Tijd van bezinning - waar?

Alinde zei:

Broer weet volgens mij niet dat ik heel actief was voor een stichting, in 2021 en 2022.

Hij heeft het over ‘helemaal niks te doen’ enzo maar ik heb het met die stichting heel druk gehad alleen dat ligt buiten zijn interessegebied en blikveld.

Hij wil ook dat ik mijn dagen helemaal vol plan maar dat is echt niet goed voor me. Ik ken veel mensen met ‘iets psychisch’ die 1 ding op een dag doen. Dus als je GGZ afspraak hebt in de middag, niet s ochtends en s avonds ook van alles plannen.
En als je in de avond vergadering hebt, overdag rustig aan en misschien de dag daarna ook.

Hij doet een beetje alsof ik niks bereikt heb. Maar omdat bijv die stichting hem niet interesseert, vraagt hij er ook niet naar en dan ‘bestaat het niet’. Hij is zelf niet echt van het vrijwilligerswerk. Ik ben op mijn 17e begonnen met vrijwilligerswerk en heb heel veel gedaan. Vluchtelingenwerk, jeugdwerk, natuureducatie.

De rol van mijn broer zou wat kleiner moeten worden, maar de SPV zegt juist, regel het maar met je broers samen.

Misschien bel ik heel even Digiteam zodat ik toch rustig kan slapen.

Klik om te vergroten...

Het kan inderdaad lastig zijn voor je omgeving om te accepteren dat je 't rustig aan moet doen. Mijn vader had de neiging om me wat achter de broek aan te zitten omdat hij vond dat ik snel weer aan het werk moest. Ik heb 'm meerdere malen rustig uitgelegd dat ik mijn herstel op #1 moest zetten, en dat als ik werk ging overhaasten dat ik dan wel eens terug zou kunnen vallen. Het kostte een paar keer maar uiteindelijk kwam er wel begrip en was hij ook wel trots oop hoe ik het deed. Dus misschien als je rustig het belang uitlegt van hoe je 't op dit moment doet dat de boodschap ook bij je broer wel doorkomt.

dupont zei:

Het kan inderdaad lastig zijn voor je omgeving om te accepteren dat je 't rustig aan moet doen. Mijn vader had de neiging om me wat achter de broek aan te zitten omdat hij vond dat ik snel weer aan het werk moest. Ik heb 'm meerdere malen rustig uitgelegd dat ik mijn herstel op #1 moest zetten, en dat als ik werk ging overhaasten dat ik dan wel eens terug zou kunnen vallen. Het kostte een paar keer maar uiteindelijk kwam er wel begrip en was hij ook wel trots oop hoe ik het deed. Dus misschien als je rustig het belang uitlegt van hoe je 't op dit moment doet dat de boodschap ook bij je broer wel doorkomt.

Klik om te vergroten...

Dank je wel. Idd ‘herstel’ is het goede woord. Ik kan letterlijk niet zo goed herstellen als elke ochtend de wekker gaat en ik aan moet staan. Op een gegeven moment heb ik een weekje vrij nodig en als ik daar te laat mee ben, is een week te kort.

En bijv nu, dat er van WMO iemand komt wat alleen maar meer werk is, zegt mijn broer ‘je wilde toch sociale contacten’.
Maar ik bedoel niet hulpverleners. Die WMO wil over trauma’s praten enzo, ik knap daar niet van op.

Het heftige is dat ik destijds, toen ik psychotisch was, ook door moest van de familie. Ik kwam op het punt dat ik MOEST rusten maar ik moest door van ze. Ik kan niet teveel in detail treden.
Op een gegeven moment was ik zoveel etmalen wakker dat gesloten opname noodzakelijk was. Daarna heb ik mijn familie in die zin op afstand gehouden.

Nu niet teveel aan denken.

Bedankt voor jullie support steeds.

Ik denk dat alles nu wat rustiger is.

