Beginnende hasj verslaving

trippymeeuw zei:

Tja het is kloten man. Heb vannacht goed geslapen 10uur gepakt, het is nu weekend. Maar heb nog steeds de gedachte wat ik hierboven heb die angst veroorzaakt

Klik om te vergroten...

Wat je schreef over dat het gevoel je continu lijkt te achtervolgen en straffen.

Ik ken dat goed. Zo kan het ook echt voelen ja.

Maar je moet dat "beest" als het ware recht aankijken tot het voelt alsof het naar je terugkijkt. En dan BLIJVEN kijken, alsof je er een stare contest mee doet, die je gaat WINNEN.

Er is imo ook een mindset verandering voor nodig. In plaats van:

O nee, het is er weer om me te plagen/straffen.

Dit:

Yes! Het is er weer. Weer een kans om de onderdrukte gevoelens die in me zitten opgeslagen onder ogen te komen en te verwerken.


Het is namelijk alleen door bewustwording dat je echt door die gevoelens heen kan werken. Het is alleen dat het soms super intens kan zijn en je geest je dan makkelijk kan overtuigen: dit is niet goed, dit is teveel, dit overweldigd me. Dit moet weg of verdoofd worden (met dus bijvoorbeeld drugs). Maar al dat is slechts uitstel van de onvermijdelijke stare contest met je gevoelens.

Ik rook al meer dan 30 jaar hasj en wiet met een puurpijpje. Dat is de afgelopen 29 jaar vrijwel altijd dagelijks geweest en op vrije dagen kan ik ook gehele dagen chronisch gebruiken.

Als ik geen verplichtingen denk te hebben en een hele dag mijn gang durf te gaan, dan rook ik minimaal elk uur een pijpje hasj.

Het fijne is dat er weliswaar gewenning optreedt, maar dat ik na al die jaren nog steeds high wordt van één pijpje.

Maar in tegenstelling tot 30 jaar geleden, waarbij het effect super psychedelisch was, ben ik nu gewend aan die effecten. Ze zijn er nog wel, maar ik negeer ze voor een groot deel, als het ware.

Dit jaar heb ik een pauze geprobeerd van 3 weken, maar het viel me niet mee. Ik miste het high zijn. Ofwel, ben ik er nog niet klaar mee. Daarna ben ik meteen weer teruggevallen in het chronische gebruik.

Toch is het bij dagelijks gebruik best duidelijk dat de subjectieve voordelen die ik ervaar, veel minder duidelijk zijn. De inspiratie en euforie worden minder. Uitstelgedrag sluipt er weer in. Ik blow op momenten dat het niet handig is. Bijvoorbeeld vlak voor sociale interacties met minder bekende mensen.

Alleen in het weekend cannabis gebruiken, zou fijner zijn om de balans in positieve en negatieve effecten meer in evenwicht te houden. Dit blijkt echter lastig te zijn als je eenmaal gewend raakt aan dagelijks gebruik.

Jij bent er nu nog vroeg bij. Je signaleert een beginnend probleem. Hou het leuk voor jezelf en voorkom dat je chronisch gaat gebruiken. THC is een superfijne drug, maar kan helaas ook overmatig gebruikt worden.

Mindless zei:

Wat je schreef over dat het gevoel je continu lijkt te achtervolgen en straffen.

Ik ken dat goed. Zo kan het ook echt voelen ja.

Maar je moet dat "beest" als het ware recht aankijken tot het voelt alsof het naar je terugkijkt. En dan BLIJVEN kijken, alsof je er een stare contest mee doet, die je gaat WINNEN.

Er is imo ook een mindset verandering voor nodig. In plaats van:

O nee, het is er weer om me te plagen/straffen.

Dit:

Yes! Het is er weer. Weer een kans om de onderdrukte gevoelens die in me zitten opgeslagen onder ogen te komen en te verwerken.


Het is namelijk alleen door bewustwording dat je echt door die gevoelens heen kan werken. Het is alleen dat het soms super intens kan zijn en je geest je dan makkelijk kan overtuigen: dit is niet goed, dit is teveel, dit overweldigd me. Dit moet weg of verdoofd worden (met dus bijvoorbeeld drugs). Maar al dat is slechts uitstel van de onvermijdelijke stare contest met je gevoelens.

Klik om te vergroten...

