spacelord zei:
Ik ervaarde een ego dood op een hoge dosis truffels gecombineerd met salvia (niet een bepaald leuke ervaring).
Je besef als individu en persoon valt compleet weg, je bestaat niet meer, je bent opgelost in het niets, in de eeuwigdurende kosmos. Je zweeft ergens tussen tijd en ruimte, verder dan ons verstand kan begrijpen. Je snapt alles en niets, denken doe je niet meer in woorden. Je bent overal en nergens, alosf je lichaam weg is en je ziel in een blender gestopt is en in verschillende universa verspreid is.
Dan was er dus nog steeds een persoontje die het als naar ervoer.
Achteraf kan je het moeilijk uitleggen, het is ook zeer moeilijk te beschrijven maar het heeft zeker bijgedragen tot mijn nihilistische visie op de mens en wereld.
Dan heeft toch je ego die ervaring opgepakt en projecteert die nu op de wereld.
Er zit volgens mij wel een verschil tussen totaal verward of losgezongen zijn van de dagelijkse beperkte werkelijkheid en een ego-dood. Een ego-dood is naar mijn idee het gebeuren waarbij compleet duidelijk wordt dat er niet een afgescheiden persoontje is die van alles doet, maar dat alles simpelweg gebeurt in absolute vrijheid (wat idd een paradox is, aangezien het ikje dat wel of niet vrij is doorzien wordt en dus een illusie is [wie is er dan vrij?]), en door ons lichaam wordt dat ervaren als totale Liefde. Volledige acceptatie.
Vrijheid/Liefde accepteert alles. En als je dan toch in termen van 'zijn' wilt praten dan zou je kunnen stellen: jij bent niet wat je nu denkt dat je bent, maar jij bent het Absolute waarin alles verschijnt, en dat is pure Liefde dat volledig vrij is (zelfs van de ideeën over vrijheid) - wat dus volledig onbegrijpelijk is.
En dit mysterie ben ik nu, bijna 2 jaar na mijn 1e ayahuasca-ervaring nog aan het verwerken. (Of misschien beter gezegd: mijn ego-tje doet dat, haha. Want als je hardop zegt dat alles in Liefde verschijnt dat is dat voor dit afgescheiden individu bijna om te kotsen [soms voelt dat ook zo], en toch is het zo. Moord en misbruik vinden dus plaats in Liefde, maar ik moet erbij zeggen dat ook de veroordeling daarvan en oprechte tranen plaatsvinden in Liefde.)
Maar uiteraard kan deze visie ook makkelijk weer opgepikt worden door het ego (die ook in Liefde verschijnt trouwens! ) zodat iemand kan denken: ach, het maakt toch allemaal geen zak uit!
Maar dat is dus een typische ego uitspraak.
Maar naar mijn idee kan het dus best zo zijn dat je egoloosheid ervaart en je nog gewoon klok kunt kijken etcetera... Dat wat je werkelijk bent heeft nergens problemen mee, dus ook niet met een gezond, natuurlijk functioneren van deze menselijke vorm. De paradox is dan ook dat naarmate het ego minder controleert de individuele persoonlijkheid met al zijn capaciteiten beter uit de verf komt. Het ego doet zich voor als beschermer, maar is in werkelijkheid de verzieker. Wat helemaal verstikkend is, is het 'spirituele ego.' B.v: je moet compassie hebben, je mag iemand niet een lul vinden. Alsof het ego compassie kan hebben. Compassie is er of is er niet. Punt uit. Ik hoorde is een mooie vergelijking: het ego is de dief die op de schat past!
Wil je gevoelige ego-tjes tegenkomen? Dan moet je is naar een of andere spirituele bijeenkomst gaan. Het ego voorkomt dat je echt bent, en in echtheid heeft ook boosheid zijn natuurlijke plek.
En wat natuurlijk ook gebeurt is dat het ego de ervaring van egoloosheid tot een object maakt wat onder invloed ervaren kan worden. Wat natuurlijk een slimme truc is , aangezien daarmee over het feit heen gekeken wordt dat het ego Nu, terwijl ik hier type, ook al niet bestaat.
Ik spreek dus ook liever van een ervaring van egoloosheid ipv egodood aangezien het vaak slechts een ervaring is en niet een totale doorbraak.
Tja, gewoon wat gedachten.
Maar mijn punt is dus dat het wegvallen van het ego, echt niet perse verband houdt met de de ervaring dat je van voren niet meer weet dat je van achteren leeft. Misschien verschijnt je leven wel als een klein belletje op een onmetelijke kosmische oceaan, maar dat wil niet zeggen dat daardoor niet de kennis kan verschijnen die verband houdt met dit kleine belletje. Dus dat je de namen nog weet van mensen etcetera....
(En trouwens, eenheid is de tegenhanger van afgescheidenheid. Dus de waarheid is zelfs voorbij deze twee. Immers ook eenheid (hoe mooi ook) is slechts een verschijning binnen het Absolute mysterie. Als je steeds grijpt naar eenheid ben je nog niet vrij. ['ik moet een shot eenheid hebben'])
Maar goed het is toch onmogelijk om een definitie te geven.
Waarschijnlijk is het ook mijn ego die dit berichtje typt, om uitstel van executie te bewerkstelligen. Ha ha.
Maar ik ga door met 'onderzoek.' Ik vraag me af hoeveel poppetjes werkelijk vrij zijn. Hoeveel leraren zijn er wel niet die zichzelf wijs maken dat ze 'er zijn.' Terwijl er in werkelijkheid gewoon een ego-tje is die zich verkleed heeft als absolute evenwichtigheid: hummmmmm.
![:grin:]()
Ik moet de eerste vrije persoon nog tegenkomen.
Iemand noemde hier Jiddhu Krishnamurti. Hij is de persoon die het jaren geleden het meeste invloed op mij heeft gehad. En daarvoor ben ik hem diep dankbaar. Maar zelfs bij hem twijfel ik tegenwoordig of hij werkelijk vrij was.