Ik heb vandaag de telefoon helemaal uit gezet op gegeven moment. Alles ging al niet helemaal lekker maar toen werd ik door 3 mensen tegelijk geappt dat ik mij NU moest aanmelden voor oud en nieuw.
Oud en nieuw jongens…. De eerste twee mensen heb ik gedempt maar toen begon een derde en toen heb ik ze allemaal een bericht gestuurd of ze me met rust konden laten en dat het verdorie juli is.

(Het bijbehorende verhaal is dat het een groepsaccomodatie is met beperkte plaatsen. Maar voorheen begon dit gedoe in oktober en dat vond ik al vroeg. Misschien kan ik dan niet mee, maar dat is dan maar zo)

Ik heb deze week braaf aan alle verplichtingen voldaan maar zowel gistermiddag als vanmiddag heb ik gehuild. Niet als aansteller maar het is gewoon teveel zo.

Ik was vanavond bij ouders en zei uiteindelijk heel rustig, ik doe nu alles wat er gevraagd wordt maar moet wel huilen elke middag. Wie vraagt dat, vroeg moeder. SPV en Oudste Broer, zei ik.
Mijn moeder wil niets negatiefs horen over oudste broer maar ze kon zich voorstellen dat dit toch niet de bedoeling is.

Ze konden (denk ik) zien dat de stemming wel goed is, dat ik niet gebruik. Maar dat de spanning wel oploopt en als er geen drank of pammen zijn ga ik dus huilen.

Wat eigenlijk wel goed is want ben ooit gaan gebruiken omdat ‘big girls don’t cry’ enzo.

Waarschijnlijk spreken zij maandag en woensdag broer. Woensdag gaan twee broers mee naar spv en ik denk dat ik nu wel duidelijk kan maken wat ik wil en wat ik niet wil.

Mijn moeder kon zich wel voorstellen dat broer en spv samen best bedreigend overkomen, het zijn nogal stevige karakters.

Broer had laatst een cliënt van de dagbesteding ontmoet en de cliënt begon gisteren dat hij nog steeds aan het bijkomen was van de handdruk van mijn broer. Tja iets met bouw en directeur… dan krijg je dat.

Maar ik houd mij wel staande.

Oja ik durfde bijna niet mijn telefoon uit te zettten, bang dat ‘ze’ zouden denken dat ik lam in bed lag ofzo. Dus zelfs aangekondigd dat ik de telefoon ging uitzetten. Maar volgens mij is er nu wat meer vertrouwen en vindt iedereen het best als ik tussen 9 en 17 dat ding uit doe. Bij dagbesteding gaat ie dan in de kluis en dan houd ik dat op vrije dagen ook aan.

Wie plant er in hemelsnaam oud en nieuw in juli
EN niet 1 persoon maar 3 hahaha. Ik snap je reactie volkomen

Huilen kan hartstikke fijn om even te ontladen!

Alinde zei:

Ik denk dat alles nu wat rustiger is.

Ik heb vandaag de telefoon helemaal uit gezet op gegeven moment. Alles ging al niet helemaal lekker maar toen werd ik door 3 mensen tegelijk geappt dat ik mij NU moest aanmelden voor oud en nieuw.
Oud en nieuw jongens…. De eerste twee mensen heb ik gedempt maar toen begon een derde en toen heb ik ze allemaal een bericht gestuurd of ze me met rust konden laten en dat het verdorie juli is.

(Het bijbehorende verhaal is dat het een groepsaccomodatie is met beperkte plaatsen. Maar voorheen begon dit gedoe in oktober en dat vond ik al vroeg. Misschien kan ik dan niet mee, maar dat is dan maar zo)

Klik om te vergroten...

Toch juist superkoel dat je vrienden aan je denken en een leuk uitje organiseren? Dat je hoofd nu niet bij oud & nieuw is snap ik ook wel, maar wat is het alternatief voor O&N dan?

