Tijd van bezinning - waar?

Dank je.

Ja vrijwilligerswerk is zeker een optie.
Wel is het belangrijk dat het een flink aantal uren is. Ben eens ergens op gesprek geweest en daar zochten ze alleen op donderdag iemand van 16 tot 17.30. Daar heb ik nu niets aan.

Officieel heb ik nog een bestuursbaantje, vrijwillig, maar dat is 90% thuis achter de computer. Ik kon dat ook nog best goed met een fles wijn achter de kiezen…. Dat is niet meer zo’n goed idee. Beetje elitaire club ook en er is veel tijd gaan zitten in interne conflicten. Ik heb daar op dit moment niet veel aan.
(ze weten dat ik in dagbehandeling zit)

Ik was in de stad gisteren. Realiseerde me net dat ik het werken in de stad mis. Die dynamiek, s ochtends de geur van de bakker, daarna de eerste klanten. Ik kon gisteren ook goed tegen de drukte, tot mijn eigen verbazing.
En toen liep ik langs een vintage winkel die vrijwilligers zoekt. Dat zou echt heel leuk zijn.
Qua dagbesteding kan ik misschien wel een dag met de handen werken. Maar ik moet niet verwachten dat ik energie ga krijgen van die mensen want dat zit er niet in. Schatten van mensen, maar wel grotendeels de mensen die daar op het terrein wonen en dat is niet vanwege hun zweetvoeten. Ben in de tijd van de dagbesteding ook meer gaan drinken. Terug van de dagbesteding langs t wijnschap in de supermarkt. Dat was vaste prik, dat verzachtte de dag.
Iets maken (bij voorkeur meubels) zou ik wel heel leuk vinden. Dan heb je ook een doel, in plaats van op de klok te kijken of het al pauze is.

Verder gaat t geloof ik wel goed. Ben veel buiten en daardoor ook minder op de telefoon. Krijg veel uitnodigen van NA activiteiten. Voor deze zomer zeker prettig omdat er dan niet overal drank is, en de geur van drank, en mensen die met tanks met bier op de rug lopen, en mensen die denken dat je wel een biertje wilt want je drinkt toch altijd gezellig een biertje. (Terwijl ik dit schrijf overigens totaal geen trek in een glas festivalbier) Misschien kan dat volgend jaar weer. Bij sociale dingen hield ik me wel in hoor, iemand zei eens dat hij me nog nooit dronken had gezien. Is ook de tolerantie geweest.

Dit weekend rustig. Loop op mijn tandvlees van die dagbehandeling maar het is nog 2 weken, dat red ik.

Overigens gisteren maar 1 mg lorazepam genomen. Zat nog op 1,5.

Ben er niet echt mee bezig geweest. Waar ik een paar maanden geleden de hele nacht bezig zou zijn geweest met wel of niet dat halfje nog nemen.
Overdag ook geen klachten gehad.

Nu proberen een tijdje op 1 te blijven. Weet niet vanaf wanneer ik kan gaan taperen. Geloof dat 3 mnd taperen vergoed wordt.

Verder was ik bang in een gat te vallen nadat een paar maatjes van de dagbehandeling het afgerond hebben. Maar ook dat valt mee gelukkig. Ik zou een moord doen om ze weer naar de dagbehandeling te krijgen maar dat willen ze zelf denk ik niet 😀

Zaterdag ook weer 1 mg genomen (ipv 1,5) maar zondag rond etenstijd voelde ik me echt slecht, richting onwel.
Toch dat halfje maar genomen. Officieel zit ik nog op 3. Dus 1 a 1,5 ben ik blij mee. Wat ik over heb geef ik aan mijn moeder en zij doet ze weer bij de voorraad.

Logeer nog bij de fam. Ze hebben een soort aanbouw wat evt ooit een bed and breakfast wordt dus er is wel ruimte.