Ja alleen ik heb geen idee hoe ik hier ooit vanaf kom. Ik zie door de bomen het bos niet meer. Ik raak van kleine dingen al in paniek. Bijvoorbeeld dat ik dit weekend alleen ben thuis, zonder vriendin. En dat ik vnv ga bingo’en met mijn vriendin haar moeder en mijn eigen moeder. En dat ze zo naar het werk gaat en dat ik alleen ben in haar huis. Dit soort dingen leveren bij mij al spanning en angst op. Ik snap er echt niks van hiervoor had ik hier nooit last van. Vroeger als kind was ik angstig. Maar daarna er nooit meer last van gehad totdat er iets was gebeurd in mijn relatie. Het lijkt gwn bijna alsof ik het niet kan verwerken. Het blijft in me systeem het is gvd al 3maand geleden

Ik wil gewoon weer die zorgeloze jonge gozer worden die ik hiervoor was. Lol hebben niet teveel nadenken. Dingen doen zonder spanning of angst. Het is echt verschrikkelijk als het zo doorgaat voor een jaar weet ik niet of ik er meer ben.

trippymeeuw zei:

Ja alleen ik heb geen idee hoe ik hier ooit vanaf kom. Ik zie door de bomen het bos niet meer. Ik raak van kleine dingen al in paniek. Bijvoorbeeld dat ik dit weekend alleen ben thuis, zonder vriendin. En dat ik vnv ga bingo’en met mijn vriendin haar moeder en mijn eigen moeder. En dat ze zo naar het werk gaat en dat ik alleen ben in haar huis. Dit soort dingen leveren bij mij al spanning en angst op. Ik snap er echt niks van hiervoor had ik hier nooit last van. Vroeger als kind was ik angstig. Maar daarna er nooit meer last van gehad totdat er iets was gebeurd in mijn relatie. Het lijkt gwn bijna alsof ik het niet kan verwerken. Het blijft in me systeem het is gvd al 3maand geleden

Klik om te vergroten...

Door je gevoelens zonder intentie recht aan te kijken en dat lang genoeg.

Verdoven met iets werkt tijdelijk maar lost het niet echt op. Het komt dan gewoon een andere keer weer op.

Half voelen/erkennen werkt ook niet. Dan krijg je wat je nu hebt: het "geplaagd" blijven worden door je spanningen en angsten. Het is niet dat ze je wíllen plagen, het is dat ze schreeuwen: geef ons je volledige aandacht, dat is wat we nodig hebben.

Wat mij helpt als dergelijke gevoelens opkomen, is (als het mogelijk is) even hetgeen waar ik mee bezig ben stoppen en echt even gericht "vragen" aan mijn gevoelens: "wat willen jullie?" En dan ook echt luisteren, wat betekent: niet luisteren met de intentie die gevoelens weg te krijgen, maar gewoon: luisteren. Luisteren zoals je naar een vogel luistert.

Het is een vaardigheid die je kan (moet eigenlijk) trainen.

Mindless zei:

Door je gevoelens zonder intentie recht aan te kijken en dat lang genoeg.

Verdoven met iets werkt tijdelijk maar lost het niet echt op. Het komt dan gewoon een andere keer weer op.

Half voelen/erkennen werkt ook niet. Dan krijg je wat je nu hebt: het "geplaagd" blijven worden door je spanningen en angsten. Het is niet dat ze je wíllen plagen, het is dat ze schreeuwen: geef ons je volledige aandacht, dat is wat we nodig hebben.

Wat mij helpt als dergelijke gevoelens opkomen, is (als het mogelijk is) even hetgeen waar ik mee bezig ben stoppen en echt even gericht "vragen" aan mijn gevoelens: "wat willen jullie?" En dan ook echt luisteren, wat betekent: niet luisteren met de intentie die gevoelens weg te krijgen, maar gewoon: luisteren. Luisteren zoals je naar een vogel luistert.

Het is een vaardigheid die je kan (moet eigenlijk) trainen.

Klik om te vergroten...

Ik vind dit echt moeilijk vooral omdat dit probleem eig al is opgelost. Het stopt gewoon niet, ik weet zelf ook niet echt wat het is. Het is puur het gevoel van ongemak in mijn lichaam wat vervelend is

trippymeeuw zei:

Ik vind dit echt moeilijk vooral omdat dit probleem eig al is opgelost. Het stopt gewoon niet, ik weet zelf ook niet echt wat het is. Het is puur het gevoel van ongemak in mijn lichaam wat vervelend is

Klik om te vergroten...

Het probleem is opgelost?

Duidelijk is er het probleem van spanningen en gevoelens die jij als belemmerend/problematisch ervaart. Zo te lezen.

Ik weet zelf ook hoe verschrikkelijk belemmerend en vervelend dergelijke spanningen en gevoelens kunnen zijn, maar als jij in eerste instantie al niet eens erkent dat er een probleem is, hoe kun je dan beginnen er wat aan te doen?