Alinde zei:

Ik heb deze week braaf aan alle verplichtingen voldaan maar zowel gistermiddag als vanmiddag heb ik gehuild. Niet als aansteller maar het is gewoon teveel zo.

Ik was vanavond bij ouders en zei uiteindelijk heel rustig, ik doe nu alles wat er gevraagd wordt maar moet wel huilen elke middag. Wie vraagt dat, vroeg moeder. SPV en Oudste Broer, zei ik.
Mijn moeder wil niets negatiefs horen over oudste broer maar ze kon zich voorstellen dat dit toch niet de bedoeling is.

Ze konden (denk ik) zien dat de stemming wel goed is, dat ik niet gebruik. Maar dat de spanning wel oploopt en als er geen drank of pammen zijn ga ik dus huilen.

Klik om te vergroten...

Goed gedaan.

Alinde zei:

Wat eigenlijk wel goed is want ben ooit gaan gebruiken omdat ‘big girls don’t cry’ enzo.

Klik om te vergroten...

Ik zou willen dat ik vaker kon huilen. Prima om dat eruit te laten. Dat lucht ook op.

Alinde zei:

Waarschijnlijk spreken zij maandag en woensdag broer. Woensdag gaan twee broers mee naar spv en ik denk dat ik nu wel duidelijk kan maken wat ik wil en wat ik niet wil.

Klik om te vergroten...

Precies. als je goed beargumenteert waarom (als ze daar ueberhaupt al naar vragen) dan volgt er vast wel begrip.

Alinde zei:

Mijn moeder kon zich wel voorstellen dat broer en spv samen best bedreigend overkomen, het zijn nogal stevige karakters.

Broer had laatst een cliënt van de dagbesteding ontmoet en de cliënt begon gisteren dat hij nog steeds aan het bijkomen was van de handdruk van mijn broer. Tja iets met bouw en directeur… dan krijg je dat.

Maar ik houd mij wel staande.

Oja ik durfde bijna niet mijn telefoon uit te zettten, bang dat ‘ze’ zouden denken dat ik lam in bed lag ofzo. Dus zelfs aangekondigd dat ik de telefoon ging uitzetten. Maar volgens mij is er nu wat meer vertrouwen en vindt iedereen het best als ik tussen 9 en 17 dat ding uit doe. Bij dagbesteding gaat ie dan in de kluis en dan houd ik dat op vrije dagen ook aan.

Klik om te vergroten...

Zo veel rustiger zonder mobiel. Goede stap. Zet 'm uit voor jezelf en houd 'm niet aan voor een ander. 👍

@dupont
Ik zou willen dat ik vaker kon huilen.


same,
al lukt het me steeds meer om me te laten gaan , huilen is een goede iets en moet ik niet als een negatief / ik ben zwak iets zien

Dank jullie wel 🙂

‘De dag dat oud en nieuw online komt’ is altijd een happening. Maar dat was altijd in oktober.
In de Coronatijd is de groep opgesplitst in kleinere groepen.

Ik zat gisteren tijdens het boodschappen doen vast tussen 2 poortjes van AH (ja zulke dingen krijg ik voor elkaar) en allemaal van dat soort dingen. Wist niet dat ‘de dag dat O&N online zou komen’ dit jaar in juli zou vallen.
Ik kon de app-kanonnade even niet handelen. En wetende dat er een kans is dat ik nu te laat ben, heb ik het even laten rusten.

Ik weet het gewoon nog niet. Er is ook overal drank tijdens zo’n weekend. Ik kon dat niet gisteren in een paar minuten besluiten. Er is zoveel gebeurd, ik weet niet eens hoe de dag van morgen eruit ziet.

Wel staat er in augustus een festival gepland met een paar van die mensen en dat zie ik wel zitten. De berichtgeving daar omheen ging iets rustiger.

