Een hamvraag: Is er leven na de dood?

"Mijn vader heeft 5 minuten gehemeld, tijdens heupoperatie , iets met narcose fout.
Hij zag alles vanaf boven in de hoek, de paniek, en herkende een OK zuster die hij niet voor of na de operatie heeft gezien.
Hij zij tegen ons , als kinderen, ( 10 , 14) dat het een fijn gevoel was, hij pijnvrij was en kalm. Sindsdien ben ik helemaal 100% niet bang . Wel zoals allemaal de manier, hoop ooit vredig , voor ik dement ben , of in luiers lig, of mijn kinderen eerder zouden gaan. Dat is mijn angst . ..."

repost. eerder net ook ergens gezegd, even kopie gedaan, en hij is in 2004 overleden , 65 jaar jong, en op t moment zie je letterlijk de ziel verdwijnen. En een lichaam blijft , voelde ook niet meer aan alsof zijn energie er in bleef, we zijn een lichaam en een ziel. En de ziel... hoe weet ik niet ,maar die blijft , gaat over, of reïncarneert, wisten we dat maar.... of juist niet, blijft nu een fijn idee dat ze ergens nog zijn, en bij je komen.

The higher you Come, the dieper you can fall.
Hij die het risico neemt, om te ver te kunnen gaan, dit zijn degenen, die het verst kunnen komen en ervaren, dat je veel, veel verder kunt gaan over de grens die over de grenzen in de gedachten gaan..

Ik vrees de dood niet.
Dat is een gang van zaken, die ons allemaal te wachten staat.
In mijn laatste trip heb ik gezien, wat er gebeuren gaat. Want die trip ging heeeel erg diep...
Ik heb een report geschreven.
Het was zelfs een aangename reis, daar op de grens!
Alleen de manier waarop. Deze is interessant..

Hier heb ik een uitgesproken mening over, maar het antwoord op de vraag of er leven is na de dood is niet ja of nee maar het is ja en nee. Dit is belangrijk.

Om te beginnen een verwijzing naar de fysica vooraleer ik over ga op de metafysica; volgens de fysica is het zo dat waarom er iets is (het heelal, planeten en sterren, dieren en mensen,...) simpelweg zo is omdat het eenvoudiger is dan dat er niets is, omdat de natuur zo werkt.

Ik stel dat het niets niet kan bestaan, dat het een in zichzelf besloten contradictie is; als niets bestaat dan is het er, bestaat het - al is het maar als concept.

Zo kan er dus niet niets zijn na de dood, er moet iets zijn...

Volgens mij is het zo dat zolang er een bewustzijn is je hier deel van uitmaakt, maar niet als jezelf, eerder als een geheel van het eigen ik losstaand bewustzijn - en dat is een kosmisch bewustzijn; wij als mens zijn geen vreemden van de kosmos, alle materie bestaat uit zware elementen, wij zijn dus de kosmos ergo is ons bewustzijn een geheel en is dat het bewustzijn van de kosmos.

Het heelal aanschouwt zichzelf door het bewustzijn van de mens.

Daar wij altijd deel uitmaken van de kosmos (de wet van behoud van energie en materie) zullen wij altijd deel uitmaken van het kosmisch bewustzijn, ook na de dood, enkel niet als onszelf. Ja en nee.

Interessante bijdrage!
niets Bestaat niet...
@Mindless?

Martinus zei:

Ik ken alleen maar 1 ervaring in mn leven en dat is het huidige moment. Maar ik vergeet telkens waar dat huidige moment begonnen is.

Klik om te vergroten...

Nu?



Je moet er denk ik ook steeds bewust naar terug komen.

Ideeën zijn maar ideeën ja, maar ze kunnen verwijzen naar iets dat geen idee is. Ik denk wel dat veel van wat Alan Watts zegt zeker geen holle ideeën zijn maar verwijzen naar een echte ervaring. Toch... Hij was dan inderdaad ook weer een alcoholist. Je moet denk ik altijd naar de ideeën zelf kijken en die je laten leiden naar een echte ervaring voor jezelf. Niet naar de persoon die consistent zou moeten zijn in alles wat hij/zij zegt. Niemand is consistent en woorden/ideeën kunnen nooit de waarheid zelf vatten, maar slechts pointers ervoor zijn.

