#1
Lief dagboek ❤️
Een kleine week terug opende ik dit topic, vanaf hier nog ruim een week en dan word ik opgenomen.
Het was eind juni toen ik me bij de huisarts melde: ik heb een probleem en ik kan het niet alleen. Sindsdien is het alles zowel razendsnel als tergend langzaam gegaan...
Ik dacht zelf aan een ambulante detox; thuis begeleid afkicken en klaar. Die zeepbel werd door een psycholoog binnen de kortste keren doorgeprikt.
Drie a vier jaar geleden raakte ik zwaar overspannen/burn-out. Een veeleisende baan, thuiswerken door covid, een huishouden dat op mij draaide omdat mijn partner in de knoop zat (figuurlijk door het overlijden van zijn vader, lichamelijk door een hernia), een werkgever die me het tweede spoor opduwde omdat ik na 20 jaar keihard werken over het randje dreigde te kukelen. Dat gaf me juist het laatste zetje.
Ik werd depressief, kreeg last van paniek en angsten, mijn brein maakte overuren en maakte me de verschrikkelijkste dingen wijs. Ik zocht een tijdje mijn toevlucht in verdoving, maar dat maakte de dingen alleen maar erger.
We zijn nu een paar jaar verder, zo slecht als toen voel ik me niet meer. Maar ik realiseer me ook dat ik in mijn herstel te snel ben gegaan en dat ik sommige zaken niet heb geaccepteerd of verwerkt. Ik heb de draad weliswaar weer opgepakt, maar niet (geheel) op eigen kracht. Kratom gaf me zo nu en dan een steuntje in de rug. Maar ik ging meer en meer gebruiken en nu kan ik niet meer zonder.
Maar ik WIL wel zonder. Ik wil niet afhankelijk zijn. Ik wil niet steeds iets nodig hebben om het leven aan te kunnen. En ook wil ik van de lichamelijke klachten af die dagelijks misbruik van kratom met zich meebrengen.
Waar ik doodsbang voor ben is dit: wat als het stoppen met kratom mijn depressie weer aanwakkert? Sta ik straks weer gillend op de vluchtstrook? Loop ik straks weer huilend door de supermarkt? Ben ik straks weer een hoopje ellende. Ik wil dat mijn kinderen niet aandoen.
Nog een week en dan ga ik voor een periode van 5 weken weg bij mijn gezin. De komende week staan in het teken van de 50ste verjaardag van mijn vriend. We zijn al 25 jaar samen en hebben samen twee dochters. Het van A tot Z regelen van dit feest is mijn afscheidscadeau.
Ik heb het hier al eerder geschreven, maar hij kan mijn verslaving en psychische problemen niet handelen. Het vraagt teveel van hem. Hij trekt het niet. Ik ben/was er kapot van. Maar gisteren zei een andere psycholoog dat het zijn goed recht is om te gaan voor zijn eigen geluk. Ze heeft gelijk.
De dag ik voor ik vertrek geef ik hem een brief. Het is tijd om elkaar los te laten. Maar straks kom ik uit de kliniek. Geen idee waar ik heen moet, ik ben echt doodsbang.
Een kleine week terug opende ik dit topic, vanaf hier nog ruim een week en dan word ik opgenomen.
Het was eind juni toen ik me bij de huisarts melde: ik heb een probleem en ik kan het niet alleen. Sindsdien is het alles zowel razendsnel als tergend langzaam gegaan...
Ik dacht zelf aan een ambulante detox; thuis begeleid afkicken en klaar. Die zeepbel werd door een psycholoog binnen de kortste keren doorgeprikt.
Drie a vier jaar geleden raakte ik zwaar overspannen/burn-out. Een veeleisende baan, thuiswerken door covid, een huishouden dat op mij draaide omdat mijn partner in de knoop zat (figuurlijk door het overlijden van zijn vader, lichamelijk door een hernia), een werkgever die me het tweede spoor opduwde omdat ik na 20 jaar keihard werken over het randje dreigde te kukelen. Dat gaf me juist het laatste zetje.
Ik werd depressief, kreeg last van paniek en angsten, mijn brein maakte overuren en maakte me de verschrikkelijkste dingen wijs. Ik zocht een tijdje mijn toevlucht in verdoving, maar dat maakte de dingen alleen maar erger.
We zijn nu een paar jaar verder, zo slecht als toen voel ik me niet meer. Maar ik realiseer me ook dat ik in mijn herstel te snel ben gegaan en dat ik sommige zaken niet heb geaccepteerd of verwerkt. Ik heb de draad weliswaar weer opgepakt, maar niet (geheel) op eigen kracht. Kratom gaf me zo nu en dan een steuntje in de rug. Maar ik ging meer en meer gebruiken en nu kan ik niet meer zonder.
Maar ik WIL wel zonder. Ik wil niet afhankelijk zijn. Ik wil niet steeds iets nodig hebben om het leven aan te kunnen. En ook wil ik van de lichamelijke klachten af die dagelijks misbruik van kratom met zich meebrengen.
Waar ik doodsbang voor ben is dit: wat als het stoppen met kratom mijn depressie weer aanwakkert? Sta ik straks weer gillend op de vluchtstrook? Loop ik straks weer huilend door de supermarkt? Ben ik straks weer een hoopje ellende. Ik wil dat mijn kinderen niet aandoen.
Nog een week en dan ga ik voor een periode van 5 weken weg bij mijn gezin. De komende week staan in het teken van de 50ste verjaardag van mijn vriend. We zijn al 25 jaar samen en hebben samen twee dochters. Het van A tot Z regelen van dit feest is mijn afscheidscadeau.
Ik heb het hier al eerder geschreven, maar hij kan mijn verslaving en psychische problemen niet handelen. Het vraagt teveel van hem. Hij trekt het niet. Ik ben/was er kapot van. Maar gisteren zei een andere psycholoog dat het zijn goed recht is om te gaan voor zijn eigen geluk. Ze heeft gelijk.
De dag ik voor ik vertrek geef ik hem een brief. Het is tijd om elkaar los te laten. Maar straks kom ik uit de kliniek. Geen idee waar ik heen moet, ik ben echt doodsbang.