Tijd van bezinning - waar?

Alinde zei:

Dank je. Ik zit opeens te denken dat deze spanning in de spieren misschien ook de behoefte aan lorazepam versterkt.

Ik heb online een praktijk gevonden met oa hypnotherapie, hier in de buurt. Ik moet het zelf betalen maar het is niet onmogelijk. Die doosjes benzo’s waren ook niet goedkoop….

Klik om te vergroten...

Dat van die benzo's weet ik wel zeker.

Ik krijg ze zelf niet op recept en heb ze ook nooit dagelijks langer dan een een paar dagen aaneen gebruikt, maar kwam van een ander aan clonazepam en als je nek constant élke dag op slot lijkt te zitten, ga je uiteindelijk die benzo's wel nemen, want die halen direct een stuk van de spanning weg en daarmee ook alle klachten verderop in de "keten".

Maar ik hoef jou denk ik ook niet te vertellen dat benzo's rotzooi zijn. Ja ze werken goed qua ontspanning, maar ze vlakken je ook emotioneel af. (mij wel tenminste) Dat is ook wat het voor mij makkelijk maakt om er niet chronisch elke dag aan te zitten. Ik haat die afvlakking. Ik gebruikte het om de zoveel tijd om even een dagje minder spanning te hebben. Nu is dat helemaal gestopt omdat ik sinds een tijdje dagelijks sport.

Wat mij nu echt met de oorzaak van mijn klachten helpt is eigenlijk een verzameling van meerdere dingen: goed eten, mentaal goed in mijn vel zitten, connecties met mensen, een doel in het leven hebben, sporten en voldoende slapen (die laatste moet bij mij echt nog beter maar daar ben ik mee bezig). Maar élk van deze dingen doen maakt die andere dingen ook makkelijker en in mijn ervaring is sporten of in ieder geval bewegen 1 van de allerbeste dingen om een gezond leefpatroon in gang te zetten. Je voelt je er meteen beter door waardoor je ook eerder voor gezonde voeding kiest, beter slaapt (al is dat bij mij relatief), enzovoorts. Het hoeft ook niet keihard sporten te zijn. Gewoon alleen al een dagelijkse wandeling maakt zoveel verschil.

Alinde zei:

Bij GGZ vind ik het vooral moeilijk dat een ander gaat bepalen of ik behandeling nodig heb en hoeveel en dat ze je bespreken waar je niet bij bent etc.
Het is iets tussen de Kleine ik, de Grote ik, mijn vader, moeder, en het voelt opeens niet zo goed dat al die mensen van ggz zich er over gaan buigen.

Klik om te vergroten...

Ugh... Dat klinkt vermoeiend en juist extra stressvol.

Wat bedoel je hier precies met de Grote ik?

Ik bedoel de volwassene die eigenlijk niet meer rekening hoeft te houden met de dingen waar ik als klein meisje tegenaan liep.
Als ik toen niet kon bewegen door omstandigheden… nu kan ik dat wel maar kom moeilijk van de bank af.

Maandag gesprek met GGZ waarbij ze aangaven dat de familie ook mee moet. Ik zie nu een mail met wat voor gesprek het is, meer de vorm van de behandeling bepalen dan praten over wat ik voel, waarom ik gebruik/gebruikte etc.
De hele familie is het wel met mij eens dat een psycholoog prettig zou zijn, dat wel.

De benzo’s… mijn gebruik is weer hoger dan het was. Ik hoop morgenochtend hier te kunnen melden dat ik geslapen heb met minder.

Qua sport… ik ging graag naar het buitenzwembad hier maar dat is een soort dorpskroeg. En ik heb even geen tekst. Je ziet dat het niet goed gaat, ik wil er niet over praten en je bent zo bloot in zo’n zwembad. Kunt niet ff snel op je mobiel gaan als er iemand naast je komt zwemmen.
Mensen willen toch weten hoe het gaat, wat je doet etc etc en ik ben er nooit goed in geweest een standaard verhaal klaar te hebben waarbij ze stoppen met vragen stellen.

Gelukkig zie ik dat het overdekte zwembad nu een kortingsregeling heeft voor minima. Dat zit in de stad, daar heb je dat geklets niet.

Alinde zei:

Vanmiddag SPV van GGZ. Hoop echt dat ze een psycholoog heeft kunnen regelen.

De dissociatie of wat het ook is, is af en toe even minder en juist dan merk ik hoe eng het eigenlijk voelt. Dissociatie, derealisatie, wat het ook is.

