Tijd van bezinning - waar?

En ik heb zin om mijn haar te knippen. Ik heb allemaal gekke plukken omdat vanaf mei, mijn haar weer dikker is geworden.

Ik knip het wel vaker zelf, meestal vindt men het leuk.

t is nu zo’n eighties kapsel met op je hoofd een heleboel haar en bij het uiteinde dunne slierten.

Wel 13 uur geslapen en nog steeds moe. En hoesten.

Miijn hoofd is denk ik alles van het afgelopen jaar aan het verwerken.

Een vraag die weleens in me opkomt als ik jouw topic lees is: is het wel gezond dat je familie zó ontzettend nauw betrokken is bij jou en jouw herstel?

Ik kan me voorstellen dat het alleen allemaal erg lastig voor je is maar is het niet niet iets om begeleiding te krijgen van professionals in de dingen die nu je familie doet?

Trouwens tussendoor, in de wereld van mijn ouders zorgen de kinderen voor de ouders. Mijn moeder heeft altijd voor haar moeder gezorgd tot die naar een tehuis moest omdat het echt niet meer ging.

Ik denk dat daar ook een soort geduw en getrek vandaan komt en dat dat al zo was voordat dit allemaal speelde.
Liever was ik nooit terug gekomen naar deze streek maar ik kan al helemaal niet voor mijn ouders zorgen.
Broers ‘hebben het druk’ en ik niet. Maar ik ga natuurlijk ook weer een eigen leven opbouwen.

Ja… absoluut. En ergens deze week zal het wel weer allemaal tegelijk komen. Om niks en tegen de verkeerde.
zelfs dat went.

Torchic zei:

Een vraag die weleens in me opkomt als ik jouw topic lees is: is het wel gezond dat je familie zó ontzettend nauw betrokken is bij jou en jouw herstel?

Ik kan me voorstellen dat het alleen allemaal erg lastig voor je is maar is het niet niet iets om begeleiding te krijgen van professionals in de dingen die nu je familie doet?

Klik om te vergroten...

Kom nog terug op de vorige. De ggz heeft gevraagd of ik bij familie kon verblijven, in mei. Ze zeiden dat opname niet aan de orde was. Vroegen de twee broers en die zeiden nee. Mijn ouders zeiden ja.

Dat was de dag nadat de crisisdienst gebeld was. Maar ik had zelf al plek gevonden bij verslavingskliniek, om dit te voorkomen maar dat gingen ze niet doen.

Twee weken geleden intake psycholoog maar die ging me niet behandelen. In die zin eigenlijk best wel radeloos en hoop dat ik bij Brijder wel wat diepere hulp krijg.

Wat ik zei, het voelt als een enkelband. Ik kan niet eens een weekend weg.

Alinde zei:

Kom nog terug op de vorige. De ggz heeft gevraagd of ik bij familie kon verblijven, in mei. Ze zeiden dat opname niet aan de orde was. Vroegen de twee broers en die zeiden nee. Mijn ouders zeiden ja.

Dat was de dag nadat de crisisdienst gebeld was. Maar ik had zelf al plek gevonden bij verslavingskliniek, om dit te voorkomen maar dat gingen ze niet doen.

Twee weken geleden intake psycholoog maar die ging me niet behandelen. In die zin eigenlijk best wel radeloos en hoop dat ik bij Brijder wel wat diepere hulp krijg.

Wat ik zei, het voelt als een enkelband. Ik kan niet eens een weekend weg.

Klik om te vergroten...

Maar ambulante hulp zou toch kunnen? Zolang je familie maar ja blijft zeggen en alles regelt snap ik dat de GGZ het wel welletjes vind en geen ambulante hulp regelt.

Ik vind het persoonlijk niet helpend dat familie er zo nauw bij betrokken word. Je hebt ook nog privacy en familieleden hebben een andere kijk op jou en het traject dan bijvoorbeeld een ambulant begeleider.