Vandaag de eerste keer dat ik weer een hele dag alleen ben. Op een ‘gewone’ dag begon ik begin van de middag een fles wijn en voor het slapen gaan het laatste glas. Dus een fles gespreid over de middag en avond. Dan bleven mijn gedachten onder controle.

Die had ik dus vandaag niet. Ben wat blaadjes gaan opruimen in de straat.

Vandaag een berichtje van de oud-voorzitter van mijn vrijwilligerswerk. Ik denk de laatste persoon die ik nog echt heb gesproken voor ik in crisis raakte. Die wist van mijn gerommel met de medicijnen. Van de vriend met wie ik een relatie zou gaan beginnen. Van alles wat mij in december en januari van slag had gemaakt.

Hij merkte destijds dat ik niet oké was tijdens de vergadering. Ik had niets gedronken maar misschien juist daardoor… Maar omdat daar net het bestuur wisselde hadden we niet echt meer met elkaar te maken. Nu denk ik: Ja Karel weet wat er allemaal speelde.

Mijn familie neemt dat met die man niet erg serieus want ze hadden die hele man nog nooit gezien en ik was gewoon uit balans. De relatie-man. Maar hij was wel degelijk de trigger. Het is een soort jeugdliefde. Was. Hij zelf noemde het eeuwige liefde. We zijn al 17 jaar met elkaar in contact. Waren. Bij tijd en wijlen. Zo iemand kan je maken of breken als je elkaar al zo lang kent. Hoop geven en alle hoop weer wegnemen.
En toen stortte ik in het ravijn.

Afgelopen januari wilde ik behang uitzoeken en mijn moeder ging mee maar er kleefde iets raars aan. Ik zei ook: ik doe gewoon alles wit, ik kan altijd nog dingen ophangen. Nee zij wilde nog een keer naar nog een winkel. Nu blijkt dat ze na hun ongeluk weer wilde ‘oefenen met rijden’. Ik kon er toen de vinger niet op leggen, waarom die ritjes zo onprettig waren. Ze had me daar ook niet mee moeten belasten.

Ik wil voorlopig helemaal niet meer met haar in de auto. Het zijn uitgelezen momenten om over mijn vader te klagen en ik kan geen kant op. Mag zelf niet rijden Ivm medicatie. Gisteren de ‘Bill of rights’ geleerd en ik heb het recht om niet in de auto te willen 🙂

Nou even de stad in gegaan, smoothie gehaald.

Zit nu al vol met dronken mensen. Niet aantrekkelijk.

Heb nu contact met iemand die tegen betaling hier kan helpen schoonmaken. Ik kan het nu missen en ik wil weer controle hebben.
Niet wachten tot dat hulpverleners x en y en z de agenda’s naast elkaar gelegd hebben na de vakantie.

Ik denk dat ik zelf gewoon geen talent heb om het schoon en netjes te houden. En dat ik liever een baan zoek en dan iemand laat schoonmaken terwijl ik weg ben.
In plaats van die hulpverleners die het samen willen doen. Mijn keuken is klein en is niet zo geschikt voor ‘samen’.

Ik heb zelf schoonmaakwerk gedaan (niet zo lang) en dan lag er een briefje met wat er gebeuren moest en dat deed ik.
Geen discussies waarom die mensen het zelf niet gedaan hadden etc etc.

Die WMO kan wel komen maar ik kan niet de hele zomer gaan wachten op nieuwe afspraken. Er moet nu iets gebeuren.
En ik wil de baas zijn.

Over dat huilen.
De keren dat ik heb moeten huilen, ‘moest’ ik elke keer meteen praten.

is dat heel Nederlands ofzo?

Alleen bij muziektherapie mocht ik naar een plaatje kijken en muziek luisteren en gewoon huilen.
Die docente is ook niet van NL afkomst.

Ik heb overigens ook heel veel jaren niet kunnen huilen. Het komt nu weer wat los.