Vandaag in mijn eigen huis voelde ik weer die leegte en kon ik mij helaas wel voorstellen weer te gaan drinken oid.
Deze week kwam ook uit een gesprek dat ik niet zoveel vrienden heb, althans niet in deze regio.
Gewoon om even te helpen met iets, en vice versa. Hier ga je al gauw ‘op visite’ en dan gaat de visite niet een kast in elkaar zetten of een doos naar 2 hoog sjouwen.

Grappig genoeg heb ik een vriendengroep aan de andere kant van het land, ontstaan uit een hobby. Maar t is ook wel belangrijk om hier in de buurt iets te hebben.

Misschien groeit de NA uit tot iets moois.
ik zei tegen de mevrouw van de Brijder dat ik voorzichtig ben met lotgenotencontact omdat ik ook berichten krijg van iemand die dood wil. Ze zei dat dat bij verslaafden wel meevalt, die verdwijnen soms uit beeld maar hebben minder neiging tot aankondiging van suïcide.

Gisteravond met de familie een bespreking gehad van hoe ik zo in crisis kon raken etc etc.
Maar het was heftig. Het begon met een lange discussie met hoe we zouden beginnen. Terwijl ik zelf al een lijstje had gemaakt.

Ik kan niet alles dicht timmeren in een weekschema dat altijd hetzelfde is. Ik heb mijn creatieve kanten, mijn impulsieve kanten.

Bijv als ik een cursus doe voor herstel. En dat is van 13 tot 15 uur.
Mijn broer zou zelf dan van 8.00 tot 12.30 gaan werken en van 15.30 tot 18.00 uur.
Bij mij werkt dat niet zo, ik kan dat niet zo vol proppen. Ik doe mijn dingen met aandacht en ook met aandacht voor de mensen om mij heen. Als ik zo’n cursus heb met huiswerk dan vind ik dat al heel wat, op een dag.

Zij willen nu een weekrooster zien. Maar ik zit in week 7 van 8 weken dagbehandeling en ik heb stoom uit mijn oren. Elke keer: hoe zit je erbij, hoe voel je je, hoe voelde je je gisteren, hoe komt dat? Hoe voel je je straks?
En dan alle groepsgenoten langs hoe die zich voelen vandaag/gisteren etc.

Wel heb ik met mijn broer (ik heb meerdere broers) in huis veel verplaatst en het is echt leuk geworden. Maar we hadden wel ff een botsing want hij vond het niet handig wat ik had bedacht etc etc en ik was al zo moe omdat het bij de dagbehandeling niet liep (we hadden allemaal onze dag niet incl leiding)

Gevoel dat de lat hoog ligt. Ik kom met zoveel mensen in contact bij die dagbehandeling. De groep wisselt constant. Ik praat, luister, doe mee. Maar het is in zekere zin ook doodvermoeid. Dat zit hem niet in die vouwblaadjes enzo. Het is het hele proces.

Alinde zei:

Gisteravond met de familie een bespreking gehad van hoe ik zo in crisis kon raken etc etc.
Maar het was heftig. Het begon met een lange discussie met hoe we zouden beginnen. Terwijl ik zelf al een lijstje had gemaakt.

Ik kan niet alles dicht timmeren in een weekschema dat altijd hetzelfde is. Ik heb mijn creatieve kanten, mijn impulsieve kanten.

Bijv als ik een cursus doe voor herstel. En dat is van 13 tot 15 uur.
Mijn broer zou zelf dan van 8.00 tot 12.30 gaan werken en van 15.30 tot 18.00 uur.
Bij mij werkt dat niet zo, ik kan dat niet zo vol proppen. Ik doe mijn dingen met aandacht en ook met aandacht voor de mensen om mij heen. Als ik zo’n cursus heb met huiswerk dan vind ik dat al heel wat, op een dag.

Zij willen nu een weekrooster zien. Maar ik zit in week 7 van 8 weken dagbehandeling en ik heb stoom uit mijn oren. Elke keer: hoe zit je erbij, hoe voel je je, hoe voelde je je gisteren, hoe komt dat? Hoe voel je je straks?
En dan alle groepsgenoten langs hoe die zich voelen vandaag/gisteren etc.

