Verveling is iets waar ik me vaak mee bezig hou. Ik vind het soort van interesant en irritant tegelijk.
Ik ben kwa karakter nog al obsessief met wat ik doe. Ik heb heel veel hobbies gehad en vele spelletjes gespeeld om mezelf maar niet te hoeven vervelen. Maar door dat ik er dan helemaal ham op ga ben ik er ook zo weer klaar mee.
Ik kom altijd weer uit op verveling. Zelfs het gebruiken van drugs ervaar ik soms als saai. Ik ben op het moment behoorlijk uitgekeken op mijn favorite middel, wiet.
Op een gegeven moment kun je verveeld raken met alle dingen in de wereld. Dat is denk ik een goed iets. Als je geen afleidingen van je verveling meer kunt vinden, ontstaat er pas de mogelijkheid dat je naar het onderliggende probleem van verveling gaat kijken. Ik ervaar zelf dat ik soms uitgekeken raak op dingen, maar soms later er ook weer interesse in krijg en dan weer terugval in afleidingen.
Wat is het verband tussen verslaving en verveling? Ik heb zelf altijd snel last van verveling en wijnig last van verslaving. Is verslaving iets dat je doe om niet verveeld te zijn of verslaaf je aan iets omdat het je het altijd fijn vind en dus nooit verveel?
Ik denk het eerste. Er is een knagend gevoel van simpelweg niet content voelen en er wordt letterlijk alles aan gedaan om dat gevoel uit de weg te gaan. Zo'n geest die geen rust heeft in zichzelf is makkelijk verslaafd te maken aan middelen, activiteiten, relaties, etc. die dat gevoel (even) wegnemen. Behalve als diegene door begint te krijgen dat al deze dingen ook niet echte voldoening geven en helemaal niets doen aan het eigenlijke probleem.
Is verveling in de moderne wereld juist erger omdat alles zo systematisch en voorspelbaar word gemaakt?
Het maakt het wel erger wanneer er eenmaal al verveling is denk ik, maar het heeft niets te maken met het onderliggende probleem van het niet content zijn met zichzelf.
Of is verveling een effect van afleiding. Omdat er nu zo veel afleiding is om je in te verdrinken. Zorgt dat er voor dat ieder moment van stilte meteen extra saai is terwijl dat eigenlijk niet is.
Hetzelfde als het punt hierboven.
Is verveling iets dat je leuk kan vinden? Ik heb al moeite om me er maar een moment aan over te geven. Ik schiet meteen naar een gedachte of naar mn telefoon.
Nee ik denk het niet. Verveling betekent per definitie dat je niet content bent, dat je gebrekkig bent (dat er iets mist). Maar eerder dan 'leuk', kan het denk ik wel enorme voldoening geven om in plaats van die afleiding, rechtstreeks naar het gevoel van verveling te kijken.
interessant onderwerp, waar we allemaal wel mee te maken hebben denk ik.
Wat mij opvalt aan verveling, is dat het bovenaan staat bij de downward spiral en dat het eigenlijk niet ver van tevredenheid zit.
Voor mij klopt dat ook wel, het ene moment kan ik tevreden op de bank zitten en het volgende moment beseffen dat ik me eigenlijk kapot verveel.
Wat is er dan veranderd aan de situatie? Helemaal niets, alleen dat ik er niet meer tevreden mee ben. Weird XD
Goed punt... Het perspectief is alles ja. Het verschil ligt er denk ik in of je je 'content zijn' zoekt buiten jezelf, of in jezelf. Zoek je het buiten jezelf, dan zul je onoverkomelijk teleurgesteld worden, vaak al heel snel. Zelfs als de wereld je op het moment content maakt, weet je ergens dat dat ooit zal eindigen en kun je nooit écht content zijn. Zoek je het in jezelf, dan ben je alreeds content en maakt het niet meer uit wat de vorm van je ervaring is.
Ik zou zeggen dat contentheid de allerhoogste staat is. Alles wat "daarboven" komt volgens die afbeelding leunt op contentheid en zijn tijdelijke gevoelens/ervaringen. Het zijn misschien (veel) fijnere gevoelens, maar ze komen en gaan. Contentheid is constant beschikbaar mits je het in jezelf zoekt.
Ik denk dat we tegenwoordig niet gewend zijn aan verveling, of anders gezegd, dat we/ik sneller ontevreden ben als er een periode is waar er geen afleiding is. Ook zoiets, afleiding, tegenwoordig 1001 dingen om afleiding te bezorgen, Netflix, youtube, TV met 385 verschillende zenders die 24/7 afleiding kunnen geven. Afleiding van wat dan precies?
Afgeleid worden van het moment dat je je beseft dat je eigenlijk een saai kut leven hebt, en gedoemd bent om dood te gaan?
Maar dat je een saai kut leven zou hebben komt al voort uit het zoeken van geluk/contentheid in de buitenwereld en is al een mentaal oordeel. Waar we echt afleiding van zoeken ligt denk ik dieper en is minder concreet te benoemen. Het is meer een leegte, een gevoel van diepe gebrekkigheid in het hart. Dat gevoel dat elke keer opkomt wanneer de wereld geen afleidingen verschaft.
Nog steeds geen idee wat ik nou eigenlijk probeer duidelijk te maken maargoed, ik denk dat we een moment van stilte inderdaad niet goed kunnen waarderen.
Precies. Een onvermogen om gewoon niets te doen en dat oprecht te waarderen.