De Zandman zei:

Interessante bijdrage!
niets Bestaat niet...
@Mindless?

Klik om te vergroten...

Zeker een interessante bijdrage.

Hoe ik het zie:

Het concept 'niets' zoals we dat normaal gebruiken bestaat niet als werkelijkheid. Dat niets is slechts de conceptuele tegenhanger van 'iets'.

Maar er is een echt 'Niets' (hoofdletter N). Dat is wat wij zijn. In de zin van: niet-iets. Wat wij zijn heeft geen vorm, geen grenzen, is geen ding/object. Het is niet 'iets'. Maar zeker is: het 'is'. Sterker nog, waar 'iets' altijd slechts een tijdelijk bestaan heeft, heeft 'Niets' (met hoofdletter N) een doorlopend onveranderlijk constant bestaan. Het kosmische bewustzijn, if you will... En nee, dat bewustzijn zal nooit eindigen, omdat het ook nooit is begonnen (probeer dat eens met je hoofd te bevatten ). Het simpelweg 'is'. Jij simpelweg 'bent'. Je bent nooit geboren, je zult nooit sterven. Het lichaam zal sterven, maar wij zijn niet het lichaam.

Ik denk dat dit wel aardig overeenkomt met @Freaky Freggle zijn opvatting(?)

Ja, de terminologie neemt andere vormen aan maar ik begrijp wat je bedoelt. Er zitten inderdaad gelijkenissen in; dat wat is. Dat herken ik inderdaad vanuit mijn eigen overtuiging. Interessante visie. Het niets is echter al wel iets doordat je iets benoemt als niets, dus is het al iets: een concept...

Freaky Freggle zei:

Ja, de terminologie neemt andere vormen aan maar ik begrijp wat je bedoelt. Er zitten inderdaad gelijkenissen in; dat wat is. Dat herken ik inderdaad vanuit mijn eigen overtuiging. Interessante visie. Het niets is echter al wel iets doordat je iets benoemt als niets, dus is het al iets: een concept...

Klik om te vergroten...

Ja het is een concept, het bestaat als een idee in ons hoofd. In die zin is het 'iets'. Maar het 'Niets' (met hoofdletter N) gaat voorbij het conceptuele. Het is jezelf, of je nu denkt of niet.

Beiden; om dit te kunnen bevatten, dit is echt heel moeilijk.
Wij zijn m.i. wel degelijk " iets" omdat wij invloed kunnen uitoefenen op de medemens, en zelfs Het onmetelijke heelal.
Zo las ik ooit een uitspraak van wijlen dhr Hauwkins, dat "het heelal nog altijd aan het uitdijen is.
Wat is er dan om ons heelal heen, waarin het heelal kan uitdijen?
Daarvoor is er vlgs mij het antwoord: het niets.
Het kan niet anders, dan dat zijn.
Mbt deze zienswijze kunnen we zeggen, dat wij het absolute "niets" niet kunnen begrijpen.
Ga maar na: het heelal, onmetelijk groot, groeit!
Alle melkwegstelsels, zonnestelsels, planeten, zij worden nog steeds gevormd uit....ja, wat precies?
Nieuwe oerknallen?
Gaswolken die samenklonteren tot nieuwe stelsels?
En waar is " alles" mee begonnen?
Dit gaat iig mijn begrijpen te boven...

Er is altijd een opmerkelijk verband tussen de spirituele theorieën en de hoeveelheid genomen psychedelica.
Ik vind deze dan ook erg wankel op het gebied van bewijs, die andere dimensies die zich alleen openbaren op het moment dat je de ballen uit je *Ak aan het trippen bent.

Je zou kunnen stellen dat deze middelen een 'sleutel' zijn voor andere werelden die zich op een of andere manier op geen enkel andere wijze kenbaar of verifieerbaar zijn dan in de beleving van een trippend persoon.
Zo zou je ook kunnen stellen dat water op kamertemperatuur koel aanvoelt, tenzij je je hand in magische sneeuw steekt voor een paar minuten en dat dit water vervolgens warmer aanvoelt omdat je in andere dimensies zit.

