Als je er vanuit gaat dat je god ben, dan is alles mogelijk. Maar de wil om te blijven leven en te wensen voor een leven na de dood als jezelf in de vorm van je huidige ego. Dat is een deel van de ego. Het moment dat je ontwaakt uit dat perspectief lijkt de kans me vrij groot dat je geen waarde meer hecht aan wie of wat je was.
Dit lijkt mij ook ja, al hoef je het ook niet God te noemen als dat een te beladen term is. Maar je kunt ook vanaf de andere kant redeneren en een soort proces van eliminatie toepassen, wat betreft wat het is dat zal overblijven na de dood. Als je even (tijdelijk) aanneemt dat je daadwerkelijk vorige levens hebt geleefd/ervaren, wat is daarvan over? Er is helemaal niets over van je vorige lichaam, dus waarom denken dat je in een eventueel volgend leven deze vorm zult behouden? Er is helemaal niets over van je geest/gedachten, dus waarom er vanuit gaan dat je persoonlijke gedachten behouden zullen blijven in een volgend leven? Zo strip je dat weg wat niet-essentieel aan jou is. Maar als het jouw volgend leven gaat zijn, moet er duidelijk wát zijn dat overblijft van jou, anders zal het niet jouw ervaring zijn.
Hou je wel krampachtig vast aan je fysieke verschijning en/of persoonlijkheid, misschien is dat dan wat sommige mensen ervaren als geesten(?) Dat waren de mensen die niet hun vorm los konden laten en niet met een schone lei beginnen.
Ik vind het altijd heel erg interessant om naar heel oud filmmateriaal te kijken. Eind 19e eeuw, begin 20e eeuw. Dat je al die mensen in hun oude kloffies druk bezig ziet met hun dagelijkse activiteiten. En dat je je beseft dat waarschijnlijk ál die mensen nu dood zijn. Al die vormen zijn er niet meer, hun persoonlijkheden zijn er niet meer, al hun wereldlijke hoop en dromen zijn wég. Ze waren een bladzijde in de geschiedenis. Net zoals wij dat zijn. Hoewel onze hoop en dromen belangrijk zijn voor dÃt leven, zijn het tegelijkertijd zulke vluchtige kortdurende dingen. Voor je het weet zijn wij weg en maken we plaats voor weer nieuwe mensen/vormen, die later op hun holografische schermen naar ons zitten te kijken. Maar toch, weten we dan niet ergens dat de mensheid die toen leefde, dé mensheid is? Onze mensheid, oftewel wij. Er zijn nieuwe vormen, maar er is iets dat behouden blijft. De essentie die blijft, terwijl de vormen altijd veranderen.
Kijk maar eens naar deze video:
Waarschijnlijk leeft niemand die daar rondliep nu nog. Is dat geen raar idee? Hoe kort is een mensenleven als je kijkt naar de gehele geschiedenis? Toch zijn we met bijna tunnelvisie bezig met dit korte leven, alsof het er altijd zal zijn. We zijn zo gericht op het vergankelijke. Begrijp me niet verkeerd, het vergankelijke heeft ook onze aandacht nodig. Maar het is wel confronterend om te zien hoe snel dat allemaal straks weg zal zijn. Het is maar vorm. Maar de mensheid blijft om weer nieuwe vormen te ervaren en die mensheid zijn wij toch? En "mensheid" is misschien al teveel gezegd, want de mens is gelinkt aan de vorm en alle vorm is vergankelijk.