Maar ook bij GGZ, je moet je al op de wc opsluiten als je even je tranen wilt laten gaan. Maar dan voel ik me weer schuldig dat ik het toilet bezet houd want er zijn niet zo veel toiletten.

Nou… het was weer praten praten.

Maar ik denk dat we nu bij de kern waren.
Wat als de familie zegt, het is crisis. En ik zelf zeg: Het is crisis.
En de SPV zegt: Het is geen crisis.

Ik heb in april 60 stuks lorazepam geslikt in 2 dagen. Niet uit het illegale circuit maar van de apotheek.
Niet uit suïcidale overweging maar ik dacht dat ze niet werkten, dat het placebo’s waren. Ik was in de war.

In de dagen daarna heb ik verslavingsklinieken gebeld en ik had 1 gevonden die plek zou hebben binnen 2 tot 3 weken.

GGZ wilde het daar niet over hebben, de familie moest me maar helpen.

Nu moet er een crisisplan komen. Maar we kunnen eindeloos plannen maken maar als er in geval van crisis gezegd wordt: dit is geen crisis, wat dan?

Eigenlijk was ik al ernstig in de war, in januari al.

Enerzijds ‘mijn probleem’, anderzijds worden verwarde mensen al 100 jaar opgenomen, alleen nu niet meer in onze regio. (Aan beide kanten van de familie zijn mensen opgenomen geweest in de jaren 50/60 en dat was niet door drank, we zijn psychosegevoelig).

Nu is iedereen boos op de meneer van WMO maar dat is niet waar het mis ging.

(verder al ruim 2 maanden clean van alcohol. Pammen is nog lastig maar max 2 mg per dag en ik bestel niet meer illegaal. En op de wachtlijst van Brijder)

Ben ik weer even.

Drukke week gehad en ik zit regelmatig tegen flauwvallen aan.
Woensdag ook een heel intensief gesprek gehad weer met broers en GGZ.

Paar dagen eerder had ik jongste broer gevraagd mij met rust te laten. Waarmee ik bedoelde ‘laat mij NU maar even met rust’.
Ik gaf namelijk herhaaldelijk aan dat mijn hoofd vol zat en dan volgden er lange apps met dat er altijd nog wel meer bij kan dan je denkt en dat een week een heleboel uren heeft etc etc en ik werd er zo gek van en zo verdrietig en was blij dat hij inderdaad ophield na mijn appje.

Maar het had hem behoorlijk geraakt. En hij wist ook niet of hij nog welkom was op het familiegesprek. En hij had me ge-appt of het nog de bedoeling was dat hij kwam en ik zag dat pas 3 kwartier voor aanvang van het gesprek.

Geappt dat hij zeker welkom was. Ik ben bij GGZ beneden in de gang gebleven om het eerst oké te maken met broertje.
Vaak heb ik het idee dat ik het kleine zusje ben geworden en broertjes mij voorbij gegroeid zijn qua zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen.
Maar opeens was ik de grote zus en hij het kleine broertje. Ik heb hem geknuffeld en een kus gegeven. (Ik knuffel wat af in de ggz-hal)
Tijdens het gesprek werd hem denk ik duidelijk hoeveel handjes en voorstelrondjes ik gehad heb in de laatste 2 weken, dat ik niet kan lezen als mijn hoofd zo vol zit (ook geen lange apps) etc etc. Maar damn mijn broertje… ik moet zuinig zijn. Als hij zegt: Ik trek mijn handen er vanaf als je zo doet… dan is t weg. Alles.

Het is te druk soms. Ik dissocieer soms ook een beetje en dat laat ik dan ook gebeuren.
Mijn spv zegt dat ze niet aan mijn gezicht ziet als het crisis is, zoals in april idd gebeurd is.
Ik ben ook altijd bezig signalen te verbergen. Moest mij gedragen als een dame vroeger. Nu denk ik: dan val ik maar flauw, dan dissocieer ik maar, dan gooi ik mijn kont maar tegen de krib.