Meer voor de hand liggende verklaring is dat het onvoorstelbaar subjectief is wat je waarneemt. Je bent je nooit bewust van je ademhaling, tot ik er nu over begin en je er op gaat letten.

Je brein is constant informatie van je zintuigen tot een bruikbaar iets te maken en 'onnodige' dingen er uit te filteren. Daarom zijn persoonlijke waarnemingen zo'n slechte maatstaf om feitelijke dingen vast te stellen.

Mindless zei:

Hoe kunnen we het lichaam zijn? Het lichaam is constant veranderend. Zelfs op cellulair niveau is je lichaam niet meer hetzelfde als toen je lichaam net geboren was.

Klik om te vergroten...

Als jij in een huis woont, en in de loop der jaren ga je geleidelijk steeds stukken renoveren tot er uiteindelijk geen enkele steen meer origineel is, blijft het nog steeds je huis. En dat huis bestaat uit de materie waar het van gebouwd is, nietwaar? Of bestond er al een spirituele vorm ervan en is het fysieke slechts een manifestatie er van. Als je het huis sloopt, blijf je het dan een woning noemen?

Andere metafoor:
Op een whiteboard staat een tekening. Die tekening is 'iets', en bestaat op het whiteboard.
Veeg je het whiteboard nu leeg dan bestaat de tekening ook niet meer. Er staat 'niets' op het whiteboard.
Het idee van de tekening is er wellicht nog wel, of de herinnering maar je kunt hem niet meer zien, of laten zien aan anderen. Die exacte tekening komt ook nooit meer terug.

In de fysieke wereld kun je stellen dat er geen 'niets' is inderdaad, maar in het filosofisch opzicht is er wel degelijk een 'niets' die je niet axiomatisch gelijk kunt trekken.
Want dan zou een jointje al bestaan voordat je hem draait (je kan immers niet 'iets' van 'niets' maken toch?) En ook nog nadat je hem op rookt.

Zo is het bewustzijn ook een gevolg van jouw brein dat aan voorwaarden voldoet om te kunnen functioneren en zal ook weer verdwijnen op het moment dat de 'machine' die jouw brein is stopt met werken

HuisbaasBob zei:

Als jij in een huis woont, en in de loop der jaren ga je geleidelijk steeds stukken renoveren tot er uiteindelijk geen enkele steen meer origineel is, blijft het nog steeds je huis.

Klik om te vergroten...

Voor praktische doeleinden blijf je die samenstelling van vormen die min of meer hetzelfde lijkt te blijven "je huis" noemen. In de werkelijkheid bestaat je huis alleen als een 'ding' in jouw hoofd. Net zoals een 'boom' ook niet echt bestaat als een 'boom' daarbuiten in de 'externe wereld'. We zien een vorm als een soort patroon ontwikkelen die min herkenbaar blijft en geven het een naam: dat is een eik. Nee natuurlijk ís dat geen eik. "Eik" is maar een concept in je hoofd waarover we samen hebben besloten (middels taal) dat een bepaalde herkenbare vorm (of eerder een patroon, want een eik(enboom) ontwikkelt zich als vorm patroon) iets "is". Maar het zijn allemaal maar ideeën in onze geest.

HuisbaasBob zei:

En dat huis bestaat uit de materie waar het van gebouwd is, nietwaar? Of bestond er al een spirituele vorm ervan en is het fysieke slechts een manifestatie er van. Als je het huis sloopt, blijf je het dan een woning noemen?

Klik om te vergroten...

De "materie" van het huis (muren/vloeren/daken) én de ruimte tussen de materie (kamers/ruimten) neemt de ruimte (space) in die er al was voordat het huis bestond, die er is wanneer het huis bestaat en die er zal zijn nadat het huis niet meer zal bestaan.

Mooie metafoor voor ons eigen bewustzijn:

Gedachten, gevoelens, sensaties en percepties zijn gemaakt van bewustzijn. Het zijn tijdelijke vormen gezien door bewustzijn en gemaakt van bewustzijn. Bewustzijn is op vergelijkbare manier met de metafoor van het huis en ruimte de onderliggende realiteit van gedachten, gevoelens, sensaties en percepties. Bewustzijn was er voor hen, tijdens hen en zal er na hen zijn.

