Tijd van bezinning - waar?

idd in de psychiaterie is vaak medicatie de oplossing denken/vinden ze
ik denk totaal van niet nu ik wat langer clean ben begin ik zelfs weer emoties te voelen en gelukkig kan zijn zonder drugs/medicatie en me rust neem door normale dingen te doen ipv eventuele benzo's die ze wouden opdringen

Veel plezier in de kliniek en dat je mentaal sterker eruit komt, dan maakt dat extra pakje lorazepam niets uit!

En hoe ga ik eigenlijk vertellen aan mijn omgeving dat ik opgenomen ben? Je mag je telefoon wel mee maar dan nog.

Mensen weten wel dat ik ‘iets psychisch’ heb maar niet dat de Brijder in beeld is.

ik schaam me niet, denk ik, maar mensen informeren geeft wel extra stress.

Veel sterkte vandaag!

Ik heb gisteren 20 gehad maar had 10 moeten zijn, hoor ik net. Wel vervelend dat ik toch niet lekker heb geslapen.

In de ochtend krijg ik 5 mg diazepam.

Als ik voor de nacht 10 mg diazepam krijg vanaf nu is dat wel significant minder dan de lorazepam die ik slikte laatste tijd.

Maar even aankijken dit weekend.

Ik ga morgen even wat info uit mijn slaaptherapie (bij de reguliere ggz hier) samenvatten, 8u slapen is dus echt helemaal nier per se nodig! En je daar druk over maken nog erger niet

Even aan t kijken naar meetings in andere steden in de provincie. Er is gelukkig heel veel aanbod. En altijd de mogelijkheid op een ‘slechte’ dag naar een grote stad te reizen. OV is goed.

Vanaf mijn 19e.,

Overigens gisteren maar 1 mg lorazepam genomen. Zat nog op 1,5.

Ben er niet echt mee bezig geweest. Waar ik een paar maanden geleden de hele nacht bezig zou zijn geweest met wel of niet dat halfje nog nemen.
Overdag ook geen klachten gehad.

Nu proberen een tijdje op 1 te blijven. Weet niet vanaf wanneer ik kan gaan taperen. Geloof dat 3 mnd taperen vergoed wordt.

Verder was ik bang in een gat te vallen nadat een paar maatjes van de dagbehandeling het afgerond hebben. Maar ook dat valt mee gelukkig. Ik zou een moord doen om ze weer naar de dagbehandeling te krijgen maar dat willen ze zelf denk ik niet 😀

Zaterdag ook weer 1 mg genomen (ipv 1,5) maar zondag rond etenstijd voelde ik me echt slecht, richting onwel.
Toch dat halfje maar genomen. Officieel zit ik nog op 3. Dus 1 a 1,5 ben ik blij mee. Wat ik over heb geef ik aan mijn moeder en zij doet ze weer bij de voorraad.

Logeer nog bij de fam. Ze hebben een soort aanbouw wat evt ooit een bed and breakfast wordt dus er is wel ruimte.

Vandaag in mijn eigen huis voelde ik weer die leegte en kon ik mij helaas wel voorstellen weer te gaan drinken oid.
Deze week kwam ook uit een gesprek dat ik niet zoveel vrienden heb, althans niet in deze regio.
Gewoon om even te helpen met iets, en vice versa. Hier ga je al gauw ‘op visite’ en dan gaat de visite niet een kast in elkaar zetten of een doos naar 2 hoog sjouwen.

Grappig genoeg heb ik een vriendengroep aan de andere kant van het land, ontstaan uit een hobby. Maar t is ook wel belangrijk om hier in de buurt iets te hebben.

Misschien groeit de NA uit tot iets moois.
ik zei tegen de mevrouw van de Brijder dat ik voorzichtig ben met lotgenotencontact omdat ik ook berichten krijg van iemand die dood wil. Ze zei dat dat bij verslaafden wel meevalt, die verdwijnen soms uit beeld maar hebben minder neiging tot aankondiging van suïcide.

Gisteravond met de familie een bespreking gehad van hoe ik zo in crisis kon raken etc etc.
Maar het was heftig. Het begon met een lange discussie met hoe we zouden beginnen. Terwijl ik zelf al een lijstje had gemaakt.

