hoe weet je zeker dat hij zo vaak gebruikt als dat die tegen je zegtJa dat klopt ook. In 2019 stond ik op het punt om bij hem weg te gaan en dat voelde wel als rock bottom, omdat het gebruik bijna dagelijks was. Dat is inderdaad nu niet aan de orde, eens per 2 a 3 maanden vind ik ook eigenlijk niet kunnen en maakt mij zenuwachtig, maar mijn partner heeft daar echt een andere kijk op en dat maakt het ook zo lastig. En om nou te zeggen dat ik daarom bij hem weg zou gaan voelt ât grootâ om het maar even zo te zeggen en natuurlijk voelt hij dat ook aan dat ik dat zo denk. Dus dat maakt het tezamen dat het voor mij wat voelt alsof ik vast zit.
Hij kan als verslaafde (ex-verslaafden bestaan niet) niet meer casual gebruiken. Zou ik zeker niet goedkeuren. Als je samen een leven opbouwt kan je niet jezelf vernaggelen en je partner meetrekken in je ellende. Ik ben de jaren dat ik in een serieuze relatie zat altijd clean gebleven, en heb de relatie beëindigd in een geval omdat dat toen geen optie was, dat is gewoon kwestie van respect naar je partner. Een verslaafde gebruiker heeft ook niks te bieden in een relatie, uiteindelijk komen altijd de leugens en het gedoe. Zou zeggen dat ie hulp moet accepteren en stoppen, anders wegwezen. Want dit gaat nooit stoppen zonder ingrijpen.Hi Allen,
Even moet ik van me af schrijven, want ik voel me soms best alleen als naaste van een verslaafde partner. Heel vaak gaat het goed, maar soms zit ik echt in een dal.
In het kort: ik leef samen met mijn man en we zijn 13 jaar samen. Ik weet nu 7 jaar dat hij verslaafd is, hij is begin 2017 een maand in een kliniek geweest en destijds 2 jaar clean geweest. Daarna grote periodes af en aan met terugvallen, leugens en neerwaartse spiralen, tot 2021/2022.
Omdat het zo goed ging, durfde ik met hem een huis te kopen, wat we vorig jaar hebben gedaan. Nu heeft hij eens in de 2 a 3 maanden weer een terugval, die hij soms ook aankondigt zodat hij eerlijk richting mij is. Ergens had ik dit ook wel verwacht, maar ik hou ontzettend veel van hem waardoor ik het allemaal aandurfde en zijn mindere kant durfde te aanvaarden. Ik vind de terugvallen wel erg moeilijk om te accepteren, uiteraard omdat ik altijd bang ben dat hij verder terugvalt en compleet weer gaat gebruiken. Hij is immers verslaafd!
Onze gesprekken zijn inmiddels hierover best beladen geworden, het voelt altijd alsof we in herhaling vallen en dezelfde dingen zeggen. Ik vind het niet OK en hij vindt dat eens in die tijd moet kunnen. Voor 2017 deden we drugs ook regelmatig samen, maar ik weet niet of ik dat ooit nog zal durven uit schuldgevoel. Uiteraard mis ik de tijd dat we dit zelf eens per kwartaal deden.
Al met al vindt hij dat hij casual moet kunnen gebruiken maar zoals jullie misschien begrijpen gaan bij mij dan alle alarmbellen af.
Hoe zouden jullie reageren? Stel ik te harde eisen en vinden jullie dat hij een punt heeft? Graag hoor ik andere meningen, aangezien niemand in mijn directe omgeving zou kunnen begrijpen hoe ik me voel.
Dat hij zijn terugvallen 'aankondigt' vind ik wel zeer opmerkelijk.. En geeft mij een beeld dat hij zijn herstel niet erg serieus neemt. Een terugval kan gebeuren, maar meld je mijn inziens enkel achteraf. Want als je hem vooraf aankondigt, kun je nog alles op alles stellen om niet terug te vallen!Hi Allen,
Even moet ik van me af schrijven, want ik voel me soms best alleen als naaste van een verslaafde partner. Heel vaak gaat het goed, maar soms zit ik echt in een dal.
In het kort: ik leef samen met mijn man en we zijn 13 jaar samen. Ik weet nu 7 jaar dat hij verslaafd is, hij is begin 2017 een maand in een kliniek geweest en destijds 2 jaar clean geweest. Daarna grote periodes af en aan met terugvallen, leugens en neerwaartse spiralen, tot 2021/2022.