HuisbaasBob zei:

Andere metafoor:
Op een whiteboard staat een tekening. Die tekening is 'iets', en bestaat op het whiteboard.
Veeg je het whiteboard nu leeg dan bestaat de tekening ook niet meer. Er staat 'niets' op het whiteboard.
Het idee van de tekening is er wellicht nog wel, of de herinnering maar je kunt hem niet meer zien, of laten zien aan anderen. Die exacte tekening komt ook nooit meer terug.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, de werkelijkheid is het whiteboard. De achtergrond waar tijdelijk vormen op verschijnen. Ook een goede metafoor voor bewustzijn.

HuisbaasBob zei:

In de fysieke wereld kun je stellen dat er geen 'niets' is inderdaad, maar in het filosofisch opzicht is er wel degelijk een 'niets' die je niet axiomatisch gelijk kunt trekken.
Want dan zou een jointje al bestaan voordat je hem draait (je kan immers niet 'iets' van 'niets' maken toch?) En ook nog nadat je hem op rookt.

Klik om te vergroten...

De "fysieke wereld" is een concept in bewustzijn. Alle vormen hebben een achtergrond van vormloosheid nodig om waargenomen te worden. Op een vergelijkbare manier dat een oog transparant moet zijn om "solide" vormen te kunnen waarnemen.

HuisbaasBob zei:

Zo is het bewustzijn ook een gevolg van jouw brein dat aan voorwaarden voldoet om te kunnen functioneren en zal ook weer verdwijnen op het moment dat de 'machine' die jouw brein is stopt met werken

Klik om te vergroten...

Het brein is ook maar een vorm. Alles wat een begin en een eind heeft, kan niet de realiteit zijn.

Wellicht is het brein nodig voor de perceptie van een wereld. Maar er moet een onderliggende realiteit van vormloosheid aan die vorm ten grondslag liggen (zoals de ruimte die het huis inneemt). Net zoals er de onderliggende realiteit van bewustzijn ten grondslag ligt aan elke vorm in de geest.

Eik en boom zijn inderdaad maar concepten, maar die boom die staat er wel. Als jij er met je auto tegenaan rijdt maakt het niet zoveel uit hoe vormeloos je onderliggende realiteitsidee van de geest is, je vliegt toch echt door de voorruit om kennis te maken met de realiteit van de eik.

Mijn punt was dan ook niet dat een huis ontstaan of verdwijnt in de absolute zin. De stenen/materie is hier symbool voor je lichaam, en de functie, het 'huis zijn' is een metafoor voor je bewustzijn. Misschien is het makkelijker om over te stappen naar een gloeilampje (het lichaam) en het licht (het bewustzijn)

Natuurlijk bestaat de materie al voor de lamp gebouwd is, maar wat silica en een hoopje wolfraam geeft geen licht. Pas wanneer alles zo gerangschikt is om te functioneren kan je het als lamp aanmerken en is het in staat te branden. Sla je deze kapot dan zal het licht ook verdwijnen.

Als ik jou goed begrijp stel je dat het licht van deze lamp er altijd is en zal zijn, ongeacht of die lamp bestaat. Dat zou dan met een beetje gymnastiek de stroom kunnen zijn die enkel een lamp gebruikt om zich te manifesteren als licht.
(Ik ga er even vanuit dat ik het een beetje correct onder woorden gebracht heb. )


Ik heb er even over zitten filosoferen en ik kan wel meer begrip opbrengen voor deze theorie nu, maar vind het toch meer aannemelijk dat er licht is door een lamp, en niet een lamp omdat er licht is.
De lamp is geen concept wat ontstaat door het licht

Om even helder te blijven 💡 leg me eens in lampen analogie uit wat er gebeurt met je bewustzijn voor je lichaam, en na het sterven.