Ik kan niet alles dicht timmeren in een weekschema dat altijd hetzelfde is. Ik heb mijn creatieve kanten, mijn impulsieve kanten.

Bijv als ik een cursus doe voor herstel. En dat is van 13 tot 15 uur.
Mijn broer zou zelf dan van 8.00 tot 12.30 gaan werken en van 15.30 tot 18.00 uur.
Bij mij werkt dat niet zo, ik kan dat niet zo vol proppen. Ik doe mijn dingen met aandacht en ook met aandacht voor de mensen om mij heen. Als ik zo’n cursus heb met huiswerk dan vind ik dat al heel wat, op een dag.

Zij willen nu een weekrooster zien. Maar ik zit in week 7 van 8 weken dagbehandeling en ik heb stoom uit mijn oren. Elke keer: hoe zit je erbij, hoe voel je je, hoe voelde je je gisteren, hoe komt dat? Hoe voel je je straks?
En dan alle groepsgenoten langs hoe die zich voelen vandaag/gisteren etc.

Wel heb ik met mijn broer (ik heb meerdere broers) in huis veel verplaatst en het is echt leuk geworden. Maar we hadden wel ff een botsing want hij vond het niet handig wat ik had bedacht etc etc en ik was al zo moe omdat het bij de dagbehandeling niet liep (we hadden allemaal onze dag niet incl leiding)

Gevoel dat de lat hoog ligt. Ik kom met zoveel mensen in contact bij die dagbehandeling. De groep wisselt constant. Ik praat, luister, doe mee. Maar het is in zekere zin ook doodvermoeid. Dat zit hem niet in die vouwblaadjes enzo. Het is het hele proces.

Alinde zei:

Gisteravond met de familie een bespreking gehad van hoe ik zo in crisis kon raken etc etc.
Maar het was heftig. Het begon met een lange discussie met hoe we zouden beginnen. Terwijl ik zelf al een lijstje had gemaakt.

Ik kan niet alles dicht timmeren in een weekschema dat altijd hetzelfde is. Ik heb mijn creatieve kanten, mijn impulsieve kanten.

Bijv als ik een cursus doe voor herstel. En dat is van 13 tot 15 uur.
Mijn broer zou zelf dan van 8.00 tot 12.30 gaan werken en van 15.30 tot 18.00 uur.
Bij mij werkt dat niet zo, ik kan dat niet zo vol proppen. Ik doe mijn dingen met aandacht en ook met aandacht voor de mensen om mij heen. Als ik zo’n cursus heb met huiswerk dan vind ik dat al heel wat, op een dag.

Zij willen nu een weekrooster zien. Maar ik zit in week 7 van 8 weken dagbehandeling en ik heb stoom uit mijn oren. Elke keer: hoe zit je erbij, hoe voel je je, hoe voelde je je gisteren, hoe komt dat? Hoe voel je je straks?
En dan alle groepsgenoten langs hoe die zich voelen vandaag/gisteren etc.

Wel heb ik met mijn broer (ik heb meerdere broers) in huis veel verplaatst en het is echt leuk geworden. Maar we hadden wel ff een botsing want hij vond het niet handig wat ik had bedacht etc etc en ik was al zo moe omdat het bij de dagbehandeling niet liep (we hadden allemaal onze dag niet incl leiding)

Gevoel dat de lat hoog ligt. Ik kom met zoveel mensen in contact bij die dagbehandeling. De groep wisselt constant. Ik praat, luister, doe mee. Maar het is in zekere zin ook doodvermoeid. Dat zit hem niet in die vouwblaadjes enzo. Het is het hele proces.

Klik om te vergroten...