Omdat het zo goed ging, durfde ik met hem een huis te kopen, wat we vorig jaar hebben gedaan. Nu heeft hij eens in de 2 a 3 maanden weer een terugval, die hij soms ook aankondigt zodat hij eerlijk richting mij is. Ergens had ik dit ook wel verwacht, maar ik hou ontzettend veel van hem waardoor ik het allemaal aandurfde en zijn mindere kant durfde te aanvaarden. Ik vind de terugvallen wel erg moeilijk om te accepteren, uiteraard omdat ik altijd bang ben dat hij verder terugvalt en compleet weer gaat gebruiken. Hij is immers verslaafd!
Onze gesprekken zijn inmiddels hierover best beladen geworden, het voelt altijd alsof we in herhaling vallen en dezelfde dingen zeggen. Ik vind het niet OK en hij vindt dat eens in die tijd moet kunnen. Voor 2017 deden we drugs ook regelmatig samen, maar ik weet niet of ik dat ooit nog zal durven uit schuldgevoel. Uiteraard mis ik de tijd dat we dit zelf eens per kwartaal deden.
Al met al vindt hij dat hij casual moet kunnen gebruiken maar zoals jullie misschien begrijpen gaan bij mij dan alle alarmbellen af.
Hoe zouden jullie reageren? Stel ik te harde eisen en vinden jullie dat hij een punt heeft? Graag hoor ik andere meningen, aangezien niemand in mijn directe omgeving zou kunnen begrijpen hoe ik me voel.
Ja dat klopt ook. In 2019 stond ik op het punt om bij hem weg te gaan en dat voelde wel als rock bottom, omdat het gebruik bijna dagelijks was. Dat is inderdaad nu niet aan de orde, eens per 2 a 3 maanden vind ik ook eigenlijk niet kunnen en maakt mij zenuwachtig, maar mijn partner heeft daar echt een andere kijk op en dat maakt het ook zo lastig. En om nou te zeggen dat ik daarom bij hem weg zou gaan voelt ât grootâ om het maar even zo te zeggen en natuurlijk voelt hij dat ook aan dat ik dat zo denk. Dus dat maakt het tezamen dat het voor mij wat voelt alsof ik vast zit.Gecontroleerd gebruik na een periode van ongecontroleerd gebruik (verslaving dus) is lastig â sommige mensen zouden zeggen, onmogelijk. Het zou me dus niets verbazen als jouw partner vaker gebruikt dan hij toegeeft. Het klinkt een beetje alsof je zijn gebruik de afgelopen tijd min of meer getolereerd hebt, klopt dat?
Speed, blowen is wel verleden tijd en dit was vroeger ook dagelijks. Hier heeft hij geen terugvallen mee gehad, vrnl speedJust curious: aan welke drugs is hij verslaafd?
Dankjewel voor je bericht, waardeer ik! En ook dank voor de link. Deze kende ik nog niet en ga dit nakijken.Goed dat je grenzen stelt. Gecontroleerd gebruik kan misschien wel voor een tijdje, maar het gaat een keer goed mis, daar kun je op rekenen.
Uiteindelijk zul je de voors en tegens af moeten wegen en voor jezelf bepalen wat voor jou het zwaarst weegt en daar iets passends bij verzinnen.
Ik acht de kans trouwens groot dat gebruik door jouw man wordt verzwegen of geminimaliseerd en dat je op meer of mindere wijze aan het lijntje gehouden wordt, dat hoort namelijk bij verslaving. Ik raad je aan om eens met lotgenoten te praten. Daar zijn meetings voor (net als voor verslaafden zelf). Dit kan bij Nar-Anon (van NA, voor alle middelenverslavingen) via https://www.naranon.nl/ en/of Co-Anon (van CA, met focus op Cocaine maar andere middelenverslavingen zijn ook welkom) via https://co-anon.org/netherlands/
Sterkte. PrivĂ©bericht mag altijd đ.
Lastige situatie. Je maakt je denk ik terecht zorgen over zijn gebruik. Het kan namelijk zo weer uit de hand lopen. Maar hij heeft natuurlijk ook door dat om de 2 of 3 maanden gebruiken voor jou geen reden is om bij hem weg te gaan. Feit is wel dat je geen duidelijke grenzen stelt, terwijl hij de grenzen juist opzoekt.Dus dat maakt het tezamen dat het voor mij wat voelt alsof ik vast zit.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."