En weer thuis, de derde dag al. Het is fijn om weer bij de kinderen en beestjes te zijn, maar ik ben ook erg onrustig en somber.
Ik ben 's nachts heel rusteloos, rusteloze benen ook, en daarom slaap ik erg slecht. Ik val pas tegen de ochtend in slaap en het is verleidelijk om dan de hele dag te blijven liggen π
Vanmorgen lukte het me om me rond 10.00 uur het bed uit te slepen en ben ik gaan mediteren (nou ja, poging), de hond gaan uitlaten en daarna heb ik zelf nog 3 kwartier op een stevig tempo langs de rivier gelopen. Eerlijk is eerlijk: het hielp wel een beetje.
Ik pieker veel. Over alles wat er is gebeurd, over hoe het zover heeft kunnen komen en of ik ooit weer oke zal zijn met mezelf.
@De Zandman reageerde hier eerder: 'Straks ben je weer vrij!'. Dat voelt nog ver weg. Ik ben de afgelopen 1,5 jaar een grens/grenzen overgegaan, en het lukt me niet om terug te keren. Ik voel me niet verbonden met het nu, zit eigenlijk de hele dag in mijn hoofd en nou ja... soms weet ik het gewoon niet meer π
Ik mis de mensen van de kliniek, die hadden vaak aan een half woord genoeg. Met een aantal heb ik nog dagelijks contact. Ondanks mijn huidige staat, kijk ik terug op een waardevolle tijd vol mooie mensen en mooie momentenπ
Op naar de dagbehandeling, die start maandag. Nog vier dagen zien door te komen. Ik hoop dat de therapie etc ook op korte termijn wat verlichting brengt? Heeft iemand daar ervaring mee?
En heeft iemand nog tips tegen dat knagende gevoel in mijn buik/maag? Liefst quick-fix π€£
En ook: bedankt voor alle fijne reacties die ik op eerdere posts heb gekregen π