#1
Het is ook een lastig iets. En het is ook niet zo dat je op een dag zoiets hebt van: ik ga het anders zien en dan is het vanaf dan altijd anders. Nee, het is meer: steeds terugkomen naar de basis. Dit zijn diep uitgesleten patronen die eerst doorzien en dan herschreven moeten worden.Klopt alleen dit probeer ik al zolang. Dingen opschrijven, het proberen het te formuleren. Ik probeer het te relativeren. Het lijk gewoon alsof het me vast heeft een nooit meer los laat. Het blijft doorgaan de gedachtes en dan komen er gelijk gevoelens een heel zwaar gevoel alsof je een moord hebt gepleegd en er liggen lijken in je tuin zo voel ik mij elke dag. Dan heb je ongeveer een voorbeeld van hoe ik me voel.
Ik zou als ik jou was dit niet zien als iets dat overkomen moet worden, waarna je dan eindelijk vrij zonder die lastige gedachten kunt leven. Dat is wat verdoving eigenlijk doet.
Maar deze gevoelens kunnen je leiden naar inzichten over jezelf en je juist doen laten groeien. Uiteindelijk kan het je verrijken, is wat ik eigenlijk wil zeggen.
Cruciaal is denk ik om je gevoelens niet als je kwelgeesten te zien, maar je helpers. Ze kunnen beide zijn, afhankelijk van je perspectief. En meestal werkt het niet zo dat je perspectief ineens nooit meer je gedachten als kwelgeesten ziet, maar nu heb je dan tenminste elke keer de mogelijkheid weer te denken: nee, het is er om me te helpen.
Het is een vertrouwen dat je opbouwt. Een vertrouwen in jezelf eigenlijk.