Het wordt nu ietsjes rustiger en de Spv gaat ook op vakantie. Tussendoor waarschijnlijk 1 x een vervanger, diegene ken ik goed.
Ik denk dat ik bij de vervanger ook ga vragen waarom de afbouw van de medicatie niet gemonitord wordt.
Ben bijv destijds door de seroquel aangekomen. En ik val nu best snel af (vandaar de flauwtes denk ik). Lijkt me goed eea in de gaten te houden. Kan ook zijn dat ik in de overgang kom maar als er geen arts naar kijkt dan weet je het niet.

Geen alcohol gedronken. Dinsdagavond stond wel iemand iets te vertellen met grote gebaren met een glas rode wijn in zijn hand. Omg dat rook lekker. Dit zal nog wel vaker gebeuren.

Dank jullie voor de likes en smileys steeds.

Ik ben zo ontiegelijk moe. Ben nu 1,5 week terug in mijn eigen huis. Eén factor waarvan ik moe ben, is het telkens naast elkaar leggen van agenda's van SPV, arts, WMO, familie, etc. Waarbij het er eigenlijk steeds op neer komt dat ik zeg: Plannen jullie maar, ik voeg mij wel. Want anders kan er helemaal niks, mijn broers hebben hun werk, mijn ouders hebben de oppas en hun medische afspraken, etc. En de hulpverleners nu vakanties.

Er gaat nu steeds 1 broer mee, sowieso. Eigenlijk is de behandeling soms best een rommeltje geweest waarbij er sinds 2018, de vorige psychiater, steeds meer medicatie bij gekomen is in hogere doseringen. En ja, je voelt je slecht, hoopt op deze keer ECHT een wonderpil, etc. En dan heb ik ook nog heel vaak een optie voor een nieuw medicijn geweigerd. Die man geloofde serieus dat als je stemming niet stabiel is, je steeds meer stemmingsstabilisatoren moet toevoegen. Life events etc telden daarin niet mee.

Anyway, steeds de agenda's naast elkaar en dan is de intake met de Brijder nog steeds niet geweest en ook niet gepland. Omdat ik de laatste week een aantal keer niet lekker ben geworden, zal ik een afspraak met de huisarts maken. Licht in het hoofd, zwart voor de ogen. Ik had vorige week ook een vrij zware menstruatie, dit lijken me klachten voor de huisarts.

Verder denk ik dat alle dingen die gebeurd zijn tijdens gebruik, niet helemaal verwerkt zijn en dat dat nu nog komt. Ook het minderen van de antipsychotica werkt mee natuurlijk. Ik ben veel met Tinder bezig geweest in het laatste jaar van gebruik. Vaak bleef het bij online contact, ik ben niet iemand die 'hallo' zegt en een uur later bij iemand op de stoep staat. Maarja meestal onder invloed zitten appen waardoor de gesprekken misschien ook soms wat raar geworden zijn. Op het laatst kon ik niet meer normaal typen, combi alcohol en benzo's. Er waren twee dates (aug 22 en okt 22) met wie ik zelf wel serieuzere intenties had. Dat is toen raar gelopen en daar heb ik wel de nodige flessen wijn bij genomen. Bij eentje dacht ik de eerste date dat het ECHT klikte maar hij ging op vakantie en was vaag over hoe lang. Nooit meer wat van gehoord terwijl ik wel een week of 3 in de veronderstelling was dat hij weer iets zou laten horen. Of nouja, stiekem weet je het na 1 week zonder contact ook wel maar je gaat het goed praten, dat zijn telefoon misschien weg is ofzo.