Wel heb ik met mijn broer (ik heb meerdere broers) in huis veel verplaatst en het is echt leuk geworden. Maar we hadden wel ff een botsing want hij vond het niet handig wat ik had bedacht etc etc en ik was al zo moe omdat het bij de dagbehandeling niet liep (we hadden allemaal onze dag niet incl leiding)

Gevoel dat de lat hoog ligt. Ik kom met zoveel mensen in contact bij die dagbehandeling. De groep wisselt constant. Ik praat, luister, doe mee. Maar het is in zekere zin ook doodvermoeid. Dat zit hem niet in die vouwblaadjes enzo. Het is het hele proces.

Klik om te vergroten...

Een planning is wel belangrijk, want impulsief gedrag is juist hetgeen dat je in de ellende heeft gebracht. Maar de planning moet wel haalbaar blijven. Je bent er zelf bij en je mag ‘m ook fine tunen al naar gelang de ervaring. Probeer het zo te zien en wat minder als de ultieme waarheid. Doe gewoon je best dat is goed genoeg 👍

Laatste week dagbehandeling. Er komen elke dag nieuwe probleemgevallen bij en ze zijn echt ernstiger dan de mensen die er in mijn eerste weken waren. De verpleging laat dit ook doorschemeren, ook het feit dat de meesten een paar uurtjes komen en je om 15 uur nog met 1 of 2 mensen zit.

ik heb nog 1 persoon waar ik veel naartoe trek. Vandaag vertelde ze dat ze gisteren een hele tijd bij het spoor heeft gestaan en gelopen. De spoorwegovergang bij mijn geboortedorp, die plek leek haar realistisch. Ze had opgezocht welke trein, was bezig met een afscheidsbericht.

Na 18 jaar ggz ben ik veel gewend en meestal keer ik mij af van dit soort verhalen. Maar deze persoon X heb ik vastgepakt. Ik wil niet dat zij weggaat. Ik weet dat als ze dat toch besluit, het niets met mij te maken heeft.
Dit was geen aandachttrekkerij, ze was het echt van plan.

Ik zei dat het heel kut zou zijn geweest als we de ochtend gestart zouden zijn met slecht nieuws.

Precies vandaag zou ik ‘oefenen’ met alleen thuis een aantal uur. Tussen de dagbehandeling en de NA meeting. Ik heb eten in huis, heb net ff bloemen gekocht en een vaas. Ik moet toch iets kopen, ofzo.

Ik vind het wel een beproeving af en toe. Je zit bij ggz om beter te worden maar damn…

Verder schaam ik mij achteraf voor hoe ik er de eerste weken bij gelopen heb. Ongedoucht, onverzorgd, steeds dezelfde kleren. Huid open gekrabd. Dat ik zo de straat over gegaan ben en onder de mensen geweest vind ik achteraf wel erg.

Zit nu op de bank met een dekentje maar het dekentje ruikt heel muf. Ook dat nog.

Ik ga niet drinken hoor maar t is niet echt een lekkere dag zo.

Sorry er staan nu berichten die ik net niet in beeld zag. Kom ik later op terug.

Ben weer rustig. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik wat langer in mijn huis ben sinds de crisis. Dat ik even alleen ben, überhaupt.

word me bewust van alle patronen die ik had. Tv kijken in bed, ook op ‘goede’ dagen.
Altijd rotzooi in huis. Ooit kon ik nog wel eens opruimen als ik in een flow zat en dan de rotzooi allemaal op de slaapkamer. Maar ook dat was niet meer te doen.

Nu heeft familie wat geholpen. En ik heb hulp van WMO voor 1 jaar. We moeten alleen even kijken of ik nu de juiste persoon heb want dit is zelf een chaoot en is liever lui dan moe. Ik mankeer niets aan mijn handen maar ik ZIE het soms gewoon niet meer. Ouders zijn verzamelaars, ik moet het ook gewoon ff leren.

