#1
De laatste spam over kratom. Ik verwijt niemand dat ik er aan begonnen ben. Maar ik hoorde dat je nu extracten voor vapes hebt wat net liquid oxy is. Ik pleit wel voor meer voorlichting
Verslaafd aan kratom
73 antwoorden
30 weergaven
18-5-2026
#2
Hi, meestal een witte soort, maar soms ook geel, groen of rood. Ik gebruik zo'n 55 gram per dag. Schaam me kapot 😟Bedankt voor het delen van je verhaal.
Welke Kraton gebruik je en hoeveel?
#3
Mijn partner wil echt aan niets meewerken, ook niet erover praten - zelfs niet voor zichzelf. Ik heb mezelf in de nesten gewerkt, ondanks zijn waarschuwingen en nu zoek ik het dus ook maar uit. Zo ziet hij het en dat snap ik ook wel, maar het is wel heel naar.
Triest en eigenlijk onbegrijpelijk.
Want verslaving is een ziekte. Daar door ben je te ver met de boot van de kant gedreven. Het zou mooi zijn als je man je had gesteund in deze tijd, maar voor al ook hierover wat had geleerd. Maar goed, niet iedereen is hetzelfde.
#4
Sorry ik heb het lastig. Laatste dag thuis voor opname vanaf morgen. Hoop dat jij een fijn weekend hebt?
#5
Lief dagboek ❤️
Een kleine week terug opende ik dit topic, vanaf hier nog ruim een week en dan word ik opgenomen.
Het was eind juni toen ik me bij de huisarts melde: ik heb een probleem en ik kan het niet alleen. Sindsdien is het alles zowel razendsnel als tergend langzaam gegaan...
Ik dacht zelf aan een ambulante detox; thuis begeleid afkicken en klaar. Die zeepbel werd door een psycholoog binnen de kortste keren doorgeprikt.
Drie a vier jaar geleden raakte ik zwaar overspannen/burn-out. Een veeleisende baan, thuiswerken door covid, een huishouden dat op mij draaide omdat mijn partner in de knoop zat (figuurlijk door het overlijden van zijn vader, lichamelijk door een hernia), een werkgever die me het tweede spoor opduwde omdat ik na 20 jaar keihard werken over het randje dreigde te kukelen. Dat gaf me juist het laatste zetje.
Ik werd depressief, kreeg last van paniek en angsten, mijn brein maakte overuren en maakte me de verschrikkelijkste dingen wijs. Ik zocht een tijdje mijn toevlucht in verdoving, maar dat maakte de dingen alleen maar erger.
We zijn nu een paar jaar verder, zo slecht als toen voel ik me niet meer. Maar ik realiseer me ook dat ik in mijn herstel te snel ben gegaan en dat ik sommige zaken niet heb geaccepteerd of verwerkt. Ik heb de draad weliswaar weer opgepakt, maar niet (geheel) op eigen kracht. Kratom gaf me zo nu en dan een steuntje in de rug. Maar ik ging meer en meer gebruiken en nu kan ik niet meer zonder.
Maar ik WIL wel zonder. Ik wil niet afhankelijk zijn. Ik wil niet steeds iets nodig hebben om het leven aan te kunnen. En ook wil ik van de lichamelijke klachten af die dagelijks misbruik van kratom met zich meebrengen.
Waar ik doodsbang voor ben is dit: wat als het stoppen met kratom mijn depressie weer aanwakkert? Sta ik straks weer gillend op de vluchtstrook? Loop ik straks weer huilend door de supermarkt? Ben ik straks weer een hoopje ellende. Ik wil dat mijn kinderen niet aandoen.
Nog een week en dan ga ik voor een periode van 5 weken weg bij mijn gezin. De komende week staan in het teken van de 50ste verjaardag van mijn vriend. We zijn al 25 jaar samen en hebben samen twee dochters. Het van A tot Z regelen van dit feest is mijn afscheidscadeau.
Ik heb het hier al eerder geschreven, maar hij kan mijn verslaving en psychische problemen niet handelen. Het vraagt teveel van hem. Hij trekt het niet. Ik ben/was er kapot van. Maar gisteren zei een andere psycholoog dat het zijn goed recht is om te gaan voor zijn eigen geluk. Ze heeft gelijk.
