#1
Ik ben, dat staat vast.
Er zijn nogal wat mensen die niet meer zijn, dan een kilo stof...en toch zijn ze er nog. Ergens.
Er zijn nogal wat mensen die niet meer zijn, dan een kilo stof...en toch zijn ze er nog. Ergens.
Een hamvraag: Is er leven na de dood?
234 antwoorden
102 weergaven
18-5-2026
#2
Nee, nu wordt een aanname gemaakt.Ik ben, dat staat vast.
Er zijn nogal wat mensen die niet meer zijn, dan een kilo stof...en toch zijn ze er nog. Ergens.
Namelijk, dat je het lichaam bent. En als jij het lichaam bent, verschijnt er ook een wereld met "anderen". Zelf en wereld verschijnen altijd tegelijk. Dit is de identificatie met het lichaam, wat we overigens allemaal van tijd tot tijd doen. Maar als je er even bij stilstaat: je bent niet écht het lichaam.
Hoe kun jij het lichaam zijn, als het lichaam constant veranderd. En jij niet? Jij ziet alle verandering. Hoe? Omdat jij zelf nooit veranderd.
#3
Dit doet me wat denken aan Descartes, de Meditationes de prima philosophia nr. 2. Cogito ergo sum, ik denk dus ik ben.
Descartes gaat op zoek naar een zekerheid temidden van het onzekere. Zo gaat hij op pad naar de Demiurg die onze verstanden beneveld. Of ziet hij vanuit zijn apartement mensen, maar hij ziet geen mensen enkel jassen en hoeden.
Uiteindelijk zegt hij dat het enige waarvan hij zeker kan zijn is dat hij denkt. Hij denkt dus hij is.
Zo komen we terug op het kosmisch bewustzijn als fundament.
Descartes gaat op zoek naar een zekerheid temidden van het onzekere. Zo gaat hij op pad naar de Demiurg die onze verstanden beneveld. Of ziet hij vanuit zijn apartement mensen, maar hij ziet geen mensen enkel jassen en hoeden.
Uiteindelijk zegt hij dat het enige waarvan hij zeker kan zijn is dat hij denkt. Hij denkt dus hij is.
Zo komen we terug op het kosmisch bewustzijn als fundament.
#4
Alleen had hij het fout. Bewustzijn kent zichzelf zonder te denken. Maar als je altijd alleen maar denkt, zie je het onderliggende bewustzijn niet.Dit doet me wat denken aan Descartes, de Meditationes de prima philosophia nr. 2. Cogito ergo sum, ik denk dus ik ben.
Descartes gaat op zoek naar een zekerheid temidden van het onzekere. Zo gaat hij op pad naar de Demiurg die onze verstanden beneveld. Of ziet hij vanuit zijn apartement mensen, maar hij ziet geen mensen enkel jassen en hoeden.
Uiteindelijk zegt hij dat het enige waarvan hij zeker kan zijn is dat hij denkt. Hij denkt dus hij is.
#5
Laat staan dat diegene terug is gekomen, weer overgezet is door Charon.
Dat doet hij nooooooooit.
Enkele reis, geen retour!
Dat doet hij nooooooooit.
Enkele reis, geen retour!
#6
Zeker een interessante bijdrage.
Hoe ik het zie:
Het concept 'niets' zoals we dat normaal gebruiken bestaat niet als werkelijkheid. Dat niets is slechts de conceptuele tegenhanger van 'iets'.
Maar er is een echt 'Niets' (hoofdletter N). Dat is wat wij zijn. In de zin van: niet-iets. Wat wij zijn heeft geen vorm, geen grenzen, is geen ding/object. Het is niet 'iets'. Maar zeker is: het 'is'. Sterker nog, waar 'iets' altijd slechts een tijdelijk bestaan heeft, heeft 'Niets' (met hoofdletter N) een doorlopend onveranderlijk constant bestaan. Het kosmische bewustzijn, if you will... En nee, dat bewustzijn zal nooit eindigen, omdat het ook nooit is begonnen (probeer dat eens met je hoofd te bevatten). Het simpelweg 'is'. Jij simpelweg 'bent'. Je bent nooit geboren, je zult nooit sterven. Het lichaam zal sterven, maar wij zijn niet het lichaam.
Ik denk dat dit wel aardig overeenkomt met @Freaky Freggle zijn opvatting(?)
Dat doet me dan weer denken aan Freud; het bewustzijn en het Uber bewustzijn. Eigenlijk is dat de scheiding tussen het bewuste en onderbewuste. Of zie jij dat anders nog?Alleen had hij het fout. Bewustzijn kent zichzelf zonder te denken. Maar als je altijd alleen maar denkt, zie je het onderliggende bewustzijn niet.