Ik wou eerst nog even reageren op een stukje van een eerdere post van je:

HuisbaasBob zei:

Er is altijd een opmerkelijk verband tussen de spirituele theorieën en de hoeveelheid genomen psychedelica.
Ik vind deze dan ook erg wankel op het gebied van bewijs, die andere dimensies die zich alleen openbaren op het moment dat je de ballen uit je *Ak aan het trippen bent.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat de reden hiervoor is, dat psychedelica deze openbaringen aanvankelijk vaak met veel "vuurwerk" brengen als het ware. Ze introduceren ons aan ideeën die nogal fundamenteel verschillen van het gemiddelde wereldbeeld van iemand. Dit kan het doen laten lijken alsof het hier mystieke "dimensies" betreft: vrijwel onbereikbare "plekken" of states of mind die enkel bereikt kunnen worden door bijvoorbeeld 20 jaar als een monnik in de lotushouding te gaan zitten mediteren of dus een hardcore tripmiddel te nemen (als soort van shortcut). Ik ben van mening dat dat allemaal niet nodig is en elk moment "spiritueel" van aard is, maar dat terzijde.

Voor mij hebben psychedelica de interesse in deze dingen aangewakkerd, maar de hoeveelheid aan genomen psychedelica nam voor mij met de jaren af, tot op het punt dat ik nu meer dan een jaar niet meer getript hebt. Maar die interesse in existentiële zaken is alleen maar gegroeid. Alleen is er meestal geen "vuurwerk" meer. De mindblowing revelaties zijn afnemende (al kunnen ze er soms nog weleens zijn, ook compleet nuchter). De "honeymoon-fase" is voorbij, zou je kunnen zeggen. Maar de kern, de essentie van deze inzichten is in leven als nooit te voren en er is ook het besef dat het allemaal niet draait om een mystieke, vaak bombastische ervaring, zoals je die kunt hebben op psychedelica. Het onderzoeken van existentiële zaken, oftewel: het onderzoeken van je eigen bestaan, kan en zal met de tijd juist een heel niet-spectaculair iets worden als je er blijvend interesse in blijft tonen. De intitiële "schok" (het vuurwerk zou je kunnen zeggen), is er af. Nu is het meer een langzaam afdalen in de vrede, geluk en liefde van de doorgaande moment tot moment realisatie. Niet dat ik hiermee wil impliceren dat ik ook maar iets meer weet dan een ander, omdat de realisatie juist is, dat ik niets weet. En dát haalt de sluier van (denken te) weten wat deze wereld is, weg. En brengt de verwondering terug.

"Bewijs" is trouwens mentaal. De geest wil concreet bewijs voor alles. Ik zou zeggen dat het "bewijs" voor existentiële vragen in de eigen ervaring gezocht moet worden. Een verstandelijk (oftewel conceptueel) bewijs is hier niet afdoende. Een intellectuele conclusie zal geen antwoord kunnen geven op dergelijke existentiële kwesties.

HuisbaasBob zei:

Eik en boom zijn inderdaad maar concepten, maar die boom die staat er wel. Als jij er met je auto tegenaan rijdt maakt het niet zoveel uit hoe vormeloos je onderliggende realiteitsidee van de geest is, je vliegt toch echt door de voorruit om kennis te maken met de realiteit van de eik.

Klik om te vergroten...

Ik blijf nog heel even bij de analogie van het huis en de ruimte waarin deze zich bevindt:

Als je huis nog gewoon staat en je laat een enorme kraan met sloopkogel komen. En vervolgens laat je die sloopkogel contact maken met je huis. Dan zal de materie van je huis uiteraard met elke botsing van de sloopkogel reageren. Oftewel, je huis zal aan puin geslagen worden. Dit komt, omdat zowel je huis als de sloopkogel materie zijn. Ze bestaan beide in de wereld van vorm en interageren dus met elkaar. Álles in de wereld van vorm interageert/reageert met elkaar.

Maar wat doet de sloopkogel met de ruimte waar het huis staat/stond? Uiteraard: helemaal niets. Het slaat nog niet eens een deuk in de ruimte. Niet omdat die ruimte zo sterk is, maar omdat ruimte vormloos is en dus niet intererageert met de wereld van vorm.

HuisbaasBob zei:

Mijn punt was dan ook niet dat een huis ontstaan of verdwijnt in de absolute zin. De stenen/materie is hier symbool voor je lichaam, en de functie, het 'huis zijn' is een metafoor voor je bewustzijn. Misschien is het makkelijker om over te stappen naar een gloeilampje (het lichaam) en het licht (het bewustzijn)

Natuurlijk bestaat de materie al voor de lamp gebouwd is, maar wat silica en een hoopje wolfraam geeft geen licht. Pas wanneer alles zo gerangschikt is om te functioneren kan je het als lamp aanmerken en is het in staat te branden. Sla je deze kapot dan zal het licht ook verdwijnen.