Ik had gisteren mijn nichtje van 1,5 op schoot. Blij meisje maar als zij de ziekenhuisbehandeling zou moeten ondergaan die ik gehad heb, zou ze er ook niets van begrijpen en erg bang en verdrietig worden.
Ik heb nog heel vaak gedroomd dat ik ergens was en opeens niet meer kon lopen.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, was dat idd het geval. Voor de opname kon ik lopen, daarna niet meer (in eerste instantie) en het schijnt dat ik toen heel boos en verdrietig was.

Ik vraag mij af of anderen meteen werk hadden tijdens de behandeling van verslaving. Ik heb wel dagbehandeling maar zelfs dat is lastig. Ik voel me zo raar (gedissocieerd) dat gewoon contact/praatjes maken niet lukt. Ik zit en doe mijn taak.
Begin van de zomer had ik wel zin om gewoon werk te zoeken. Maar toen functioneerde ik veel beter.
Maar om motivatie te vinden voor de dagbehandeling is moeilijk.

Klik om te vergroten...

Je bent van de benzo’s aan het afkicken, toch? Die depersonalisatie en derealisatie had ik ook heel erg in de eerste maanden van mijn ontwenning..

Ik ben er nu bijna 6 maanden vanaf en heb nog met enige regelmaat (enkele keren per week) het gevoel alsof ik niet in mijn eigen leven zit. Het is zeker niet zo sterk meer als de echte depersonalisatie en derealisatie tijdens de ontwenningsfase en het trekt ook vrij snel weer weg als ik wat afleiding zoek. Maar ik ben er wel vrij zeker van dat deze huidige gevoelens nog met een (mogelijk voor altijd) verstoorde chemische balans te maken hebben.

Er is overigens nu heel goed mee te leven, hoor. Ook al hoop ik natuurlijk dat deze gevoelens uiteindelijk helemaal verdwijnen!

@RnB_fan: Met hoeveel benzo’s ben je begonnen?
En hoe lang heb je over de afbouw gedaan?

Fiets eens een ander rondje waar je drukte zo veel mogelijk mijdt. Kwartiertje eerder weg en lekker genieten de mooie zonnige dagen deze week

Dank je wel!!

Ik was in maart ook met benzo afbouw bezig, toen vrij snel. Toen was dit ook verschrikkelijk, dat droomgevoel.

Heb zeker de eerste drie weken van aug ook erge doodsgedachten gehad. Dat is nu minder maar ik vind elk uur van de dag moeilijk.

En dingen blijven liggen, doordat ik er wel aan denk maar er geen actie volgt. Drie weken geleden is de vrouw van een familielid overleden, ik heb niks laten weten. Zulke stomme dingen.

GGZ stuurt altijd afspraakbevestiging maar vandaag niet. Secretaresse kon ook niets vinden. Ze gaat er achteraan…

Alinde zei:

@RnB_fan: Met hoeveel benzo’s ben je begonnen?
En hoe lang heb je over de afbouw gedaan?

Klik om te vergroten...

Ik gebruikte allerlei soorten benzo’s door elkaar (recept en RC). En het liefste zo veel mogelijk, in combinatie met uppers (speed, coke, 3-FA, 3-MMC etc.). Maar mijn favoriete benzo's waren alprazolam, oxazepam, flubromazepam, bromazolam, etizolam, clonazolam en pyrazolam. Ik heb eerder een klein sommetje gemaakt en zat gemiddeld op een equivalent van circa 80 mg diazepam per dag (maar soms wel twee- of driemaal zoveel).

Ik ben in drie weken tijd afgebouwd en toen in een hel terecht gekomen. Ik heb doorgezet en circa twee maanden gecrepeerd, voordat ik mij wat beter ging voelen. Na circa vier maanden kon ik wel stellen dat ik mij bijna weer normaal voelde. En nu na bijna zes maanden gaat het inmiddels echt wel lekker!

Dank je voor je eerlijke antwoord. Hier alleen lorazepam, op t laatst wel met tientallen, al heeft dat maar kort geduurd.

Wat heb je snel afgebouwd… hoe zagen je dagen er toen uit? Opname, werk, thuis?

En heb je geen behoefte gehad iets anders ervoor in de plaats te gebruiken?

Iig veel bewondering dat je zo snel hebt kunnen afbouwen.

Ik ben die fietstocht naar GGZ ook zo ontzettend beu. Altijd datzelfde lelijke stuk van de stad. En altijd druk.

Hoop zo dat het gesprek constructief zal zijn.

Alinde zei:

Ik ben die fietstocht naar GGZ ook zo ontzettend beu. Altijd datzelfde lelijke stuk van de stad. En altijd druk.

