Hoe voelt het gebruik aan tijdens een terugval?

Inmiddels ga ik richting de twee jaar geheelonthouding - afgezien van 1x gepland XTC gebruik tussendoor, zoals een aantal van jullie weten. Af en toe komen de momenten van het romantiseren van drugsgebruik weer de kop op steken. Niets nieuws onder de zon. De cravings zijn goed te beheersen en komen minder vaak en minder intens voor.

Her en der weet- en lees ik dat een aantal onder ons wel eens is teruggevallen in gebruik. Wat ik mij afvroeg: is er op het moment van de terugval uberhaupt even sprake van het feit dat de drugs hun werk 'goed doen' en je je echt even goed voelt? Of wordt het meteen al overschaduwd door 'cognitieve dissonantie', twijfel, ambivalentie en een gevoel van falen? Wellicht een gevoelig onderwerp en lang niet iedereen zal er makkelijk over kunnen praten. Hoe dan ook ben ik benieuwd naar jullie ervaringen en hoop ik dat jullie ze willen delen. Hoe zag de terugval eruit en hoe voelde dit?

Ligt er denk ik aan of je zelf bent afgekickt, of je in groepen als NA of AA zit - waar vooral op basis van angst retoriek een terugval in mentaal 1000x uitvergroot wordt - maar ook de reden voor je terugval. Is niet echt een eenduidig antwoord op te geven. Uit eigen ervaring en die van velen anderen was het het niet waard.

Ik ben zelf iets van 100 keer teruggevallen nadat ik clean wilde worden. Grbruik was eigenlijk niet echt fijn meer. Misschien de eerste twee á drie lijntjes. Daarna was het paranoia city. Van de fellows die teruggevallen zijn hoorde ik vaker dst het kekkerste moment in de terugval was het moment dst ze de drugs in handen kregen van hun dealer. Daarna was het allemaal bergafwaarts.

_shikantaza zei:

Ik ben zelf iets van 100 keer teruggevallen nadat ik clean wilde worden. Grbruik was eigenlijk niet echt fijn meer. Misschien de eerste twee á drie lijntjes. Daarna was het paranoia city. Van de fellows die teruggevallen zijn hoorde ik vaker dst het kekkerste moment in de terugval was het moment dst ze de drugs in handen kregen van hun dealer. Daarna was het allemaal bergafwaarts.

Klik om te vergroten...

Oftewel: de verwachting van het goede gevoel (van vervulling) weer te krijgen.

Edit:

En die verwachting is tegelijk al dat goede gevoel dat we willen. Dus we zijn compleet in staat het te hebben zonder het middel te moeten nemen.

Terugval.. mooi woord, maar bij echte verslaving zie ik het niet als een val, maar terugkeren naar die periode van gebruik.
Bij peuken zijn de eerste weken roken wel extreem lekker. Eerste dagen blowen zijn volgens mij ook fantastisch.
Avonden zuipen na maanden droogte levert ook een dopamine rush van WoW dit is effe uniek..

Maar ik heb de behoefte gelukkig niet om dat even te voelen. En ik weet dat bij onder andere nicotine en THC ik heel snel terugkeer in oude ongewenste patronen.

Wat @_shikantaza zegt eigenlijk. Is nu gelukkig iets meer dan een jaar geleden maar het piekmoment was eigenlijk toen ik het eindelijk had. Eerste puntje was pfoe 'eindelijk'. En daarna schuldgevoel en "wtf ben ik mee bezig". Not worth it tbh.

Manu76 zei:

Bij peuken zijn de eerste weken roken wel extreem lekker.

Klik om te vergroten...

Herkenbaar. Ik gunde mijzelf ook wat sigaretten tijdens m'n laatste keer XTC gebruik. Beviel mij ook (te) goed. Tegelijkertijd ook wel weer confronterend te voelen hoe dom en kortstondig die dopaminerush is. Gelukkig wel bij die avond gelaten en verder niet meer gerookt.

Mindless zei:

En die verwachting is tegelijk al dat goede gevoel dat we willen. Dus we zijn compleet in staat het te hebben zonder het middel te moeten nemen.

Klik om te vergroten...

@Mindless mooi omschreven. Dit is ook hoe ik erover denk. De 'voorpret' zonder de downsides te moeten ervaren. Maar o zo verraderlijk om er aan toe te geven en naar het middel te grijpen. Het onterecht romantiseren.