#7
Freud heeft zijn eigen termen weer en ik weet niet precies waar die mee corresponderen.Dat doet me dan weer denken aan Freud; het bewustzijn en het Uber bewustzijn. Eigenlijk is dat de scheiding tussen het bewuste en onderbewuste. Of zie jij dat anders nog?
Ik hang de non-dualiteit (Advaita-Vedanta) school/richting aan.
#8
Een aanname als vaststaand feit beschouwen, Tsjaaaa.Nee, nu wordt een aanname gemaakt.
Namelijk, dat je het lichaam bent. En als jij het lichaam bent, verschijnt er ook een wereld met "anderen". Zelf en we....,.
Ik ben het wel met je eens, @Mindless, dat het "ik" i.c.m. het " zijn" idd zo geïnterpreteerd kan worden.
Het " ik " verandert nooit, het wordt wel steeds groter door alle ervaringen die je dagelijks opdoet.
Dit gegeven kan ik "voelen".
Het lichaam verandert idd.
Wij hebben allemaal een mot in ons lichaam, die het lijf langzaam, heel langzaam opvreet.
En uiteindelijk, het " ik" gaat het lichaam definitief verlaten, waar gaat dat dan heen....
#9
Dat ik bestaat niet, hoe ik het zie is dat elk ik deel uitmaakt van een kosmisch bewustzijn, dat kan je een kosmisch ik noemen misschien.Een aanname als vaststaand feit beschouwen, Tsjaaaa.
Ik ben het wel met je eens, @Mindless, dat het "ik" i.c.m. het " zijn" idd zo geïnterpreteerd kan worden.
Het " ik " verandert nooit, het wordt wel steeds groter door alle ervaringen die je dagelijks opdoet.
Dit gegeven kan ik "voelen".
Het lichaam verandert idd.
Wij hebben allemaal een mot in ons lichaam, die het lijf langzaam, heel langzaam opvreet.
En uiteindelijk, het " ik" gaat het lichaam definitief verlaten, waar gaat dat dan heen....
#10
Ik vraag me eigenlijk ook wel af hoe je "niets" na de dood zou moeten ervaren. Eeuwige duisternis is nogsteeds iets. Waar komt die eeuwige duisternis dan vandaan?
De enige manier hoe ik weet dat ik ooit niks ervaren heb is omdat er een gat in mijn geheugen zit, na flauwvallen bijv. Maar het niks zelf is alsof het nooit gebeurt is.
De meer ik er over na denk de vreemder het idee is.
Maar ja, als het niet niets is, is het dan iets? Of is het alles in alle oneindigheid?
De enige manier hoe ik weet dat ik ooit niks ervaren heb is omdat er een gat in mijn geheugen zit, na flauwvallen bijv. Maar het niks zelf is alsof het nooit gebeurt is.
De meer ik er over na denk de vreemder het idee is.
Maar ja, als het niet niets is, is het dan iets? Of is het alles in alle oneindigheid?
#11
Echt "niets" bestaat evenmin.
Want als er, wat dan ook, als zijnde niets wordt genaamd, dan is dat niets alsnog weer " iets" geworden...
De dood geeft ons i.i.g. eeuwige rust.
Geen pijn, problemen, onrust, gezeur, drukte, ledigheid, alles is " niets" geworden, omdat je zeer waarschijnlijk niets meer waarneemt....
Want als er, wat dan ook, als zijnde niets wordt genaamd, dan is dat niets alsnog weer " iets" geworden...
De dood geeft ons i.i.g. eeuwige rust.
Geen pijn, problemen, onrust, gezeur, drukte, ledigheid, alles is " niets" geworden, omdat je zeer waarschijnlijk niets meer waarneemt....
#12
Is het niet eerder: het lichaam gaat de 'ik' verlaten?Een aanname als vaststaand feit beschouwen, Tsjaaaa.
Ik ben het wel met je eens, @Mindless, dat het "ik" i.c.m. het " zijn" idd zo geïnterpreteerd kan worden.
Het " ik " verandert nooit, het wordt wel steeds groter door alle ervaringen die je dagelijks opdoet.
Dit gegeven kan ik "voelen".
Het lichaam verandert idd.
Wij hebben allemaal een mot in ons lichaam, die het lijf langzaam, heel langzaam opvreet.
En uiteindelijk, het " ik" gaat het lichaam definitief verlaten, waar gaat dat dan heen....
Waar kun je heen? Je bent hier en nu. Je kunt nergens heen. Waar zou je heen kunnen gaan? Al je reizen vinden plaats in de geest en de geest vindt plaats in jou. Je bent altijd hier geweest en je zult altijd hier zijn, terwijl de wereld van vorm altijd veranderd.
