf te verdoven en dan de draad weer op te pakken. Maar ik bleef hangen in gebruik van alcohol en lorazepam, 24/7.

En nu. Het zijn kleine doelen. Een legpuzzel maken. Week na week de dagbesteding volhouden. Iets maken met vouwblaadjes wat ik waarschijnlijk nooit ga ophangen.
Het is eigenlijk helemaal niks. Ik logeer nog bij familie maar als ik naar huis ga is er weer deze leegte.

Ik denk dat mensen die niet binnen GGZ vallen, ook met dit soort levensvragen kunnen lopen zoals ongewenste kinderloosheid. Mijn moeder heeft geen diagnose en geen GGZ en zij heeft in periodes wel psychologen bezocht als er een levensvraag was.

Ik wil wel met dat existentiële aan de slag. Ik vraag mij af of de Brijder zulke problemen herkent en of ze er iets mee kunnen. Of dat bij hun ook alles gericht is op gedragsverandering en omgaan met trek.

En als dit niet zo is kom ik weer bij de beginvraag om zelf aan de gang te gaan. Overigens heeft NA ook veel activiteiten, dat biedt ook perspectief.

Klik om te vergroten...

Ongeacht wat de gezondheidszorg je gaat bieden, ga maar met een sponsor aan de 12 stappen van NA werken. Dat heeft mij heel veel rust gebracht, en dat hoop ik ook voor jou. Als je eerlijk bent en alles vertelt zul je gaan merken dat je je tzt lichter gaat voelen.

🙏

Dank je.

De route via NA had ik voor deze week nog niet gezien.
Waar ik maandag was is een vrouwengroep overigens.

Normaal ben ik gewend dat het eerste wat ik krijg, de vraag is wat voor werk ik doe. Nu was het eerste een knuffel. Daarna sleutelhangers en applaus en een briefje met telefoonnummers en een boekje met de 12 stappen. Ik kan mij ook zomaar voorstellen dat ik die dames in mijn rommelige huis zou uitnodigen en dat dat niets uitmaakt.

Ik ben in de whatsapp groep opgenomen en er komen verschillende uitnodigingen langs voor activiteiten. Wel fijn te weten dat er ook alcoholvrije evenementen bestaan. Voor nu is dat wel t makkelijkst.

Meestal is niets drinken in gezelschap niet zo’n opgave. Maar nu, nu ik ook benzo’s afbouw, kan de zucht wel groter worden.
(ik was vooral een alleen-thuis drinker. In gezelschap viel het wel mee)

Op dit forum gelezen dat bij Brijder de benzo’s onder hetzelfde kopje vallen als morfine/heroïne.
Dan zullen ze het toch wel serieus nemen.

Dank voor jullie steun.

Morgen ga ik met mijn jongste broer het gesprek voorbereiden en ik heb er wel vertrouwen in.
Hij werkt zelf als hulpverlener en kan goed redeneren/argumenteren.

Hij zegt, we hebben met zijn allen een veilige situatie gecreëerd maar de verslaving is daar niet mee behandeld. Dat er toch een gat zit dat ik gevuld heb met drank en benzo’s.

Zelf ben ik ook wel benieuwd hoe vanuit Brijder nu naar benzo’s wordt gekeken.

Bij Ggz zijn ze nog steeds flink aan het voorschrijven. Ik heb het daar wel moeilijk mee, dacht ook eigenlijk dat de inzichten veranderd waren.

Maarja eigen problemen eerst.

Alinde zei:

Dank voor jullie steun.

Morgen ga ik met mijn jongste broer het gesprek voorbereiden en ik heb er wel vertrouwen in.
Hij werkt zelf als hulpverlener en kan goed redeneren/argumenteren.

Hij zegt, we hebben met zijn allen een veilige situatie gecreëerd maar de verslaving is daar niet mee behandeld. Dat er toch een gat zit dat ik gevuld heb met drank en benzo’s.

Klik om te vergroten...

Wijze woorden van jouw broer.

Alinde zei:

Zelf ben ik ook wel benieuwd hoe vanuit Brijder nu naar benzo’s wordt gekeken.

Bij Ggz zijn ze nog steeds flink aan het voorschrijven. Ik heb het daar wel moeilijk mee, dacht ook eigenlijk dat de inzichten veranderd waren.

Klik om te vergroten...

Als je met een psychiater praat, krijg je pillen. Je bent er wel zelf bij hoe ver je dat laat komen.

Alinde zei:

Maarja eigen problemen eerst.

Klik om te vergroten...

Helemaal dit. Zet jezelf maar op 1 de komende tijd.

Dank je.