Damius zei:

Gelukkig wel bij die avond gelaten en verder niet meer gerookt.

Klik om te vergroten...

Zo makkelijk is dat niet hoor.. Of misschien wel, maar ik kon na 3 jaar zonder nicotine dacht ik wel een jointje pakken in Nederland met nicotine. 2 maanden later weer in Nederland en ik herhaalde de grap..
En nog geen 2 maanden later had ik toch weer een pakje gekocht na veel drank of gewoon omdat ik op vakantie ging.
Geniepig spul!

Damius zei:

@Mindless mooi omschreven. Dit is ook hoe ik erover denk. De 'voorpret' zonder de downsides te moeten ervaren. Maar o zo verraderlijk om er aan toe te geven en naar het middel te grijpen. Het onterecht romantiseren.

Klik om te vergroten...

De dopamine wordt al vrijgemaakt in de anticipatie het middel te nemen.

Heb het ook vóór de eerste slok koffie of bier naar binnengaat: ontspanning, fijn gevoel. En had het vóórdat ik daadwerkelijk de wiet inhaleerde, etc.

Op de een of andere manier eisen we dat geluk van iets externs moet komen. Het gewoon natuurlijk toelaten lijkt moeilijk. Maar het is duidelijk compleet mogelijk.

Als ik, met moeite, een tijdje geen THC had gebruikt en ik weer besloot het te gebruiken, was eigenlijk alleen de eerste keer na de pauze aangenaam. Daarna verviel ik weer in chronisch gebruik en daar is eigenlijk geen lol aan. En toch ging ik daar dan mee door.

Ik ben nu 6 dagen gestopt en weet dat als ik nu THC gebruik dat vast wel fijn voelt. Maar zodra die eerste dosis is uitgewerkt, zit ik heel makkelijk weer in hetzelfde chronische gebruik. Tevergeefs alsmaar die ervaring van de eerste dosis na te jagen.

Interessant onderwerp, wat ik nu pas tegen kwam.

Wat is voor jullie het verschil tussen een terugval en een uitglijder?
Ik denk dat daar namelijk het grootste gedeelte van het antwoord ligt.
Althans voor mij wel.

Ik ben gevoelig voor downers. Gelukkig kan ik niet echt over een verslaving meespreken.
Maar ik heb wel periodes, en dan vooral gekend, dat ik bv 1 week aan een stuk alcohol dronk. Soort binge idee.
Daarna kon ik er ook weer lange tijd vanaf blijven en tussendoor gerust een biertje drinken. Dat was voor mij dan geen terugval of uitglijder.

Bij mij draait het om de mindset:
Zodra ik wat dan ook ga gebruiken om mij BETER te voelen of om BEWUST een gedachte weg te moffelen spreek ik van in eerste instantie een uitglijder.
Echt een terugval zou voor mij weken van gebruik zijn / leven voor een middel / geld verliezen aan middel. Maar gelukkig herken ik dat gevoel niet in die mate.

Hippie Langwaus zei:

Als ik, met moeite, een tijdje geen THC had gebruikt en ik weer besloot het te gebruiken, was eigenlijk alleen de eerste keer na de pauze aangenaam. Daarna verviel ik weer in chronisch gebruik en daar is eigenlijk geen lol aan. En toch ging ik daar dan mee door.

Ik ben nu 6 dagen gestopt en weet dat als ik nu THC gebruik dat vast wel fijn voelt. Maar zodra die eerste dosis is uitgewerkt, zit ik heel makkelijk weer in hetzelfde chronische gebruik. Tevergeefs alsmaar die ervaring van de eerste dosis na te jagen.

Klik om te vergroten...

Zo ging dat ook bij mij.

Eerste keer na een tijd niet: heel fijn. En grotendeels daardoor het geniepige van een wietverslaving: jezelf wijs maken dat het je eigenlijk juist goed doet om weer eens zo'n moment van ontspanning en tot jezelf komen te hebben: "wiet is eigenlijk niet zo erg, je zou het zelfs kunnen zien als een soort medicijn..."

Ondertussen vergetend dat je al letterlijk 50 keer eerder precies op dezelfde manier in dwangmatig gebruik bent hervallen.

Nooit meer zoals het was voor m'n keuze om clean te worden. Altijd met een gevoel van schuld en schaamte; wat in zijn slechtste geval weer de terugval doet aanwakkeren.