Een planning is wel belangrijk, want impulsief gedrag is juist hetgeen dat je in de ellende heeft gebracht. Maar de planning moet wel haalbaar blijven. Je bent er zelf bij en je mag ‘m ook fine tunen al naar gelang de ervaring. Probeer het zo te zien en wat minder als de ultieme waarheid. Doe gewoon je best dat is goed genoeg 👍

Laatste week dagbehandeling. Er komen elke dag nieuwe probleemgevallen bij en ze zijn echt ernstiger dan de mensen die er in mijn eerste weken waren. De verpleging laat dit ook doorschemeren, ook het feit dat de meesten een paar uurtjes komen en je om 15 uur nog met 1 of 2 mensen zit.

ik heb nog 1 persoon waar ik veel naartoe trek. Vandaag vertelde ze dat ze gisteren een hele tijd bij het spoor heeft gestaan en gelopen. De spoorwegovergang bij mijn geboortedorp, die plek leek haar realistisch. Ze had opgezocht welke trein, was bezig met een afscheidsbericht.

Na 18 jaar ggz ben ik veel gewend en meestal keer ik mij af van dit soort verhalen. Maar deze persoon X heb ik vastgepakt. Ik wil niet dat zij weggaat. Ik weet dat als ze dat toch besluit, het niets met mij te maken heeft.
Dit was geen aandachttrekkerij, ze was het echt van plan.

Ik zei dat het heel kut zou zijn geweest als we de ochtend gestart zouden zijn met slecht nieuws.

Precies vandaag zou ik ‘oefenen’ met alleen thuis een aantal uur. Tussen de dagbehandeling en de NA meeting. Ik heb eten in huis, heb net ff bloemen gekocht en een vaas. Ik moet toch iets kopen, ofzo.

Ik vind het wel een beproeving af en toe. Je zit bij ggz om beter te worden maar damn…

Verder schaam ik mij achteraf voor hoe ik er de eerste weken bij gelopen heb. Ongedoucht, onverzorgd, steeds dezelfde kleren. Huid open gekrabd. Dat ik zo de straat over gegaan ben en onder de mensen geweest vind ik achteraf wel erg.

Zit nu op de bank met een dekentje maar het dekentje ruikt heel muf. Ook dat nog.

Ik ga niet drinken hoor maar t is niet echt een lekkere dag zo.

Sorry er staan nu berichten die ik net niet in beeld zag. Kom ik later op terug.

Ben weer rustig. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik wat langer in mijn huis ben sinds de crisis. Dat ik even alleen ben, überhaupt.

word me bewust van alle patronen die ik had. Tv kijken in bed, ook op ‘goede’ dagen.
Altijd rotzooi in huis. Ooit kon ik nog wel eens opruimen als ik in een flow zat en dan de rotzooi allemaal op de slaapkamer. Maar ook dat was niet meer te doen.

Nu heeft familie wat geholpen. En ik heb hulp van WMO voor 1 jaar. We moeten alleen even kijken of ik nu de juiste persoon heb want dit is zelf een chaoot en is liever lui dan moe. Ik mankeer niets aan mijn handen maar ik ZIE het soms gewoon niet meer. Ouders zijn verzamelaars, ik moet het ook gewoon ff leren.

Vandaag gaat goed, ik wist even niet wat je dan WEL doet als drank en/of benzo’s geen optie zijn. Na het gesprek met X.

Ik heb bloemen gekocht en carrot cake. De vrouw bij de bakker had een heel verhaal over slakken in de tuin. Prima, even iets niet-psychiatrie. Straks bij NA komt een spreker.

En ze hebben een dooie boom weggehaald die voor mijn raam stond waardoor ik veel ruimte ervaar. Hele grote oude boom, was mooi maar nam ook veel licht weg.

Knap dat je weer een paar uurtjes in je eigen huis bent! Ik snap dat het lastig is maar verwen jezelf maar goed zoals je hebt gedaan met de bloemen en carrot cake want dat is ook zelfzorg!🤗

Dank jullie wel.

We hadden een spreekster die heel diep had gezeten. Echt heel diep maar ze is nu een jonge sprankelende werkende en studerende vrouw.

Ik zie nu het verschil tussen onthouding en herstel. Dat het herstel eigenlijk nog moet beginnen, althans het NA programma.
Begreep dat NA en AA ook weer van elkaar verschillen qua methode. Maar ik vind deze groep prettig en heb niet zo behoefte aan meerdere groepen per week. Velen doen dat wel maar ik vind het wel ff goed zo.