Ik kan eigenlijk alleen maar herhalen: erkennen dat deze ongemakkelijke gevoelens er zijn en ze je volledige aandacht geven: er echt naar gaan luisteren, zonder intentie.

trippymeeuw zei:

Ja alleen ik heb geen idee hoe ik hier ooit vanaf kom. Ik zie door de bomen het bos niet meer. Ik raak van kleine dingen al in paniek. Bijvoorbeeld dat ik dit weekend alleen ben thuis, zonder vriendin. En dat ik vnv ga bingo’en met mijn vriendin haar moeder en mijn eigen moeder. En dat ze zo naar het werk gaat en dat ik alleen ben in haar huis. Dit soort dingen leveren bij mij al spanning en angst op. Ik snap er echt niks van hiervoor had ik hier nooit last van. Vroeger als kind was ik angstig. Maar daarna er nooit meer last van gehad totdat er iets was gebeurd in mijn relatie. Het lijkt gwn bijna alsof ik het niet kan verwerken. Het blijft in me systeem het is gvd al 3maand geleden

Ik wil gewoon weer die zorgeloze jonge gozer worden die ik hiervoor was. Lol hebben niet teveel nadenken. Dingen doen zonder spanning of angst. Het is echt verschrikkelijk als het zo doorgaat voor een jaar weet ik niet of ik er meer ben.

Klik om te vergroten...

Probeer je hier helemaal zelf uit te komen, of ga je naar een psycholoog? Zo niet, zou ik dat wel aanraden. Het is heel moeilijk om zelf je gedachtepatronen te herkennen en te veranderen.

KlaasVaak zei:

Probeer je hier helemaal zelf uit te komen, of ga je naar een psycholoog? Zo niet, zou ik dat wel aanraden. Het is heel moeilijk om zelf je gedachtepatronen te herkennen en te veranderen.

Klik om te vergroten...

Ja ik ga naar Poh ggz. Maar die kan maar beperkt hulp bieden. Zij heeft mij al doorverwezen naar een S-GGZ instantie maar die hebben een wachttijd van 6maand….

Mindless zei:

Ik weet zelf ook hoe verschrikkelijk belemmerend en vervelend dergelijke spanningen en gevoelens kunnen zijn, maar als jij in eerste instantie al niet eens erkent dat er een probleem is, hoe kun je dan beginnen er wat aan te doen?

Ik kan eigenlijk alleen maar herhalen: erkennen dat deze ongemakkelijke gevoelens er zijn en ze je volledige aandacht geven: er echt naar gaan luisteren, zonder intentie.

Klik om te vergroten...

Er is eig geen probleem ik maak die problemen zelf in mijn hoofd. Ik blijf mijn daden herbeleven nu is het minder erg dan voorheen maar toch

Dit weekend ga ik wel blowen. Vnv en morgen met een vriend die langskomt. (Die ken ik al sinds mijn 8e)

trippymeeuw zei:

Er is eig geen probleem ik maak die problemen zelf in mijn hoofd. Ik blijf mijn daden herbeleven nu is het minder erg dan voorheen maar toch

Klik om te vergroten...

Het hoeft geen probleem te zijn, maar gevoelens die er wel degelijk zijn proberen te negeren zorgt wel voor problemen, zoals je zelf ziet.

Je hoofd kan je makkelijk gaan proberen te overtuigen dat er niet alleen geen probleem is, maar dat er ook geen zaken zijn die je aandacht vragen (je gevoelens/spanningen) die er dus wel dégelijk zijn.

Mindless zei:

Het hoeft geen probleem te zijn, maar gevoelens die er wel degelijk zijn proberen te negeren zorgt wel voor problemen, zoals je zelf ziet.

Je hoofd kan je makkelijk gaan proberen te overtuigen dat er niet alleen geen probleem is, maar dat er ook geen zaken zijn die je aandacht vragen (je gevoelens/spanningen) die er dus wel dégelijk zijn.

Klik om te vergroten...

Het is echt moeilijk

trippymeeuw zei:

Het is echt moeilijk

Klik om te vergroten...

I know...

Wat voor hulp kan die poh-ggz wél bieden?

Mindless zei:

I know...

Wat voor hulp kan die poh-ggz wél bieden?

Klik om te vergroten...

Ja gesprekken, en e-health aanbieden. En oefeningen meegeven. Ik heb me al ingeschreven bij de s-ggz. Maar nog helemaal geen bevestiging gekregen. Dus ik bel maandag even heen of dat wel is gelukt.

Wat kan ik verwachten van de s-ggz heb wel gelezen dat dit echt voor de zwaarste problemen is? Gaan ze me medicatie geven in behandeling? Of gaan ze mij uit huis zetten? Ik weet niet zo goed wat ik kan verwachten. Ben ooit bii een basis ggz geweest.

trippymeeuw zei:

Ja gesprekken, en e-health aanbieden. En oefeningen meegeven. Ik heb me al ingeschreven bij de s-ggz. Maar nog helemaal geen bevestiging gekregen. Dus ik bel maandag even heen of dat wel is gelukt.