Vandaag gaat goed, ik wist even niet wat je dan WEL doet als drank en/of benzo’s geen optie zijn. Na het gesprek met X.

Ik heb bloemen gekocht en carrot cake. De vrouw bij de bakker had een heel verhaal over slakken in de tuin. Prima, even iets niet-psychiatrie. Straks bij NA komt een spreker.

En ze hebben een dooie boom weggehaald die voor mijn raam stond waardoor ik veel ruimte ervaar. Hele grote oude boom, was mooi maar nam ook veel licht weg.

Knap dat je weer een paar uurtjes in je eigen huis bent! Ik snap dat het lastig is maar verwen jezelf maar goed zoals je hebt gedaan met de bloemen en carrot cake want dat is ook zelfzorg!🤗

Dank jullie wel.

We hadden een spreekster die heel diep had gezeten. Echt heel diep maar ze is nu een jonge sprankelende werkende en studerende vrouw.

Ik zie nu het verschil tussen onthouding en herstel. Dat het herstel eigenlijk nog moet beginnen, althans het NA programma.
Begreep dat NA en AA ook weer van elkaar verschillen qua methode. Maar ik vind deze groep prettig en heb niet zo behoefte aan meerdere groepen per week. Velen doen dat wel maar ik vind het wel ff goed zo.

Tijdens mijn opname in 2005 had ik een maatje, zij liet mij lachen. Een paar weken waren we Jut en Jul, je moet wat als je daar zit.
Zij deed verschillende pogingen tot suïcide. Op een gegeven moment ging ik met ontslag en zij naar intensive care en toen gesloten afdeling. Ik heb toen besloten geen contact te houden en heb zodoende ook lange tijd niet geweten of ze überhaupt nog leefde. Wel een klap van gehad.

In 2016 nog een vriendschap die wat toxic was waarin zij vaak aangaf suïcidaal te zijn. Ik heb dat ‘uitgemaakt’, soort van, want ik kon haar niet redden. Ik kon niet meer functioneren op mijn werk, ze leidde me zo af.
Enorm verdrietig van geweest want we hadden zoveel leuks gedeeld in het begin.

Sindsdien wel wat harder geworden, ik ben geen 113 hulplijn. Maar vandaag raakte het me.

Het kan gewoon gebeuren. Dat iemand die je bij ggz ontmoet suïcidaal is. Overigens daarbuiten ook.
En ik dacht dat ik dat geaccepteerd had. Maar nee ik vind het verschrikkelijk.

En precies de plek waar ik altijd langs fiets.

Zij gebruikt ook middelen trouwens. Ik weet niet of ze op een punt is dat ze zou willen stoppen. Misschien na gisteren wel.

Ik zie toch een mooi mens eigenlijk. Daarom is dit moeilijk.

Dank je. Ja bezorgen is zeker een optie. Daarin liep ik ook wat vast dat ik dan niet wist wanneer ik thuis was, of dingen bestelde die ik uiteindelijk toch niet klaarmaakte. Maar heb nu wat meer rust.

Overigens heb ik voor groepen gekookt… als werk… ik kan het wel maar voor mezelf is het dan toch lastig.

Ik ga zaterdag wandelen met mensen van NA. Overdag heb ik wat meer energie en dan worden de mensen ook wat vertrouwder. Ik merk dat de verslaving van de benzo’s absoluut nog niet onder controle is.

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik wist niet dat dit zo was. Ik ging uit van haar ouders. Het was een beetje een gek moment want ik hoorde dit voor t eerst en ik deed ook ff niet mee in het verhaal. Het was nu: we krijgen een derde dus dan krijgen jullie bij deze ook een derde.

Ik weet niet hoe dat allemaal werkt bij de huisje-boompje-beestje mensen. Want dan kun je ook niet meer in t buitenland gaan wonen bijv?

