'Een met alles voelen' = Ego-dood?

Vrij van het ego is er eenheid. Niet 'iemand' die eenheid ervaart, maar er 'is' eenheid.
Het ego is afgescheiden. Ben je geidentificeerd met het ego, zoals het merendeel van de mensheid, dan denk je dat je afgescheiden bent, los staat van het geheel.
Om te zeggen dat er sprake is geweest van 'ego-dood' tijdens een trip is inzicht hebben wat het ego is. Als die ego-dood werkelijk diep is doorgedrongen en bewust (<-!) is ervaren, dan zal dat inzicht je niet meer loslaten. Het ego zal weer zijn grip krijgen. Maar eenmaal het ego doorzien is weten dat je er niet aan vast zit.

Een ego-dood is vaak lastig te herkennen. Hierboven, in een andere post, heb ik dat enigszins proberen te beschrijven. Het is geen vaag gedoe. Geen flits en moment dat niks bestaat, geen chaos, geen ideeën, beelden, vormen. Geloof me, dat zijn tricks van de mind. Zonder mind, zonder ego, zonder vorm of idee daarover, dat is het meest heldere wat er is, daarin ligt diepe rust, zonder kramp, zonder angst, vrij, totaal open. Tijdens een trip kan dat moment kort zijn, of dat kan langer duren, maar altijd komt de greep van het ego weer terug. Er is geen shortcut to enlightenment. Maar zo'n moment kan wel heel kostbaar zijn voor de rest van je leven.

Werkelijke meditatie is zonder ego. Genoeg literatuur als je werkelijk geintereseerd bent hierover. Timothy Leary; the psychedelic experience, wat gebaseerd is op het Tibetaanse Dodenboek, beschrijft heel goed de fases van een trip en hoe je ego-dood kan herkennen en in kan verblijven.
Maar ook spirituele boeken van J.Krishnamurti, E. Tolle, Osho. Het tijdschrift 'Inzicht'. etc. beschrijven ego-dood, wat het ego is, hoe je ervan vrij kan zijn. En daarvan vrij zijn is werkelijk inzicht hebben in het ego.

Ik ervaarde een ego dood op een hoge dosis truffels gecombineerd met salvia (niet een bepaald leuke ervaring).

Je besef als individu en persoon valt compleet weg, je bestaat niet meer, je bent opgelost in het niets, in de eeuwigdurende kosmos. Je zweeft ergens tussen tijd en ruimte, verder dan ons verstand kan begrijpen. Je snapt alles en niets, denken doe je niet meer in woorden. Je bent overal en nergens, alosf je lichaam weg is en je ziel in een blender gestopt is en in verschillende universa verspreid is. Achteraf kan je het moeilijk uitleggen, het is ook zeer moeilijk te beschrijven maar het heeft zeker bijgedragen tot mijn nihilistische visie op de mens en wereld.