Een vrouw weet niet wat haar overkomt deze eerste depressie. Ze is meteen op een flinke dosis lorazepam gezet, door de huisarts volgens mij in eerste instantie.

Maar ik weet dat de groep niet de plaats is om mijn mening over de medicijnen te verkondigen.

Ja mijn broer is geweldig. De rest van de familie ook hoor. Maar broer heeft op dit moment verstand van zaken, verstand van mij, hij is verbaal sterk EN hij is al vaker mee geweest naar GGZ waardoor hij eigenlijk al zag waar ik tegenaan liep.

Verder merk ik dat ik alle kennis rondom verslaving in mij opzuig. En dat ik betrokken ben bij mijn groep van ggz. Zo vertelde iemand dat ze morgen haar SH spullen (automutilatie) gaat weggooien met haar broer samen. Ik vertelde dat ik met mijn broers mijn flessen heb weggegooid en dat dat misschien net zoiets is.

En dan kan er verder niks meer bij aan sociale contacten. Mensen die voorstellen om te wandelen, te bellen… het kan er niet bij. Ik heb nu maar een standaard berichtje gemaakt dat ik terug stuur als iemand contact zoekt. Terwijl ik dan wel nieuwe mensen ontmoet bij NA maar dat heb ik nu harder nodig.

Ze missen me bij Oerol. Ze hebben geen idee hoeveel stappen dat is met zo’n tent en zo’n boot en als je in crisis bent dat dat even ver van het bed is. In de dagbehandeling-groep hebben we in die zin aan een half woord genoeg.

Natuurlijk is het lief, maar ik kan er nu niet zo veel mee. Ben vooral blij dat ik niet naar Oerol hoef geloof ik.

Vandaag met jongste broer in de tuin gewerkt bij ouders. Lichamelijk ben ik (voor zover we kunnen zien) gezond, oftewel goed hersteld. Hard gewerkt allebei.

Daarna zoals afgesproken gaan zitten om gesprek met Brijder voor te bereiden.
Hij was vrij duidelijk: De crisis kost de familie een berg tijd en energie, ten eerste.
Ten tweede wenst hij mij niet nog eens zo aan te treffen als begin mei, in bed, niet reagerend op telefoontjes en te dronken om te praten. En huis een rotzooi.

Ook wil hij in het signaleringsplan, dat nog gemaakt moet worden, niet de mogelijkheid opnemen dat ik bij familie kan slapen.

Ik had hem al eens verteld dat ik bij dagbehandeling verschillende mensen ontmoet heb die uit de kliniek komen.
Ze hadden tegen ons gezegd dat dat niet meer bestaat, opnames. Of iets in die trant.
Ik zei ook tegen broer, de psychiater zei toen dat onze ouders ook de deur mogen dicht gooien als ik weer ga drinken.
En dat ik dat wel eens op TV zie maar dat dan de keus is: of je neemt nu hulp aan of we gooien je op straat.
Maar dat bij mij wel de optie op straat genoemd werd, maar er stond geen optie open voor directe hulp bij de verslaving. Ja dat vond broer idd ook.

Verder vond ie dat ik heel snel ben opgeknapt maar hij is het met me eens dat de oorzaken van verslaving moeten worden behandeld.

Ik gaf aan dat ik liever 1 x grondig behandeld word ipv kliniek in kliniek uit.

Verder heeft hij zich nooit gerealiseerd dat oma ‘zo’ was door de medicatie. We hadden een passieve vlakke oma. Zij slikte een flinke hoeveelheid temazepam, wel 40 of 45 jaar. Er kwam ook een flinke hoeveelheid witte wijn bij in de loop der jaren.
En antidepressiva. Voor mij was het logisch dat oma was zoals zij was, door alle pillen. Ik deed ook wel eens boodschappen voor haar en ging dan ook naar de apotheek dus ik wist wat er doorheen ging en in welk tempo.
Bij broer viel nu pas een kwartje dat ze daarom ‘zo’ was. Oma was natuurlijk oma en hij had daar niet over nagedacht op die manier.

Hij gaat me echt niet laten vallen maar hij vindt dat familie niet als opvangmogelijkheid op papier moet staan. Ik had me ook wel willen laten opnemen, ook wel elders in het land en heb zelf veel gebeld daarvoor. Het was niet bij GGZ bespreekbaar en je hebt wel je regiebehandelaar nodig om het voor elkaar te krijgen.

Hij vond het echt cool dat ik bij NA geweest ben en ik heb mijn sleutelhangers laten zien.

Het is niet zo dat ik altijd alles doe wat broer zegt, maar hij heeft echt verstand van zaken. Hij wil echt het beste voor iedereen en vindt dat ik met mijn vuist op tafel moet slaan.