De dag ik voor ik vertrek geef ik hem een brief. Het is tijd om elkaar los te laten. Maar straks kom ik uit de kliniek. Geen idee waar ik heen moet, ik ben echt doodsbang.
Een kleine week terug opende ik dit topic, vanaf hier nog ruim een week en dan word ik opgenomen.
Het was eind juni toen ik me bij de huisarts melde: ik heb een probleem en ik kan het niet alleen. Sindsdien is het alles zowel razendsnel als tergend langzaam gegaan...
Ik dacht zelf aan een ambulante detox; thuis begeleid afkicken en klaar. Die zeepbel werd door een psycholoog binnen de kortste keren doorgeprikt.
Drie a vier jaar geleden raakte ik zwaar overspannen/burn-out. Een veeleisende baan, thuiswerken door covid, een huishouden dat op mij draaide omdat mijn partner in de knoop zat (figuurlijk door het overlijden van zijn vader, lichamelijk door een hernia), een werkgever die me het tweede spoor opduwde omdat ik na 20 jaar keihard werken over het randje dreigde te kukelen. Dat gaf me juist het laatste zetje.
Ik werd depressief, kreeg last van paniek en angsten, mijn brein maakte overuren en maakte me de verschrikkelijkste dingen wijs. Ik zocht een tijdje mijn toevlucht in verdoving, maar dat maakte de dingen alleen maar erger.
We zijn nu een paar jaar verder, zo slecht als toen voel ik me niet meer. Maar ik realiseer me ook dat ik in mijn herstel te snel ben gegaan en dat ik sommige zaken niet heb geaccepteerd of verwerkt. Ik heb de draad weliswaar weer opgepakt, maar niet (geheel) op eigen kracht. Kratom gaf me zo nu en dan een steuntje in de rug. Maar ik ging meer en meer gebruiken en nu kan ik niet meer zonder.
Maar ik WIL wel zonder. Ik wil niet afhankelijk zijn. Ik wil niet steeds iets nodig hebben om het leven aan te kunnen. En ook wil ik van de lichamelijke klachten af die dagelijks misbruik van kratom met zich meebrengen.
Waar ik doodsbang voor ben is dit: wat als het stoppen met kratom mijn depressie weer aanwakkert? Sta ik straks weer gillend op de vluchtstrook? Loop ik straks weer huilend door de supermarkt? Ben ik straks weer een hoopje ellende. Ik wil dat mijn kinderen niet aandoen.
Nog een week en dan ga ik voor een periode van 5 weken weg bij mijn gezin. De komende week staan in het teken van de 50ste verjaardag van mijn vriend. We zijn al 25 jaar samen en hebben samen twee dochters. Het van A tot Z regelen van dit feest is mijn afscheidscadeau.
Ik heb het hier al eerder geschreven, maar hij kan mijn verslaving en psychische problemen niet handelen. Het vraagt teveel van hem. Hij trekt het niet. Ik ben/was er kapot van. Maar gisteren zei een andere psycholoog dat het zijn goed recht is om te gaan voor zijn eigen geluk. Ze heeft gelijk.
De dag ik voor ik vertrek geef ik hem een brief. Het is tijd om elkaar los te laten. Maar straks kom ik uit de kliniek. Geen idee waar ik heen moet, ik ben echt doodsbang.
#6
Laatste dag thuis, laatste dag in gebruik. Ik heb het moeilijk. De tranen zitten hoog, maar ik probeer me groot te houden. Zo maar eens mn sporttas inpakken.
#7
Je bent straks in goede handen, in een fijne omgeving met de juiste ondersteunende medicatie om af te kunnen kicken 🥰Laatste dag thuis, laatste dag in gebruik. Ik heb het moeilijk. De tranen zitten hoog, maar ik probeer me groot te houden. Zo maar eens mn sporttas inpakken.
Goed dat je deze stap hebt gezet 💪🏻
Hou ons up to date over hoe het gaat als je hoofd er naar staat.