Je hoopt natuurlijk dat er niets gebeurt maar ik voelde me nu wel buitengesloten dat ‘zij’ met zijn allen een kind krijgen. Maar ik had ook het idee dat schoonzusje (niet de zwangere) wel zag dat het awkward was.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Alinde zei:

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Klik om te vergroten...

Het lijk me ook totaal niet bevorderlijk voor jouw huidige situatie als je langduring de zorg voor 3 kinderen erbij krijgt, toch?

Ik wist wel dat die reactie ging komen. Misschien is dit forum niet de plek. Dat zij de mededeling kregen dat ze ‘dus ook nog een kind kregen’ en dat gingen vieren met elkaar was best ff kut.

Mijn verdriet is er en ik kan het nu niet verzuipen.

Jongste schoonzus begon over ‘straks een hok vol’. Dan voel ik mijn eenzaamheid nog meer.

(waarschijnlijk gebeurt er niks maar toch)

We waren bij elkaar om aan mijn signaleringsplan te werken gisteravond. Binnen de consulten komen we er niet aan toe en nu is spv met vakantie en konden we er thuis aan werken.

Dat maakte dat ik ook niet echt weg kon, we waren er net. Maar het contrast werd alleen maar groter zo.

Want dan is schoonzusje waarschijnlijk al 3,5 jaar peettante of hoe dat heet. Maar ik wist het niet. Het voelde raar dat ik dat even allemaal gemist had.

Ging er meer vanuit dat ze het in haar familie hadden geregeld (van de zwangere schoonzus)

Natuurlijk is dit logisch maar ik voelde mij wel buitenspel staan.

Ik snap je eenzaamheid wel. Voel dat ook wel als ik allemaal stelletjes in het buitenland zie: dineren, op pad zijn, leuke dingen doen. En ik dan alleen ben. Maar mijn focus licht op dit moment op herstel en probeer daar de meeste aandacht aan te geven en verder plezier maken . Negatieve emoties en gevoelens mogen er best zijn en goed dat je het van je af schrijft. Bel je er ook wel eens over met fellows? Probeer dat eens.

Dank je. Ik heb nog geen fellows gebeld. Dat is weer een nieuwe stap.

Broers kunnen dat zich niet voorstellen denk ik, altijd alleen wonen. Altijd moeite moeten doen voor sociale afspraken. Ik heb niet een stamkroeg waar iedereen altijd zit. Of een vriendenkring die ‘altijd bij Karel zit’. Het is altijd appen, horen dat iemand het druk heeft, etc.
Wordt bij de fellows misschien anders.

Ik had ook teveel activiteiten. Dat signaleringsplan is heel kut maar het komt al jaren niet van de grond. En elke afspraak ga ik heen met de vrees dat we weer in de ellende moeten duiken maar dan schuift het weer door etc. En zo was er tijdens de crisis geen plan.. en nu in feite nog steeds niet want staat nog niet bij ggz in systeem.

Alles bij elkaar was veel. Bij jongste broer thuis moet alles perfect zijn qua schoon en netjes en modern. Voelt wat ongemakkelijk. Ik zit lekkerder in ouwe meuk.

De kinderloosheid is een groot thema en was ook aanleiding tot de crisis. Een van de aanleidingen.

Moeilijke dag vandaag. Teveel hooi op mijn vork gehad en nu dit er nog bij. Deze emotie.

Ik raad het festival ook af. Zijn echt veel triggers hoor en vergis je niet in de onbewuste groepsdruk of het gevoel er niet bij te horen. Mensen in mijn NA groep zeggen: sla het eerste jaar in herstel alle feestjes maar even over.

Ik had het met een hulpverlener over iets naars gehad vanmorgen. Misschien daarom nog dat lege onbestemde gevoel. Het ging echt beter namelijk, maar misschien was dat de trigger.
Dat dat nog geen plekje heeft.