OtherShore zei:

Overigens zie ik wel een groot verschil tussen jou en mij @Alinde en dat is dat je benzodiazepines voorgeschreven krijgt. Dus dat rechtvaardigt het gebruik van voorgeschreven benzodiazepines wel een beetje. En dat lijkt me erg lastig. Dat zal de tweestrijd wel vergroten.

Klik om te vergroten...

Dank je. Ik heb er een tijd benzo’s bij besteld. Had ik denk ik 2 mg voorgeschreven en 2,5 niet-voorgeschreven per dag.

Een keer kwam de bestelling niet terwijl deze wel onderweg zou zijn en daar begon ik te beseffen dat ik een probleem had.

Af en toe verlang ik terug naar die tijd maar dat was echt vreselijk. Ik zou eigenlijk die dag weer in herinnering moeten nemen.

Goed dat je afgekickt bent trouwens. Zeker van die illegale dingen.

Torchic zei:

Maar ambulante hulp zou toch kunnen? Zolang je familie maar ja blijft zeggen en alles regelt snap ik dat de GGZ het wel welletjes vind en geen ambulante hulp regelt.

Ik vind het persoonlijk niet helpend dat familie er zo nauw bij betrokken word. Je hebt ook nog privacy en familieleden hebben een andere kijk op jou en het traject dan bijvoorbeeld een ambulant begeleider.

Klik om te vergroten...

Ik heb dagbehandeling gehad wat heel helpend was maar dat is maximaal 8 weken.

Ik heb gesprekken… met de familie… en dan wil ggz pillen voorschrijven want ‘niet stabiel’.

Ik had gehoopt op die psycholoog maar dat was maar 1 gesprek.

Het is nog 3 weken tot de Brijder, ik hoop dat ze daar iets kunnen aanbieden.

Mijn broers zeggen ook letterlijk tegen de psychiater dat je dit niet kunt verwachten van 2 bejaarde mensen.

Maar er is niets anders kennelijk.

En iedereen vindt het zo Nobel van mijn ouders maar t viel voor mij ook niet mee in hun ritme te leven.

Niets onverwachts doen want dan maken ze zich zorgen.

Daarom is het ook lastig mijn eigen vibe weer te vinden. Leuke dingen doen enzo.

Alinde zei:

Maar dat ik denk aan drank en pammen is een feit. Nog 3 weken tot Brijder.

Klik om te vergroten...

Misschien dat ik je een beetje overviel met mijn lange verhaal. Het was eigenlijk een poging om je bewust te maken van een soort vertwijfeling die ik hoor in bijna alles wat je zegt.

Ik begrijp dat de situatie rondom medicatie in jouw leven complex is, maar daar gaat het me eigenlijk niet om. Waar het me wel om gaat is dat je over de meeste onderwerpen geen duidelijk standpunt aanneemt. Bij het onderwerp “verslaving en herstel” valt me dat meer op, omdat ik daar zelf mee bezig ben. Maar het is breder dan dat.

Misschien komt dat omdat je ergens de sturing over je leven kwijt bent geraakt. En nu bemoeit iedereen zich ermee en alle meningen lopen door elkaar en omdat je niet in je kracht staat, lukt het even niet om orde te scheppen in de chaos, om dingen helder te zien en vervolgens richting te geven aan je leven. Dat is mijn impressie tenminste.

Lastig hoor.

T is best een rommel in mijn hoofd vandaag.

Ene broer raadt aan Brijder te verplaatsen, andere broer niet. En ik heb het idee dat ik niet kan duidelijk maken wat ik wil bij de hulpverlening. Je ziet het niet aan me, hoor ik vaak. En ik ben al sinds mei in herstel en zie er na maanden platteland zeer gezond uit, zelfs mijn haar wordt weer dikker… wat moet ik zeggen?
En hoeveel broers moet ik dan mee?

(broer gaat dus paar dagen buitenland)

Was Crosspost maar we zeggen hetzelfde. Klopt ik voel de regie niet meer.

Qua alcohol heb ik wel de regie denk ik. Ik koop het niet en ik drink het niet.