Voor mij geld hetzelfde. Het leukste moment is het plannen, halen en voorbereiden. Vanaf het moment dat de keuze is gemaakt om te gaan gebruiken t/m de laatste voorbereiding. Maar zodra die snuifbuis m'n neus in gaat of de vlam onder de pijp/folie staat, is er niets leuks meer aan en gaat het enkel bergafwaarts.

De romantisatie is zoveel beter dan het daadwerkelijke gebruik...

Alsnog ben ik de laatste keer 6 dagen doorgegaan. Ondanks dat het eigenlijk alles behalve leuk is.

Op het moment dat je jouw gebruik besproken hebt als een situatie die je eigenlijk niet meer wilt in een groep of bij andere vormen van hulpverlening, zul je er veel minder plezier aan hebben als je weer gebruikt.
Je zult nooit meer zo genieten van je middel( en) als eerst.
Je zult je schuldig voelen, en misschien jezelf gaan haten omdat je toch weer hebt toegegeven.....

Dank jullie wel voor jullie eerlijke en openhartige reacties. Dit voelt voor mij bevrijdend: terug in gebruik is geen optie. De rode draad die ik uit jullie ervaringen haal is dat de voorpret en het romantiseren van gebruik inclusief alle rituelen al de high is. Het gebruik zelf is en/of leidt vrij vlot tot algehele malaise. Het gaat mij helpen om dit topic van tijd tot tijd er even bij te pakken.

Mindless zei:

Oftewel: de verwachting van het goede gevoel (van vervulling) weer te krijgen.

Edit:

En die verwachting is tegelijk al dat goede gevoel dat we willen. Dus we zijn compleet in staat het te hebben zonder het middel te moeten nemen.

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

De dopamine wordt al vrijgemaakt in de anticipatie het middel te nemen.

Heb het ook vóór de eerste slok koffie of bier naar binnengaat: ontspanning, fijn gevoel. En had het vóórdat ik daadwerkelijk de wiet inhaleerde, etc.

Op de een of andere manier eisen we dat geluk van iets externs moet komen. Het gewoon natuurlijk toelaten lijkt moeilijk. Maar het is duidelijk compleet mogelijk.

Klik om te vergroten...

Precies en exact dit, je hebt het goed omschreven. Hedendaags wordt je volgegooid met externe factoren ook die je dopamine doen rinkelen, al is het iets simpels als Social Media, Entertainment zoals films, gamen , etc. tot aan verdovende middelen. Terwijl je dopamine van vroegah in ons verder ontwikkelde apenbreintje gewoon was: Honger? Jagen voor voedsel > Dopamine. Het eten ervan > Dopamine. Voortplanting met 1 van de aantrekkelijkste mensen binnen je stam > Dopamine. Slapen > Dopamine en dan op Repeat.

Als je veelvoudig je brein hebt overgestimuleerd met externe factoren die dat veel meer doen dan dat je normaal zou moeten ontvangen, zoals de basic needs. Gaat je brein daarop ook geprogrammeerd worden en dan worden de prioriteiten volledig anders neergelegd. De kunst is om de natuurlijke dopamine aanmaak opnieuw te stimuleren en te accepteren dat je hieraan "genoeg" hebt, want dat heb je ook.

Het moeilijkste vind ik steevast het "accepteren" dat je een terugval hebt. Een uitglijder bestaat voor mij praktisch niet; en ik ben ook moeilijk in staat de draad daarna weer op te pakken.

Dus ben ik doorgaans dan weer maanden aan het aanmodderen met mijn stemmingswisselingen, gebrek aan energie/initiatief en ga ik eerst weer soort van rock bottom voordat ik weer een nieuwe poging tot stoppen/detoxen onderneem. Ik kan niet een klein "foutje" maken en de draad weer snel oppakken, nee, ik verval direct in een enorm zelfbeklag en schuldgevoel, en mijn verslavingsbrein heeft weer een goede reden om mezelf suf te blowen.

Voor de rest sluit ik me aan bij alles wat hier reeds gezegd is: Inderdaad is het ritueel en de voorpret + de 1e joint belonend. Voor de rest een bodemloze put waar je niet weer in wil vallen..

Als je actief aan een afkick programme meedoet of de 12 stappen doet en meetings of groepen bezoekt dan heeft een terugval een hele zware lading en maakt het na-effect, of meestal tijdens, vaak hel op aarde.