Hoop zo dat het gesprek constructief zal zijn.

Klik om te vergroten...

Zet een podcast met vogelgeluiden op, of de ruisende zee ofzo. Als je het verkeer om je heen nog maar hoort.

Laat je weten hoe het ging?

Koffieb00n zei:

Fiets eens een ander rondje waar je drukte zo veel mogelijk mijdt. Kwartiertje eerder weg en lekker genieten de mooie zonnige dagen deze week

Klik om te vergroten...

Yess!

Zoiets kleins kan echt je zinnen verzetten. Je kunt er zo voor zorgen dat dingen minder een sleur worden.

Imo is het ook niet de omgeving/route zelf die het probleem is waarschijnlijk, maar het feit dat je (@Alinde) er zo bekend mee bent. Alles gaat op de automatische piloot want je kent alles al, dus heeft je hoofd veel meer de kans om je in je gedachten te trekken en commentaar te geven op dingen die je bijvoorbeeld als hinderlijk of ergerlijk ziet. Terwijl, als de route (deels) nieuw is, dan ben je als vanzelf meer uitwaarts gericht en dus minder in je hoofd.

Hetzelfde is ook super effectief tijdens trippen.

Mindless zei:

Yess!

Zoiets kleins kan echt je zinnen verzetten. Je kunt er zo voor zorgen dat dingen minder een sleur worden.

Imo is het ook niet de omgeving/route zelf die het probleem is waarschijnlijk, maar het feit dat je (@Alinde) er zo bekend mee bent. Alles gaat op de automatische piloot want je kent alles al, dus heeft je hoofd veel meer de kans om je in je gedachten te trekken en commentaar te geven op dingen die je bijvoorbeeld als hinderlijk of ergerlijk ziet. Terwijl, als de route (deels) nieuw is, dan ben je als vanzelf meer uitwaarts gericht en dus minder in je hoofd.

Hetzelfde is ook super effectief tijdens trippen.

Klik om te vergroten...

Goed advies van een andere route. Er is 1 route die ik fiets naar ggz maar ook naar veel andere dingen, gewoon de meest logische route. Maar zooo op uitgekeken.

Er is idd een iets langere route die wat minder uitgekauwd is, voor mij.

Zal zo ff verslag uitbrengen.

Alinde zei:

Dank je voor je eerlijke antwoord. Hier alleen lorazepam, op t laatst wel met tientallen, al heeft dat maar kort geduurd.

Wat heb je snel afgebouwd… hoe zagen je dagen er toen uit? Opname, werk, thuis?

En heb je geen behoefte gehad iets anders ervoor in de plaats te gebruiken?

Iig veel bewondering dat je zo snel hebt kunnen afbouwen.

Klik om te vergroten...

Ik heb inderdaad snel afgebouwd.. Achteraf veel te snel, waardoor ik PAWS heb opgelopen. Hierdoor heb ik ook zo lang klachten overgehouden. Als je rustig afbouwt kun je dat voorkomen (maar het is geen garantie).

Ik kon de eerste twee á drie maanden echt niet werken, dus zat ik in de ziektewet (op mijn werk ben ik eerlijk geweest over mijn verslaving en opname). Ik ben na mijn afbouw twee weken opgenomen geweest en daarna was ik thuis (zonder nabehandeling). Hier heb ik alles op alles gezet om weer gezond te worden. Veel bewegen, super gezond eten, proberen mijn slaapritme weer te fixen (dus geen middagdutjes etc.), mijn sociale leven weer herstellen en zoveel mogelijk extra's doen, zoals: meditateren, zelfhulpboeken lezen, online informatie en tips opzoeken etc.

Ik gebruikte voor mijn opname van alles en nog wat in grote hoeveelheden en ik wilde echt mijn leven omgooien. Iets anders gebruiken kwam dus niet in mij op. Enkel de hoop op een nieuw leven hield mij overeind.

Wat mooi @RnB_fan, ik kom later terug op je verhaal. Dank je voor het delen.

Ik had vorige week de depressie-lijst van ggz ingevuld. Daar kwam depressie uit. Daar hoefde ik die lijst niet voor in te vullen haha.
Zij raden aan dat ik de Lamotrigine weer opbouw.

Ze kijken niet echt waarom ik depressief ben. Puur van: je zat aan de manische kant, daarna werd je depressief dus we moeten iets met stemmingsstabilisatoren.

Het is wel een middel dat suf maakt. En ik heb me met (hoge dosering) Lamotrigine ook depressief gevoeld.