Met de ander ben ik een paar weekenden samen geweest. In de zin van samen slapen, samen zijn, samen eten, veel praten. En voorafgaand aan de eerste date veel contact en veel bellen. Die jongen (want het was met 42 nog een jongen) had iets van een hechtingsprobleem ofzo want opeens sloeg het om. Hij had gezondheidsproblemen en daar kreeg hij meer last van maar hij wilde mij ook niet meer zien, geen ziekenbezoek, niks. Hij dacht dat hij snel zou opknappen maar op een gegeven moment heb ik het maar telefonisch 'uit gemaakt'. Ook al was het misschien niet eens aan, ik had toch behoefte om het af te sluiten. Heb nog iets teruggebracht wat van hem was maar hij deed niet open, had al gezegd dat hij niet open zou doen.
Het is rot als iemand niet eens meer face to face de moeite neemt om het af te sluiten. In goeden doen was ik misschien al veel eerder duidelijk geweest. Hij appte namelijk ook elke dag hoe ontzettend ziek hij was. Maar zo onder invloed van drank en benzo's.... en misschien had ik ook een terugval in Seroquelgebruik.
Anyway het moet allemaal een plekje krijgen nu ik niet meer zo verdoofd ben. En nog steeds alleen... vooral.

Met de WMO-man ging het goed. Hij zei ook, dat mocht ik een terugval krijgen, ik wel gewoon open kan doen voor hem. En hij kon zich ook voorstellen dat op een gegeven moment alle medicatie 'wisselend gebruik' is geworden. Niet alleen de benzo's.

Apart want het verhaal begon met de verslaving. Inmiddels met alle GGZ en plannen maken en schema's invullen gaat het over van alles, maar niet meer over verslaving. Ik heb de indruk dat ze denken: De alcohol is gestopt en 2 mg benzo's zijn aanvaardbaar.

Maarja het is nog steeds in beheer. Qua alcohol gaat t wel, ik sta niet kwijlend in de winkel ofzo. Qua benzo's moet ik eerlijk zijn: Het is goed dat ik ze zelf niet tot mijn beschikking heb.
Af en toe krijg ik die kop niet rustig.

Verder zegt GGZ bij alles 'laat je familie maar helpen'. Alsof ze niet zien dat we nu in een patroon komen met allerlei verwachtingen waar ik mij totaal niet goed bij voel. Gelukkig is er een (vage) vriendin met auto, die wel wil helpen bij praktische dingen. Het blijft lastig, bovenwoning, geen lift, geen goed contact met de buren. En veel kennissen druk met carrière en kleine kinderen en dan is mijn ladekastje dat maar beneden blijft staan, geen prioriteit.

Trouwens, ik merk dat ik verslaafde mensen een heel fijne vibe vind hebben. Althans hier op het forum.
Maar ook op de meetings.

Ik zit al heel lang op wat psychiatrie-gerichte fora en hoewel ik eentje heel fijn vind... is de rest zo.... pappen en nathouden ofzo. Mensen zitten misschien ook vol medicatie.

Thanks voor de steun.

Ik heb maanden alles moeten overleggen met familie met als belangrijk doel ook nog dat het familieweekend in harmonie zou verlopen.

Maar t is eigenlijk onnatuurlijk voor een 41-jarige.

We zitten in een rare knoop nu.

@Alinde op zich niet gek dat je duf bent of snel wordt met al je medicatie... de Benzo's alleen al. Mijn ervaringen met psychiatrie zijn niet al te positief hoor, dus neem het met een korrel zout. Ik had op een gegeven moment geen zin om klachten met een psychiater te bespreken omdat hij me dan nóg meer pillen zou geven. Gelukkig waren alle problemen te herleiden naar verslaving / drugsgebruik en was clean worden en "rust, reinheid en regelmaat" de oplossing. Niet dat dat zo makkelijk was, dat duurde jaren en een pilletje werkt een stuk sneller

En ja, verslaafden in herstel, zeker als ze dat al langer zijn, zijn vaak heel bewust in de omgang en hebben kleine ego's.

Mindless zei:

Precies wat @dupont zei: het zijn niet de dingen om je heen, het is jou (niet als in: beschuldigend bedoeld natuurlijk).