Maar de pillen, ik kan nog niet met en nog niet zonder. Arts A en arts B spreken tegenovergesteld.

Ik WIL wel afbouwen maar ik heb steun nodig daarbij. En als de steun zegt: bouw maar weer op, dan is het moeilijk.

Overigens waardeer ik jullie steun enorm. Ook de ervaringen van mensen die deze weg al gegaan zijn.

En al sinds mei in herstel hè. 1 terugval van 3 dagen maar das toch best goed.

Alinde zei:

Was Crosspost maar we zeggen hetzelfde. Klopt ik voel de regie niet meer.

Klik om te vergroten...

Kun je vertellen waarom?

Ik heb zelf momenten gehad dat ik de controle kwijt was en daarna was het moeilijk om mezelf nog te vertrouwen. Dus daarom luisterde ik vooral naar anderen, in de hoop dat zij de antwoorden hadden. Nu begin ik langzaam weer te luisteren naar mezelf.

Ik denk dat tussen mijn 30e en mijn 40e veel dingen niet gelukt zijn. In werk strandde ik telkens na 1 a 1,5 jaar.
Ik kan me vaak enorm thuis voelen op een werkplek en daarna ook een enorme kater hebben als ik weer werkloos ben.
(figuurlijke kater haha)

Ik kreeg een psychiater, ik noem hem even P18 want ik kreeg hem in 2018. Heb hem nu niet meer. Hij praatte echt de hoop uit mijn hoofd. Ik kon helemaal niet werken volgens hem, veel te beperkt.
Toen is ook de familie zo belangrijk gemaakt. Bij zijn voorganger deed ik alles alleen en kon ik prima.

Bij P18 werd de familie heel belangrijk en kon hij ook aan hem uitleggen hoe beperkt ik ben etc.

Ik ben door de seroquel erg veranderd. Je hebt weinig dopamine en komt moeilijk in actie. Op vakantie is ook alles moeilijk met die tent en die stokken enzo.

Dus ik kijk terug op 10 jaar met de nodige brokken.

En toen de verslaving uitkwam werd de familie enorm bezorgd natuurlijk. Ze willen me nooit meer zo zien.

En nu de regie terugpakken. Bij een van je posts dacht ik aan sporten met een doel. Dan heb je een duidelijk doel zonder dat 8 mensen je verschillende adviezen gaan geven.

Ze hebben toch zoiets, als jij zelf je leven indeelt lig je straks weer lam in een hoekje.

Alinde zei:

Ik kreeg een psychiater, ik noem hem even P18 want ik kreeg hem in 2018. Heb hem nu niet meer. Hij praatte echt de hoop uit mijn hoofd. Ik kon helemaal niet werken volgens hem, veel te beperkt.
Toen is ook de familie zo belangrijk gemaakt. Bij zijn voorganger deed ik alles alleen en kon ik prima.

Klik om te vergroten...

Het fijne weet ik er natuurlijk niet van maar het klinkt alsof die psychiater verkeerd bezig was — afhankelijk maken in plaats van onafhankelijk en zelfstandig maken.

Ik vermoed dat je veel sterker bent dan je omgeving denkt en ik hoop dat je de regie over je leven terugkrijgt.

Dank je wel! De voorganger van P18 had mij al een beetje voorbereid. Het is niet enkel mijn ervaring dat hij zo is.
Maar het pakte nog erger uit dan waar ik bang voor was. Hij maakte me zo klein.

Dank je. Ik was al jong het huis uit, was best sterk. En dat moet ik terugpakken, weg P18.

Daarom laat mijn moeder ook niet los, zij denkt dat er onder dat gordijn van pillen en onzekerheid nog wel ergens dat meisje van 19 moet zitten.

Ik zag zo’n Paul elstak shirt (nav post iemand anders) dat niet zo Christelijk was maar best zin om dat te bestellen. Niet altijd alles zo braaf.

We gaan definitief de intake niet verplaatsen. 25 april hadden we crisisgesprek. 25 oktober intake.
Ik ben er wel aan toe.