Op een bepaald niveau verander je. Doe je ervaringen op. Groei je. Maar dieper dan dat is het onveranderlijke dat zichzelf tijdelijk vergeet (negeert eigenlijk) om het veranderlijke te ervaren.
#13
Ik laat niet zoveel achter....familie heb ik niet meer, iedereen is reeds overleden, en met de invloeden op anderen valt het ook wel mee.. Niet zo een leuk vooruitzicht, maar je nalatenschap zal natuurlijk voortleven in wat jij achterlaat: familie, vrienden en alles waar jij invloed op hebt gehad.
En ja, dit blijft een subjectief en spiritueel onderwerp natuurlijk![:)]()
De " ik". Daar gaat het om, we weten het niet wat er daarmee gebeurt, dat blijft idd speculatief.
Er is nog nooit iemand teruggekomen uit die situatie van de dood, behalve ene meneer Lazarus volgens dat oude boek als we dat geloven tenminste. Deze meneer werd door Jezus weer tot leven gewekt zegt dat boek maar ik geloof ik persoonlijk niet...
#14
Maar zolang er een bewustzijn bestaat zal je daar deel van uitmaken, echter niet als jezelf, het ik bestaat dan alleen nog in een ander ik.Echt "niets" bestaat evenmin.
Want als er, wat dan ook, als zijnde niets wordt genaamd, dan is dat niets alsnog weer " iets" geworden...
De dood geeft ons i.i.g. eeuwige rust.
Geen pijn, problemen, onrust, gezeur, drukte, ledigheid, alles is " niets" geworden, omdat je zeer waarschijnlijk niets meer waarneemt....
#15
En juist dit is voor ons het grootste onbekende!
#16
Ik vraag me eigenlijk ook wel af hoe je "niets" na de dood zou moeten ervaren. Eeuwige duisternis is nogsteeds iets. Waar komt die eeuwige duisternis dan vandaan?
De enige manier hoe ik weet dat ik ooit niks ervaren heb is omdat er een gat in mijn geheugen zit, na flauwvallen bijv. Maar het niks zelf is alsof het nooit gebeurt is.
De meer ik er over na denk de vreemder het idee is.
Maar ja, als het niet niets is, is het dan iets? Of is het alles in alle oneindigheid?
Precies zoals je de hele oneindige geschiedenis voor je geboorte hebt ervaren.
(Ik zeg niet dat ik per definitie niet geloof dat er hierna nog iets is… maar het antwoord op die vraag lijkt me toch ergens vrij vanzelfsprekend.)
#17
Wat zou de " geest" vervolgens kunnen ervaren?
Waar gaat deze zich inhuizen?
Of...intrekken?
Waar gaat deze zich inhuizen?
Of...intrekken?
#18
Dat de geest een fysieke plek heeft is ook maar een aanname, wie heeft heeft je bewustzijn dat nu ook niet en verandert er niets aan die "plek".Wat zou de " geest" vervolgens kunnen ervaren?
Waar gaat deze zich inhuizen?
Of...intrekken?
#19
Waar verschijnt de geest (gedachten, gevoelens, sensaties, percepties) nu in?Wat zou de " geest" vervolgens kunnen ervaren?
Waar gaat deze zich inhuizen?
Of...intrekken?
In jou toch?
Jij ziet al deze dingen komen en gaan, maar jij als dat wat ze ziet, blijft precies hetzelfde. Dus zelfs als al deze dingen verdwijnen, moet jij overblijven.
Het probleem is, wij identificeren ons met bepaalde delen van de geest, met name het lichaam. Daardoor denken we dat als dát gaat, dat wij dan ook zullen gaan. Maar het is onze herhaaldelijke ervaring dat vormen komen en gaan en wij blijven.
Hoe kunnen we het lichaam zijn? Het lichaam is constant veranderend. Zelfs op cellulair niveau is je lichaam niet meer hetzelfde als toen je lichaam net geboren was.
Ik denk dat het cruciaal is om te beseffen dat wij zelf nooit geboren zijn. Het lichaam is geboren, maar wij niet. En iets dat nooit geboren is, hoe kan dat sterven?
Het is wel echt een mindfuck dit, maar alsnog is dit onze ervaring.
#20
Precies dit!Dat de geest een fysieke plek heeft is ook maar een aanname, wie heeft heeft je bewustzijn dat nu ook niet en verandert er niets aan die "plek".
Wij zijn ook eerder een "plek"/ruimte dan een entiteit denk ik. Dat is 1 van de lastigste dingen hieraan.
Normaal denken we dat wij in tijd zijn, maar onze directe ervaring toont aan: alles is in ons. Tijd is eeuwigheid, bekeken door de geest (gedachten). Stop je met door de geest te kijken dan keer je terug naar dat wat je bent: eeuwigheid.
Dat is nogal een claim, maar je kunt het testen voor jezelf.