Als ik jou goed begrijp stel je dat het licht van deze lamp er altijd is en zal zijn, ongeacht of die lamp bestaat. Dat zou dan met een beetje gymnastiek de stroom kunnen zijn die enkel een lamp gebruikt om zich te manifesteren als licht.
(Ik ga er even vanuit dat ik het een beetje correct onder woorden gebracht heb. )


Ik heb er even over zitten filosoferen en ik kan wel meer begrip opbrengen voor deze theorie nu, maar vind het toch meer aannemelijk dat er licht is door een lamp, en niet een lamp omdat er licht is.
De lamp is geen concept wat ontstaat door het licht

Om even helder te blijven 💡 leg me eens in lampen analogie uit wat er gebeurt met je bewustzijn voor je lichaam, en na het sterven.

Klik om te vergroten...

Nee...

Fysiek licht is ook een vorm. Niet alle vormen zijn solide zoals bijvoorbeeld een baksteen in de muur van je huis. Fysiek licht: licht met een lichtbron bestaat ook in de wereld van vorm. Zelfs gedachten bestaan in de wereld van vorm. De voorwaarde om een vorm te zijn, is dat iets grenzen/limitaties heeft. We herkennen een vorm aan zijn grenzen. Bijvoorbeeld grenzen in tijd: een gedachte begint en heeft ook een einde. Een object heeft een kleur, maar niet alle kleuren. Een huis heeft dimensies: zoveel meter lang, bij zoveel meter breed, bij zoveel meter hoog.

Er zijn verschillende niveaus van subtiliteit in de wereld van vorm. Zoals gezegd worden ze gedefinieerd in hun vorm door hun grenzen.

In jouw analogie van de lamp zijn er verschillende "niveaus" van vorm. Ten eerste de meer grove vorm van bijvoorbeeld het metalen frame van de lamp. Dit is nodig om alle componenten op hun plek te houden. Daarnaast ook de bedrading en ook het glas van de gloeilamp. Maar een subtielere vorm is de stroom/elektriciteit die door de bedrading naar de gloeilamp wordt geleid. Dit is ook een vorm, omdat het grenzen heeft. Het is nodig om samen met de andere componenten van de lamp een nog weer andere subtiele, doch fysieke vorm tot stand te laten komen: licht.

Mijn punt zou dan echter zijn: waarin bestaan al deze componenten/vormen? Net zoals het huis bestaat alle vorm in vormloosheid. Ze nemen een bepaalde ruimte in. Net zoals je bij een schilderij een doek nodig hebt zonder (relatieve) vorm - aldus: een blanco doek - om de vormen en kleuren op aan te brengen, moeten vormen in de natuurlijke wereld een achtergrond van vormloosheid hebben om gezien/gekend te worden.

Dan kom ik weer even terug op de analogie van het oog: Hoe kan een oog vormen/kleuren zien, als het niet zelf doorzichtig/transparant is? Als bijvoorbeeld de lens van het oog een licht-roze tint had, zou álles dat gezien zou worden, gezien worden in dat lichtroze licht. Hetzelfde is zo met ons bewustzijn: hoe kunnen alle vormen, op alle lagen van subtiliteit, waargenomen worden, als bewustzijn niet volledig transparant is? Er moet een onderliggende onveranderende vormloze realiteit zijn, als de wereld van vorm in al zijn kleuren en vormen ervaren/gekend kan worden.

misschien wel boeiend artikel

Wat mij tegenwoordig meer en meer opvalt in deze maatschappij is het volgende: mensen die radicaal in het niets geloven zijn diep trieste wezens en vechten echt voor niets nog.

Mensen die in iets geloven, moet daarom niet echt iets heel concreets zijn. Hebben doorgaans veel meer levensdrift en soort van creativiteit om er het beste van te maken!

Ja door een hersentumor op 30 jaar en zware hersenoperatie is dit mij super duidelijk geworden.