Tijdens mijn opname in 2005 had ik een maatje, zij liet mij lachen. Een paar weken waren we Jut en Jul, je moet wat als je daar zit.
Zij deed verschillende pogingen tot suïcide. Op een gegeven moment ging ik met ontslag en zij naar intensive care en toen gesloten afdeling. Ik heb toen besloten geen contact te houden en heb zodoende ook lange tijd niet geweten of ze überhaupt nog leefde. Wel een klap van gehad.

In 2016 nog een vriendschap die wat toxic was waarin zij vaak aangaf suïcidaal te zijn. Ik heb dat ‘uitgemaakt’, soort van, want ik kon haar niet redden. Ik kon niet meer functioneren op mijn werk, ze leidde me zo af.
Enorm verdrietig van geweest want we hadden zoveel leuks gedeeld in het begin.

Sindsdien wel wat harder geworden, ik ben geen 113 hulplijn. Maar vandaag raakte het me.

Het kan gewoon gebeuren. Dat iemand die je bij ggz ontmoet suïcidaal is. Overigens daarbuiten ook.
En ik dacht dat ik dat geaccepteerd had. Maar nee ik vind het verschrikkelijk.

En precies de plek waar ik altijd langs fiets.

Zij gebruikt ook middelen trouwens. Ik weet niet of ze op een punt is dat ze zou willen stoppen. Misschien na gisteren wel.

Ik zie toch een mooi mens eigenlijk. Daarom is dit moeilijk.

Een planning is wel belangrijk, want impulsief gedrag is juist hetgeen dat je in de ellende heeft gebracht. Maar de planning moet wel haalbaar blijven. Je bent er zelf bij en je mag ‘m ook fine tunen al naar gelang de ervaring. Probeer het zo te zien en wat minder als de ultieme waarheid. Doe gewoon je best dat is goed genoeg 👍

Dank je Dupont.
Dat is wel een goed punt. In de tijd zonder werk werd ik steeds losser en impulsiever. Geen extreme dingen meestal maar leven zonder planning bedoel ik.
Ik ben vrijwillig fotograaf en dat is ook al ‘kijken wat het weer doet’ (ik doe dat voor een stichting).
Daarbij met de voorgeschreven combinatie van lithium, lamotrigine, quetiapine en lorazepam voelde ik me chronisch slecht dus een planning aanhouden was ook moeilijk.

Voor deze week had ik met ggz een planning gemaakt. De belangrijkste dingen heb ik aangehouden. Maar ik voel me ook gesloopt.
De eerste weken was de dagbehandeling echt prima te doen maar nu iedereen zo verward/suïcidaal/vermagerd. Sommigen blijven maar een uurtje ofzo maar in dat uur zitten ze dan zoveel te praten. Degenen die de hele dag blijven zijn ook wel eens een uurtje gewoon rustig. Eentje valt af en toe voor je ogen in slaap. En eentje wil de hele tijd bomen knuffelen.
Diegene die op het spoor had gestaan leek gisteren onder invloed. Ze rook naar bier.

Gelukkig wist ik dat we woensdag en vrijdag andere leiding zouden hebben Ivm vakanties. Diegene ken ik al 18 jaar en als ik een standbeeld mocht maken dan zou het voor haar zijn. Ze zou m niet willen, maar toch.
Maandag liep ik beetje op mijn tandvlees maar wilde toch deze week vol maken.

Maandagavond NA was wel prettig. Het enige waar ik moeite mee heb is de ruimte. Het is een kamertje in een kantoor, misschien goedkoop maar ik vind het zo rommelig. Ze vonden dat ik er goed uit zag, meer kleur in mijn gezicht gekregen. Komende keer zit ik precies op 60 dagen. Weet niet of daar een sleutelhanger bij hoort. Ik ben als een kind op de kermis met die sleutelhangers.

Ze weten dat ik benzo’s slik maar die tellen ze niet mee. Iemand bij ggz zit in een andere groep, waar je niet als clean wordt gezien met benzo’s.

Ik had het met een hulpverlener over iets naars gehad vanmorgen. Misschien daarom nog dat lege onbestemde gevoel. Het ging echt beter namelijk, maar misschien was dat de trigger.
Dat dat nog geen plekje heeft.