Wat kan ik verwachten van de s-ggz heb wel gelezen dat dit echt voor de zwaarste problemen is? Gaan ze me medicatie geven in behandeling? Of gaan ze mij uit huis zetten? Ik weet niet zo goed wat ik kan verwachten. Ben ooit bii een basis ggz geweest.

Klik om te vergroten...

Dit zou wel raar en onnodig zijn, als je op medicatie wordt gezet of uit huis gezet wordt als er (volgens jou zeggen) eigenlijk geen probleem is.

Ik heb daar persoonlijk moeite mee, dat mensen dan maar op medicatie gezet worden, terwijl het in wezen een kwestie is van de tijd nemen om de volle aandacht te geven aan je gevoelens.

Maar goed, daar ben je nog niet: bij medicatie of uit huis zetten.

Ik hoop dat je het een kans gaat geven, wat ik hierboven heb gezegd. Het is moeilijk, tótdat je het doet. Je gevoelens observeren is het enige dat je hoeft te doen, wat eigenlijk helemaal niet moeilijk is als je er eenmaal mee bezig bent. Het probleem is: ermee starten. Je geest heeft 1001 afleidingsmanoeuvres om jou vooral NIET naar je gevoelens te laten kijken. (Meestal is er iets te vinden, als iemand zo zijn best doet je af te leiden, hint)

Sorry, misschien komt dit wat gefrustreerd over. Ik denk gewoon vaak: mensen, probeer het nou tenminste. Het hoeft helemaal niet moeilijk te zijn: ga op een stoel zitten en voel wat er in je omgaat. Maar ook ik weet wat de geest er allemaal bij zal halen om te voorkomen dat je daadwerkelijk gaat kijken zonder weerstand. Dit maakt iets dat uiterst simpel is, in de praktijk tot schijnbaar onmogelijk om te doen.

Mindless zei:

Dit zou wel raar en onnodig zijn, als je op medicatie wordt gezet of uit huis gezet wordt als er (volgens jou zeggen) eigenlijk geen probleem is.

Ik heb daar persoonlijk moeite mee, dat mensen dan maar op medicatie gezet worden, terwijl het in wezen een kwestie is van de tijd nemen om de volle aandacht te geven aan je gevoelens.

Maar goed, daar ben je nog niet: bij medicatie of uit huis zetten.

Ik hoop dat je het een kans gaat geven, wat ik hierboven heb gezegd. Het is moeilijk, tótdat je het doet. Je gevoelens observeren is het enige dat je hoeft te doen, wat eigenlijk helemaal niet moeilijk is als je er eenmaal mee bezig bent. Het probleem is: ermee starten. Je geest heeft 1001 afleidingsmanoeuvres om jou vooral NIET naar je gevoelens te laten kijken. (Meestal is er iets te vinden, als iemand zo zijn best doet je af te leiden, hint)

Sorry, misschien komt dit wat gefrustreerd over. Ik denk gewoon vaak: mensen, probeer het nou tenminste. Het hoeft helemaal niet moeilijk te zijn: ga op een stoel zitten en voel wat er in je omgaat. Maar ook ik weet wat de geest er allemaal bij zal halen om te voorkomen dat je daadwerkelijk gaat kijken zonder weerstand. Dit maakt iets dat uiterst simpel is, in de praktijk tot schijnbaar onmogelijk om te doen.

Klik om te vergroten...

Ik heb echt van alles geprobeerd. Het blijft terug keren het gevoel. Achja

Vandaag van 01:30 tot 12:15 geslapen. Vandaag weer een dag van veel nadenken en veel spanning/paniek en stress. Gister avond nog gehuild waar me vriendin bij was. Ze heeft me getroost.

trippymeeuw zei:

Ik heb echt van alles geprobeerd. Het blijft terug keren het gevoel. Achja

Klik om te vergroten...

Dit klinkt gek, maar pas als je "zegt" tegen een gevoel dat je er oké mee bent dat het er altijd zal zijn en dat ook oprecht meent, is er sprake van echte acceptatie en gebeurt loslaten vanzelf.

Je kunt het niet forceren, niet afdwingen. Enkel luisteren/kijken naar dat gevoel zonder intentie het weg te willen krijgen en acceptatie/loslaten gebeurt compleet vanzelf.

Mindless zei:

Dit klinkt gek, maar pas als je "zegt" tegen een gevoel dat je er oké mee bent dat het er altijd zal zijn en dat ook oprecht meent, is er sprake van echte acceptatie en gebeurt loslaten vanzelf.

Je kunt het niet forceren, niet afdwingen. Enkel luisteren/kijken naar dat gevoel zonder intentie het weg te willen krijgen en acceptatie/loslaten gebeurt compleet vanzelf.

Klik om te vergroten...

Dit is wel een goeie