Weer even kort want zo weer bedtijd.

Er zijn nog 30 bedden voor de hele regio begreep ik, bij ggz.
De moeder van een vriendin werkt bij ggz en van haar begreep ik dat die afdeling overvol zat toen ik crisis had.

Wat je nu krijgt is dat suïcidale mensen bij familie logeren (dan bedoel ik niet mezelf). Of iemand die het thuis echt niet trekt en dan veel pammen krijgt en in het weekend 1 telefoontje en 1 huisbezoek.
Typisch een vrouw die vroeger naar de open opnameafdeling zou gaan.

Ik zat destijds op de PAAZ, gesloten afdeling. Officieel niet gedwongen maar ik ben wel gedwongen zeg maar. Ze hebben me gedwongen tot vrijwillige opname. Maar eenmaal daar zat de deur op slot en moest ik onder dwang medicatie slikken.
Gedeelde kamers, bah.

Ik had paar maanden geleden niet zoveel besef meer van hoeveelheden. 4 glazen wijn of 4 flessen, 1 lorazepam of een strip lorazepam.
Beetje Seroquel extra, beetje Lamotrigine erbij. Ik wilde gewoon slapen en realiseerde me ook niet dat ik al had liggen slapen. Ik bleef moe namelijk.

Ik weet niet of Brijder een mening heeft over medicatie in het algemeen, of dat ze alleen over benzo’s en sommige pijnstilling iets zeggen.
Zeker de seroquel/quetiapine heeft niet veel goeds voor me gedaan. Van anderen hoor ik hetzelfde.

Het zou fijn zijn als ze begrijpen dat de hele mix niet zo goed voor mij werkte. Ik bedoel dan even alle medicatie zoals voorgeschreven en in een periode zonder alcohol.

We gaan in ieder geval aansturen op begeleiding bij afbouw lorazepam. Ik weet inmiddels alle theorie wel maar de taperingstrips daar is wel een arts voor nodig.

Wat ze gezegd hebben, aan het begin van het crisisgesprek, dat opname niet aan de orde was dus daar zou het gesprek dan ook niet over gaan.
We waren met de familie, hij ging ook aan mijn broers vragen of ik daar kon verblijven maar die trekken daar een grens. Ook Ivm kleine kinderen kan ik daar niet logeren.
Toen was het of mijn ouders, of mijn eigen huis of op straat.

En daarvan zegt mijn broer nu, de optie ouders moet uit het plan.
Mijn ouders zijn op leeftijd, de psychiatrie kan niet meer zeggen ‘je bent een gevaar voor jezelf en voor anderen dus je gaat bij je ouders logeren’.

Niet dat ik anderen bewust in gevaar bracht maar er stond al een keer iets in de fik in de keuken omdat ik niet zo helder was. In mijn eigen flat. Dat soort dingen.

Mijn broer wil nu afspraken maken zodat in een evt volgende crisis zwart op wit staat wat te doen ipv ‘ouders’.

Er is een groepsgenote, zij was suïcidaal en moest ook naar familie. Zij was ook liever opgenomen geweest. Voor de familie is dat ook beter.

Behandelopnames bestaan hier denk ik niet bij ggz. Wel mensen die op het terrein wonen maar die hebben dan geen eigen huis meer. Bij opname denk ik aan iets tijdelijks waarbij je ook weer naar huis kan. Voor zover je dat hebt.

Onze GGZ is flink gereorganiseerd en het gaat allemaal net ff anders nu.

Het ligt er bij de GGZ een beetje aan waarvoor je in opname gaat. Je hebt crisisopnames (vrijwillig/gedwongen en open/besloten/gesloten) dus als je een gevaar voor jezelf of anderen bent. Je hebt ook een BOR opname dit staat voor bed op recept en is vaak maar voor een aantal dagen dus dat is echt als time out bedoeld. Hiervoor moet je ook een indicatie hebben dus niet iedereen kan hier gebruik van maken. En je hebt behandelopnames dus dat je opgenomen bent en bijvoorbeeld gaat werken aan trauma’s, gedragsproblematiek of een behandelopname omtrent verslaving dus geen detox maar een langer programma maar dat valt dan binnen de verslavingszorg.

Maar over het algemeen zijn ze de laatste jaren wel minder snel geneigd om iemand op te nemen omdat het bijvoorbeeld ook veel schade kan toebrengen in plaats van goed doen.

Waarom zou je graag een opname willen? Het heeft voordelen maar ook zeker nadelen.

Als je hulp nodig hebt dan help ik je graag op weg!🥰