Vind de acceptatie in dat gevoel. Keer op keer weer. En blijf gewoon kalm. Het gaat langzaam, maar het wordt écht veel beter.Dank jullie wel!
Het is niet dat ik niet zou mogen genieten. Ik voel me vooral heel akelig en dat is ook zo in het zomerzonnetje of op het strand of bij de dagbesteding.
Of bij die GGZ cursus. Ik wil dan eigenlijk naar huis maar ook daar is het akelig. Alsof het nare gevoel in mijn bloed zit.
Heel herkenbaar Alinde, ik zit in precies hetzelfde als jij!Het gaat niet echt lekker.
Ik heb moeite om het nut te zien van mijn bestaan. Eigenlijk was dat al langer zo maar dan kon ik nog ‘blij’ worden van een fles wijn.
Ik kan wel in het zomerzonnetje gaan zitten maar ik voel er niets bij.
Ik vernam dat er ook op zondagochtend een meeting van NA is, misschien is dat wat voor morgen.
Ik weet niet hoe anderen dat hebben. Ik voel me al 3 weken verschrikkelijk en er komt ook geen motivatie voor iets wat ik leuk vind ofzo. Die ‘leuke’ ggz cursus vind ik nu ook verschrikkelijk, al dat gepraat.
Voel me psychisch in een soort niemandsland. Alsof ik in een andere wereld zit dan de rest.
Laatste alcohol was 2 augustus. Dit rotgevoel ontstond paar dagen eerder.
Trauma’s kunnen in het onderbewustzijn een plek hebben. Regelmatig als er zich een traumatische situatie voordoet in de eerste levensjaren van een kind word dit een onbewust trauma. Dit komt omdat een jong kind zoiets nog niet rationeel kan verwerken en/of je bent op dat moment misschien in een dissociatie beland. Je lichaam en geest scheiden zich dan van elkaar omdat je in angst leeft of veel stress en emoties hebt op dat moment.Dank je koffieboon, goed dat je een betere dag had.
Ik raakte met een (online) vriendin in gesprek en ze zei iets over trauma’s in de eerste levensjaren.
Ik heb op mijn tweede een heftige ziekenhuisopname gehad en geloof wel dat dat traumatisch was maar ik kan er niet bij, ik weet het nauwelijks meer. Weet niet hoe ik dat zou kunnen behandelen.
Precies wat @dupont zei: het zijn niet de dingen om je heen, het is jou (niet als in: beschuldigend bedoeld natuurlijk).Dank jullie wel!
Het is niet dat ik niet zou mogen genieten. Ik voel me vooral heel akelig en dat is ook zo in het zomerzonnetje of op het strand of bij de dagbesteding.
Of bij die GGZ cursus. Ik wil dan eigenlijk naar huis maar ook daar is het akelig. Alsof het nare gevoel in mijn bloed zit.
Hoop zo dat @Alinde het ook begrijpt en toe gaat passen. Het randje tussen kapot gaan aan een gevoel en datzelfde gevoel toelaten kan zo dun zijn.
Zeker. Accepteren, realiseren dat er een weg uit is, maar ook dat je daar dingen voor moet doen of laten die tegen je wil / instinct in gaan.Hoop zo dat @Alinde het ook begrijpt en toe gaat passen. Het randje tussen kapot gaan aan een gevoel en datzelfde gevoel toelaten kan zo dun zijn.
Dit is zo'n ding dat je moet grokken (intuïtief aanvoelen): ik moet gevoelens niet van me af drukken, maar ze juist uitnodigen naar mezelf toe. Hoe erg dat eerst ook tegen het instinct in lijkt te gaan. Als je de pijn uitnodigt is dat al een eerste stap naar open liefdevolle acceptatie ervan. Van daaruit kun je verder met er dieper doorheen werken. Dan ben je al met genezing bezig.
Heel herkenbaar van dat fietstochtje. Dat kan inderdaad frustrerend voelen en ook verdrietig.Precies wat @dupont zei: het zijn niet de dingen om je heen, het is jou (niet als in: beschuldigend bedoeld natuurlijk).
Niet om de aandacht van jou af te halen, maar misschien dat je je hierin herkent: ik had vorige week een gesprek met mijn beste vriend die er momenteel best doorheen zit. Eigenlijk "gewoon" depressief. Hij zei dat hij laatst in plaats van met de auto naar het werk eens de fiets pakte. Alles om hem heen leek aan de oppervlakte prima: mooi weer, groene landerijen, boompjes langs de kant, rustig fietspaadje. Hij wist met zijn hoofd ook wel dat dit fietstochtje in de natuur iets was dat als fijn en mooi ervaren zou "moeten" worden, maar het kon gewoon niet bij hem binnen komen. Alsof er een laag tussen hem en de wereld in zat.
Ik vertelde hem toen dat ik zelf eerder tijdens een fikse speedkater datzelfde stuk ooit eens had gefietst. Na 4 dagen uitkateren moest ik van mezelf naar buiten en bewegen. En ik had iets soortgelijks: ik zag de kleuren wel, maar toch ook weer niet. Alsof ik alle kleuren zag als een gradatie van grijs. Het deed me gewoon niets, ik kon het (de kleuren, de schoonheid, het mooie) niet zien en niet voelen.
Maar terug naar jou:
"Wherever you go, there you are."
Het is echt in jezelf. En als je daar even heel optimistisch naar kunt kijken, zou je kunnen zeggen dat je dus niet ál die dingen hoeft te veranderen, maar alleen dat in jezelf. Of nou ja, veranderen... Eerder aandacht geven aan het nare gevoel. Juist kijken: wat is dat pijnlijke, of misschien lege, knagende gevoel nou toch wat me in alles dwars zit? Ik weet het, dat voelt als het laatste wat je wilt doen, maar kijken/luisteren naar- en voelen van je gevoelens leidt naar de genezing ervan als je ze diep genoeg volgt.
Gebruik hem vaak als reminder:
5 opties, maar waarschijnlijk psychologie van de koude grondMisschien psychologie van de koude grond.
Maar ik heb in 2021 EMDR gehad voor ervaringen uit 2005. Heel fijne psycholoog maar hij ging naar een andere organisatie.
Het vele drinken en het meer medicatie gebruiken is daarna begonnen. Daarvoor had ik wel uitspattingen maar ging het geen maanden achter elkaar door.
Misschien is er een deksel van de put gegaan maar kon ik er zelf niets mee omdat de psycholoog weg was.
Vooral een vervreemd gevoel. Ben ik dat geweest?Dit is een heel mooi inzicht! Als je alleen maar geen medelijden met jezelf krijgt ervan.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."