Niet om de aandacht van jou af te halen, maar misschien dat je je hierin herkent: ik had vorige week een gesprek met mijn beste vriend die er momenteel best doorheen zit. Eigenlijk "gewoon" depressief. Hij zei dat hij laatst in plaats van met de auto naar het werk eens de fiets pakte. Alles om hem heen leek aan de oppervlakte prima: mooi weer, groene landerijen, boompjes langs de kant, rustig fietspaadje. Hij wist met zijn hoofd ook wel dat dit fietstochtje in de natuur iets was dat als fijn en mooi ervaren zou "moeten" worden, maar het kon gewoon niet bij hem binnen komen. Alsof er een laag tussen hem en de wereld in zat.

Ik vertelde hem toen dat ik zelf eerder tijdens een fikse speedkater datzelfde stuk ooit eens had gefietst. Na 4 dagen uitkateren moest ik van mezelf naar buiten en bewegen. En ik had iets soortgelijks: ik zag de kleuren wel, maar toch ook weer niet. Alsof ik alle kleuren zag als een gradatie van grijs. Het deed me gewoon niets, ik kon het (de kleuren, de schoonheid, het mooie) niet zien en niet voelen.

Maar terug naar jou:

"Wherever you go, there you are."

Het is echt in jezelf. En als je daar even heel optimistisch naar kunt kijken, zou je kunnen zeggen dat je dus niet ál die dingen hoeft te veranderen, maar alleen dat in jezelf. Of nou ja, veranderen... Eerder aandacht geven aan het nare gevoel. Juist kijken: wat is dat pijnlijke, of misschien lege, knagende gevoel nou toch wat me in alles dwars zit? Ik weet het, dat voelt als het laatste wat je wilt doen, maar kijken/luisteren naar- en voelen van je gevoelens leidt naar de genezing ervan als je ze diep genoeg volgt.

Gebruik hem vaak als reminder:

Klik om te vergroten...

Heel herkenbaar van dat fietstochtje. Dat kan inderdaad frustrerend voelen en ook verdrietig.
Doet mij denken aan een ervaring toen ik als leiding mee was op een jeugdkamp. Ik was depressief en op een gegeven moment was er een soort euforie vanwege de ‘prachtige zonsondergang’. En ik zag inderdaad een geel met rode lucht maar ik voelde er niets bij.
Paar jaar geleden had ik het met sneeuw en ijs. Weten dat je het mooi kunt vinden of zelfs magisch maar tijdens depressie er niets bij voelen. (Of kunnen voelen)

Wat betreft ‘naar de pijn gaan’, mijn lichaam lijkt zich op slot te gooien.

Ik wil nog reageren op een paar andere posts maar de woorden komen niet zo makkelijk.

Ik heb ook trauma ervaring kan ik wel zeggen, en sommige gebeurtenissen hebben een enorme impact en de bijbehorende gevoelens kunnen je rare dingen laten doen.
Zelfs in die mate, dat je een hulphond nodig hebt om de traumatische ervaringen en de gevolgen daarvan het hoofd te kunnen bieden.....

Bah dat wakker liggen, ben er zo klaar mee…

Dank je wel!

Ik probeer iets te schrijven over die tijd, 1984, maar het is lastig.

Ben zo bang dat GGZ het niet serieus neemt. Zo van, het is 39 jaar geleden en daar kunnen we niks mee.

Overigens heeft Brijder een lange wachtlijst dus ik ben nu nog op ggz aangewezen.

Misschien psychologie van de koude grond.

Maar ik heb in 2021 EMDR gehad voor ervaringen uit 2005. Heel fijne psycholoog maar hij ging naar een andere organisatie.

Het vele drinken en het meer medicatie gebruiken is daarna begonnen. Daarvoor had ik wel uitspattingen maar ging het geen maanden achter elkaar door.

Misschien is er een deksel van de put gegaan maar kon ik er zelf niets mee omdat de psycholoog weg was.