Zet hem op!
#8
Sterkte de komende tijd. Op naar een betere toekomst 💪
#9
No worries, in de kliniek kun je wel lekker huilen en hoef je je niet meer groot te houden. Shields down 😘Laatste dag thuis, laatste dag in gebruik. Ik heb het moeilijk. De tranen zitten hoog, maar ik probeer me groot te houden. Zo maar eens mn sporttas inpakken.
#10
Laatste dag thuis, laatste dag in gebruik. Ik heb het moeilijk. De tranen zitten hoog, maar ik probeer me groot te houden. Zo maar eens mn sporttas inpakken.
Sterkte topper!
Dat je nu die tranen voelt branden van de pijn en verdriet is logisch, maar dadelijk over een paar weken huil je hopelijk tranen van geluk.
Kom aub na je opname terug en vertel je hopelijk positieve verhalen!
Heel veel succes
#11
Ook vanuit mijn kant: Alle sterkte toegewenst!
Straks ben je weer vrij!
Straks ben je weer vrij!
#12
Bedankt lieve mensen ❤
#13
Een onverwachte wending. Ik dacht: ze gooien me hier in een kamertje, draaien de deur op slot en drie weken later strompel ik naar buiten, clean en wel. Maar vanmorgen bij het inchecken hoorde ik dat ik straks methadon of suboxone krijg en dat die de meeste ontwenningsverschijnselen zullen opvangen. Ik moet alleen wel eerst flink in ontwenning zijn voor ze dat gaan geven. Maar goed, een halve dag creperen is wel iets anders dan drie weken creperen dus ik heb goede moed. Nu op naar de dagafsluiting.
#14
Herstellen van verslaving is hard werken hoor.Een onverwachte wending. Ik dacht: ze gooien me hier in een kamertje, draaien de deur op slot en drie weken later strompel ik naar buiten, clean en wel.
#15
Dat weet ik! En dat wil ik ook! Liever vandaag dan morgen. Maar ik zal eerst moeten detoxen voordat de behandeling begint. Er is hier maar een beperkt programma, helemaal oké hoor met lifestyle coaching, sport, wandelen etc. Maar pas over drie weken kan ik echt gaan beginnen met de 12 stappen en dergelijke.Herstellen van verslaving is hard werken hoor.
#16
Mooi. Ik kreeg even de indruk dat je dacht dat na 3 weken opsluiting al je problemen opgelost zouden zijnDat weet ik! En dat wil ik ook! Liever vandaag dan morgen. Maar ik zal eerst moeten detoxen voordat de behandeling begint. Er is hier maar een beperkt programma, helemaal oké hoor met lifestyle coaching, sport, wandelen etc. Maar pas over drie weken kan ik echt gaan beginnen met de 12 stappen en dergelijke.
Met vragen over meetings en het programma mag je altijd bij me komen trouwens.
#17
Heel veel succes! Op naar een mooi nieuw begin.
hoe bevalt de eerste dag in de kliniek?
hoe bevalt de eerste dag in de kliniek?
#18
Bedankt! Nou het valt me reuze mee. De medewerkers zijn ontzettend betrokken (eigenlijk zelfs veel liever dan ik verdien naar mijn gevoel 😔), de ontgifting is nog te doen en als ie straks volop inkickt, ligt er suboxone klaar. De groep bestaat uit leuke mensen, met ieder een verhaal. Ik mis alleen mijn gezin zo verschrikkelijk ...Heel veel succes! Op naar een mooi nieuw begin.
hoe bevalt de eerste dag in de kliniek?
#19
ik duim voor je!!!! je kan hetBedankt! Nou het valt me reuze mee. De medewerkers zijn ontzettend betrokken (eigenlijk zelfs veel liever dan ik verdien naar mijn gevoel 😔), de ontgifting is nog te doen en als ie straks volop inkickt, ligt er suboxone klaar. De groep bestaat uit leuke mensen, met ieder een verhaal. Ik mis alleen mijn gezin zo verschrikkelijk ...
#20
Maak er wat van!
Alle succes toegewenst!
Alle succes toegewenst!