Dus ik sta niet te juichen. Er ging een verdriet vooraf aan de stemmingsomslag en dat kwam nu niet meer ter sprake. Lichttherapie kan helpen zei ze, running therapie en Lamotrigine.

Ook niets over de lorazepam die het nare gevoel kan veroorzaken.

Het overviel me. Probleem destijds met die Lamotrigine was ook dat het zulke grote droge vieze pillen zijn dat je veel water nodig hebt om het weg te krijgen. En dan sliep ik net een moest ik weer plassen. Dat is OOK een serieus probleem.

Verder de psycholoog, dat wordt morgen besproken.

Ik sprak mijn jongste broer. Hij heeft iets sociaals gestudeerd en denkt dat het absoluut zin heeft een vroegkinderlijke ervaring aan te pakken.
Hij is van 1993, mijn ziekenhuistijd was 1984 en 1985 en toch ziet hij precies voor zich hoe het gegaan is.

Mijn ouders die met elkaar de emoties niet hebben kunnen delen. Mijn moeder zwanger en wat emotioneler, mijn vader die zijn emoties niet toeliet en probeerde sterk te blijven.
En ik die dacht, ik zal me maar een beetje rustig houden. Iedereen heeft het al moeilijk genoeg. Huilen helpt niet.

Het is heel fijn dat mijn broertje het serieus neemt. Hij heeft veel vrienden met kleine kinderen en kan zich zo goed voorstellen dat zo’n ziekenhuisperiode ingrijpend is.

Ik schreef een tijd geleden dat mijn jongste broer voogd is van de kinderen van oudste broer en dat het gesprek daarover voor mij pijnlijk was.
Nu heb ik bij jongste aangegeven dat dit meegespeeld heeft in de stemmingsomslag. Gewoon als uitleg. Hij wist niet dat ik de situatie niet kende en snapte dat de grappen er over voor mij niet fijn waren. En we snapten beiden dat tijdens het brengen van ‘de blijde boodschap’ ik niet mijn eigen gedoe er bij gehaald heb.
Verder hoopt hij heel erg dat er nooit iets gebeurt want hij zit niet zo te wachten op een huis vol kinderen. Gaat er vooral om dat hij iets regelt mocht het onverhoopt ooit nodig zijn.

Alinde zei:

Mijn vorige depressieve periode kwam door de alcohol. Zeggen ze. Maar was het niet andersom eigenlijk?

Klik om te vergroten...

Goede.

Zo zie ik het wel. Middelengebruik is imo maar een symptoom van het onderliggende probleem. Al kan dat middelengebruik een depressie wel verergeren en (mede) in stand houden.

Ik vind het soms schokkend en ook beschamend om te constateren hoe compleet achterlijk zogenaamde professionals over geestelijke gezondheid (en daarmee samenhangend verslaving en dergelijke) denken. Het is niet bepaald rocket science: Een mens die niet gelukkig is, zal uitvluchten zoeken in onder andere middelengebruik. Stellen dat drugs puur de oorzaak zijn van een verslaving is zo kortzichtig en stompzinnig dat ik steeds vergeet dat er daadwerkelijk "professionals" blijken te zijn die er zo over denken.

Dank je wel.

Mijn leven is erg houtje touwtje. Geen vaste baan, beetje los-vaste vrienden/kennissen, oud huis waar vaak iets stuk is, financieel niet zo ruim, geen relatie, geen kinderen. Ook geen doel in het leven al een tijdje.

Af en toe was er een man, af en toe had ik leuk werk, maar steeds vaker was er de wijn.
Steeds sterker het gevoel dat ik wat rust nodig had. Dat een paar dagen bijtanken met wat pammen me goed zouden doen.

Die eenzaamheid.

Maar ze hebben zo’n papier en dan kunnen ze lijntjes zetten bij manisch of depressief en dat is het. Daarin wordt het verhaal samen gevat.
En dan staat de medicatie erbij dus die kan dan omhoog of omlaag en kijken hoe het dan gaat.

Zieke ouders, verloren liefdes, onvervulde kinderwensen, maakt niet uit, gaat wel over met de running therapie.

Er was toch een topic van kleine mijlpalen? (Ik bedoel niet cleantijd of sportprestaties)

Hoe heet dat ook alweer?

Dank je.

Ik dacht dat er ook nog iets was met kleine successen (die je je niet per se voorgenomen had) maar haal 2 topics door elkaar denk ik.

Ja… dat realiseer ik me nu.

Zal vragen of er met de fellows iets van kerst en/of oud en nieuw is.